Dag 294 van 2555: mijn programmering wordt gekieteld – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het is raadzaam om eerst de vorige blog te lezen voor context. De zelfvergevingen en zelfcorrecties zullen voornamelijk gericht zijn op de handelingen/uitingen die mijn partner doet waar ik plaatsvervangende schaamte door denk te krijgen. Voor het gemak neem ik het gapen als handeling/uiting wat inwisselbaar is voor de andere handelingen/uitingen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het ongepast te vinden dat mijn partner uitgebreid en met wijd open mond gaapt en publiek, zonder mij te realiseren dat ik niet weet waarom ik het ongepast vind.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van handelen vanuit een opinie overgenomen van anderen zonder die te toesten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst voor mijzelf duidelijk moet krijgen wat ongepast is om iets te duiden als ongepast. Ik stop het automatisch gebruiken van mijn opinie over ongepast en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kijken wat gapen en publiek met de mond wijd open voor mij ongepast maakt en gapen achter b.v. een hand gepast maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen op mijn programmering en mij niet realiseer waarom.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van handelen vanuit programmering, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen zelfverantwoordelijkheid neem voor mijn handelen en denken. Ik stop de programmering en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat de code en de etiquette van de samenleving één is van aangepast gedrag vertonen op basis van cultureel bepaalde gewoonten en tradities en dat ik dus reacties heb op afwijkend gedrag doordat ik als kind gedrild ben in deze gewoonten en tradities alsof ik gestraft zal worden voor het niet naleven van de regels ook als ik een ander zie afwijken van de regels.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit de reactie op het afwijkend gedrag van mijn partner en de angst om door mijn partners gedrag zelf ook als onaangepast gezien te worden, het gapen met open mond vervolgens als onbehoorlijk en vies te zien waarbij het gapen het “zwarte schaap’ is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van te gruwelen wanneer mijn partner met open mond gaapt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het gapen met open mond in een verdom hoekje stop, uit angst wat de uitwerking op mij zal zijn, binnen de context van sociaal aangepast of onaangepast te zijn. Ik stop het gruwelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het gruwelen als trigger point te zien en van daaruit mijzelf aan te sturen en te corrigeren om te zien dat het hier gaat om mijn zelfbeeld en mijn beeld naar buiten toe en niet het gruwelen ansich.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik het gapen met open mond vies vindt en mij niet te realiseren dat het gapen met open mond een symbool voor mij is geworden van onaangepast gedrag wat mij alarmeert en waarschuwt voor afwijkend gedrag binnen de samenleving en zo mogelijkerwijs niet geaccepteerd te worden/blijven binnen de samenleving.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om niet geaccepteerd te worden binnen de samenleving, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat angst heb om niet te overleven wanneer ik buiten of aan de rand van de samenleving wordt geplaatst zonder daar controle op uit te kunnen oefenen. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze overlevingsdrang in proportie te blijven zien en mij te realiseren dat dit de drijvende kracht is achter het vies vinden van gapen met open mond, echter het blijft een angst die dan ook niet reëel is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jarenlang deze afkeer van het gapen onder het tapijt te hebben gestoken en als onbelangrijk te hebben afgedaan, terwijl hier een kern ligt waarin ik kan zien dat ik niet graag uitgedaagd word om te veranderen of mijn kans wil verspelen om buiten de samenleving/groep te vallen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn plek behouden in de samenleving, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet graag verander of het lot wil tarten als het aankomt op mijn overlevingsangst. Ik stop het starre behouden van mijn plek vanuit hersenschimmen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zaken niet zonder meer als onbelangrijk af te schrijven om zo niet met deze zaken geconfronteerd te hoeven worden, terwijl ik goed weet dat dit ondergronds aan het woekeren is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet graag door het gedrag van mijn partner zonder dat ik daar controle op kan uitoefenen als onaangepast te boek wil staan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om de controle over mijn leven te verliezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat anderen de schuld geef van het niet onder controle kunnen houden van mijn leven en daarmee mijn zelfverantwoordelijkheid weggeef door mijzelf te separeren van het probleem. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te blijven hangen in het willen hebben van controle over mijn leven, wanneer ik daadwerkelijk mijn leven aanstuur dan had ik allang op opbouwende wijze mijn partner gevraagd waarom hij zo gaapt en publiek en hem uitgelegd wat dit bij mij teweeg brengt, in plaats van er als een zeurende echtgenote over te spreken en zo niet serieus genomen te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het beeld dat ik van mijzelf naar buiten wil brengen schade zal ondervinden door onaangepast gedrag van mijn partner.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben dat mijn beeld van mijzelf in de samenleving aan diggelen gaat, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat alleen maar als goed en prefect gezien wil worden en alles dat dit in de weg staat graag wil elimineren. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst mijn zelfbeeld op orde te krijgen door meer zelfvertrouwen op te bouwen en mij pas daarna bezig te houden met reële zaken in mijn buitenwereld die mijn reputatie daadwerkelijk zouden kunnen schaden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen dan te veranderen wanneer ik het idee heb dat ik dat zelf veroorzaak en geen mogelijke negatieve verandering duld in mijn leven door het toedoen van een ander.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van krampachtige vasthouden aan mijn eigen kracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat deze eigen kracht aangedreven wordt door angst-energieën en niet mijn daadwerkelijke innerlijke kracht is. Ik stop deze energie gedreven kracht en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren waar ik echt in mijn eigen kracht sta en waar dit geboost wordt door angst om zo het verschil te kunnen zien en bemerken en keuzes te maken vanuit mijn echte eigen kracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een gelijke een agreement met mijn partner te willen hebben maar hem niet te accepteren zoals hij geworden is door zijn programmering als mijn gelijke maar hem te zien als de vijand die mijn beeld van mijzelf binnen de samenleving kan doen afbrokkelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ongelijkheid aan de ander als mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat in zo’n moment de angst als reëel zie en mij van daaruit niet meer als gelijke kan opstellen maar mij verlaag tot polariteit en angst. Ik stop  en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn bevindingen omtrent het gapen van mijn partner met open mond en publiek met hem door te spreken om zo te zien waar we beiden kunnen veranderen vanuit zelfmotivatie en zelfbeweging los van angsten.

 

Dag 293 van 2555: mijn programmering wordt gekieteld

leefbaar inkomen gegarandeerdDit gaat een beetje raar verhaal worden en eigenlijk iets dat ik eerst niet wilde schrijven, omdat ik er niemand mee wil kwetsen. Ik schrijf het toch, omdat niemand anders dan ikzelf centraal sta in mijn blogs en het hier gaat over hoe ik tegen dingen aanloop en hoe ik uiteindelijk die dingen aanpak in mijn fysieke werkelijkheid. Dus beste lezer het gaat in deze blog over mij en hoe ik met het gedrag van anderen wel of niet overweg kan.

 

Ik ben een ruime 17 jaar samen met mijn partner en vanaf het begin heb ik niet de illusie nog de drang gehad om mijn partner op sommige punten te willen veranderen. Ik zag hoe onveranderbaar de man was als meisje en dochter en haalde mij zodoende geen ideeën in mijn hoofd. De vraag is natuurlijk,  waarom zou je iemand willen veranderen?

 

Mijn partner komt uit een gegoed milieu, maar er zijn een aantal zaken die al vele jaren mijn programmering kietelen. Hij smakt met eten, wat komt omdat hij vaak dicht zit vanwege allergieën, hij peutert te pas en te onpas in zijn neus en smeert dat aan zijn sokken, laat winden en boeren als hij ze moet laten en gaapt op elk gewenst moment met zijn mond zo wijd open dat je denkt dat je erin verdwijnt. Ik zie en hoor dit alles aan en snap niet dat zijn ouders hem niet hebben bijgebracht dat sommige zaken niet echt aan te raden zijn in gezelschap of in publieke ruimten. Ik erger mij er op zo’n moment dus aan, maar ik stop het weg onder het mom, een man verander je niet.

 

Vroeger thuis had ik een vader die dit hele scala aan mannelijke uitlatingen ook in volle glorie naar buiten bracht, behalve het smakken en besloot dat dit type man niet de man was die ik zocht. Mijn vader smakte niet maar keek wel altijd te pas en te onpas sport op die ene tv die in huis stond. Dus toen ik mijn partner leerde kennen en bleek dat hij niet van sport kijken hield was ik dolgelukkig. De andere mannelijke onhebbelijkheden die werden in het begin dan ook nog niet echt tentoongespreid.

