Dag 372 van 2555: de angst voor pijn als overerving – in de praktijk

DIP Lite cursus

Kaasschaaf Viktor

Nog geen dag nadat ik mijn laatste blog schreef, over de beleving van pijn en hoe we pijnbeleving hebben aangeleerd, gebeurde er een ongelukje dat mij de kans gaf om mijzelf te corrigeren binnen mijn fysieke werkelijkheid. Waarschuwing aan degene die deze blog leest en niet tegen beeldende beschrijvingen van een fysiek ongeluk kan, raad ik aan om binnen mijn blog posts te zoeken naar een andere geschikte blog om te lezen.

Het was rond de lunch dat ik besloot om een plakje geitenkaas met de kaasschaaf af te snijden. Aangezien het stukje kaas niet meer zo groot was besloot ik de korst eraf te snijden en de kaas vanaf de zijkant verder op te snijden. Dit verwijderen van de korst doe ik altijd met de kaasschaaf en met veel beleid. Zo ook die dag met het verschil dat het stukje kaas net iets in mijn linker hand bewoog, maar net niet uit mijn linker hand schoot. Ik herstelde mij en pakte het stukje kaas weer stevig beet, maar in diezelfde seconden oefende ik aanzienlijk wat druk uit met mijn rechterhand op de kaasschaaf en ging de handeling van mijn rechterhand onverstoord door zoals ik die had ingezet zonder rekening te houden met de veranderde positie van mijn linkerhand. Nu is dit klusje qua kracht net aan mijn grens en is het kracht uitoefenen net aan mijn grens minder gecontroleerd dan wanneer het gemakkelijk gaat. Dus mijn vingers van mijn linker hand waren verplaatst op het stukje kaas en mijn rechterhand oefende veel druk uit op de kaasschaaf in de veronderstelling dat de situatie ongewijzigd was. Het zal niet moeilijk te raden zijn dat dit geen happy eind had. Met veel kracht schaafde ik een plakje kaas en schaafde ik mijn duim mee, om precies te zijn mijn duimnagel.

In dat moment stond ik te kijken naar mijn eindresultaat en wilde maar niet geloven dat ik met de kaasschaaf onder mijn duimnagel was gekomen en over de breedte van de nagel een halve centimeter had los geschaafd. Dat kan niet ging er door mij heen. Aangezien ik bewust aanwezig was in dat moment besloot ik nu eens te kijken naar pijn en pijnbeleving. Ik verwachtte dat dit wat ik zag, een afgescheurde nagel over de breedte die nog aan het eind een paar millimeter vast zat, pijn zou moeten doen. Ik was met de kaasschaaf over het onderliggende vlees van mijn duim geschaafd, dus logisch gezien zou dat moeten gaan bloeden. Maar het deed geen pijn en het ging niet bloeden. Ik voelde een licht paniekgevoel in mij opkomen en ik vond dat ik moest handelen en op het ergste voorbereid te zijn. Terwijl ik van de keuken naar de woonkamer liep om een pleister te halen zag ik dat mijn duim begon te bloeden. Dit kwam bijna als een opluchting of beter gezegd een bevestiging. Ik was van mening dat het zou gaan bloeden en toen het ging bloeden vielen alle puzzelstukjes op zijn plek. Gewoon lekker normaal en binnen de context van wat zou moeten gebeuren, volgens de ‘geest’. Het lichte paniekgevoel ebde daar ook voor een groot deel mee weg. Nu bleef alleen de verbazing en ongeloof nog over dat het geen pijn deed en het deed geen pijn. Het uiteinde van mijn duim was gevoelig, maar over pijn kon ik niet spreken. Ik dacht nog de pijn zal later wel komen er spelen vast hormonen een rol die zorgen dat ik nu geen pijn voel als een soort van oer overlevingsdrang. Maar ook de rest van de dag ervoer ik geen pijn. Het plakken van de pleister was niet een echt aangenaam gevoel maar deed geen pijn. Elke keer vroeg ik mijzelf om aan te geven op de schaal van 1-10, waarbij 10 het ergste is, hoeveel pijn ik had. Ik kwam niet veel verder dan 1 of 2, wat ik niet zozeer pijn maar pijnlijk wil noemen. Op een gegeven moment begon mijn duim hevig te kloppen, maar ook dit resulteerde niet in pijn. In zekere zin leek ik wel teleurgesteld dat het beschadigen van mijn lichaam niet die pijn veroorzaakte die ik verwachtte. Mijn programmering zei dat ik pijn moest ervaren, ik was immers geschrokken en ik had mij serieus gesneden, ik was dus echt gewond maar het gevoel van gewond zijn dat mistte.

