Dag 150 van 2555; #YOLO

Dag 150 van 2555; #YOLO  You Only Live Once is 1 van de meest populairste hastags op dit moment. Je leeft maar 1 keer lijkt in ons een golf van eigenbelang teweeg te brengen om alles te doen wat je altijd al had willen doen en dat te hebben wat je altijd al had willen hebben. Dus met andere woorden wij nemen deze zin,  je leeft maar 1 keer, als een angst om iets te missen. Graaien wat je nog graaien kan, want je leeft maar 1 keer. Yolo accentueert dus eigenlijk heel goed het tijdperk waarin wij ons bevinden, waarin wij leven.

 

Nu op de rand van 2012 en bijna met twee benen in 2013 denk ik niet dat er veel verandering in het yolo gevoel gaat komen. Het onderliggende gevoel aan yolo is dus hebzucht en hoe krapper de economie ook gaat worden, we zullen altijd bang zijn het onderste niet uit de kan te hebben gehaald, want dat is onze aard als mens. Terwijl het yolo mes aan twee kanten kan snijden. Wanneer je maar 1 keer leeft zou je ook kunnen zeggen, dat je niets zou moeten uitstellen en dat niets hoeft niet alleen over onszelf te gaan, dat kan ook iets zijn dat het gemeenschappelijk doel dient. Waarom zouden we in dit leven niet streven naar een wereld waar we allen riant kunnen leven, of levert dat niet genoeg spanning/opwinding op? Yolo op dit moment gaat over grensverleggend gedrag dat zoveel mogelijk een energie stoot geeft en de adrenaline door je lijf doet stromen.

 

Wanneer je snapt dat wij als energie machines zijn ontworpen dan is het niet zo gek dat wij constant opzoek zijn naar het verleggen van onze grenzen op zoek naar betere en snellere energie. Kijk maar naar ons leven hoe wij omgaan met sex en met geld, het is de kick die telt en niet wat die daad veroorzaakt als een rimpel effect in onze fysieke realiteit. Nee, ik zie ons in 2013 niet zomaar afkicken van onze energie verslaving en ineens bedenken dat yolo ook kan betekenen dat je verandering brengt ten bate van een ieder in onze fysieke realiteit, zodat wanneer jouw leven eindigt, je tenminste het bedje hebt gespreid voor de generaties die na je komen.

 

Wanneer ik nu om mij heen kijk en zie hoe wij als werkende klasse de gepensioneerden onderhouden, omdat de kas van het pensioen inmiddels leeg gegraaid is, dan is de volgende vraag natuurlijk wie gaat ons pensioen betalen? Is er nog pensioen als wij eraan toe zijn? Wat moet ik mijn kinderen vertellen over de wereld die ik hen achterlaat als ik niet als de sodemieter mijn yolo moment pak en verandering wil en voortbreng in onze huidige maatschappij? Er is geen ruimte in 2013 voor egoïsme en graaien, we moeten gaan begrijpen dat ons yolo moment dat moment is waarin wij snappen dat wij verantwoordelijk zijn voor wat is en wat gaat komen. Dit alles is gecreëerd door onze acceptatie en toestemming. Dit, de wereld waarin wij leven is een reflectie van wie wij zijn net op de drempel van 2013. En dat is geen mooi plaatje en niet iets om trots over te zijn en in de geschiedenis boekjes te plaatsen als groteske momenten in de geschiedenis.

 

Ons yolo moment is hier en als we hem niet met beide handen aanpakken door nu eens niet te handelen op hebzuchtige drang en lusten, dan zou het nog eens een fatsoenlijk 2013 kunnen worden. Wie wil er niet vrij zijn van het juk waar we inzitten, wie wil er niet over inzitten hoe de toekomst eruit gaat zien en wie wil er niet bang zijn voor de ander en uiteindelijk zichzelf? Want wanneer wij dit yolo moment niet pakken uit angst voor verandering, die nu eens niet gepaard gaat met adrenaline veroorzaakt door een egocentrische kick, dan missen we ons yolo moment en dat komt niet meer terug. Opgestaan is plaatsvergaan zal ik maar zeggen.

 

Over een uur knallen wij onszelf het nieuwe jaar in, een daad uit puur eigen belang en vrijwel overbodig, want elk moment kan een overgang zijn van oud naar nieuw. Daar hebben wij geen kalender voor nodig, yolo is hier en wacht erop om geleefd te gaan worden. Wie durft en wie doet ermee? Ik geef mijn yolo moment aan het realiseren van een EMC, Equal Money Capitalism, zodat na mij mijn kinderen ook nog instaat zijn een yolo moment te hebben, waarbij graaien en hebzucht een overbodigheid zijn geworden.