 

Begrijp mij goed dat ik ook een mens van vlees en bloed ben en mij ook aan al deze dingen schuldig maak, maar anderen er niet mee lastig val of verveel. Nu zaten we laatst in een gesprek op het revalidatiecentrum met een fysiotherapeut en mijn man moest gapen en trok zijn mond zo ver open dat de ruimte er haast in verdween. Ik keek hem aan met verbaasde ogen en ik vond dat dit echt niet kon. Later thuis vroeg ik hem hoe hij bedacht dat zoiets sociaal aangepast gedrag is en het leek serieus of hij het probleem niet zag.

 

Dus keek ik naar binnen bij mijzelf om te zien waarom ik vind dat zulk primitief gedrag niet acceptabel is in publiek. Wat zijn nu de gevoelens en emoties die de revue passeren wanneer mijn partner b.v. uitgebreid gaapt in een publieke setting. Het voelt alsof hij mij afvalt door niet op dezelfde wijze met gapen om te gaan als ik doe volgens mijn opvoeding/programmering. Ik schaam mij voor mijn partner wanneer hij onaangepast gedrag heeft volgens mijn idee van onaangepast gedrag, aangeleerd middels mijn opvoeding/programmering. Terwijl mijn partner gaapt hoor ik als het ware mijn moeders stem die zegt: hand voor je mond als je gaapt. Ik heb hier dus te maken met een opvoedingskloof en de kloof tussen man en vrouw als het gaat om wat is onaangepast gedrag.

 

Het geheel komt natuurlijk terug op het feit dat ik geleerd heb om als netjes, beschaafd en welopgevoed over te komen in publiek en mijn partner die een soort van verlengstuk van mij is, wanneer je als stel wordt gezien, zorgt dan voor een inbreuk op het goed overkomen van mijzelf op de buitenwereld. Dus het gedrag van mijn partner daagt mijn personage uit en het daagt mijn programmering uit, wat weer neer komt op verandering of eventuele verandering of visies herzien. En dat zorgt voor frictie in het moment waarop ik mijzelf in de kou gezet voel en tegelijkertijd niet mijn partner mijn zienswijze wil opleggen. Waarbij ik mij realiseer dat ik wellicht niet mijn zienswijze/programmering wil opdringen aan mijn partner, maar wel gedachten heb die verandering van het gedrag van mijn partner als verlangen hebben.

 

In mijn volgende blog zal ik dit onderwerp verder uitdiepen door zelfvergeving en zelfcorrectie.

Dag 222 of 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? – deel 1

equal money capitalismAls moeder ben ik tot op heden altijd redelijk koel geweest als het ging om los laten en ruimte geven aan mijn kinderen. Ik zag geen spoken daar waar ze niet waren en ik had geen buitensporige beschermingsdrang waarmee ik mijn kinderen zou kunnen verstikken. Wat niet wil zeggen dat elk stapje van mijn kinderen naar meer zelfstandigheid niet spannend is geweest door de jaren heen, maar ik hield mijn hoofd koel.

 

De laatste weken bespeur ik een angst in mijzelf, een angst dat er zomaar wat kan gebeuren met mijn kinderen en wat dan? Daarmee gepaard gaat de onmacht dat ik weet dat ik een ander mens zijn/haar leven niet kan leven en behoeden voor het onvermijdelijke of onverwachte.

 

Ettelijke keren las ik over tienermeisjes die niet meer thuis komen en ook nooit meer gevonden worden of dood gevonden worden. Vervolgens las ik een bericht dat een 13-jarige jongen na het lopen van zijn folderwijk niet meer thuis gekomen was en luttele dagen erna werd hij dood gevonden. Ik heb een 13-jarige zoon thuis die folders bezorgt en de schrik sloeg om mijn hart. Recentelijk las ik over een 16-jarig meisje dat in 1 weekend door 30 mannen 90 keer was verkracht, er ging een pijn door mij heen. Ik heb een 16-jarige dochter thuis die inmiddels heeft moeten leren wat aanranding is en weer sloeg de angst om mijn hart. Vandaag las ik over een moeder die met haar 10-jarige dochter door een 29-jarige man gegijzeld werd, waarna de dochter werd verkracht en de moeder in het bijzijn van het kind werd doodgestoken. Wat elke hoop dat ik mijn kinderen zou kunnen redden/beschermen om zeep hielp. Elke keer drukte ik de angst weg, naar binnen, daar waar ik niet weet waar het precies is en waar het heen gaat en wat het doet.

 

Vanavond was mijn dochter later dan afgesproken thuis na paardrijden, mijn partner belde haar maar ze nam niet op, ik merkte dat mijn gedachten afdwaalden en ik moest denken aan al die meisjes die zomaar verdwijnen. Ik werd onrustig en was erg blij toen 5 minuten later de voordeur open  ging en mijn dochter thuiskwam. Zij was de tijd vergeten terwijl zij in de stallen bezig was geweest. Niets aan de hand dus! Maar de geest had genoeg plaatjes en verhalen om met mij aan de haal te gaan. En niet onbelangrijk al die keren dat ik toch bezorgt was maar dat wegstopte, omdat ik koel was en het niet paste in beeld dat ik van mijzelf had, kwam nu als een boemerang naar mij terug.

 

Wanneer ik al die berichten lees over het leed dat kinderen over de hele wereld wordt aangedaan dan voel ik verdriet dat ik tegelijkertijd niet wil voelen, omdat ik weet dat het mij gek zou maken en mij in een ouder zou veranderen die haar kinderen zou verstikken door zorgen die niet direct hier zijn maar mogelijkerwijs iemand zou kunnen overkomen. Dus alle leed wat ik zie in mijn wereld en niet probeer te voelen als moeder, projecteer ik als 1 grote energiebal op mijn kinderen, omdat die tastbaar en dagelijks om mij heen zijn. Toch is het een algehele angst die ik voel, ik voel hoe onze wereld afglijd en zie de wereld om mij heen afbrokkelen waar ik zo van hoopte dat het mij zou ondersteunen en zou beantwoorden aan alle plaatjes die ik mijn leven lang verzameld heb door programmering vanuit opvoeding en maatschappij, maar een wereld is geworden die mij meer angst bezorgt dan vreugde. Ik ben bang om dat te verliezen wat mij vreugde oplevert en dat zijn ondermeer mijn kinderen. Vreugde die plaats moet maken voor het monster dat wij met z’n allen hebben gecreëerd door de status quo te accepteren en toe te staan. Hoe kunnen we de wereld of het leven doorgeven aan onze kinderen als we het eerst kapot maken? En maken we zo onze kinderen niet tegelijkertijd kapot?

 

Het is tijd om deze angst die elke dag meer handjes en voetjes krijgt niet geboren te laten worden en te snappen/realiseren/begrijpen wat er aan ten grondslag ligt om zo dit patroon te doorbreken en niet te verdoezelen met andere patronen en personages, waardoor ik door de wirwar niet meer kan zien wat ik gecreëerd heb en zodoende ook niet kan corrigeren wat ik gecreëerd heb.

 

 

Probleem:

Angst dat mijn kinderen iets verschrikkelijks zal overkomen en het met de dood moeten bekopen.

Oplossing:

Kunnen zien wat reëel is en wat niet, door niet in de geest te participeren in dit soort gedachten die angst promoten waardoor ik niet meer helder kan zien waar ik mijn kinderen extra bescherming zou moeten bieden door bepaalde situaties niet aan te gaan en waar ik media informatie op mijn leven projecteer alsof het echt en reëel gevaar is. En te werken aan mijzelf zodat alles wat ik accepteer en toesta van mijzelf, wordt gecorrigeerd en geen weerspiegeling meer heeft/is op de maatschappij/wereld.

Beloning:

In het moment met mijn kinderen kunnen zijn zonder dat angst tussen ons komt, maar wel het totaal plaatje te snappen om te zien/begrijpen/realiseren waar reëel gevaar daar is en naar gehandeld moet worden.

 

 

In mijn volgende blog zal ik verder ingaan op deze angst door zelfvergevingen te schrijven en zo te ontrafelen waar deze angst zijn origine vindt en waar het linken en interconnecties heeft in mijn leven.