De volgende dag terwijl ik bezig was met de was stootte ik mijn duimnagel met pleister tegen de rand van de droger opening. Dit gebeurd wel vaker en is geen pijnlijk probleem, maar nu ervoer ik daadwerkelijk pijn, het hard duwen van mijn losse nagel in mijn duimvlees was een niet plezant gevoel. Ik haalde direct de pijnschaal erbij en ervoer een 4 aan pijn. De pijn ebde ook weer snel weg en de duim bleef niet gevoelig.

De dagen erna was het tijd om de pleister te verschonen en ik ervoer een lichte weerstand van niet willen kijken naar wat er onder de pleister zich had afgespeeld. Ook nu bespeurde ik een verwachting die me zei dat dit wel pijn zou gaan doen. Ik zag al beelden voor me hoe ik de duimnagel verder zou afscheuren omdat er plak van de pleister aan mijn losse nagel zou zijn gekomen en de pleister nu vastzat aan mijn nagel. Dit was natuurlijk allemaal niet aan de hand, ik had met zorg het gaasje van de pleister op de nagel geplaatst en het plakkende gedeelte niet op mijn nagel geplakt.

Had ik nu niet kritisch gekeken naar dit voorval dan was de kans groot dat ik op basis van herinnering, aan verschillende beelden uit mijn verleden en van buitenaf, dit hele voorval als erger en pijnlijker had ervaren. Ik had wellicht gezegd dat het pijn deed, zonder echt fysiek te voelen of het daadwerkelijk pijn deed. Dit was een echte ‘eye opener’ voor mij en ik wil hier niet mee zeggen dat pijn niet echt bestaat, het is een subjectieve beleving die gevoed wordt door herinnering en hoe we hebben geleerd pijn te ervaren door overerving van onze ouders en hen als levend voorbeeld te gebruiken. Als ik mijn arm breek dan voel ik wel degelijk pijn en dat is maar goed ook dat mijn lichaam mij waarschuwt dat er  echt iets aan de hand is. Mensen die aandoeningen hebben en pijn niet langer ervaren lopen dan ook gevaar op ernstige verwondingen. Mensen die aandoeningen hebben en juist constant pijn ervaren gaan daar echt aan onderdoor. Pijn is echt, zolang we de filter van de ‘geest’ er maar niet overheen zetten en meer drama veroorzaken dan nodig is. Dit geldt voor jong en oud en jong geleerd is oud gedaan.

Wat ik tijdens dit voorval heb gedaan is mijzelf direct te corrigeren binnen mijn fysieke werkelijkheid. Direct zien welke emoties, gevoelens, verwachtingen er speelden, deze waar te nemen als een patroon in mijzelf en los te laten omdat ik kon zien dat het geen nut had om aan deze patronen vast te houden. Het loslaten gaf ruimte om echt te ervaren wat er gebeurde, ik werd maar zeer kort steeds opgeslokt door mijn ervaringen gezien door de ogen van de ‘geest’. Ook heel helder om te zien wanneer je met jezelf afspreekt dat je niet jezelf gaat ervaren op basis van herinnering maar op basis van wat hier echt gebeurt in het hier en nu. Dat is gewoon mogelijk ook al zegt een stemmetje in je hoofd dat je jezelf zus en zo zou moeten voelen en gedragen. Doorbreek het oude maar eens om te zien wat het nieuwe is dat ontstaat.

Advertenties

Dag 347 van 2555: hoe iets je meer aangrijpt dan je zou willen – deel 2 – zelfvergeving & correctieve zinnen

