Dag 195 van 2555; de geest als mijn voorbeeld voor zelf-discipline

equal money systemProbleem:

Vandaag zag ik dat ik een reactie op mijn dochter had, die het moeilijk vindt om gedisciplineerd te zijn en consequent. Nu zorgt haar fysieke toestand er vaak voor dat zij gehinderd wordt en tegelijkertijd zie ik dan dat een zekere regelmaat die dan was opgebouwd weer volkomen op z’n gat ligt. Het is dan een grote drempel om het weer op te pakken. Nu zag ik dat ik reageerde op het stukje van niet gedisciplineerd zijn. In eerste instantie zag ik die ongedisciplineerdheid als zonde dat ze die kans laat liggen, maar dat was natuurlijk de rollen omdraaien. Wanneer ik een reactie heb dan gaat het over mij en als ik dan nadenk over de ongedisciplineerdheid van een ander dan verberg ik dus iets voor mijzelf.

Dus keek ik er nogmaals naar, maar nu vanuit mijzelf als het uitgangspunt. Ik leg normaal gesproken mijzelf discipline op om zo effectief te kunnen leven en wanneer ik niet consistent ben dan ervaar ik dat als een falen, en zo zie ik dat ook van mijn kind, het falen in het leven. Dus dat is één dimensie en een andere is dat ik zie dat ik b.v. heel gedisciplineerd kan zijn als het gaat om gedachten, het volgen van de gedachten van de geest, het participeren in gedachten van de geest, het participeren in herinneringen, emoties en gevoelens. Wanneer ik hierin gedisciplineerd deelneem dan zie ik dat als falen. Dus het woord discipline heeft op deze manier een negatieve lading, het is slecht als ik het niet heb en het is slecht wanneer ik het in combinatie met de geest gebruik. Grappig want dit zijn juist de twee manieren waarop ik discipline gebruik, ik gebruik het om mijzelf af te zeiken en aan te tonen dat ik het niet kan op de manier zoals ik het voor ogen heb. En die manier is als iemand die het allemaal al onder de knie heeft, waar ik dus nooit aan kan tippen. Mijn probleem hier is dan ook dat ik mijn persoonlijke lat te hoog leg en die tegelijkertijd gebruik voor de mensen in mijn omgeving.

Oplossing:

Mijn oplossing is mijn lat zo neerleggen dat iets realistisch is/wordt om te veranderen/behalen/beheersen, zodat ik het kan bereiken binnen een mensenleven. Wanneer mijn lat te hoog ligt zal ik altijd falen en altijd een teleurstelling voor mijzelf zijn en de ander als mij op deze zelfde manier afrekenen en zo teleurgesteld zijn in hen als mijzelf.

Daarnaast zal ik het woord discipline moeten ontdoen van zijn negatieve lading om zo met de daadwerkelijke essentie van het woord verder te kunnen.

Beloning:

De beloning bij het toepassen van deze oplossing zal zijn dat ik stapsgewijs mijzelf vooruitgang zie maken, en door de lading weg te nemen van het woord discipline, zal ik wanneer iets niet meteen lukt mijzelf niet omlaag halen maar gewoon doorgaan totdat het mij wel lukt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als falend te beoordelen wanneer ik niet slaag in het toepassen van discipline in mijn leven op een specifiek punt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik mij als falend zie/beschouw ik niet verder kom maar in deze emotie blijf hangen enzo angsten ontwikkel om nog verder te gaan uit angst dat ik opnieuw zal falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in een ‘loop’ te brengen van falen en vervolgens in de angst voor falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord discipline als negatief te labelen door de ervaringen die ik ermee heb opgebouwd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het falen in mijn leven als onoverkoombaar te ervaren en niet te zien als een voortgaand proces.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de discipline waarmee ik deelnaam aan de geest als slecht en negatief te labelen en niet als feit te constateren en iets dat veranderd kan worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om participatie in de geest een negatieve lading te geven en daarmee deze discipline niet meer als een aanwezig middel te zien, maar het af te schrijven als een besmet negatief iets.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn totale zijn als negatief te zien wanneer ik participeer in de vorm van discipline die ik negatief geladen heb als woord.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door discipline in mijn leven toe te passen mijn zijn veranderd in de lading van het woord discipline en mij niet realiseer dat ik participeer in energie, omdat mijn totale zijn kan veranderen door de rol/personage van een gedisciplineerd iemand aan te nemen op basis van mijn definitie gevormd door herinneringen en daaraan gekoppelde emoties/gevoelens/angsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te zien/realiseren/begrijpen wat discipline inhoudt vanuit een gelijk en één uitgangspunt/principe en het daardoor in oneerlijkheid en zelfverwijt, in afscheiding van mijzelf, toe te passen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf af te scheiden van mijzelf door discipline te gebruiken als een zelfverwijt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in oneerlijkheid te zijn met mijzelf, door discipline dat een hulpmiddel is, als separatiemiddel te gebruiken als zelfverwijt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de lading van het woord discipline weg te nemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als eerste reactie naar beneden te halen wanneer ik niet altijd slaag in mijn toepassing van discipline, maar mij te realiseren dat het een voortgaand proces is als werk in uitvoering.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord discipline in een andere blog te herdefinieerden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn lat in het leven zo neer te leggen dat het realistisch blijft en ik mij stap voor stap kan verbeteren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de lading van een woord niet langer mijn zijn te laten bepalen.