 

Dag 210 van 2555; wie denk je wel dat je bent

equal money capitalismGisteren terwijl ik met mijn partner in de auto reed deed zich iets fascinerends voor. Mijn partner reed en terwijl hij zijn telefoon gebruikte om de routeplanner op te draaien, stelde hij voor dat ik op mijn smart phone zou oefenen met de net geïnstalleerde routeplanner. Thuis zou dit niet kunnen, omdat je daadwerkelijk moet rijden om deze planner te proberen/navigeren.

 

Nu moet ik erbij zeggen dat ik de laatste in ons gezin was die geen smart phone had, ik had de oudste werkende Nokia die wij nog hadden. Ik gebruikte het toestel dan ook alleen om af en toe te bellen of om gebeld te worden door mijn familieleden. Het abonnement dat ik erop had liep af en mijn partner zag dat een ander abonnement goedkoper was waar een HTC smart phone bij geleverd werd. Ineens stapte ik in de 21e eeuw en moest ik uitvinden hoe zo’n toestel werkt. Mijn zoon had mij goed op weg geholpen en mijn partner had vandaag de routeplanner geïnstalleerd zodat wanneer het zich voordeed ik er gebruik van kon maken.

 

En daar gebeurde iets onverwachts, de toon waarop mijn partner zei dat ik dat nu moest gaan oefenen met mijn routeplanner, maakte dat mijn haren overeind gingen staan, een soort van boosheid over mij heen kwam en bijna een gevoel van misselijkheid. Het werd druk in mijn geest waar druk geredeneerd werd over dit punt. De uitkomst was dat ik mij niet liet dwingen om iets te doen en dat hij de pot op kon, want wie dacht hij wel dat ie was. Tegelijkertijd wist ik dat dit niet in de haak was, het was in principe een suggestie die met wat kracht gebracht werd, maar het was een gezond verstand redenering dat het nu een mooi moment was om dit uit te proberen. Er ontstond een gevecht binnenin mij en ik wilde niet kinderachtig doen en het slachtoffer spelen, maar ik voelde fysieke weerstand om met mijn hand in mijn tas naar mijn telefoon te grijpen. Ik moest mijzelf verschrikkelijk duwen om deze handeling te verrichten. Eerst bukte ik mij om mijn water te pakken, ik kon mijzelf dus wel omlaag richting mijn tas krijgen. Met een paar slokken water kalmeerde ik mijzelf en nam ik gas terug om vervolgens de telefoon te pakken. Het voelde lichtjes alsof ik had verloren en terwijl ik het programma opstartte en mijn partner niet al rijdende precies kon zien wat ik deed of moest doen, gooide ik hem voor de voeten dat dit dus niet het meest geschikte moment was waarna het gesputter wegebde en ik het programma probeerde te volgen.

 

Wat hier gebeurde herken ik wel als wars zijn van autoriteit, zodra de juiste stem en woorden worden gebruikt dan gaat dit programma in mij draaien en wordt ik recalcitrant. Als tiener heb ik dit nooit veel gehad dat ik echt dingen boycotte maar het werken onder een baas vond ik altijd erg moeilijk, het voelt alsof ik iets moet opgeven en dat iets is natuurlijk mijn ego.

 

Probleem:

 

Het gevoel hebben iets te moeten doen van een ander en daardoor een stukje van mijzelf te moeten opgeven en mij niet te realiseren dat dit iets mijn ego is dat niet wenst te worden opgegeven/verwijdert. Dit maakt dat ik innerlijke strijd heb bij opdrachten die ik in mijn beleving moet uitvoeren en wat ten koste gaat van mijzelf/ego. In dit soort situaties kan ik dus niet het onderscheid maken tussen mijzelf en mijn ego/geest.

 

Oplossing:

 

Een opdracht/suggestie zien voor wat het is, hoe is de impact op mijn fysieke werkelijkheid ervan? Wanneer ik mijzelf en anderen met de uitvoering niet compromitteer en de opdracht/suggestie ook niet op een onacceptabele manier wordt gebracht dan is er geen reden om de opdracht/suggestie niet uit te voeren.

 

Het is dan ook zaak om te zien/realiseren/begrijpen wanneer het ego/de geest mij probeert aan te sturen vanuit een punt van frictie en energie generen en dit te onderscheiden van het aansturen van mijzelf in het belang van een ieder.

 

Beloning:

 

Niet het gevoel te hebben dat ik dingen moet doen van anderen en dit als zwaar te ervaren, maar dingen te doen vanuit mijzelf of indirect via de suggestie/opdracht van een ander, omdat ik in gezond verstand kan zien dat het iets is dat ik kan/zou moeten doen in het verlengde van mijn verantwoordelijkheden.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand in mij te voelen wanneer ik denk dat een ander mij wil aansturen en ik dus mijzelf voorstel dat ik niet meer de controle heb over mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om aangestuurd te worden door anderen en daardoor mijzelf te verliezen en mij niet te realiseren dat het een verlies van ego is wat mij hier parten speelt en waarin ik geloof.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen onderscheid tussen mijzelf en het ego te maken wanneer iemand mij iets vraagt te doen in een meer dwingende toon.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf achter het ego te verschuilen en mijzelf als slachtoffer op te stellen zodat ik een excuus heb om niet dat te doen wat van mij gevraagd wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden op de ander die ik zie als iemand die boven mij staat omdat ik iets moet doen in mijn optiek van de ander en mij niet te realiseren dat ik boos op mijzelf ben uit angst dat ik de controle over mijzelf verlies die ik al verloren ben door het ego voor mijzelf aan te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke werkelijkheid met mijn geest werkelijkheid te mixen en niet meer te snappen waar de ene wereld in de andere overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als meer en boven mij te stellen en zo als een slachtoffer te denken dat ik de ander moet gehoorzamen waarbij ik protesteer om mijzelf als het ego te behouden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als minder dan de ander te zien waardoor er ongelijkheid wordt gecreëerd en er dus niet meer in het belang van een ieder gehandeld kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als de ouder die meer is dan mij te zien en te vrezen dat ik de ander als meer moet gehoorzamen waardoor ik als een tiener ga sputteren wat ik als tiener nooit gedaan heb als een soort van verlate puberteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bijna misselijk te worden bij het idee dat ik mijzelf moet opgeven en nooit meer zal zijn en mij niet te realiseren dat dit het ego is dat spreekt alsof ik het zelf ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om back chat tegen/over de ander te hebben die mij in mijn optiek onderdrukt om zo terug te kunnen vechten en niet mijzelf te laten annexeren als een land.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat back chat een middel is om daadwerkelijk de aansturing over mijzelf terug te krijgen en mij niet te realiseren dat de gevolgen voor mij zijn en niet voor de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit de controle over mijzelf terug krijg wanneer ik al onder de controle/besturing van het ego sta en dus bevecht ik iets dat al aan de hand is maar de dader is niet de ander maar het ego dat ik heb toegestaan en heb geaccepteerd om mijn recht in handen te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevecht in mijzelf te voeren en te denken dat ik een gevecht voer tegen de ander in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn pubertijd die ik nooit echt heb gehad in de zin van puberen nu in mijn volwassen leven aan het leven ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wars te zijn van mensen die meer of als meerdere over mij zijn, uit angst dat ik daardoor dus als mindere eindig en mij niet realiseer dat ik mijzelf al als mindere heb opgesteld in mijn geest door ondergeschikt aan het ego te zijn en dit dus in mijn buiten wereld uit zal spelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie steigeren van autoriteit dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijn binnenwereld, als onderschikt zijn aan mijn ego, uitspeel in mijn fysieke wereld. Ik stop de reactie op autoriteit, haal diep adem en neem mijn eigen aansturing weer in handen.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ego niet de controle op mijn binnen en buitenwereld te laten hebben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord autoriteit in een andere blog nog eens onder de loep te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in gezond verstand te beslissen wat er gedaan moet worden of dat nu van mijzelf uitkomt of indirect vanuit een ander geadopteerd door mijzelf het blijft mijzelf aansturen in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om reacties en back chat niet meer te gebruiken om te vechten tegen de verkeerde vijand, maar te onderzoeken waar ik het tegen denk op te nemen

Dag 202 van 2555; is wantrouwen te overbruggen?

equal money capitalismVerder bordurend op het wantrouwen dat ik in mijn blog van gisteren aansneed en een documentaire die ik keek, rees de vraag wanneer en hoe wantrouwen te overbruggen is. Een logisch antwoord is het vertrouwen in jezelf te vinden waardoor het vertrouwen in de ander wordt hersteld. Kijkend naar deze specifieke situatie dan kan ik terugkijkend zien dat er nooit echt vertrouwen is geweest in de eerste plaats, het was meer een aftasten of er vertrouwen kon zijn. Simultaan daarmee is er het feit dat ik nooit 100% vertrouwen in mijzelf heb gekend. Dus wat heb ik hier? Het kip en het ei verhaal?