DIP lite cursusDeze blog post is een vervolg op de vorige post, het is aan te raden om de vorige post te lezen voor context. In deze blog post zal ik mij richten op het  ‘meer aangrijpen dan ik zou willen’ en de confrontatie met mijn eigen eindigheid door het fysieke leed van een ander van dichtbij mee te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik alleen maar sterk kan zijn en door kan gaan voor de ander.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van doorgaan en nergens aan denken of voelen om sterk te zijn voor de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik aan mijzelf voorbij ga in het moment en het sterk zijn voor de ander niet benut om ook te groeien in het sterk zijn voor mijzelf. Ik stop het wegdrukken van wie ik ben in het moment om sterk te kunnen zijn en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te durven zien wie ik ben in het moment van sterk zijn voor de ander, om zo te snappen waar ik mijzelf moet ondersteunen, binnen een proces waar emoties en gevoelens oplopen, vanwege de aard en heftigheid van de situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat door sterk te willen zijn ik participeer in een polariteit en dus zwakte zal ontmoeten in een andere hoedanigheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van participatie binnen de polariteit sterk-zwak, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk hier sterk uit te komen terwijl mijn fysieke werkelijkheid de zwakke kant laat zien door bevangen van stress zich te uiten in hyperventilatie. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vertrouwen op mijn ‘geest’ wanneer ik mijzelf wijs maak dat sterkte niet samen komt met zwakte en ik mijzelf dus laat overrompelen door het moment van zwakte, terwijl ik de sterkte kant omarm.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te realiseren hoe ik een moment van zwakte kan beleven terwijl ik zo mijn best doe om sterk te zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het niet begrijpen van mijn zelfgeschapen fysieke werkelijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een stapje terug moet doen en bewust één moet worden met mijn adem om te zien wat er aan de hand is. Ik stop mijn onbegrip en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat onbegrip over mijn fysieke werkelijkheid voort komt uit niet stilstaan bij al die elementen die ik in het leven roep die vervolgens mijn realiteit vormen. Dus zal ik eerst de puzzel moeten maken om te zien wat het geheel van de som is en waar ik over iets heen heb gekeken waardoor er onbalans ontstond.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door naar de zwakte van het zieke lijf van de ander te worden geconfronteerd met mijn eigen zwakte/fysieke zwakte die ik vrees en mij doet voelen dat ik eindig ben als creatie.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor mijn eigen eindigheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn eigen eindigheid niet geheel kan bevatten en dus angst creëer voor het onbekende. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst voor mijn eigen eindigheid te hebben maar te begrijpen en te onderzoeken wat ik mis aan informatie om het concept eindigheid wel te kunnen bevatten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om diep van binnen paniek te voelen voor die eindigheid die ook ik bezit, maar er niet aan wil dat het ook voor mij eens over zal zijn hier in de fysieke werkelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor de dood, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb over het feit of ik alles wat ik in het fysieke had willen doen wel kan doen voordat ik overga. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in plaats van mij te focussen op wat ik niet meer kan doen of wanneer ik wellicht zal sterven, mij te focussen op het hier en nu en dat te doen wat in mijn macht en mogelijkheden ligt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat die paniek over mijn eindigheid ook de paniek is of ik wel hard genoeg werk aan mijzelf en goed genoeg mijn leven leid om niet met lege handen aan gene zijde te komen staan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van twijfels over mijn proces, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een alles of niets mentaliteit nastreef en dus in periodes alles doe tot ik erbij neerval en perioden creëer waarbij ik geen pap meer kan zeggen en dus weinig doe en mij schuldig voel over het weinig doen. Ik stop de twijfels en doe wat ik moet doen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer die polariteit van alles of niets na te streven en meer te streven naar geleidelijkheid, waardoor ik dingen beter kan behappen enzo mijn energie niet meer aanspreek dan nodig en niet verval in sterkte-zwakte polariteiten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik sterk wil zijn mijn gevoelens niet op te potten/uit te schakelen, zodat deze als een bom tot uitdrukking komen op een moment dat ik dit er niet bij kan hebben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een deel van mijzelf negeren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een geheel ben en het negeren van een deel van mij zorgt voor onbalans die ik alleen dan kan oplossen als ik mijzelf weer als geheel ga beschouwen. Ik stop het negeren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf als geheel te zien en als geheel te behandelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mijn emoties en gevoelens niet aankan in bepaalde situaties waar ik sterk wil zijn en dus deze emoties en gevoelens wegdruk zonder over de consequenties na te denken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn ‘geest’ te geloven dat emoties en gevoelens teveel kunnen zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik emoties en gevoelens toe kan laten om te identificeren wat er in mijzelf omgaat en wat er met mij gebeurd zonder de achtbaan van de emoties en gevoelens te nemen. Ik stop dit geloof en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelens en emoties als indicatoren voor mijzelf te gebruiken, zonder er in mee te gaan en mij erdoor te laten overdonderen en mee te laten sleuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor mijn eindigheid te gebruiken als beperking/moment om te blokkeren en niet verder te gaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van te stoppen en mijn leven even on hold te zetten door angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik gewoon kan doorademen en doorleven ook wanneer ik angst ervaar, om zo mijzelf er doorheen te duwen. Ik stop het stop zetten van mijn leven en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om sterk te zijn voor mijzelf door mijzelf te ondersteunen en te helpen en hulp te vragen daar waar het nodig is om dan pas een punt van sterkte voor de ander te kunnen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sterk te zijn voor de ander en mijn eindigheid als iets te beschouwen wat mij overkomt en geen keuze is.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen keuze hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat ik geen keuze heb in sterk zijn voor de ander als het vanuit polariteit voortkomt en ik denk geen keuze te hebben in eindigheid terwijl geboren worden het begin van de polariteit was. Ik stop mijn opinie over keuze en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat leven in deze fysieke werkelijkheid het leven van polariteit en is waarin ik de keuze heb om hierin te participeren of niet. Sterk zijn vanuit polariteit is zwak zijn en bestaan vanuit polariteit is sterven tijdens mijn leven. Ik ga dus de verbintenis aan om sterk te zijn omdat ik het woord sterk kan zijn en kan leven. En ik ga de verbintenis aan om mijn eindigheid te erkennen zonder het als beperking of stop in mijn leven een rol te laten spelen, ik ben geboren dus zal ik ook sterven, dat is niet iets om emotioneel over te zijn maar een feit. dus zal ik elke dag leven als mijn laatste dag om zo sterk voor mijzelf te zijn en alles uit het leven te halen wat erin zit.