Dag 163 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 4

equal money capitalismDe afgelopen 3 blogs die ik in het kader van het associatief denken heb geschreven wil ik uitbreiden met de volgende vraag:

 

Waarom kies ik voor associatief denken, in het moment wanneer ik eigenlijk in het hier en nu zou moeten zijn en niet in de geest?

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te bekritiseren voor het feit dat ik nooit echt de tijd heb genomen om naar binnen te kijken en oprecht te voelen welke gevoelens/emoties mij weerhouden van participatie aan mijn fysieke werkelijkheid wanneer ik associatief denk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om associatief denken als iets heerlijks te beschouwen om mijn geest afleiding te geven van dat wat mij echt bezig houdt of in de greep houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het naar binnen kijken op dit punt van associatief denken zo weg te hebben gedrukt dat het niet in mij opkwam dat er iets loos was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenlijk niet te willen herbeleven of her-voelen wat het nu is dat mij doet vluchten in de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te hebben gerealiseerd dat ik bang ben om hier te zijn en te leven in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te associëren om zo grip te houden op die werkelijkheid die mij in weze zo beangstigt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik de realiteit in mijn geest aankan ik ook de fysieke realiteit aankan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het associatief denken te gebruiken om mij groter te voelen en niet mijzelf te ervaren in mijn fysieke realiteit waar ik mij eerst minder voel en daarna mogelijkerwijs dat beeld aanpas.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdrietig te zijn nu ik weet wat dat de angst voor het leven de oorzaak van het niet willen zijn in het hier en nu is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit verdrietig zijn als dekmantel te gebruiken voor de spijt die ik voel dat ik niet geleefd heb in het moment toen het daar was, een gemiste kans die niet meer terugkeert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te doen geloven dat ik niet besefte dat ik niet wist wat leven was in het moment dat ik angst ervoer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen laten doordringen tot mijzelf dat ik angstig ben, maar als een polariteit het tegenover gestelde heb geleefd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wegduiken in de geest de eerste reactie van een organische robot is en dat het aan mij is om daar verandering in aan te brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het ondersteunend is om nu oprecht en vol aanwezigheid te kunnen ervaren en te realiseren dat het angst was dat mij in de geest deed weg kruipen.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet achter gevoelens/emoties zoals verdriet en spijt te verschuilen, maar de realisatie beet te pakken en te gebruiken om verandering in gang te zetten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit rode vlag moment van wegkruipen in de geest door associatief denken te gebruiken om een gemiste kans van leven te voorkomen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het participeren in de geest te zien voor wat het is en mijzelf niet langer voor de gek te houden en te denken dat het een zaligheid is om weg te duiken in mijn geest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst voor het leven en om te leven te hebben, maar te durven zien welke angst mijn geest mij voor de voeten gooit en mij te realiseren dat ik die angst kan terug brengen naar wat het is, om te zien dat het een grotere uitdaging is om te overleven in de geest dan te leven van adem naar adem in ieder moment.