Ik wilde bij de familie horen, omdat ik bij mijn partner wilde horen, maar dat geeft geen vertrouwen in zichzelf. Dat is meer de angst om te verliezen en meer te accepteren en toestaan dan dat ik zonder die angst had gedaan. Dus vanuit angst zocht ik naar vertrouwen in de familie als vertrouwen in mijzelf, zodat ik dat behield wat ik wilde hebben en verder ging dan ik mij had voorgesteld. En daar zit het stukje wantrouwen, mijzelf wantrouwen als de ander dat ik verder zal gaan met zaken te accepteren en toestaan die niet in het belang van een ieder zijn. En elke keer wanneer zich zo’n situatie voordeed over de afgelopen 17 jaren, dan had ik heftige reacties, alsof ik een stukje van mijzelf hierdoor verloor. Waarmee de angst voor de dood als uiteindelijke angst op mij lag te wachten, nadat ik beetje bij beetje van mijzelf verloor door te handelen vanuit angst. En dat kenschetst mijn verhouding/relatie met de familie, als iets dat mijn dood wordt, waardoor ik er niet graag mee geconfronteerd word of mee in aanraking kom. Het is een angst die mij door de loop der jaren heeft doen hyperventileren, buikpijn deed krijgen en zelfs misselijk heeft gemaakt. Ik heb dus uiteindelijk te maken met de angst voor de dood door gebrek aan zelfvertrouwen waardoor ik door de bril van angst kijk en de dingen niet meer in perspectief kan zien.

Het is goed om te snappen dat dit mijn aandeel in het geheel is en het deel dat ik kan veranderen, ik kan niet veranderen dat ik word gezien als het punt waar al het kwade vandaan komt en dus buiten de gratie ben gevallen. Voor mij rest het herstellen van mijn zelfvertrouwen om zo in mijn communicatie een levend voorbeeld te kunnen zijn, wat voor mij de enige manier is om het wantrouwen te overbruggen.

Probleem:

Het wantrouwen in mijzelf als het wantrouwen in de ander, waardoor ik handel vanuit angst.

Oplossing:

Het vertrouwen in mijzelf herstellen waardoor ik niet meer door de bril van angst en verlies kijk en als levend voorbeeld de brug naar de ander kan zijn om het wantrouwen te herstellen.

Beloning:

Met elkaar om kunnen gaan zonder angst en wantrouwen en communicatie in het moment met elkaar te hebben waar zelfoprechtheid normaal is en eerlijkheid afgewogen moet worden in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf nooit echt vertrouwd te hebben en daarmee de ander als mij wantrouw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij de familie te willen horen door het feit dat mijn partner deel uit maakt van de familie en ik hem niet wilde verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn partner te verliezen wanneer ik geen deel zou kunnen uitmaken van de familie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in te passen in de familie en mij niet te beseffen dat ik daarmee zaken accepteerde en toestond waar ik niet achter kon staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst te zoeken naar vertrouwen in de familie en daarmee in mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner niet te willen opgeven en mij niet te realiseren dat dit niet aan de orde was en ik hem daardoor als bezit behandelde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen voor mijn handelen vanuit de angst van verlies en uiteindelijk de angst om mijzelf te verliezen als de angst voor de dood.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben stukje bij beetje mijzelf te verliezen in zelfoneerlijkheid en dit te ervaren als de weg naar de dood en mij niet te realiseren dat het de weg van mijn ego naar de dood was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn relatie met de familie als een langzame dood te zien en ervaren waardoor ik er niet graag mee geconfronteerd word en mij het liefst ervan afscheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze angst voor de dood zo te internaliseren dat het fysiek werd en mij hyperventilatie, buikpijn en misselijkheid opleverden wat duidt op angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst mijn fysieke werkelijkheid niet meer in perspectief kan zien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfvertrouwen te herstellen om zo in mijn communicatie een levend voorbeeld te kunnen zijn, wat voor mij de enige manier is om het wantrouwen te overbruggen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor de dood als iets van het ego te zien en niet iets dat mij beperkt om zonder angst te vertrouwen in mijzelf als de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd alles terug te brengen naar mijzelf waardoor mijn zelfvertrouwen toeneemt om te zien hoe ik iets dat misschien onmogelijk lijkt kan overbruggen.

Dag 201 van 2555; een harnas om de longen als de greep waarin ik mijzelf gevangen hou

equal money capitalismDe afgelopen dagen voelde ik mij fysiek niet optimaal, er zat als het ware een strak harnas over mijn longen aan de voorzijde en achterzijde van mijn lijf. Ook was ik al moe wanneer ik opstond. Dat drukkende strakke gevoel om mijn longen voelde echt vervelend aan, ik hoestte niet meer dan anders, dus een opkomende vastzittende hoest leek het niet te zijn. Op een gegeven moment voelde ik als het ware energie bewegen in mijn long gedeelte, ik ging daar eens op letten, en elke keer wanneer ik in gedachten wegzonk dan begon die energie als een razende te bewegen in mijn longgedeelte/borst. De borst/longen staan voor familie/familie aangelegenheden en meteen moest ik denken aan het ja-nee-ja gebeuren van dit weekend en de week ervoor. Dat was een familie aangelegenheid en een herhalend patroon van de familie. Ik had in het nee-moment wel gevoeld wat een dreun dat op mijn fysiek als stress had gegeven, maar was in de veronderstelling dat het met een sisser af was gelopen. Mijn partner had vrij direct al fysieke symptomen gekregen en ik dacht echt dat de dans mij ontsprongen was. Maar niets was minder waar, ik had de stress in mijn lijf in dat nee-moment gevoeld dus het was er, ontkennen had geen zin.

 

Dus heb ik van de week meerdere malen met mijn lijf gesproken en het bedankt dat het zijn afweermechanisme in werking had gesteld, maar gezegd dat het niet nodig was in dit moment. Dit afweermechanisme maakt deel uit van eerdere ervaringen met de familie en op dit moment was er geen sprake van daadwerkelijk (fysiek) gevaar. Het was het oprakelen van ervaringen die ook in mijn lijf, in het vlees opgeslagen liggen die weer actief werden. Nu zou ik dit als een soort van falen kunnen oppakken, in de trant van waarom kan ik hier niet tegenop na zoveel zelfvergeving op de verschillende dimensies van deze relatie met de familie, maar dat zou destructief zijn. Wat hier speelde was een confrontatie met de werkelijkheid en een toets van hoever ik in bepaalde zaken sta. Ik kan mijzelf wel vergeven en corrigeren, maar uiteindelijk moet ik het doen en toepassen in de fysieke werkelijkheid, wat niet zonder vallen en opstaan kan gebeuren wanneer het een diepgeworteld probleem is.

 

 

Probleem:

 

Het geen vertrouwen in de familie hebben en daarmee geen vertrouwen in mijzelf hebben over hoe ik in dit geheel sta en mij zal gedragen in de zin van wat ik accepteer en toesta.

 

 

Oplossing:

 

Vertrouwen in mijzelf bewerkstelligen dat ik niet, wie ik ben, laat afhangen van de situatie waarin ik mij bevind met de familie, maar dat ik altijd stabiel ben wie ik ben. Hierdoor hoef ik gebeurtenissen ook niet te internaliseren en fysiek te maken op basis van herinnering.

