Dag 326 van 2555: op gesprek – deel 3 – zelfvergeving en zelfcorrectie

Dip-Lite cursusDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik het zich openlijk indekken van de revalidatiearts, en net als in mijn vorige blog, mijzelf als het systeempersonage onder de loep nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woorden  “dan bied ik wel mijn excuses aan” van de revalidatiearts niet te geloven en mij daardoor bedreigt te voelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf bedreigt te voelen door de woorden van een ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik reactief ben op de woorden van de ander en de boodschap van de ander niet meer sec kan horen en daardoor ook niet relevant, adequaat en effectief op kan reageren. Ik stop het reactief horen van woorden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik emotionele ballast koppel aan  woorden, door de emotionele -en gevoelsdimensies die ik aan die woorden heb gehangen door de jaren heen, die koppelingen aan deze woorden te verbreken en te neutraliseren zodat ik effectief kan omgaan met deze woorden die de ander tegen mij spreekt waarbij ik mijzelf aanstuur en niet mijn emoties en gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik nu geen poot meer heb om op te staan wanneer ik een aanklacht wil indienen tegen het team van het revalidatiecentrum en vanuit dat geloof al in de toekomst te projecteren dat mijn kans verkeken is op het indienen van een klacht.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van kansberekeningen te doen op basis van een projectie in de toekomst gefundeerd op emoties en gevoelens, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door te geloven in deze projectie niet eens meer de moeite wil nemen om af te wegen of een aanklacht op zijn plaats is en effectief zal zijn. Ik stop de projectie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te werken met wat hier is vrij van emoties en gevoelens en zodra deze emoties en gevoelens er wel zijn geen beslissingen te nemen in de toestand waarin ik dan verkeer, maar op een ander moment terug te komen op hetgeen besproken moet worden waarbij ik mij heb ontdaan van de energetische ballast en zo in zelfoprechtheid die beslissing kan nemen die in het belang is van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat de ander mijn daadkracht kan ontnemen door zich in te dekken, excuses te maken en dit in het dossier vast te leggen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van daadkracht te zien als iets dat door een ander kan worden verandert, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik diep van binnen nog niet geloof dat ik altijd kan staan voor wie ik ben en dus altijd mijn daadkracht heb, maar het niet altijd gebruik om uiteenlopende redenen. Ik stop de separatie tussen mijzelf en mijn daadkracht en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij nooit te separeren van mijn eigen daadkracht en om te zien/realiseren/begrijpen dat ik ervoor kies om mijn daadkracht wel of niet te gebruiken en daardoor niet te zien/realiseren dat door mij van mijzelf af te keren/scheiden ik mijn daadkracht denk kwijt te zijn door krachten van buitenaf en wanneer ik dicht bij mijzelf sta ik vertrouwen heb in mijzelf, dat ik met mijn daadkracht mijzelf staande kan houden, terwijl ik in beide gevallen de daadkracht zelf aanstuur en altijd kan besluiten dat ik mijzelf staande houd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de back chat “ze meent niets van die excuses” ik mijn daadkracht probeer terug te krijgen, die in de eerste plaats niet weggenomen was, maar leek weggenomen te zijn door het geloof in mijn gedachten en back chat.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de ander terugpakken door het denken van ‘back chats’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk invloed te hebben op mijn fysieke werkelijkheid met mijn ‘geestes werkelijkheid’ door ‘back chats’ te denken. Ik stop de verstrengeling tussen ‘geestes werkelijkheid’ en mijn ‘fysieke werkelijkheid’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ‘back chat’ “ze meent niets van die excuses” te gebruiken als hulpmiddel om mijzelf beter te begrijpen en te zien wat de ander van mij wil om zo een plan de campagne te kunnen opzetten en effectief te kunnen handelen en niet geruisloos in mijn ‘geest’ protest te leveren en dit een weerslag te laten hebben op wie ik ben in dat moment als fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik paniek voelde in dat moment van het excuses maken door de arts en het moment van het opschrijven door de revalidatiearts van het feit dat de excuses door haar gemaakt waren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang zijn dat het tij niet meer gekeerd kan worden en dus mijn kans te hebben gemist, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het verschrikkelijk vind om mijn kans gemist te hebben en gevoelens van spijt in mij rond te laten zingen waardoor ik deze energetische ervaring oppik als angst. Ik stop de angst om mijn kans te missen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een gemiste kans niet met spijt te beantwoorden maar te gebruiken om te voorkomen dat ik in een gelijke situatie nogmaals zo zou reageren en handelen terwijl ik weet en ervaren heb dat het niet effectief was en niet het algemeen doel diende.