Dag 327 van 2555: op gesprek – deel 4 – zelfvergeving en zelfcorrectie

Dip-LiteDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

In deze blog neem ik het ontkennen van zaken door de revalidatie arts en het woorden verdraaien vanuit het revalidatie centrum onder de loep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn dat de revalidatie arts mij woorden in de mond legt die ik niet heb gesproken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van door verbaasdheid mij te separeren van de woorden die tot mij gesproken worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik deze woorden niet volgens mijn verwachtingspatroon verwachtte en ik vind de woorden dermate verontrustend dat ik mij er niet mee wil vereenzelvigen. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ondanks dat de woorden verontrustend zijn en buiten mijn verwachting vallen, toch uit te spreken dat wat tegen mij gezegd wordt onacceptabel en incorrect is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in paniek te denken “wat moet ik doen, nu het revalidatie centrum zijn eigen versie van mijn verhaal als waarheid aan mij terug geeft?”.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van paniek die ik gebruik om even onbeweeglijk in een moment te kunnen blijven hangen en zodoende niets te kunnen/hoeven doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in dat moment geen zelfverantwoordelijkheid wil/denk te kunnen nemen. Ik stop de paniek als coping mechanisme en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te ademen en te letten op mijn ademhaling, wanneer ik de paniek voel opkomen om zo te begrijpen/realiseren/zien dat deze paniek de plek inneemt van zelfverantwoordelijkheid en mij dus in de weg staat om te handelen in het belang van een ieder, dus adem ik mijzelf de stabiliteit in om de paniek niet toe te laten en de zelfverantwoordelijkheid te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik pootje word gehaald door de gesproken feiten van de arts, om mijn woorden zo om te draaien dat het handelen van hen gerechtvaardigt lijkt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst dat de ander mij nadelig zal gaan behandelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben aan het kortste touwtje te trekken en niet dat zal krijgen wat ik denk dat mij toekomt. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet vanuit ego het krijgen wat mij toekomt te benaderen, maar met gezond verstand te bezien wat acceptabel is en wat onacceptabel is en te staan voor het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als kinderachtig te ervaren om iemands woorden te verdraaien voor je eigen gewin.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van labelen van de ander om mijn gevoel weer te geven over de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander label vanuit mijn geloof en opinies en de emoties die los komen als ik mij geraakt en/of gekleineerd voel om zo een semi goed gevoel te hebben dat de ander gelabeld is. Ik stop de wraak in de vorm van labelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik de ander alleen kan labelen vanuit een punt van gevoel en emoties, waneer deze meespelen in het geheel, en ik dus ook kan handelen zonder die gevoelens en emoties, waardoor ik sec kan kijken of deze persoon voo rhet leven i sof tegen en navenant mij op te stellen ten opzichte van de persoon en de situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verdraaien van woorden als verachtelijk te labelen en de arts ook te plaatsen in een hokje van “een verachtelijk persoon”, waar ik een rode vlag bij moet plaatsen om vervolgens met een grote boog eromheen te gaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afkeer voor het verachtelijk zijn en alles zal doen om dat niet te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in het gedrag van de ander mijn angst getriggert zie dat ik ook zo zou kunnen zijn. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de lading van verachtelijk weg te nemen en te kijken naar het woord ho eik het nu zie en hoe ik er anders mee om kan gaan binnen mijn woordenschat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te willen separeren van de relatie die ik heb met de arts, omdat ik mij niet met “verachtelijke personen” wil ophouden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van separatie nu ik mij onveilig voel bij deze persoon, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hoop dat het gevoel van onveiligheid weg gaat door mij te separeren van de arts, maar mij niet te realiseren dat die angst gevoed wordt door de emoties en gevoelens die ik erbij heb. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emoties en gevoelens rond het onveilig voelen bij deze persoon weg te nemen en dan met gezond verstand te bezien of het waardevol is om deze relatie voort te zetten of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik nu ik de arts gelabeld heb als “verachtelijk” ik haar niet meer serieus kan nemen als arts of persoon.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van wraak nemen op de arts en mijzelf in bescherming denken te nemen door de arts niet meer serieus te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij hierdoor van alle informatie van de arts afscheid en zo ook mogelijke waardevolle informatie bij voorbaat over mijn schouder weggooi door de wraakgevoelens van mijn ego te volgen. Ik stop de wraak en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen wraak te koesteren, maar te zien/realiseren/begrijpen dat wraak niets oplost maar meer gevolgen teweeg brengt. Ik kan het beste open blijven staan voor wat anderen mij zeggen en zo het bruikbare eruit te pikken en de rest te laten voor wat het is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik geen voortgang mogelijk zie met een arts en een revalidatie centrum dat denkt dat een niet gemeend excuses mij de mond zal snoeren, zodat zij kunnnen wegkomen met wat zij maar willen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het ego reactief te laten zijn en dat in daden willen omzetten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wraak voorop zet als een eerste doel om vervolgens aan de hand van de feedback van de ander te bepalen of ze genoeg gestraft zijn en zo voor God te spelen en mij niet te realiseren dat ik lering kan trekken uit de manier waarop de excuses zijn gedaan en navenant daaraan mijn fysiek handelen kan inzetten. Ik stop mijn reactieve ego en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien hoe de excuses zijn gedaan en in welke bewoording, wat zorgt voor informatie die mij op weg helpt met de beslissing of ik een aanklacht ga indienen tegen onacceptabel handelen en gedrag, los van een reactief ego.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo snel mogelijk mij los te willen maken van het revalidatie centrum nu zij aangetoond hebben ons niet verder te kunnen helpen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een beslissing nemen vanuit ongemakkelijke en bedreigende gevoelens en emoties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst stabiel en vrij van deze gevoelens en emoties zal moeten gaan staan om vervolgens een besluit te kunnen nemen. Ik stop het besluiten vanuit gevoelens en emoties en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf eerst vrij te maken van elke ruis op het gebied van gevoelens, emoties en angsten alvorens ik beslissingen neem.