 

 

Beloning:

 

Geen argwaan en angst jegens de familie hebben over hoe hun impact mij kan veranderen als wie ik ben, maar te staan in het belang van een ieder en vrij te zijn van oordelen van de ander als mij.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid als energie in mijn borstkas te laten rond waaien en mij een naar en ziek gevoel te laten beleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stress te internaliseren en vast te zetten in het vlees, waar het een consequentie wordt die ik eerst moet doorlopen en ik niet meer preventief te werk kan gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stress als stress te labelen en niet te zien wat er achter de stress zich verborgen houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren in het moment dat de stress in mijn borst een uiting is van wantrouwen in mijzelf en de ander als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat door dit wantrouwen er geen stabiliteit is en ik dus geen houvast meer heb om mijzelf aan te sturen

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overtuiging te hebben dat ik stuurloos ben eenmaal in de greep van de ander wanneer wantrouwen het overneemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik alles moet accepteren en toestaan wanneer ik niet in mijn kracht kan staan door gebrek aan zelfvertrouwen en daarmee mijn daadkracht weggeef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik zal veranderen wanneer ik uit wantrouwen en geen zelfvertrouwen alles accepteer en toesta van de ander en mij niet te realiseren dat ik niet kan veranderen door externe factoren alleen dan wanneer ik beslis te veranderen en dus mijn daadkracht hiervoor gebruik/misbruik.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf wanneer ik mijn correctie nog niet perfect kan doorlopen en mij niet te realiseren dat corrigeren oefening en tijd nodig heeft en geen ‘short cut’ of wondermiddel is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij van mijn stuk te laten brengen door externe factoren en mij niet te realiseren dat ik om moet gaan met deze externe factoren en ze niet moet vrezen en uit de weg moet gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn fysieke lijf, als deel van mij, met afweermechanismen reageerde op oude ervaringen die nog opgeslagen in het vlees lagen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet in eerste instantie te realiseren dat ik ook de relatie met mijn lijf moet opbouwen om tezamen de patronen in mij aan te pakken en zo preventief te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf naar beneden te halen over het feit dat ik niet stabiel genoeg ben naar de familie toe om mij niet te laten beïnvloeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om min over mijzelf te denken nu ik niet stabiel genoeg gebleken ben ten opzichte van de familie en mij niet te realiseren dat ik hiermee mijn zelfvertrouwen niet opbouw maar afbreek en dus mijzelf misbruik wat onacceptabel is en niet toegestaan kan worden wanneer ik in mijn kracht ga staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf slap en ziek te voelen ten opzichte van de familie door het ontbreken van zelfvertrouwen en daadkracht en dat terug te zien in mijn fysieke gesteldheid en mij niet te realiseren dat dit alles aan geld gekoppeld is en overleveningsdrang waarbij ik het gevoel heb te moeten dansen naar de pijpen van diegene waar het geld vandaan komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet hoef te dansen naar de pijpen van de geldverstrekker wanneer ik afspraken heb gemaakt over het verstrekken van geld waar ik achter kan staan en aan kan meewerken en te zie dat het gaat om geld en niet het “pleasen’ van de ander uit angst dat het geld verstrekken in de problemen komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de geldkraan weer dicht gaat en de ja weer in een nee wordt omgezet door de wispelturigheid die ik vrees in de familie ,waardoor ik het gevoel heb een marionet te zijn in de handen van de familie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit een marionet kan zijn in de handen van de familie wanneer ik dat niet accepteer en niet toesta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te gruwen van afhankelijkheid van anderen uit angst dat zij hun goedheid zullen ombuigen naar kwaadaardigheid wanneer zij zien hoe afhankelijk ik ben.

 

 

Wanneer en als ik zie dat ik in het patroon van geen vertrouwen hebben in mijzelf als de ander verdwijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst mijzelf moet stabiliseren en mijn daadkracht moet terug nemen om zo in mijn kracht te staan en te zijn wie ik ben en mij te realiseren dat ik niet kan veranderen door externe factoren tenzij ik het toesta. Ik stop dit patroon van wantrouwen en haal adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in elke situatie met de familie eerst te kijken hoe mijn stabiliteit ervoor staat alvorens ik in de stress schiet en in de geest schiet waar allerlei angsten klaar liggen om aangegrepen te worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de stress niet meer te internaliseren, maar meteen preventief te tackelen, zodat ik niet meer met een fysieke terugslag aan de slag hoef alvorens met dat te werken wat in het moment nodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfvertrouwen en daadkracht te bestendigen ten opzichte van de familiezaken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat familie mij niet kan veranderen en dat ik het altijd ben die verandering accepteert en toestaat.

Dag 186 van 2555; wanneer frustratie de overhand neemt

equal money capitalismGisteravond wilde ik mijn partner een website tonen, maar zodra ik op mijn balk ging staan om de URL in te voeren dan floepte mijn cursor naar boven of beneden van de balk. Mijn partner zei iets in de trant van, je moet wel in het kader klikken. Waarop ik zei, dat is wat ik doe, maar de cursor springt meteen weg. Ik zat te zuchten en te bedenken hoe ik het snelst dit kon oplossen. Mijn partner vroeg mij om niet de rechter muis knop in te drukken, maar gewoon op de balk te klikken, en dat was nu juist wat ik steeds had gedaan. Ik raakte geïrriteerd van de opmerkingen van mijn partner, hij veronderstelde door alleen naar het scherm te kijken dat ik van allerlei zaken deed, terwijl dat niet het geval was. Ik zag irritatie bij hem en ik wilde dit snel tot een einde brengen om niet in een impasse te komen, dus besloot ik de tab te sluiten. De tab sloot niet maar gaf in plaats daarvan een voor mij nieuw uitklap venster. In de tussentijd bleef mijn partner door ratelen in mijn linker oor dat ik toch echt moest ophouden om de rechter muisknop te gebruiken. En ja toen was ik gefrustreerd, mijn partner dacht dat ik gefrustreerd was van de computer, maar in werkelijkheid was ik gefrustreerd van mijn communicatie met hem. Ik had het idee dat ik niet tot hem kon doordringen dat hij vast zat in de realiteit van het beeldscherm, wat duidelijk niet de realiteit was aangezien ik niet dat met de muis deed wat er werd weergegeven op het scherm. Maar wat mij het meest frustreerde was dat ik door de woordkeuze die mijn partner gebruikte kon horen dat ik in dit moment werd beoordeeld door de ogen van eerdere ervaringen geladen met frustratie die mijn partner over mij heeft. Daar zat ik dus in mijn fysieke realiteit en ik snapte niet hoe ik tot mijn partner kon doordringen die zijn vertrouwen bouwde op eerdere negatief geladen ervaringen en de werkelijkheid van het computerscherm dat duidelijk in de bonen was.

 