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer antipathie te voelen voor de revalidatiearts en het revalidatiecentrum nu men mij monddood probeert te maken door de boodschap naar mij uit te zenden dat ik geen poot meer heb om op te staan om eventueel een aanklacht in te dienen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van antipathie voor mijzelf te vertalen als antipathie voor de ander uit vrees voor de ander en uit vrees voor inactief gedrag van mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit eerst met mijzelf op een rijtje moet zetten alvorens ik deze emotie op een ander/situatie plak. Ik stop de antipathie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijzelf inactief zie worden door de vrees voor de ander als projectie voor de vrees voor mijzelf, dan zal ik eerst naar binnen moeten kijken om te zien wat de echte reden is waarom ik mij laat verlammen door angst alvorens weer deel te kunnen nemen aan mijn buitenwereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te willen volgen om hard van het revalidatiecentrum te willen wegrennen en nooit meer achterom te kijken om de ervaringen te vergeten die ik daar opdeed als moeder en mens, en die ik nog niet allemaal verwerkt heb, zodat deze onverwerkte ervaringen mij als het ware achtervolgen en dus hetgeen is waar ik voor weg wil rennen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van wegrennen voor onverwerkte ervaringen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet van mijzelf kan verwachten dat ik mijzelf kan aansturen binnen onverwerkte verwachtingen, maar wel met mijzelf kan afspreken om niet op gevoel en emoties te handelen en eerst te zien waar ik voor weg ren in mijzelf. Ik stop het weg rennen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te separeren van mijn onverwerkte ervaringen in de hoop dat ze vanzelf weg zullen gaan en dit als weg rennen te ervaren, terwijl ik weet dat ik ze aan moet pakken zodra ik daar toe instaat ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als het systeempersonage uit het veld te laten ruimen door mijn angsten, emoties en gevoelens.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een personage/pose aan te nemen, terwijl ik die nog niet instaat ben om aan te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet stabiel ben op dit punt dus meer van mijzelf vraag dan ik kan verwachten van mijzelf. Ik stop het bezigen van een personage/pose die ik nog niet onder de knie heb en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een personage dat ik bewust gebruik om mij te kunnen bewegen binnen het systeem te oefenen in niet kritieke situaties en alleen dan toe te passen in kritieke situaties wanneer ik mij zelfverzekerd voel over de beheersing van dit personage/pose.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als systeempersonage niet zodanig te hebben voorbereid op dit gesprek, zodat ik stabiel kon zijn en mij niet zo snel uit het veld zou laten slaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onvoorbereid een gesprek in te gaan waardoor ik mij onzeker voel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik voor sommige gesprekken mij zal moeten voorbereiden om zo effectief te kunnen zijn en dat eruit te halen wat erin zit. Ik stop het onzekere gevoel door onvoorbereid te zijn en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om sommige gesprekken voor te bereiden zonder te projecteren in de toekomst, maar te weten wat ik wel en niet wil aansnijden in dat gesprek,waardoor ik kan spreken over dat wat ik heb onderzocht en achter kan staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen ideaalbeeld van mijn systeempersonage in mijn hoofd aan mijzelf voor te houden maar te definiëren wat dit personage is en kan doen voor mij, zodat ik het kan uitoefenen in mijn fysieke realiteit en niet in mijn ‘geest’.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een ideaalbeeld van mijn personage te beleven in mijn ‘geest’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op deze manier al denk mijn personage te beheersen, terwijl het zich alleen nog maar heeft afgespeeld in mijn ‘geest’. Ik stop het beleven in de ‘geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alleen van beheersing te spreken wanneer ik iets echt beheers binnen mijn fysieke werkelijkheid en al het andere in mijn fantasie wereld van de ‘geest’ achter te laten, zodat ik niet handel op basis van ‘niets’ en zo mijn fundering niet voel vallen die er in de eerste plaats al niet was en mij dus ook geen zelfvertrouwen kon bieden, maar het principe “fake it till you make it” toe te passen om tot het beheersen van mijn personage te komen.