Dag 230 van 2555; teleurgesteld in mijn lijf of teleurgesteld in mijzelf? – angst voor een vaginale ontsteking – deel 3

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik mijn angst voor een vaginale infectie verder onderzocht/bloot gelegd door het doen van zelfvergevingen en in deze blog neem ik het nog een stapje verder in mijn correctieve zinnen en verbintenissen.

 

 

Waneer en als ik in angst schiet om een vaginale infectie te ontwikkelen door candida, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst angst gebruik, alvorens enige vorm van gezond verstand, om mij mee te laten zuigen in mijn geest en de infectie al op voorhand te beleven. Ik stop de angst die mij uit het hier en nu haalt en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet angst maar gezond verstand als leidraad en aansturing te gebruiken wanneer ik symptomen van een vaginale infectie, veroorzaakt door candida, zich zie aandienen.

 

Waneer en als ik mijzelf pijn zie vrezen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze vrees voortkomt uit opinie over pijn en de emoties/gevoelens die ik rond pijn heb verzamelt. Ik stop het vrezen van pijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om de opinies over hoe erg pijn is verder te onderzoeken en los te koppelen van het woord pijn, om zo alleen nog maar pijn in het fysieke te ervaren los van de geest ervaring eromheen en mij te realiseren dat pijn een signaal van mijn lijf is dat ik aandacht moet besteden aan mijn fysieke lichaam omdat het uit balans is door een aaneenschakeling van gedachten in de geest over een lange periode heen.

 

Waneer en als ik mijzelf kleiner zie maken dan de candida albican, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de candida niet meer dan mij is en geen controle over mij heeft als ik 1 en gelijk aan deze aandoening kan gaan staan. Ik stop het mij klein maken en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen om 1 en gelijk te leren staan aan candida albican en het zo niet te vrezen als iets dat mij iets zal aandoen buiten mijn daadkracht om.

 

Waneer en als ik mijzelf angst voor de dood zie hebben door te denken dat de candida uiteindelijk mijn leven kost, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze angst voor de dood alleen dan geoorloofd lijkt te zijn wanneer ik mij laat aansturen door de geest vanuit angst en angst gedachten. Ik stop de angst voor de dood en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de dood niet te vrezen als het einde maar te zien als het einde van mijn fysieke bestaan op aarde en lichamelijke onbalans niet meteen te labelen als mijn mogelijke doodsoorzaak.