Wat mij opviel in deze situatie was dat dit een grote frustratie van mij is wanneer mensen mij beoordelen aan de hand van gewezen ervaringen. Ik ken mensen die altijd blij worden van mij, omdat zij die ervaringen hebben gehad en dat willen behouden.Vroeger als kind werd je vaak afgerekend op het beeld dat je ouders van je hadden gevormd. Dit zijn zulke situaties waar ik het gevoel heb dat ik geen invloed kan uitoefenen op mijn werkelijkheid, omdat de ander niet deelneemt aan de fysieke werkelijkheid. En omgekeerd maak ik mij er natuurlijk zo nu en dan ook schuldig aan om anderen te benaderen op basis van opinie of eerdere ervaringen. Zo kunnen we niet effectief met elkaar omgaan, de werkelijkheid van de geest en de fysieke werkelijkheid zijn niet 1 op 1 uitwisselbaar. Diegene in de werkelijkheid van de geest is een zombie in de fysieke werkelijkheid en diegene in de fysieke werkelijkheid kan geen contact maken met de zombie.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefrustreerd te raken van het feit dat ik niet in contact sta met de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer de ander mij beoordeeld aan de hand van eerdere negatieve ervaringen ik ook daadwerkelijk diegene ben uit de werkelijkheid van de geest van de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verzetten tegen het personage dat ik denk te moeten aannemen omdat het op mij gedrukt wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om dit negatieve personage te worden, wat frictie geeft met het positieve zelfbeeld van mijzelf dat altijd goed uit de verf komt in mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ego los te laten in zo’n situatie en probeer mijn gezicht te redden, wanneer ik zie dat de ander mij negatief wil afschilderen, terwijl dat niet berust op de werkelijkheid in dat moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om letterlijk een muur te voelen tussen mij en de ander wanneer ik niet met communicatie kan doordringen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het nooit meer goed komt en ik nooit meer zal doordringen tot die ander, nu de mindset veranderd is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie te gebruiken om mijn angsten te verbergen die erachter schuil gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie de boventoon van mijn interactie te laten zijn en mij niet te realiseren dat ik mij op die manier limiteer en niet meer kan zien wat er gedaan kan worden om de situatie terug in het hier en nu te zetten om ermee om te kunnen gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij hulpeloos te voelen nu communicatie niet lukt met de ander en het daar dan maar bij te laten en de frustratie in al zijn lagen in te slikken en te onderdrukken totdat het er een keer uit zal komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen oplossing te kunnen zien, omdat ik denk vanuit het eigen kader en mij niet realiseer dat we met z’n tweeën zijn en dus samen uit een communicatie impasse dienen te komen, wat niet rust op 1 partij maar op beiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in zo’n situatie van geen communicatie te willen terugtrekken om mijn wonden te likken om niet meer met de negatieve ervaring geconfronteerd te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het terug trekken in de geest als meest veilige optie te zien wanneer communicatie in mijn fysieke werkelijkheid niet lukt en ik de handdoek in de ring gooi.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beoordelen op basis van opinie en herinneringen en de ander niet de kans te geven om te laten zien wie hij/zij is in het moment en mij in dat moment niet te realiseren dat het ook mij frustreert wanneer anderen mij zo beoordelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om situaties in de fysieke werkelijkheid te beoordelen met de werkelijkheid van mijn geest en mij niet te realiseren dat zo’n beoordeling altijd verwijtend is of de werkelijkheid verdraaid ten voordele van mijzelf.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mij verlies in frustratie over hoe de ander mij beoordeeld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze beoordeling niets aan mijn zijn veranderd en slechts een perceptie van de ander is. Ik stop en zie dat deze angst om slecht beoordeeld te worden mij nergens brengt dan consequenties en haal ik adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten leiden door frustratie in welke vorm dan ook en hoe geoorloofd ik het ook vindt ik het moment, frustratie geeft aan dat ik mijzelf niet aanstuur in het belang van een ieder dus is het een actie vanuit zelfoneerlijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat alleen ik bepaal wie ik ben in elk moment van mijn ademhaling en dat een opinie/ervaring/beeld van een ander daar geen verandering in aan kan brengen in de fysieke werkelijkheid.

Dag 166 van 2555; OMG vrije tijd

equal money capitalismMorgen moet de auto naar de garage om wat kleine reparaties te laten, doen zodat hij op Nederlands kenteken kan, om zo verder te bekijken of wij hem verkopen of nog aanhouden. Mijn partner en ik hebben besloten om dat bij onze oude garage te doen die inmiddels een uur rijden van onze nieuwe woonplaats af is. Dit was mijn eerste garage waar ik mijn eerste auto kocht toen ik een baan kreeg en door het land moest reizen naar mijn cliënten. Tot aan mijn emigratie ben ik deze garage trouw gebleven, een familiebedrijf, simpelweg omdat zij mij ook trouw bleven en niet besodemieterden. Iets wat een tweede natuur van garages lijkt te zijn. Zelfs toen we onze KIA in Italië niet op Italiaans kenteken kregen, verkochten wij hem aan deze garage in Nederland. Er is dus een vertrouwensband gestoeld op de fysieke realiteit.

 

Dus morgen gaan we met z’n tweeën naar de garage waar we een leenauto krijgen om de dag stuk te maken om vervolgens aan het einde van de dag onze eigen auto weer op te halen. Toen rees de vraag; wat doen we die dag? Een dag uit het stramien van alle dag en mijn hoofd is blanco. Het wordt een koude dag, dus de hele dag buiten slenteren of een stad als Amsterdam bezoeken is niet echt heel erg aantrekkelijk. En wat wil ik daar? Winkels kijken? Er gaat meteen door mij heen: wat zonde van de tijd. We moeten wel even naar een colbertje kijken voor mijn partner, omdat zijn werk dat op dit moment vraagt. Dus dat is een tastbaar doel en dan? Ik ken dat wel, je even onzeker /ontworteld voelen/wanen wanneer je niet je vertrouwde dingen doet , wat vakantie b.v. voor mij ook niet altijd aantrekkelijk maakt. Mijn dagen zijn niet zo gestressed dat ik er een breakje van moet nemen. Als ik even wat anders wil doen of even wil ontspannen dan zoek ik die activiteit uit die mij dat biedt. Op vakantie heb ik al die zaken niet bij mij, die ik dan graag zou willen doen en op vakantie doe je dingen met elkaar anders had je wel in je eentje kunnen gaan.

 

Maar dat alles beantwoord mijn vraag niet. Wat zullen we morgen doen? Wat moeten we eten? We zijn nog altijd gluten/gist/suiker/koemelk/koffie/thee vrij, dus dat is niet makkelijk even een broodje bestellen. Ik weet het niet, werkelijk niet. Ik zal het wel zien en in het moment bepalen, maar dat voelt als geen zelfverantwoordelijkheid nemen, maar ja moet ik voelen serieus in overweging nemen? Want dat is wat ik zei, het voelt als… Het lijkt erop dat het een leuk idee leek een dagje vrij er tussenuit, maar naarmate het reëler wordt begin ik zo mijn twijfels te hebben of ik er behoefte aan heb. Het werd geboren uit het idee dat mijn partner vroeg of ik mee wilde met hem, aangezien hij dit met de auto op zich had genomen. Ik vond het niet leuk voor hem om een hele dag alleen stuk te maken dus zei ik ja om mee te gaan, maar realiseerde mij niet hoe ik zou reageren op een dagje vrij. Ik schoof dat voor mij uit, tot het moment dat mijn partner zei; wat zullen we morgen gaan doen? En toen werd het leeg en had ik geen idee.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrije tijd te creëren door toezeggingen te doen aan een ander vanuit het perspectief ‘dat is zielig voor de ander’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te weten wat ik met deze zelf gecreëerde vrije tijd aan moet die als een voortvloeisel/consequentie zich nu aan mij aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vrije tijd die zich nu aandient in afscheiding van mijzelf te zien terwijl ik het als consequentie creëerde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid voor deze zelf gecreëerde consequentie te willen nemen door blanco te zijn in mijn geest en niet te weten wat te doen met een dagje vrij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het dagje vrij in combinatie met een bezoek aan de garage als een beperking te ervaren die ontstond toen ik een keuze maakte maar de consequentie ervan niet wilde accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn lege hoofd het gevolg is van geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen en nu als een excuus door mij naar voren te worden geduwd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer mijn startpunt vanuit zelfoneerlijkheid is genomen, door het honoreren van een gevoel als ‘dat is zielig voor mijn partner’, de uitvoering of uitwerking automatisch frictie oplevert wanneer ik daarbinnen zelfoprecht wil zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten verleiden tot het zijn van een meelevende en sociale partner om zo als goed te worden gezien en ervaren te worden door mijn partner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het gaan staan in de schoenen van mijn partner een ander startpunt had opgeleverd en ik dan had kunnen zien dat mijn partner het gezellig vindt om samen een dagje door te brengen en dus vraagt of ik met hem mee ga, waardoor er geen krampachtig pleasen in het startpunt had gezeten en ik inderdaad in het moment had kunnen zijn en beslissen wat te doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn startpunt kan veranderen nu ik heb gezien dat het een zelfoneerlijke beslissing was en alleen maar frictie oplevert in mijn geest en mij gevoelens oplevert en mogelijkerwijs ook back chats wanneer ik dit proces doorloop vanuit zelfoneerlijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn startpunt niet in ogenschouw te nemen maar mij in plaats daarvan te concentreren op de zelf gecreëerde consequenties en gevoelens te creëren van niet meer terug kunnen en angst voor gezichtsverlies.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat alles met een startpunt begint en alles een start heeft en krijgt doordat ik dat aanstuur in zelfoprechtheid of zelfoneerlijkheid ende enige manier om iets bij te sturen is het terug gaan naar het startpunt om het opnieuw te doorlopen op een manier die het beste is voor iedereen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn gezichtsverlies te lijden en mij niet te realiseren dat het de angst is om gesnapt te worden met zelfoneerlijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vrije dag in het kader van een ander te zetten en mijzelf buiten beschouwing te houden door mee te gaan met mijn partner uit medelijden en zo niet voor mijzelf te zorgen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ook in de optelsom hoor wanneer mijn partner en ik samen een dagje vrij besteden en het beleven van zo’n dag in separatie van mijzelf zal alleen maar frictie opleveren en een geest die vecht voor zijn recht binnen dit alles vanuit een punt van eigenbelang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn geest denkt in ‘ik’ en dat wanneer ik vanuit zelfoneerlijkheid een onecht ‘wij’ creëer dan zal mijn geest/ego in opstand komen met gevoelens van ‘dit wil ik niet’ uit angst van mijn geest om niet langer te kunnen bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niette realiseren dat ik een ‘wij’ creëerde binnen het punt van vrije tijd, vanuit separatie en mijn geest even gek dacht te worden en terug vocht om het ‘ik’ te behouden waar het zo aan gehecht is.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn startpunt te veranderen binnen dit punt van een dagje vrij en weg met mijn partner, en het te veranderen in een startpunt van een moment/dag met elkaar doorbrengen en genieten van elkaars gezelschap als het verlengde van ‘ik’ wat dan automatisch ‘wij’ wordt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet toe te staan en te accepteren dat mijn geest vanuit eigenbelang/egoïsme handelt en mij dit probeert aan te praten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd eerst naar mijn startpunt te kijken en niet mijn zelf gecreëerde consequenties als oorzaak te zien van een geaccumuleerde situatie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet af te scheiden van mijzelf en gevoelens niet de overhand te laten nemen waardoor ik de handdoek in de ring gooi en geen zelfverantwoordelijkheid meer wil nemen.

