Dag 142 van 2555; wanneer voeding en opvoeding niet langer worden gedaan vanuit gezond verstand

Dag 142 van 2555; wanneer voeding en opvoeding niet langer worden gedaan vanuit gezond verstand  Ik keek naar de documentaire van de NCRV genaamd Dokument – Rauwer, waarin Tom en zijn moeder Francis gevold worden over een periode van 5 jaar. Om gezondheidsredenen besluit Francis een gescheiden moeder met  2 thuiswonende zonen dat het voor hen het beste is wanneer zij op een totaal rauw dieet over gaan. Zij weet de astma van Tom hiermee te reduceren tot een niveau waar medicatie niet meer nodig is. In die begin periode dat Francis op rauw eten overging,  ging ik met mijn gezin ook over op semi rauw eten. In die periode zag ik al opnames van haar die nu ook verwerkt waren in de documentaire. Erg leuk om haar terug te zien en te zien hoe zij gegroeid was in het leven en hoe ik dat ben over de afgelopen 5 jaar.

Rauw eten of overgaan op rauw eten dat is niet alleen je dieet veranderen dat is je life-style veranderen en je positie in het systeem. Dit laatste heb ik mij goed gerealiseerd tijdens mijn proces en zag ik dat het mij verwijderen van het systeem, alleen maar mij duur kwam te staan. ‘De groeten en adieu’ tegen het systeem zeggen, dat pikt het systeem niet en het systeem zal met grof geschud je met hangende pootjes proberen terug te laten komen, om weer 1 met het systeem te zijn en netjes kapitalistisch gedrag te vertonen.

Uit de documentaire was goed te zien dat de eetwijze van Tom en Francis niet goed werd begrepen door de omgeving waardoor Francis zich verder wilde afscheiden en Tom thuis scholing wilde gaan geven. Wanneer eenmaal je ogen worden geopend dan zie je hoe grote chaos en rotzooi de samenleving/wereld is en onze eerste reactie is, willen afscheiden van dat wat ons tegenstaat. Zo ook heb ik mijn kinderen een jaar thuis scholing gegeven en kwam ik met de rechter in aanmerking die niet keek naar mij als mens/vrouw/moeder, nee, ik was in overtreding en dus moest ik beboet worden. Dit was zo helder te zien in de documentaire waar de wet werd opgedreund door de rechter en absoluut niet in ogenschouw werd/kon genomen worden dat het hele educatieve stelsel een aanfluiting is en Tom waarschijnlijk beter af zou zijn geweest wanneer hij thuis geschoold zou worden. Maar Francis en ook ik waren ongehoorzaam jegens het systeem en dat laat het systeem niet op zich zitten, het bijt terug, is het niet meteen dan later maar het vergeet nooit.

Dan loopt Francis tegen het feit aan dat het AMC vindt dat Tom te klein is voor zijn leeftijd en er worden testen gedaan waar Tom en eFrancis netjes aan meewerken. Er wordt dan gesteld dat Tom 12 cm korter is dan wat hij naar alle waarschijnlijkheid geworden zou kunnen zijn. Waarbij hij 6 cm zou kunnen inhalen als hij direct aan een gekookt mainstream dieet zou gaan, maar de laatste 6 had moeder Francis toch echt op haar geweten. Dus een moeder van een kind dat ‘gezond’ voedsel tot zich neemt en 6 cm kleiner blijft dan verwacht wordt volgens statistieken, wordt voor de rechtbank gedaagd en kan een uit huis plaatsing tegemoet zien. Moeder zou mogelijkerwijs een gevangenisstraf kunnen krijgen en dan denk ik, zijn we nu helemaal van de pot gerukt hier in Nederland. Zouden we dan ook niet alle ouders en kinderen uit elkaar moeten trekken en onder jeugdzorg moeten plaatsen voor het niet vestrekken van gezonde en verantwoorde voeding en opvoeding? Je kind vol plempen met Mac-Donalds voer een paar keer per week behoeft geen correctie, maar ‘gezond’ eten, tja dat kunnen we natuurlijk niet tolereren. Mijn dochter at erbarmelijk vanaf een jaar oud tot vrij recent, ik heb van alles geprobeerd over de jaren heen en zo ook een semi rauw dieet om haar goed te laten groeien en gezond te laten worden. Zij is zeker minder lang dan dat ze verwacht werd te worden, maar er is geen rechter bij mij aan de deur geweest om mijn kind uit huis te plaatsen.