Advertenties

Dag 308 van 2555: mijn zielige ik – deel 3 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een voortzetting van de vorige twee blogs, alvorens deze blog te lezen is het aan te raden eerst de andere twee te lezen.

 

In deze blog zal ik zelfvergeving en zelfcorrectie gaan doen op de volgende zin: “moet ik dit doen”, voortbordurend op mijn vorige blog waar ik “Ik wil dit nu niet doen” onder de loep nam en al kort even het moeten aantipte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het moeten in “moet ik dit doen” als van buitenaf te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van separatie wanneer ik iets moet doen en ik mijzelf hiertoe moet aanzetten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet wil associëren met moeten en mijzelf dwingen om iets te doen waardoor ik het liever ervaar als iets dat van buiten komt. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in separatie van mijzelf taken uit te voeren, maar dat wat gedaan moet worden te doen zonder vragen te stellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moeten met autoriteit te associëren en dus in separatie met mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het schuwen van autoriteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik autoriteit als negatief heb gelabeld en dus mijzelf niet wil vereenzelvigen met autoriteit. Ik stop de tweedeling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de polariteit van negatief-positief niet te voeden door het schuwen van autoriteit en niet gezien te willen worden als negatief en zelfs niet mijzelf wil ervaren als negatief.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijzelf te vragen of ik iets moet doen wanneer ik iets moet doen, met het gevoel alsof ik mijn eigen autoriteit ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf als tiran te zien die mij dwingt dingen te doen, maar dit om te buigen naar “moet ik dit doen” alsof ik een eigen wil erin heb, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf gebruik als autoritaire opdrachtgever en tegelijkertijd als een moeder die het voor mij zal verzachten waardoor ik het waarschijnlijk niet hoef te doen. Ik stop de twee persoonlijkheden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de schijn op te wekken dat ik met het moederlijke personage nog enigszins een vrije wil denk te hebben, terwijl het autoritaire werkgever personage in mijn nek hijgt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stil te staan bij het feit of ik iets moet doen dat gedaan moet worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van blijven hangen in de ‘geest’ en in zogenaamde logica en rede terwijl mijn fysieke werkelijkheid om daadwerkelijke actie vraagt voor dingen die simpelweg gedaan moeten worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de logica gebruik als een achterdeurtje om zo te denken nog een vorm van vrije wil te hebben. Ik stop de drang naar valse vrijheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te snappen/realiseren/begrijpen dat wanneer ik iets moet doen omdat het gedaan moet worden en het mijn verantwoordelijkheid is, geen achterdeurtjes te gebruiken om zo een valse vorm van vrijheid te ervaren waardoor het ‘moeten’ afgezwakt lijkt en niet meer prominent dicteert wat ik moet doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerst mijzelf af te vragen of ik het moet doen en dan pas mijzelf te overtuigen en op te peppen dat ik het moet doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van eerst mij afvragen of ik iets ‘moet’ doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst moet handelen omdat ik weet dat het mijn verantwoordelijkheid is. Ik stop het traineren en afvragen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet na te denken of in de ‘geest’ te gaan alvorens ik mijn verantwoordelijkheden uitvoer in deze fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘moed’ te verzamelen om hetgeen ik ‘moet’ doen te doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van moed moeten verzamelen om iet ste doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik barrières opwerp die er niet zijn waardoor alles zwaar voelt. Ik stop het moed verzamelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om taken die gedaan moeten worden niet zwaarder te maken dan ze zijn en mijzelf doen geloven dat ik er moed voor nodig heb om eraan te beginnen en door te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het personage van autoritaire werkgever te gebruiken om mijn onrecht en slachtofferrol te bevestigen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het aannemen van het autoritaire werkgever personage, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit doe om mijn zieligheid te bevestigen en polariteit uit te spelen. Ik stop dit personage en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te verleiden tot het aannemen van personages om mijn gelijk te behalen en de werkelijkheid te verdraaien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het personage van verzachtende moeder aan te nemen om mijzelf een achterdeurtje te verschaffen om dat niet te hoeven doen waar ik wel verantwoordelijkheid voor draag.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het aannemen van het verzachtende moeder personage, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo een uitweg en een alibi/excuus kan verschaffen om dat niet te doen waar ik wel verantwoordelijkheid voor draag. Ik stop dit personage en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te zeuren/vragen bij mijzelf als personage om iets niet te hoeven doen waar ik wel verantwoordelijkheid voor draag, hoe klein of hoe groot het ook mag zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als redder van mijzelf op te stellen om iets niet te hoeven doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het redden van mijzelf uit de handen van mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet van mijzelf kan redden wanneer ik weet wat mijn verantwoordelijkheden zijn en die ook respecteer. Ik stop het redden van mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te denken dat ik mijzelf moet redden uit de handen van mijzelf als het gaat om dingen die ik ‘moet’ doen, maar te zien dat het niet gaat om zaken die niet in het belang van mijzelf en anderen is, maar simpelweg het doen van mijn taken in mijn fysieke werkelijkheid zonder de ruis van de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet tegen mijzelf te keren alsof ik mijn eigen vijand ben door een reactie te hebben op het woord ‘moeten’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van te denken dat ik tegen mijzelf ben door mijzelf te laten handelen met tegenzin, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik tegenzin heb omdat ik denk dat ik van mijn vrijheid wordt beroofd terwijl die vrijheid er in de eerste plaats al niet was. Ik stop dit denkbeeld en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te ervaren als een vijand, maar mijzelf te zien als één, hetgeen ik kan vertrouwen en te zien dat mijn tegenzin voortkomt uit reacties en denkbeelden uit de ‘geest’ wat zodoende een denkbeeldige vijand in het leven roept. Zaken/taken/dingen ‘moeten’ gedaan worden, zonder tussenkomst van de ‘geest’, maar als puur fysieke handeling waar ik in het moment van kan genieten zonder ruis van de ‘geest’