 

Waneer en als ik mijn partner beschuldig van het mij infecteren met candida dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit voortkomt uit mijn eigen angst om hem te infecteren met candida en mij daarmee slecht voel. Ik stop met het beschuldigen van mijn partner om van mijn eigen schuldgevoel af te komen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik het erg vind om als slecht/de schuldige te worden aangewezen als het gaat om het doorgeven van de candida en liever een ander zwart maak dan op mijzelf de spot lights te zetten. Ik verbind mij dan ook aan het mijzelf houden aan de fysieke feiten en te handelen op deze fysieke feiten om zo gevolgen te voorkomen en zo geen rekenschap te hoeven afleggen voor dingen die ik doe vanuit het afschuiven van schuld/schuldgevoel.

 

Waneer en als ik mijzelf jeuk zie labelen als verschrikkelijk dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit woord jeuk geladen is met alle nare ervaringen omtrent jeuk en ik eerst het woord jeuk moet bevrijden van zijn balast om verder te kunnen. Ik stop met het laden van het woord jeuk en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord jeuk los te koppelen van zijn energetische lading en her te definiëren.

 

Waneer en als ik apathisch ben door de angst voor de candida en ik het genezen van de candida als teveel ervaar, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik liever in de angst voor de candida als minder dan de candida wil doorgaan dan op te staan en gelijk en 1 aan de candida korte metten ermee te maken. Ik stop de apathie en het niet willen loslaten van de angst energie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/begrijpen/zien dat ik nog steeds vasthoud aan de energie van de angst voor candida en zolang ik die niet loslaat zal ik als in een roes in de geest mijn fysieke werkelijkheid en mijn fysieke genezing als teveel zien en als gehannes/gedoe.

 

Waneer en als ik strakke broeken de schuld van mijn candida geef dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik liever een voorwerp als een broek de schuld geef van mijn candida dan dat ik binnenin mijzelf kijk om te zien dat ik zelf deze ziekte heb gecreëerd door niet te staan als en in het leven gelijk aan de candida.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen om alles en iedereen de schuld te geven van mijn candida en mij te realiseren dat ik mijn eigen schepper ben en dus kan stoppen met het scheppen van deze aandoening/ziekte door 1 en gelijk te gaan staan aan en in het leven.

 

Waneer en als ik mijzelf de candida in al haar stadia te zien doorlopen in mijn geest dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik aan het scheppen/manifesteren ben en de gevolgen van mijn daden niet kan overzien zonder de origine van de candida te begrijpen. Ik stop het verbeelden van de candida en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te achterhalen waar de candida precies voor staat als ziekte /aandoening om verdere lagen te kunnen openen.

 

Waneer en als ik zie dat ik mij vastbijt in mijn dieet dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat dit een andere vorm van angst voor de candida is en het mijzelf kleiner maken dan de candida. Ik stop de angst voor de candida en participeer 1 en gelijk in en aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om welke vorm van angst dan ook omtrent de candida te stoppen door mijzelf aan te sturen 1 en gelijk in en aan het leven en zelfverantwoordelijkheid te nemen in zelfoprechtheid over deze angsten.

 

Waneer en als ik zie dat ik mijn lijf beschuldig van ziek worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ziek worden een samenspel tussen geest en fysiek lichaam is door waarde aan gedachten te geven. Ik stop om mijn lijf te beschuldigen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn lijf niet als een entiteit buiten mijzelf waar te nemen, maar als mijn voertuig dat nodig is om hier op aarde in de fysieke werkelijkheid te zijn/leven.

 

Waneer en als ik mijzelf in paniek zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik de angst fysiek maak als een reactie en ik mijzelf stabiliteit ontneem door te participeren in de geest. Ik stop de paniek en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om paniek niet langer als interventie/preventie te gebruiken, maar om te zien/realiseren/begrijpen dat het voelen van paniek afleiding is van het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid en het aansturen van mijzelf in een fysiek lichaam.

 

Waneer en als ik mijzelf in teleurstelling zie verdwijnen over mijn fysieke lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de teleurstelling een veel diepere teleurstelling overschaduwd, namelijk de teleurstelling in mijzelf als geheel voor het niet 100% staan in en als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de teleurstelling in mijzelf om te zetten in het appreciëren van mijzelf als leven en niet vanuit reactie en polariteit op de teleurstelling maar vanuit een echte waardering voor het leven als mijzelf door dankbaar te zijn voor wat ik heb en doorloop als aanwijzingen en hulpmiddelen om mijzelf te verbeteren en te kunnen handelen in het belang van een ieder.