Dag 159 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 2

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn blog van gisteren, waar ik een alinea uit heb genomen om vervolgens zelfvergevingen op te doen en verbintenissen aan te gaan.

 

“Ik heb het dus altijd met mij meegedragen dit aangedragen feit dat ik een beelddenker zou zijn en voerde het in het begin nog weleens op als excuus, maar dat ebde weg. Tot ik vandaag in een, voor mijn gevoel, nutteloze discussie verzeilde met mijn partner en ineens zag dat wij een patroon voor de zoveelste keer aan het herhalen waren, waarbij mijn partner strakke kaken krijgt en op één of andere manier zijn gelijk lijkt te moeten halen. Kromme tenen krijg ik daarvan en ik snap niet wat hij nu eigenlijk van mij wil op zo’n moment. Wat hier gebeurd is het volgende, ik ben overwegend beelddenker en mijn partner overwegend woorddenker/lineair denker. Mijn denkprocessen gaan van A naar D naar F, terwijl mijn partner zijn denkprocessen gaan van van A naar B naar C. Ik ben dan al op F terwijl hij op C zit en waarschijnlijk helemaal ook niet uitkomt op F, omdat hij dat als niet relevant zal afstrepen. We denken dat we het nog over hetzelfde hebben, maar eigenlijk praten we langs elkaar heen en raak ik gefrustreerd doordat hij niet kan zien wat ik bedoel en mijn partner raakt gefrustreerd over het feit dat ik er dingen bij haal die er volgens hem niet toe doen. Wanneer ik het geduld heb om hem door mijn denkprocessen heen te praten, dan komen we vaak ergens in het midden uit en hebben we het ‘gevoel’ dat we niet langs mekaar heen praten, maar eigenlijk praten we 2 verschillende talen tegen elkaar, die we allebei niet spreken of begrijpen van elkaar. Wat ik veelal doe is even aankondigen dat ik van het conventionele pad afga, maar ook dat komt na een aantal keren herhalen niet aan bij een lineair denker. Het beste is mij te realiseren dat de wereld niet gebaseerd is op associatief/creatief denken en ik die behoefte om dat te delen zal moeten onderzoeken als, wat is die behoefte nu eigenlijk in mij? Associatieve denkprocessen die niet denken om het denken zijn, hoeven niet perse gestopt te worden, de energie vreters die moeten buitenspel worden gezet. Dan zal een gesprek ook effectiever verlopen en de lineair denker zich niet aangevallen doen voelen met voor zijn/haar gevoel irrelevante argumenten. Wanneer conclusies door associatief denken verkregen zijn, er toe doen, en niet op energie gebaseerd zijn dan moeten ze overdraagbaar zijn en minder in een ‘overtuigen van’ sfeer terecht komen. Wanneer ik mij kan focussen om specifiek te zijn/blijven en zo dicht mogelijk bij het onderwerp te blijven terwijl ik praat met anderen, dan ben ik nog te volgen en zal dat minder botsingen/frustraties opleveren. Want ook frustraties zijn energievreters en onnodig om effectief te communiceren. Wanneer ik kan zien waar mijn gesprekspartner zich bevindt in het proces, dan moet ik instaat zijn om in de schoenen van die ander te gaan staan om te zien/begrijpen/realiseren waar ik moet insteken om mijzelf duidelijk te maken.”

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om communiceren in de gevoelssfeer te trekken en mij niet te realiseren dat communiceren in mijn fysieke realiteit met 2 voeten op de grond is en niets te maken heeft met gevoel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoel mijn communicatie te laten beïnvloeden en zodoende naast de fysieke realiteit communicatie die gaande is er een schaduw communicatie naast te laten draaien die wordt gevoed door gevoelens/emoties/herinneringen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om communicatie te hebben met anderen met een startpunt van energie verkrijgen/opwekken om zo deze communicatie draaiende te houden als een aggregaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om communicatie en denken om de denkprocessen om energie te generen met elkaar te verwarren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik communiceer, terwijl wanneer ik in zelfoprechtheid zie, dan kan ik zien dat mijn startpunt niet zuiver is wanneer ik associeer om het associëren en denk om het denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik communiceren en voelen in 1 adem uitspreek, ik mijzelf voor de gek houd en niet met daadwerkelijke communicatie bezig ben die vrij is van gevoelens en emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om associatief denken als iets vrijwilligs te zien en als van mijzelf, terwijl ik kan ervaren dat het bijna onmogelijk is om het uit te zetten zonder een vastberaden standpunt in te nemen die energie generen niet toestaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat associatief denken van de geest is en alleen van mijzelf kan zijn wanneer ik het zelf aan en uit kan zetten in het belang van een ieder zonder gevoelens en emoties eraan vast te plakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat denken altijd van de geest is en zien en realiseren van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren in hoeverre ik verslaafd ben aan mijn manier van denken, omdat ik geloof dat ik dat ben en dat ik dus niet anders kan, terwijl het zelfde type denken los van emoties en gevoelens alleen dan wanneer het nodig is en waar ik de regie over heb niet iets is om mij van af te keren als iets kwaadaardigs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de slaaf te zijn van mijn geadopteerde associatief denken en niet altijd de manier te kunnen zien om mij ervan te bevrijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij als slaaf van het denken kan bevrijden door te staan als wie ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tegenwerking te ervaren als associatief denker in een wereld waar lineair denken wordt beloond en mij niet te realiseren dat dit gebaseerd is op een gevoel van niet geaccepteerd te worden omdat ik anders doe dan de geaccepteerde norm.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fijn te vinden om anders te denken dan de geaccepteerde norm en zo een gevecht met het systeem aan te kunnen gaan en de illusie op te wekken dat ik de strijd aan ga met het systeem, terwijl ik mij niet realiseer dat dit gevecht in mijn geest zich afspeelt en ik in werkelijkheid het systeem niet bevecht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als denkactivist te zien en mij niet te realiseren dat mijn activisme maar een hoofd groot is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij goed te voelen bij het afzetten van de norm binnen de veilige omgeving van mijn geest en mij niet te realiseren dat dit een andere vorm van denken en energie generen is die net als al de andere vormen niets oplevert voor het leven dan consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustraties toe te staan binnen mijn communicatie met anderen onder het mom van niet begrepen te worden, zonder te kijken of mijn manier van communiceren voortkomend uit mijn manier van denken, wel aansluiting heeft bij mijn gesprekspartner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet specifiek te zijn in mijn communicatie en voor buitenstaanders van mijn geest over kom als een van de hak op de tak prater, terwijl er wel een verhaallijn in mijn praten zit maar dat behoeft de nodige illustraties om duidelijk te zijn en over te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als ego gekrenkt te voelen als anderen mijn denken af doen als het mij verliezen in details en niet kunnen zien in dat moment dat het wel ter zake doend is, maar mijlen ver vooruit is op hetgeen er dan besproken wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn communicatie te dwarsbomen door associatief te denken en praten met mensen die lineair denken en praten, waarbij er geen communicatie plaatsvindt, maar Babylonische spraakverwarring en het principe van communiceren totaal om zeep helpt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat echte communicatie frustratie vrij is en simpelweg overdracht van informatie om samen tot daden over te kunnen gaan en de samen gevormde informatie te leven en ervaren.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om communicatie niet te misbruiken voor energie opwekking en daarom er geen emoties/gevoelens aan te koppelen, waardoor het niet uitmaakt of ik beelddenk of woorddenk,  zolang er maar communicatie plaatsvindt die in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om specifiek te zijn in mijn communicatie om zo geen ruis te accepteren die de communicatie kan verstoren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij in de schoenen van mijn gesprekspartner te verplaatsen en te zien op welk niveau wij samen kunnen komen om effectieve communicatie te hebben zonder frustraties en onbegrepen te worden waar onnodige back chat door ontstaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om communicatie met het ego niet te accepteren en toe te staan, omdat dat afbreuk aan jezelf en de ander als jezelf doet en in tegenspraak met het principe van het leven is om in gelijkheid en eenheid ons tot elkaar te verhouden.