Dag 276 van 2555: woorden – dimensie – persoonlijk vlak

basisgarantieinkomenWoordenboek betekenis dimensie:

1. afmeting.

2. natuurkundige uitdrukking die het verband aangeeft tussen een fysische grootheid en de drie fundamentele grootheden; lengte, tijd, massa.

3. figuurlijk: draagkracht, laag, strekking; de dimensie van een ideologie

 

Spirituele betekenis dimensie:

1. niveau van bewustzijn

2. trillingsniveau

 

Synoniemen voor dimensie:

afmeting

aspect

betekenis

breedte

dikte

formaat

hoogte

proportie

 

 

Het woord dimensie wanneer ik dat gebruikte betekende voor mij hetzelfde als aspect of meerdere kanten van iets. Door het bestuderen van het Desteni materiaal, kwam er een nieuwe betekenis bij, namelijk de dimensies. Nu leerde ik dit woord in het Engels ‘dimensions’ wat sterke gelijkenissen heeft met het Nederlandse woord dimensies. Wat in de eerste betekenis een woord was dat redelijk tastbaar was, werd dat met de nieuw aangeleerde betekenis ineens heel anders. De dimensies had ik nooit gezien, ik had er contact mee via de portal, maar het is voor mij nog steeds een vrij abstract begrip. Om het meer in een gevoel uit te drukken, zou ik zeggen ‘de andere kant’ of ‘gene zijde’. Iets waar ik niet ben, maar uiteindelijk wel heen ga, waardoor het meer een projectie werd van hoe dat zou zijn dan daadwerkelijk zijn. Dit maakt dat het woord dimensie aan de ene kant een heel erg ‘met twee voeten op de grond’ betekenis voor mij heeft en aan de andere kant een ‘wollige’ ongrijpbare kant heeft. Het woord dimensie heeft dus meerdere dimensies voor mij die zijn gaan functioneren als een polariteit; grijpbaar versus ongrijpbaar.

 

Nu heb ik in mijn blogs veelvuldig het woord dimensie gebruikt voor de onderverdeling van de verschillende aspecten bij het afpellen van personages, zoals: angstdimensie, fysieke dimensie etc. Wat hier gebeurde was het volgende, de ongrijpbare betekenis had ik geleerd via Desteni en mijn blogs zijn gerelateerd aan Desteni. Dus toen wij als Nederlandse groep besloten te bloggen met behulp van de verschillende dimensies en het ook direct vertaald uit het Engels dimensies te noemen werd deze onderverdeling voor mij ondergeschoven onder de pool ongrijpbaar. Dit gaf frictie in mij, want ik was juist bezig  met hele grijpbare zaken. De zelfvergeving en de correctieve zinnen gaven mij juist handen en voeten aan gevoelens en emoties die mij op een ongrijpbare manier in hun macht hadden gehad, dus het strookte niet met elkaar de betekenis van dimensie en wat ik aan het doen was.

 

Op een ander moment hadden wij in de groep een vertaal discussie over het woord dimensie, waarbij ik aangaf dat ik in het vervolg voor het synoniem ‘aspect’ zou gaan kiezen, omdat dit woord grijpbaarder was voor mij en uitdrukte waar ik mee bezig was. Ik ben het woord ‘aspect’ een tijdje gaan gebruiken om te zien of ik die frictie in mij kon wegnemen en dat werkte wel als tussenoplossing. Op dat moment zag ik nog niet dat ik participeerde in een polariteit en ik de pool waar ik heen wilde alleen maar had verzwaard door er een ander woord aan te hangen en het zo positiever te maken. Strikt gezien zijn beide woorden ‘dimensie’ en ‘aspect’ de correcte vertaling van het woord ‘dimensions’, het is de emotionele en gevoelsbalast die ik eraan hing wat maakte dat ik het als goed of fout zag.