 

Waneer en als ik zie dat ik mijn ademhaling inzet om mijn angst te bevestigen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik bezig ben mijn angst fysiek te maken en dat te manifesteren wat ik het meest vrees.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ademhaling te gebruiken om mijzelf te stabiliseren en niet om mijzelf te bevestigen in angst.

 

Waneer en als ik mijzelf bezeten zie zijn ten opzichte van de candida dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat het mij makkelijker afgaat om in angst te verkeren dan om te zien/proberen om vrij van angst de candida onder ogen te zien. Ik stop de bezetenheid omtrent de candida en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te behoeden voor bezetenheid rond candida en zal preventief mijzelf niet engageren met gedachten over candida, maar mij sec houden aan de fysieke realiteit en de feiten die daaruit voortvloeien.

 

 

Het wegnemen van de energetische lading in pijn en jeuk:

 

Pijn–> mijn–> mijn pijn–>mijn energetische lading omtrent pijn waar ik geen afstand van wil doen, wordt pijn–> prikkel mijn zijn–> een fysieke manier om mij wakker te schudden dat er onbalans en discrepantie heerst in mij en dat ik niet meer 1 en gelijk in en als het leven kan staan.

 

Jeuk–> uiting van irritatie die niet weg gaat wanneer ik de bron van de jeuk niet weghaal.

Dag 227 van 2555; spiegeltje spiegeltje aan de wand van wie is die reflectie aan de andere kant? – deel 3

equal money capitalismNa mijn blog van gisteren met zelfvergevingen zal ik vandaag het probleem tastbaar gaan maken door correctieve zinnen en  verbintenissen te schrijven.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan om niet meer gezien te worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit een angst is die zolang ik hem omarm en verwelkom  er een reden is om deze angst niet los te laten, alleen wanneer ik zie dat deze angst bestaat in mijn geest en ik beslis of ik meetel door mijn participatie in de maatschappij, dan kan ik de angst loslaten. Ik stop de participatie in de angst om niet mee te tellen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst om niet meer mee te tellen om te zetten in fysiek aanwezig te zijn in mijn werkelijkheid en 1 en gelijk te participeren in mijn fysieke werkelijkheid, zodat de angst om niet mee te tellen alleen nog in mijn geest bestaat en niet aan de werkelijkheid getoetst kan worden.

 

Wanneer en a s ik mijzelf vergelijk met een wegwerpartikel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik naar binnen moet kijken om te zien wat ik wil wegwerpen om op deze manier over mijzelf in angst te denken. Ik stop de vergelijking en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik als 1en gelijk aan leven geen wegwerpartikel kan zijn. Ik werd gecreëerd uit stof van de aarde en zal weer wederkeren als stof op de aarde, wat mij maakt tot een gerecycled product, een ecologisch verantwoord product dat daarom 1 en gelijk aan haar leefomgeving en al het leven daarin kan staan en altijd van waarde zal zijn als een schakel in de ketting.

 

Wanneer en als ik mijzelf in vertwijfeling zie gaan en denk dat ik het leven misloop dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het leven niet kan mislopen als en gelijk aan het leven. Ik stop dit gevoel van mislopen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten verleiden door gevoelens van mislopen als een gemiste kans dat het leven doorgaat zonder mij. Ik zie dat dit een angst van mijn ego is om niet alles te hebben wat zijn hartje begeert, terwijl ik als leven het leven niet al te serieus neem en elke adem die ik niet neem niet als een gemiste kans beschouw. Ik ga dus met mijzelf de verbintenis aan om het leven als een serieuze zaak te zien en elke adem te nemen om zo mijn leven in volledigheid en het belang van een ieder te leven en geen angst hoef te hebben om kansen te missen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met jongere mensen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het niet uitmaakt wat voor leeftijd ik heb of de ander, iedereen doorloopt zijn/haar proces en kiest zijn/haar kansen in het leven door acceptatie en aanvaarding. Ik stop de vergelijking en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat vergelijken voortkomt uit gebrek aan eigenwaarde/zelfvertrouwen en bang te zijn om kansen te missen zoals een goed consument betaamt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen dat het leven zal verdergaan zonder mij wanneer ik ouder word dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik bepaal of het leven verder gaat zonder mij en of ouderdom/ouder worden het startpunt is om uit de trein van het leven te stappen. Ik stop de angst dat het leven verder gaat zonder mij en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst voor het niet eeuwig te blijven doorleven in mijn fysieke hoedanigheid te stoppen en te zien dat mijn bestaan/ wie ik ben niet afhankelijk is van mijn fysieke vorm, zodra een wedergeboorte in het fysieke mij is gelukt zal ik voortbestaan als wie ik werkelijk ben in welke vorm dan ook.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie kijken door de ogen van mijn voorprogrammering en mijzelf als oud beschouw dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dat oud voelen naar aanleiding van mijn reflectie een gewaarwording van de geest is en niet mijn werkelijke fysieke status quo is. Ik stop het kijken door mijn voorprogrammering en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering elke keer wanneer ik hem zie te ontmantelen en af te breken om zo achter de sluier va de geest de fysieke werkelijkheid te aanschouwen  en in te participeren.