 

Een fatsoenlijk 2013, #YOLO

Advertenties

Dag 105 van 2555; het “Happiness Syndroom”

Dag 105 van 2555; het "Happiness Syndroom"Het happiness Syndroom blijkt een Syndroom dat maar 1 bevolkingsgroep/natie lijkt te treffen, te weten Nederland. De Nederlander is sinds de wereldwijde crisis begon, happy, happy dat hij niets van de crisis ziet noch merkt. De Nederlander is happy dat de crisis niet zijn portemonnaie is ingeslopen, op zo’n manier dat hij de crisis niet langer kan ontkennen. Naast de crisis is de Nederlander happy met al de spullen die wij van Fair Trade tot Max Havelaar kunnen aanschaffen, wat maakt dat alle andere geproduceerde goederen niet meer bestaan en daarmee ook de harde werkelijkheid die schuilt achter de productielijn van het consumentisme iets is voor negatievelingen. In Nederland heb je radio met alleen positief nieuws, zodat de Nederlander happy wordt van de dagelijkse boodschap die tot hem komt. Nederland is eenvoudigweg een happy staatje dat drijft in een groter geheel waar het niets mee te maken heeft, want Nederland is happy en Nederland heeft het goed. De Nederlandse 60 plussers zijn misschien wel de happy plussers van het geheel, zij hebben goede tijden gekend waarin zij kapitaal hebben kunnen opbouwen en durven dan ook stellig te beweren dat die hele crisis aan hen voorbij gaat. Zij ontvangen nog een happy pensioen en wat er na hen komt is natuurlijk niet happy genoeg om over na te denken. Zolang de kinderen maar kunnen erven dan hebben zij de schaapjes op het droge en kunnen zij happy sterven aan 1 of andere happy ziekte die behoort bij het onderdrukken van de werkelijkheid.

 

Soms vraag je jezelf af of er nog wel iemand in Nederland is die zich afvraagt waarom wij het nog zo goed hebben met z’n allen en niet zo ver van ons bed in Europa de mensen te kampen hebben met echte armoede en uitzichtloze toekomsten. Hoe kan het met onze kolonisatie achtergrond dat wij niet snappen dat wanneer je iets afpakt van de ander dat jij dan beter wordt en de ander slechter af is. Dus als wij zeggen dat wij het nog zo goed hebben en andere landen om ons heen niet, landen waar wij handel mee drijven, dan zit em daar toch een onevenwichtigheid, is het niet? Onze wereld is een gesloten systeem en als ik meer geld heb, dan heeft de ander automatisch minder. Dan kan ik wel heel happy Max Havelaar koffie gaan zitten drinken, zodat ik helemaal hieper de piep op mijn design stoel zit, maar daar schieten die andere armere landen natuurlijk niets mee op. Nee afpakken blijft afpakken en een tikkeltje sterker uitgedrukt is afpakken toch gewoon stelen. Wat maakt dat de Nederlander dan? Een dief? Een happy dief die het gehuil en geneuzel van zijn slachtoffer niet wil horen, want dat is zo negatief.

 