In mijn perspectief is het opzoeken van de publiciteit van Francis een begrijpelijke maar, niet zo’n gunstige stap geweest. Op deze manier heeft zij voer aan mensen gegeven die met haar case aan de haal gingen en door geestelijke masturbatie  tot hogere inzichten kwamen, afgesneden van de realiteit, waardoor het systeem haar ongenadig heeft terug gepakt voor haar niet loyale gedrag aan het systeem. Je ziet op een bepaald moment in de documentaire dat Francis al gaat overwegen, wat als ik wordt gedwongen Tom gekookt eten te geven. De angst, het zaadje is dan geplant en Francis gaat opnieuw zich inlezen in allerlei voedingsprodukten om bevestiging te zoeken voor haar idealen/overtuigingen, waarmee de angst alleen maar toeneemt en helder denken begint te vervagen. Ik heb dat zelf gewandeld het pad van bang te worden van eten, omdat je weet wat er allemaal inzit of wat ermee wordt gedaan. Ik kwam uiteindelijk op het punt waar ik moest onder ogen zien dat ik niets meer kon eten of drinken, wilde ik geen schadelijke stoffen tot mij nemen. Dan schiet je als mens natuurlijk enorm door, gedreven door angst is leven dan niet meer mogelijk. Onze wereld is een gesloten systeem en als we niet goed zijn voor onze wereld of het accepteren en toestaan dat anderen dat niet zijn, dan heeft dat een effect op alles. Al ons voedsel is op enigerlei wijze vervuilt en al ons water is vervuilt, we kunnen illusies daarover hebben maar dat is jezelf voor de gek houden. En deze laatste stap heeft Francis nog niet gedaan in de documentaire, zich gerealiseerd dat wij de wereld hebben verknalt en dat jezelf afscheiden daarvan niets uitmaakt.

In bewuste onwetendheid alle voer tot je nemen is niet de oplossing, helemaal niet meer eten en drinken is ook niet de oplossing, wat blijft er dan nog over? Het enige wat hier is, dat is de realisatie dat wij moeten eten en drinken en door angst hiervoor wordt eten en drinken een vrij vage/angstige/irrationele aangelegenheid. Wij zijn gemaakt van de materie van de aarde, ons eten en drinken is gemaakt van de materie van de aarde, we zijn dus gelijk aan elkaar en zouden ons als gelijken moeten verhouden. Dus dat eten, wat gelijk aan jou is, en niet in afscheiding of in angst. Wel met gezond verstand natuurlijk, gif eten is niet ter ondersteuning van het menselijk lichaam, echter al ons eten is op verschillende wijze wel vervuild. Dit is een consequentie die wij moeten doorlopen en niet kunnen ontlopen door zogeheten gezonder of superfood te eten, want alles komt van de aarde en heeft hetzelfde startpunt als alles op aarde en dat is leven. Wat we ook eten het is leven en het huidige leven is verrot en besmet, we eten wat we zijn en kunnen daar dus gelijk aan staan totdat we begrijpen dat het huidige bestaan niet de weg te gaan is en dat we radicaal wat moeten veranderen aan onze maatschappij van hebzucht en onverschilligheid naar de ander toe. Eigen belang is wat wij dagelijks op ons bordje krijgen en dat bijt op een gegeven moment terug.

Het voeden en opvoeden van onszelf en onze kinderen wordt zwaar onderschat en absoluut niet ondersteunt door de zogeheten professionals en wij hebben een lange weg te gaan en heel wat realisaties te doen alvorens we zullen zeggen: het moet anders. Toch die dag gaat er komen, omdat onze drang om te overleven te groot is en wij van binnen heel goed weten dat er iets flink mis is op alle gebieden in de samenleving. Mocht je al zo ver zijn, bekijk dan eens het Equal Money System of op z’n Nederlands het Gelijkheids Geld Systeem, we heten je van harte welkom op het forum en zouden graag jouw ideeën horen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat ik mij niet kan losmaken/afscheiden van het systeem/maatschappij zonder consequenties en het systeem mij daar altijd voor zal laten boeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat mijn startpunt voor het willen afscheiden van het systeem altijd angst is en dus mijn angst zich zal manifesteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat angst voor het systeem iets is dat in de geest zich afspeelt van een individu en niet gedeeld wordt door anderen tenzij het wordt omgezet in geschreven/gesproken woord en wij zo elkaar besmetten met een angst die ontsproten is uit de spelonken van de fantasie zonder correlatie met de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat voedsel en onze ideeën over voedsel een grotere impact heeft op ons leven zodra we gaan inzien in welke staat onze voedselketen verkeerd door onze participatie in het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat ook ik deel uitmaak aan de aftakeling van onze wereld en dat voedsel 1 van de vele uitvloeiselen is dat ons laat zien dat het goed mis is met ons bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat voedsel gemeden moet worden wanneer het niet ondersteunend is voor het lichaam, maar niet vanuit een startpunt van angst