 

Ik zag dat ik het erg moeilijk had met het feit dat door het gebruik van het woord ‘dimensie’ het proces waar ik mee bezig ben ineens een ‘wollige’ ‘New Age’ betekenis kreeg, omdat dat mijn associaties waren. Proces is voor mij echt met twee benen op de grond en mijn associaties bij het woord ‘dimensies’ haalde dat steeds overhoop. Waar tegelijkertijd gevoelens en emoties overhoop gehaald werden. Het woord ‘aspect’ waar ik geen specifieke emoties en gevoelens bij heb fungeert nu dus als een soort van brug om uit de polariteit te geraken en het woord ‘dimensie’ weer als neutraal te kunnen zien.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer van het woord ‘dimensie’ te maken dan wat de werkelijke betekenis van het woord is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen aan het groter maken van een woord voor eigenbelang, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik iets te verliezen denk te hebben en zo alle registers open trek om mijn eigenbelang te behouden. Ik stop het eigenbelang door groter maken en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord ‘dimensie’ te nemen/gebruiken in zijn originele betekenis zonder mijn emoties en gevoelens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten sturen door de extra energetische betekenissen die ik aan het woord ‘dimensie’ gaf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het niet aansturen van mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat wanneer ik mij laat aansturen door zaken van buitenaf ik geen zelfverantwoordelijkheid kan nemen voor mij en mijn woorden/daden. Ik stop het mij laten aansturen van buitenaf en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vanuit zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid mijzelf aan te sturen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit grijpbaar – ongrijpbaar en aan de hand van deze polariteit mijn wekelijkheid in te delen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de polariteit grijpbaar – ongrijpbaar dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik frictie in mijzelf creëer die er niet is of hoeft te zijn. Ik stop de participatie in de polariteit/frictie en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen onnodige frictie in mijn leven te brengen door angst voor verlies van zaken van de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn proces van een polair label te voorzien en angst te hebben dat mijn proces een ongrijpbaar proces wordt, terwijl ik aan den lijve ondervind hoe grijpbaar/tastbaar het proces voor mij is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de angst dat mijn proces ongrijpbaar is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik de angst van mijn ‘geest’ volg en mij daardoor als mindere maak aan mijn proces. Ik stop de angst en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn proces als minderwaardig af te schilderen door woorden als ongrijpbaar en grijpbaar te hanteren en zo mijzelf angst inboezem over de effectiviteit van mijn proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten verblinden door deze polaire betekenis van het woord ‘dimensies’ en zaken ineens als negatief te beoordelen die nog positief of negatief zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de polariteit positief – negatief, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik een waardeoordeel aan mijn proces wil hangen en zo in de angst van de ‘geest’ meega dat mijn proces toch niets waard is. Ik stop de participatie in deze polariteit en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn proces door de energetische betekenis van het woord ‘dimensie’ niet te beoordelen of te veroordelen, maar het te doorlopen en te zien/begrijpen/realiseren waar ik doorheen ga om het zo los van oordelen te corrigeren en bij te sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf op het verkeerde been te zetten wat betreft de betekenis van het woord ‘dimensie’ en zo de wereld van mijn ‘geest’ te leven in plaats van wat hier is in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de wereld van mijn ‘geest’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik hiermee kies voor de angst en niet voor het leven en het durven leven van het leven. Ik stop de deelname in de ‘geest’ en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat participatie in de ‘geest’ mij een wereld van angst oplevert die mij op irrationele wijze lukraak keuzes doet maken, terwijl de fysieke wereld hier is en klaar is voor mij om er bewust aan deel te nemen en niet weg te schuilen in de zogenaamde ‘bescherming’ van de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te erkennen dat met het woord ‘dimensie’ mijn tastbare/grijpbare proces wordt afgepakt, als iets dat buiten mijn macht ligt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen aan een gevoel van afgepakt/misdeeld te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik dit mijzelf allemaal aandoe door andere betekenissen aan woorden te geven en daardoor mijn ‘geest’ realiteit in de war schop. Ik stop het gevoel van afgepakt/misdeeld en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat alleen ik mijzelf iets kan afpakken/ontnemen en dat dit precies hetgeen is wat ik doe door een energetische betekenis aan het woord ‘dimensie’ te geven en dus niet meer instaat ben om het woord zuiver te kunnen leven in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst toe te staan voor het eventueel verliezen van mijn tastbare/grijpbare proces.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de angst voor verlies, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik degene ben die dit verlies kan veroorzaken door teveel tijd in de ‘geest’ te spenderen en zo niet kan deelnemen aan mijn ‘grijpbare/tastbare proces. Ik stop de angst voor verlies en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet zelf-destructief te zijn en mijzelf te dreigen met het afpakken van mijn tastbare proces dat mij veel waard is omdat ik kan zien dat dit de sleutel tot zelfbevrijding is, maar mijzelf juist te ondersteunen en te assisteren in dit tastbare fysieke proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘wollige’ betekenis van het woord ‘dimensie’ te veroordelen als niet van het proces zijnde en iets dat gemeden moet worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in veroordelingen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik mijzelf veroordeel op basis van deze energetische betekenissen van het woord ‘dimensie’ en dat ik het proces niet wil identificeren met wolligheid uit angst dat ik dan op het verkeerde pad kom. Ik stop het veroordelen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het proces/mijzelf niet te veroordelen wanneer het naar mijn smaak te wollig wordt, maar daar aan te sturen waar het proces niet in het fysieke plaatsvindt maar meer in de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn daadkracht weg te geven aan de energetische betekenis van het woord ‘dimensie’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het weggeven van mijn daadkracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik de keuze heb om mijn daadkracht terug te nemen. Ik stop het weggegeven van mijn daadkracht en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwoordelijk te zijn en mijzelf aan te sturen zonder invloeden van buitenaf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door de energetische betekenis die ik gaf aan het woord ‘dimensie’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in de limitatie van mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik kan beslissen of ik mijzelf limiteer of de vrijheid geef om mijn woorden te leven als levende woorden. Ik stop de limitatie en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord ‘dimensie’ weer terug te brengen tot een levend woord dat ik kan leven in het belang van een ieder.