 

Wanneer en als ik mijzelf niet herken als de reflectie in de spiegel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik niet wil zien wie ik geworden ben als de reflectie van mijn binnenkant. Ik stop de ontkenning van de reflectie van wie ik ben geworden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik niet wil zien wie ik geworden ben door alles wat ik heb geaccepteerd en toegestaan, wat maakt dat ik mij niet kan herkennen in mijn reflectie in de spiegel en pas als binnen en buiten 1 en gelijk is aan het leven dan zal ik de reflectie in welke vorm dan ook kunnen velen en herkennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie dat ik mijzelf saboteer door niet te zien wat /wie hier is als mijn reflectie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik nu leef als een fantasie van mijzelf en niet met dat wat hier is. Ik stop de zelfsabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer als de fantasie van mijzelf te leven, maar te participeren in het leven in elke fase van mijn leven, omdat ik leven ben door elke ademhaling.

 

Wanneer en als ik mij mijzelf zie bevechten om geen verandering te hoeven doormaken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat door mijzelf als leeftijdsloos te willen zien ik alles zo probeer te behouden als het was en doet de angst voor verandering mij mijzelf bevechten als en gelijk aan het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te bevechten als het systeem en mij te realiseren dat ik angst voor verandering heb en daardoor niet oud wil worden of hier door mijn reflectie aan herinnerd te worden.

 

Wanneer en als ik mijn reflectie zie ontkennen dan stop ik en haal ik adem, Ik realiseer mij dat ik een deel van mijzelf niet wil erkennen en onder ogen wil komen. Ik stop de ontkenning en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfoprecht te zijn en dat wat ik in mijzelf als goed  en in het belang van een ieder acht te behouden en alles dat ik als slecht acht onder ogen te komen.

 

Wanneer en als ik paniek voel bij het zien van mijn reflectie in de spiegel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er oneerlijkheid in mij is en dat ik nog delen in mij heb die ik onder ogen moet komen. Ik stop de paniek als de oneerlijk en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de paniek te zien voor wat het is, oneerlijkheid in mijzelf, en het navenant te behandelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf teleurgesteld zie zijn in mijn fysieke verouderde lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het leven altijd van jong naar oud gaat als  een natuurlijk verloop en dat een teleurstelling een teleurstelling in het leven is oftewel een teleurstelling in wie ik ben of ben geworden. Ik stop de teleurstelling in mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer teleurgesteld te zijn in het leven 1 en gelijk aan mijzelf, maar de daadkracht van het leven te ervaren en 1 en gelijk te willen participeren aan het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn fysieke lichaam even stop zie zetten dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer dat starheid en stokken van mijn adem en manier van mijn geest zijn om niets te laten veranderen en even de tijd stil te willen zetten. Ik stop dit fysiek stop zetten en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke lichaam niet te misbruiken voor verlangens van de geest  en dus niet de tijd stil te zetten door fysiek in starheid te gaan en mijn adem te laten stokken.

 

Wanneer en als ik mijzelf opgelaten voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij opgelaten voel over de positie die ik inneem in mijn leven in oneerlijkheid. Ik stop de opgelatenheid en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn positie in het leven niet in oneerlijkheid aan te nemen en mij zodoende ook niet opgelaten te hoeven voelen voor wie ik ben geworden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie leven op basis van een idee uit mijn geest dat ouderdom betekent niet meer meetellen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik zelfverantwoordelijkheid zal moeten nemen voor mijn leven en dat er zo geen enkele reden is om niet meer mee te doen in welke vorm dan ook, maar dat het de angst voor verandering is die mij aanstuurt. Ik stop het leven als een idee uit de geest en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het leven adem na adem te nemen en geen angst te hebben als mijn leidraad, zodat ik niet mijzelf zal opgeven en mijn leven zal laten doorlopen in volle bewustzijn, in zelfoprechtheid, wat mij de levenskracht zal geven om door te gaan.