Dag 117 van 2555; numerologie, onthulde mijn gebrek aan vertrouwen in de ander

Dag 117 van 2555; numerologie, onthulde mijn gebrek aan vertrouwen in de ander  Iemand maakte mij attent op een website waar je naam en voornaam ingevuld kon worden en dan wordt je personage/karakter omschreven aan de hand van numerologie. Zo zei deze persoon, er zit veel stof in deze omschrijvingen om je personages eens verder onder de loep te nemen. Dat leek mij een goed idee, niet zozeer vanwege mijn geloof in numerologie, maar meer om eens te kijken waar in de omschrijving ik reacties op zou hebben. Veel van de tekst ging over al mijn goede kanten, al of niet herkenbaar voor mij, maar waarop ik een reactie had was een negatief punt dat ik niet graag onder ogen zag/zie. Het was niet voor niets dat in mijn zoektocht om personages te vinden binnenin mij en vervolgens onder de loep te nemen om zo zelf te vergeven en te  corrigeren, deze personage dus niet tevoorschijn kwam. Dit was iets dat ik echt wel herkende en zag in mijzelf, maar het in het zelfde moment ook gelijk weer onder het tapijt veegde. Teveel confrontatie met mij als negativiteit, zonder te zien dat door het te erkennen en aan te pakken er groei kan ontstaan, wat nu afgesneden werd door het weg te stoppen.

Het stukje tekst waar het omgaat is het volgende:

“Aan de basis van je relationele issues in je privé sfeer (prive en professioneel) zit het gebrek aan nummer 2. Misschien heb je ook issues gehad of nog steeds in je getrouwde leven? Een gebrek aan vertrouwen in je partner? Uw lichtgeraaktheid, uw gebrek aan geduld en uw scherpzinnigheid vinden hun bron in een gebrek aan nummer 2… Raak niet in paniek: aan dit alles kan worden gewerkt en het kan overwonnen worden!”

Het grappige is dat in de rest van de tekst, zaken die hier als negatief worden voorgehouden, eerder geprezen werden. Er zit een kern van waarheid in en ook weer niet, een soort van horoscoopachtige manier van een persoonlijkheid generaliseren zou ik zeggen. Maar de zin waar ik echt even een schokje door mijn fysieke lijf voelde gaan was “Een gebrek aan vertrouwen in je partner?” en specifieker “gebrek aan vertrouwen”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een fysieke reactie te ervaren bij de zin: gebrek aan vertrouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord ‘vertrouwen’ niet echt een beeld te hebben, maar het als een abstract iets te ervaren  een blanco. Terwijl ik mij niet realiseer dat ik wel handel op dit woord, dus een betekenis moet aanwezig zijn, maar is waarschijnlijk te confronterend en dichtbij dat ik het liever afschilder als iets onbekends.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet oprecht te zijn over wat de betekenis van het woord vertrouwen in de ander gelijk aan vertrouwen in mijzelf voor mij betekent, omdat ik weet dat ik het niet waar kan maken en niet waardig ben in mijn eigen ogen en zodoende mij focus op anderen hun minpunten om zo niet naar mijzelf te hoeven kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat elk minpuntje in een ander mij deed/doet argwanen en de persoon af te schrijven als niet betrouwbaar en onvoorspelbaar waarvan ik niet op aan kan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander niet te vertrouwen uit gemakzucht om mijzelf niet onder ogen te hoeven komen en vervolgens wanneer ik zelf doe wat ik de ander niet toevertrouw ik mijzelf op de borst kan slaan en de polariteit van goed en slecht in werking zet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het wantrouwen in mijzelf om te zetten in het wantrouwen in de ander en energie uit het feit te halen dat ik het beter kan dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om competitie te gebruiken om mijzelf beter weg te zetten en in een roes van “kijk hoe goed ik ben” geen tijd en ruimte meer overlaat om naar mijzelf te kijken en te zien wat er  gaande is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen en zo instabiliteit in mijzelf vast te zetten doormiddel van angst/competitie/polariteit en wantrouwen te worden, van binnen en van buiten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd te zoeken naar het negatieve in anderen als een soort van redmiddel om niet naar binnen te hoeven kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van binnen heel onzeker te zijn over datgeen wat ik claim beter te kunnen dan de ander, maar mijzelf er niet mee vertrouw om tot een goed eind te brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf gefrustreerd te voelen over hoe anderen in mijn ogen de boel verknallen en frustratie te voelen over het feit dat ik ook niet weet hoe het op te lossen en op mijn tenen ga lopen om toch tot een oplossing te komen en de polariteit te bevestigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet volledig te willen leren kennen, bang voor het negatieve in mij en zodoende geen vertrouwensrelatie met mijzelf kan/wil opbouwen om te zien of ik iets in zelfoprechtheid aankan of niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik het vertrouwen in mijzelf verknal en wat moet ik dan als ik mijzelf niet meer heb om op terug te vallen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat gebrek aan vertrouwen een mooie dekmantel is om niet naar alles binnenin mij te kijken en het af te doen als iets dat negatief is en zodoende geen aandacht mag hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen vertrouwen in mijzelf te hebben en geen vertrouwen in de wereld al seen afspiegeling van mijzelf en zodoende dus niet kan geloven in het verbeteren van de wereld dat begint bij mijzelf, maar te hopen dat er iets zal gebeuren waardoor alles toch nog goed komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het negatieve in en buiten mij totaal te negeren en er alleen maar aandacht aan schenk wanneer het mijn personage tot een beter personage maakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vertrouwen as iets buiten mij te bestempelen en wat ik zodoende niet nodig heb naar mijzelf toe, omdat ik bang ben dat het negativiteit oplevert en kritisch kijken naar mijzelf, wat bloot zal leggen wie ik ben in momenten van superieur voelen aan mensen die ik als niet te vertrouwen bestempel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vertrouwen als iets zoetsappigs te zien en mijzelf te bestempelen als doorgewinterd en met twee voeten op de grond, waar vertrouwen voor watjes is en zodoende mij niet realiseer dat ik zo nooit een intieme band van vertrouwen met mijzelf kan bewerkstelligen als een basis van waaruit ik in en als het leven kan staan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om op andere momenten vanuit andere hoeken dit punt van wantrouwen naar mijzelf als wantrouwen in de ander verder zal aanpakken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord ‘vertrouwen’ in mijzelf te herdefiniëren en te komen tot een werkbare definitie die het vertrouwen in mijzelf helpt herstellen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer op anderen te focussen als het aankomt op vertrouwen versus wantrouwen enin plaats daarvan in mijzelf te kijken wat dit neer kijken op anderen mij verteld over mijzelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om stabiliteit in mijzelf terug te krijgen door de regie weer in handen te nemen over mijn eigen leven, om zo een solide basis te hebben om vanuit te werken.