Dag 158 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 1

Dag 158 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest - deel 1  Tijdens mijn examenjaar van de academie voor maatschappelijk werk en dienstverlening, terwijl ik mijn eindwerkstuk en de presentatie daarvan aan het doornemen was met mijn mentor, riep mijn mentor ineens uit, maar jij bent voor het grootste gedeelte een beelddenker. Dat zei mijn niet zoveel en ik had tot dusver mijzelf niet in al teveel hokjes weten te drukken dan de nodige personages die ik bewust en onbewust aannam en aangenomen had in mijn leven tot dusver. Hij legde mij uit dat een beelddenker voornamelijk denkt in plaatjes en filmpjes en ik had geen idee dat anders denken ook mogelijk was. Denkprocessen waren nooit relaxed bij mij, als éénmaal het vliegwiel draaide dan was er geen stoppen meer aan, wat veelal resulteerde in verassende oplossingen maar ook mijzelf uitputte als ik erop terug kijk. Een uitputtingsslag om zoveel mogelijk energie op te wekken in zo min mogelijk tijd.

 

Ik heb heel lang gedacht dat het normaal is dat je eerst een filmpje in je hoofd ziet van hoe je iets gaat aanpakken en dan dat filmpje bewaarheid in je fysieke realiteit. Het om het probleem heenlopen in je geest in 3-d, om te zien waar de haken en ogen zitten en zo al kunnen inzoomen op de details waar een lineair denker de details als verwarrend ervaart en jouw inbreng al snel afschiet als, “verlies je niet in de details blijf gefocust”.

 

Op middelbare schoolleeftijd, ik denk dat ik in 2 HAVO zat, ervoer ik mijn fantasie als te overweldigend en als een beperking voor het gefocust kunnen leven/leren in mijn fysieke realiteit. Ik sprak dus met mijzelf af dat de tijd was gekomen om deze fantasie denkbeelden los te laten. Wanneer ik nu terugkijk was het niet zozeer het leven in een fantasiewereld, want ik was hier, zo goed en zo kwaad als wij mensen hier kunnen zijn in dienst van de geest. Waar ik mee te maken had was het associatief denken, het creatief denken, wat mij tot verassende oplossingen bracht en de clown van mijn vriendenclubje maakte. Door al de verbanden die ik zag, reële of irreële, werd ik overweldigd. Dit soort denken ging niet echt over problemen, meer ‘als dit’ ‘dan dat’ vraagstukken die dan heel hilarisch konden aflopen. Tijdens de les volgde ik de les, maar zodra ik associaties met woorden of concepten de vrije loop liet, zag ik allerlei plaatjes en filmpjes langskomen, wat het volgen van de les toch minder effectief maakte.  Waarop ik dan tekeningetjes maakte als een stripje over wat ik in mijn geest had zien langskomen. Niet effectief binnen een lineair denk systeem wat het onderwijs toen was en nog steeds is. Dit was dus het moment waarop ik STOP zei tegen deze manier van denken die mij overweldigde. En het stopte, maar vond als water weer een nieuwe uitgang om net even anders naar buiten te komen. Echt stoppen zou stoppen met de energie verslaving zijn geweest, maar dat was toentertijd nog niet duidelijk.