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat het voeden van je kind op verantwoorde wijze en niet op een wijze die het systeem en zijn kapitalistische aard voorschrijft, als een bedreiging van het systeem wordt gezien en het niet wordt getolereerd dat individuen zelf gaan nadenken en een weg gaan uitstippelen los van het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat het opvoeden en voeden van mijn kind moet geschieden binnen de richtlijnen van het systeem volgens de toetsing van het systeem en wanneer ik mij daar tegen verzet dan ben ik een afvallige van het systeem en geen verantwoorde bezorgde ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat ik geen eigen identiteit/zelf mag hebben buiten het systeem om, ik mag personages hebben tot ik er consumentistisch bij neerval, maar niet voor mijzelf denken en beslissingen nemen want dat zou leiden tot anarchie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat ik deel uitmaak van het geheel en mijn snor dus niet kan drukken dus beter bewustzijn kan kweken bij de ander dan tegen de stroom in te zwemmen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als mensheid om mij niet meer af te scheiden van het geheel en te snappen dat afscheiden niet mogelijk is, ik kan hooguit aan de zijlijn mijzelf plaatsen, maar ik zal altijd deel uitmaken van het geheel.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als mensheid om het voeden en opvoeden van onze kinderen als een serieuze aangelegenheid te benaderen en mij altijd eerst zelf in te lezen/te informeren over wat het beste is voor onze kinderen als de mensheid die het stokje overneemt wanneer wij er niet meer zijn.

Dag 109 van 2555; geld is geen probleem zolang je het hebt

Dag 109 van 2555; geld is geen probleem zolang je het hebt

Sociale Verzekering Bank

We zaten vlak voor ons vetrek voor een weekje Italië, alles was geregeld, maar we wisten niet of we konden gaan. Al een geruime periode beloofde de SVB kinderbijslag te storten op onze rekening, maar het geld wilde maar niet arriveren. Dit is een bedrag dat hopeloos opgelopen is, het is een bedrag dat met terug werkende kracht over een periode van 2 kwartalen uit betaald had moet worden. Dit is het geld dat wij al die tijd zelf hebben voorgeschoten om die dingen van te doen waar ze voor bedoeld zijn. Nu dient zich het moment aan dat de kinderen in een nieuwe winter garderobe gestoken moeten worden en ik in 1 keer stoffen daarvoor in Italië ga aanschaffen, mits daarvoor geld beschikbaar is.

 

De donderdag voor ons vetrek zou het bedrag gestort worden, maar er gebeurde niets. Wel kregen wij een brief waarin stond dat het eerste kwartaal al was uitbetaald en het tweede kwartaal die donderdag zou worden bijgestort. Nooit hebben wij het eerste kwartaal ontvangen en klaarblijkelijk ook niet het 2e, omdat die limiet net als de andere verstreek. Vrijdag heeft mijn partner opnieuw gebeld met de afdeling kinderbijslag, de brief bleek een vergissing te zijn en misschien zou er een fout zitten in de bestanden die naar de bank gaan, als reden waardoor er nog niet was uitbetaald. Ondertussen zagen wij onze vertrek datum naar Italië opschuiven en zonder het benodigde geld wilde ik niet afreizen. Er werd een nieuwe datum gesteld dat het geld zou worden overgemaakt, of op de dinsdag tijdens ons verblijf in Italië of op 1 november wanner wij allang weer thuis zijn en de kinderen weer naar school moeten.