Lekker stelletje die Nederlanders, maar zou het niet zo kunnen zijn dat de Nederlander uiteindelijk dief van eigen portemonnaie is? Je kunt de anderen maar zolang kaal plukken als het duurt, je kunt maar zo rijk worden als er geld is ( het bijdrukken van geld even buiten beschouwing gelaten). Uiteindelijk valt er niemand meer te plukken en zullen we eerst weer geld moeten uitdelen via hulp aan de derde wereld, die dan een stuk groter is dan vandaag de dag, om vervolgens het weer te kunnen stelen. En daar komt het geld bijdrukken weer van pas, happy geld invoeren in het systeem zodat er wat meer te jatten valt. Je zou haast zeggen dat de titel masochistisch ook niet achterwege gelaten mag worden, wat ons maakt tot happy masochistische dieven. De vraag is of we van deze titel wel zo happy worden? Het Happy onderdrukken van de werkelijkheid, ik snap niet hoe jullie het doen Nederlanders, al ben ik Nederlandse van geboorte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat mijn rijkdom ten koste is van een ander zijn financiële welbevinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat de wereldwijde crisis er wel is, ook als ik hem ontken in eigen land en niet wil zien hoe heel langzaam ook in Nederland de rijkdom zal afnemen omdat wij afhankelijk zijn van degenen van wie wij nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat wanneer ik alleen mij bekommer over mijn eigen happiness en die van mijn familie en vrienden ik mij separeer van mijn werkelijkheid en alleen in mijn hoofd leef in een fantasie wereld die mijn ogen laten kijken door een roze bril en zodoende Nederland bestempel als een rijk land en niet als een rijk crimineel land dat neemt van de ander om zichzelf te verrijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat ik verkeer in een happy state of mind, om zo de werkelijkheid niet te hoeven aanschouwen en niet mijzelf hoef te definiëren binnen deze werkelijkheid uit angst dat ik minder goed/happy ben dan ik hoop.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat ik een goed leven nastreef uit angst om een slecht leven te krijgen en zo niet te zien dat ik deelneem aan een polariteit die meer consequenties met zich meebrengt dan ik nu kan overzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat wanneer ik wel schreeuw en afgeef op hen die volgens mij mijn happiness verpesten en mijn kans op een goede toekomst verknallen, ik niets verander aan de situatie en net zo goed weer verder kan slapen, want alleen wanneer ik snap waarom ik net zoveel recht heb op happiness als een ieder ander dan pas kan ik in de schoenen van een ander gaan staan en verandering in mijn fysieke werkelijkheid aanbrengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat zolang ik niets doe aan de situatie in de wereld door mijn eigen startpunt in het leven te veranderen en ten dienste te stellen van het leven, zal de illusie van rijkdom nog blijven, maar zal de tegenpool aan de fundering knabbelen totdat de boel ineen stort en wij niet begrijpen waarom wij in zo’n shit situatie zijn terecht gekomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat wij de tegenpool van armoede aan het leven/manifesteren zijn en zodra de polen switchen zullen wij het in Keulen horen donderen, omdat wij onze fysieke werkelijkheid niet wilden snappen en dus op de blaren moeten zitten totdat wij snappen hoe wij de scheppers zijn van onze fysieke werkelijkheid en diegenen zijn waar wij onze klachten kunnen indienen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat wij het goed hebben ten koste van anderen, wat ons maakt tot dieven, wat wij niet onder ogen willen zien en daardoor ons helemaal te verliezen in het “Happiness Syndroom”.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als Nederlander om de werkelijke fysieke werkelijkheid onder ogen te zien en te snappen hoe de mechanismen werken, zodat ik snap en begrijp wat er gedaan kan worden om dit wat wij nu geschapen hebben in de toekomst te voorkomen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als Nederlander om happiness niet langer te gebruiken om mij en anderen te verblinden en ons inhalige gedrag goed te praten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als Nederlander om te zien/snappen/begrijpen dat Nederland rijk is ten koste van andere landen en te zoeken naar mogelijkheden om Nederlanders bewust te maken van het spel dat wij spelen ten koste van anderen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als Nederlander om mijzelf te genezen van het “Happiness Syndroom” als een zelfverantwoordelijke keuze om zo op te staan uit de onwetendheid en misbruik niet langer te accepteren en toe te staan.

Dag 6 van 2555 dagen; ik ben leven en geen verwijt

Al wachtende bij het benzinestation kwamen mijn partner en ik de concierge van mijn zoons school tegen. Wij groeten hem vanuit de auto, waarop hij naar de auto toeliep en vroeg of wij echt terug gaan naar Nederland. Het gesprek nam een wending en hij vertelde hoe hij zich genaaid voelt door de regering onder leiding van Monti. De man zal dit jaar 60 worden en zou dus volgens de oude wet met zijn pensioen kunnen. Hij heeft hier jaren naar toe geleefd en nu komt hij erachter dat de regering Monti hem nog 4 jaar langer wil laten werken. De man is verbittert en begint vrij verhit hierover met ons te spreken, hij heeft er naar uitgekeken om met pensioen te gaan en nu moet hij langer werken in een baan die hij gevoelsmatig al had afgeschreven. Wie weet een baan waar hij niet echt voldoening uithaalde of een baan die hem een bepaald sociaal stempel gaf. Hier in Italië is de baan van school concierge het vegen en dweilen van de lokalen en gangen, de bel luiden elk uur, dingen rondbrengen etc. Het is 1 van die baantjes die je doet als er verder niets meer is of wanneer je niet meer in je mars hebt.

 

De boosheid van de man deed mij realiseren dat wij pas boos worden als iemand aan onze portemonnaie komt. Hij zou kunnen stoppen met werken en de hele dag doen wat hij zelf wilde en daarnaast een pensioentje ontvangen, nu moet hij doorwerken als hij enige vorm van inkomen wil blijven behouden. Het grappige of eigenlijk trieste hieraan, is dat zolang de man nog geld kreeg hij niet boos werd over het feit dat anderen geen geld hadden/kregen. Nu hij de dupe is schreeuwt hij moord en brand, of dit nu terecht is of niet dat is niet relevant. Dat geldt ook voor de ouderen die nu van hun pensioen genieten die hoor je veelal zich niet druk maken over het pensioen van hun kinderen en de generatie waar deze kinderen en de kinderen van deze kinderen toe behoren. Onze interesse in de ander lijkt vaak niet veel verder te gaan dan de waarde die die ander in geld uitdrukt voor ons. We zijn niet echt geïnteresseerd in elkaar, we schatten constant in of iemand een financiële bedreiging is voor ons of ons financieel voordeel kan brengen. Alles dat verder buiten ons ligt dan voeten en neus verdwijnt in een surreële waas om ons heen, niet meer dan verhalen. Het kan ons geen ene shit schelen of iemand anders op deze aardkloot wel te eten heeft, zolang onze buikjes maar gevuld zijn.