 

Rond mijn 26e had ik van die buien dat wanneer ik erg opgeladen was met energie, zoals na het zingen in een gospelkoor, dan deed ik fysiek hetzelfde als wat er aan versnelde processen in mijn hoofd zich afspeelde. Op woensdag repeteerden wij als gospelkoor en op woensdag werden ook de reclamefolders door mijn deur geperst. Wanneer ik dan terugkwam van zo’n repetitie dan was ik bijna misselijk van de energie die dit zingen en samenzijn had opgeleverd en dan pakte ik de stapel reclamefolders om daar vervolgens turbo doorheen te bladeren. Ik bladerde alles door, sloeg niets over en nam alles waar, het was de overweldigende plaatjes wereld in mijn geest die ik nu buiten mij manifesteerde doormiddel van deze reclamefolders. Het was een soort van afbouwen van de energie piek die ik had ervaren met het zingen, waardoor ik mijn beeldenken tot rust probeerde te brengen met meer van hetzelfde, plaatjes. Dit waren geen leuke ervaringen, dit waren momenten dat ik echt voelde dat ik slaaf was van een systeem in mij, maar er nog niet aan toe was om mij er los van te maken en het te bevragen en te onderzoeken.

 

Ik heb het dus altijd met mij meegedragen dit aangedragen feit dat ik een beelddenker zou zijn en voerde het in het begin nog weleens op als excuus, maar dat ebde weg. Tot ik vandaag in een voor mijn gevoel nutteloze discussie verzeilde met mijn partner en ineens zag dat wij een patroon voor de zoveelste keer aan het herhalen waren, waarbij mijn partner strakke kaken krijgt en op één of andere manier zijn gelijk lijkt te moeten halen. Kromme tenen krijg ik daarvan en ik snap niet wat hij nu eigenlijk van mij wil op zo’n moment. Wat hier gebeurd is het volgende, ik ben overwegend beelddenker en mijn partner overwegend woorddenker/lineair denker. Mijn denkprocessen gaan van A naar D naar F, terwijl mijn partner zijn denkprocessen gaan van van A naar B naar C. Ik ben dan al op F terwijl hij op C zit en waarschijnlijk helemaal ook niet uitkomt op F, omdat hij dat als niet relevant zal afstrepen. We denken dat we het nog over hetzelfde hebben, maar eigenlijk praten we langs elkaar heen en raak ik gefrustreerd doordat hij niet kan zien wat ik bedoel en mijn partner raakt gefrustreerd over het feit dat ik er dingen bij haal die er volgens hem niet toe doen. Wanneer ik het geduld heb om hem door mijn denkprocessen heen te praten, dan komen we vaak ergens in het midden uit en hebben we het ‘gevoel’ dat we niet langs mekaar heen praten, maar eigenlijk praten we 2 verschillende talen tegen elkaar, die we allebei niet spreken of begrijpen van elkaar. Wat ik veelal doe is even aankondigen dat ik van het conventionele pad afga, maar ook dat komt na een aantal keren herhalen niet aan bij een lineair denker. Het beste is het mij te realiseren dat de wereld niet gebaseerd is op associatief creatief denken en ik die behoefte om dat te delen,  zal moeten onderzoeken als, wat is die behoefte nu eigenlijk in mij? Associatieve denkprocessen die niet denken om het denken zijn, hoeven niet perse gestopt te worden, de energie vreters die moeten buitenspel worden gezet. Dan zal een gesprek ook effectiever verlopen en de lineair denker zich niet aangevallen doen voelen met voor zijn/haar gevoel irrelevante argumenten. Wanneer conclusies door associatief denken verkregen zijn, er toe doen, en niet op energie gebaseerd zijn dan moeten ze overdraagbaar zijn en minder in een ‘overtuigen van’ sfeer terecht komen. Wanneer ik mij kan focussen om specifiek te zijn/blijven en zo dicht mogelijk bij het onderwerp te blijven terwijl ik praat met anderen, dan ben ik nog te volgen en zal dat minder botsingen/frustraties opleveren. Want ook frustraties zijn energievreters en onnodig om effectief te communiceren. Wanneer ik kan zien waar mijn gesprekspartner zich bevindt in het proces, dan moet ik instaat zijn om in de schoenen van die ander te gaan staan om te zien/begrijpen/realiseren waar ik moet insteken om mijzelf duidelijk te maken.