 

Zo zagen we onze kans om goedkoop aan goede kleding te komen bijna in rook opgaan. Ik durfde geen plannen meer te maken op basis van het geld van de kinderbijslag, want wanneer zouden ze dit geld nu werkelijk gaan storten? We besloten om een voorschot op mijn partners salaris te vragen dat sowieso die donderdag in de vakantie gestort zou worden om toch af te kunnen reizen en de stoffen te kunnen kopen. Die vrijdag voor vertrek kregen we met een spoedoverboeking een voorschot overgemaakt, wat een enorme opluchting was. Het wachten op het antwoord of een voorschot mogelijk was en wanneer het mogelijk was, was erg spannend en benadrukte zo enorm hoe afhankelijk ik en iedereen is van geld. We zijn uiteindelijk een dag later vertrokken dan gepland, aangezien we alles op hold hadden gezet en dus niet klaar waren om zaterdag te gaan rijden.

 

Nu is het dinsdag en we zitten in Italië en we ontvingen vandaag een berichtje dat de kinderbijslag is bijgeschreven. Jemig wat een stress voor geld. Elke actie die we ondernemen wordt bepaald door de hoeveelheid geld die we wel of niet hebben. Iemand die beweerd dat hij/zij niet wordt geleefd door geld is of naïef of niet oprecht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat onze arme periode in Italië nog altijd zijn weerslag heeft op ons huidige meer comfortabelere leven in Nederland, waardoor er nog steeds geen reserves zijn en aan het eind van de maand alle inkomsten op zijn, waardoor grotere uitgaven in 1 keer soms onmogelijk zijn of op z’n minst voor onmogelijke situaties zorgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen rekening te willen houden met wat ik nu financieel heb en mij niet te realiseren dat ik nog steeds de consequenties fysiek moet doorlopen vanuit mijn recente verleden, dat verleden dat niet los staat van mijn heden en toekomst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten stressen door geld en de afwezigheid van geld, in plaats van diep adem te halen en te werken met wat hier in het moment is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de afwezigheid van geld en mij daardoor gelimiteerd te voelen, terwijl ik mijzelf limiteer in deze situatie door in angst te leven en niet meer te kunnen overzien wat er wel is aan mogelijkheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij limiteer door vast te willen houden aan een reisje Italië om stoffen in te kopen voor kleding, waardoor ik niet meer open kan/wil staan voor andere scenario’s.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het scenario van niet naar Italië te kunnen afreizen door gebrek aan geld en dus duurdere kleding in de winkels te moeten aanschaffen die niet zo gegoten zit als op maat gemaakte kleding.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stress te ervaren bij het idee dat ik in confectie kleding moet rondlopen die mij totaal niet zit vanwege mijn afwijkende lichaamsbouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te balen van mijn afwijkende lichaamsbouw en mijn lichaamsbouw te beschuldigen van het moeten naaien van kleding en nooit eens gemakkelijk een broek te kunnen kopen die goed zit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen separeren van mijn afwijkende lichaamsbouw om er zo niet mee geconfronteerd te worden en vooral geen oud zeer naar boven te hoeven halen. ( wordt verder uitgewerkt in een andere blog )

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat geld mijn motivator is en daardoor verdwijn ik in mijn mind/hoofd en maak allemaal mooie plannen die de meest ideale uitkomst geven en tegelijkertijd vergeet ik even dat ik heb te doen met wat ik in het moment heb aan geld, dat geld dat bepaald wat er in mijn fysieke werkelijkheid echt kan gebeuren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld niet mijn motivator te willen laten zijn wat resulteert in frictie binnen mijn fysieke werkelijkheid, omdat geld mijn motivator is en ik deze motivator als geld wel kan negeren maar dat maakt nog niet dat het er niet meer is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer zo snel te laten stressen als bepaalde plannen veranderen door geld gebrek, de stress maakt dat ik niet meer helder kan denken en rare bokkensprongen maak of halsstarrig vasthoudt aan zaken die wellicht minder waarde hebben en minder toevoegen aan het belang van een ieder dan ik als gestresste zou ( willen ) vermoeden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/ begrijpen dat geld alles in mijn leven bepaald en dat ik daar als een gegeven feit mee moet werken en niet dit geld punt om zeep te willen helpen waarbij ik mijzelf mee ten onder neem, iets wat ik mijzelf al eerder in mijn leven heb bewezen en zodoende zinloos is om nogmaals te doorlopen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld te zien los van emoties en gevoelens, waarbij ik simpele afwegingen kan maken of iets financieel op een bepaald moment mogelijk is en verantwoord is.