 

Terwijl wij aan de beurt waren om LPG te tanken nam de man afscheid van ons en wenste ons het aller beste in Nederland (lees financieel beter) en zei dat hij hier moest blijven en afwachten hoe het allemaal voor hem zou uitpakken. Het klonk als een verwijt en even schoot door mij heen, je hebt ook nooit lopen klagen toen het je nog voor de wind ging, toen was de regering wel okay en kon het je geen ene reet schelen of er anderen op deze aarde leefden die het vele malen slechter hadden dan jou. Hij zwaaide ons uit met een trieste blik in zijn ogen, dat is nu de mensheid dacht ik, als je hen leven (lees geld) afpakt dan gaan ze huilen en er is niemand die leven voor iedereen opeist, niemand die ziet dat leven niet geld is. Leven is niet overleven, leven is voor el(k) even. Voor iedereen zou leven moeten staan voor “het leven” waar de levensadem wordt ingeblazen wanneer we in deze wereld komen en waar we onszelf van de levensadem ontdoen als we ons leven beëindigen. Dat mag niets te maken hebben met geld, waar geld staat voor macht, angst, jalousie etc. Leven is leven, adem na adem ook zonder geld, maar leven zou geen strijd moeten zijn voor sommigen en een xtc trip in het land van de onbeteugelde mogelijkheden voor anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onze eigen financiële zorgen voorop te stellen aan anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder te kunnen kijken dan onze eigen financiële status.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te verwijten wanneer zij onze financiële status bedreigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden op diegene die onze financiële toekomst vershit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder te gaan dan boosheid en verbolgenheid van wat ons wordt aangedaan financieel en deze boosheid en verbolgenheid vervolgens te gebruiken als ons excuus om niets te hoeven doen aan de situatie en geen zelf verantwoordelijkheid te hoeven nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaren lang in de toekomst te projecteren hoe geweldig het zal zijn als wij eenmaal met pensioen gaan en totaal niet in overweging willen nemen dat een pensioen in de derde wereld niet bestaat en niet iets is waar daar over gedroomd kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niets om anderen te geven zolang ze ons financieel niets opbrengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen op het niveau van net aan overleven, te laten leven, zodat wij ons luxe leven kunnen voortzetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet naar structurele oplossingen te willen kijken zodat we kunnen groeien naar een wereld waar allen genoeg hebben om echt te kunnen leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verder te kijken dan ons eigen leven en te realiseren dat wij die ander zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te heben dat ons leven zoals het is wordt afgenomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven wat wij nu hebben te zien als een recht ten koste van anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien dat wij de ander zijn en allen recht hebben op leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de man te verwijten wat ook in mijzelf leeft, ook ik vrees voor mijn leven zonder geld en zal alles doen om dat te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om net zo egoïstisch te zijn als elk ander mens en daarom geen reden heb om mij meer te voelen doordat ik mij wel de dingen afvraag of de dingen zie.

 

Ik realiseer mij dat wij als mensheid zo weinig connectie met elkaar voelen dat wij elkaar zien als moordenaars die elkaar elk moment van de dag van ons leven kunnen beroven, zonder dat wij inzien dat wij zijn verbonden door de consequenties van ons handelen. Wij kunnen dit stoppen door onze participatie in ons denken te stoppen, het denken en het geloven in onze emoties en gevoelens als waarheid te zien.

 

Ik ga de verbintenis aan om anderen niet te verwijten voor de financiële toestand waarin ik mij bevind, het hier en nu dat wij nu kennen in dit moment is onze gezamenlijke creatie waar wij deel van zijn en geen afstand van kunnen doen. Ik stop het verwijten en zal dit vervangen met het vinden van oplossingen die in het voordeel van een ieder zijn en gevoelens zoals verwijt terug brengen naar mijzelf en altijd eerst zien wat er in mij geraakt is dat ik gevoelens heb zoals verwijt.

 

Ik ben leven

 

ik ben een deel van jou

 

ik ben jou in een ander leven

 

wij zijn leven