 

In mijn proces heb ik al heel veel korte metten gemaakt met vele van die overweldigende denkprocessen in mijn geest. Na 2 jaar proces zag ik de rust in mijn hoofd komen en kon ik in bed stappen ’s avonds zonder dat er complete speelfilms begonnen te draaien of dia shows. Ik gaf het geen attentie meer, ik zocht niet meer naar betekenissen voor de beelden die langskwamen. Ik wist het terug te brengen tot lukrake beelden, waar ik niets mee hoefde te doen. Terugkijkend naar toen, dan heb ik nu een leeg en rustig hoofd als ik het heb over de beelden, wat niet zegt dat ik er al ben. Het vrij associëren is er nog steeds en nu meer gekoppeld aan vergelijken en oordelen, dus deed ik vandaag een test met mijzelf terwijl ik naar het winkelcentrum liep voor een boodschapje. Dit vrij associëren gebeurd vaker met nieuwe en andere dingen die ik zie dan binnen mijn eigen vertrouwde omgeving. Het is nieuwe input waarop de geest mij probeert te verleiden tot over-associëren en denken. Dus zodra ik voelde dat het ‘oog’ van mijn geest zich vastbeet in een voorwerp/onderwerp, dan zei ik STOP in mijn geest. Ik wist op dat moment nog niet of ik dat overwicht had op mijn geest en dus verbaasde het mij best dat dat het werkte. Wel moet ik zeggen dat mijn geestes oog direct opzoek ging naar iets anders. Als de dreumes die iets niet mag en direct wat anders doet waarvan het weet dat het ook niet mag.

 

Zo kwam mijn geestes oog terecht op een paar paarse hoge pumps van een dame die voor mij liep, ik zei STOP en bleef ernaar kijken alsof ik mijn geest uitdaagde. De geest wilde niet meer kijken en wilde het hoofd afdraaien. Ik bleef kijken en associaties niet tolereren, het was een gevecht zoals mijn geest het aanpakte. Ik wilde geen gevecht, ik wilde gewoon kijken en waarnemen en hier zijn in elke adem. Ik bleef de regie in handen houden en onze wegen scheiden, waarbij de paarse pumps fysiek uit mijn gezichtsveld verdwenen. Dit was echt een cool experiment en het liet mij ook zien wat ik kon en hoe sterk de geest is om op kinderlijke wijze zijn zin te willen halen. Wat mij dus weer handvaten geeft over hoe met het kind als de geest in mij om te gaan. Het wordt dus een time-out en anders zonder eten naar bed, wetende dat energie zijn lievelingseten is.

 

Ik zal in deze blog zelfvergevingen en verbintenissen aangaan op het personage van beelddenker en in opvolgende blogs de andere stappen zetten.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het personage als beelddenker aan te nemen op basis van een docent die mij dit label geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik een beelddenker ben en dat zoiets iets bijzonders is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een bepaalde status te ervaren zodra ik mij identificeer met het personage van beelddenker.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als afwijkend te zien door de ogen van de samenleving als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te twijfelen  of het echt wel bijzonder is dat ik beelddenker ben en niet gewoon een leuk woord voor afwijkende mensen in de samenleving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in een hokje gedrukt te willen worden, maar tegelijkertijd wel zoek naar iets dat mij speciaal kan maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het personage als beelddenker aan te dragen als excuus voor bepaalde gedragingen en manieren van met anderen omgaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het personage als beelddenker aan te dragen als excuus, wanneer ik anderen niet begrijp die lineair denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij warm van binnen te voelen toen ik als beelddenker benoemd werd en het voelde alsof ik thuis kwam en mij niet te realiseren dat dit alles gevoel was dat nergens op gebaseerd was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vele en intensive denken als positief te bestempelen en mij niet te realiseren dat dit soort denken gebaseerd op energie niets oplevert dan consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om trots te zijn op mijzelf dat ik oplossingen en antwoorden zie die anderen niet zo snel zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles op cognitief gebied waarover ik onzeker ben in evenwicht te brengen met het feit dat ik goed ben in associatief denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een beelddenk personage te creëren dat beter is als mijzelf om zo onzekerheden onder het tapijt te kunnen vegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf op te trekken aan een op energie gebaseerd personage en dat als meer dan mijzelf te beschouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage nodig te hebben om met het leven om te kunnen gaan, terwijl ik mijzelf heb in elke adem en elk moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik een personage als de beelddenker nodig heb om mijn cognitieve waardigheid op te krikken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om cognitief nets voor te stellen zonder iets speciaals dat mij vrijpleit van het hebben van de doorsnee cognitieve vaardigheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij totaal te identificeren met mijzelf als beelddenker om dat ik geloof dat dat het is want ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik zonder het beelddenken niets of niemand meer ben en mijzelf niet langer kan aansturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te weten hoe ik mijzelf aanstuur als het leeg en zwart in mijn hoofd is en geen enkel voorbeeld er meer is dat als instructie zich afspeelt in mijn hoofd.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het beelddenken niet als mijzelf te zien, als wie ik ben, maar als eenmanier van denken die ik mijn hele leven heb gehad en die wanneer het los staat van emoties/gevoelens/herinneringen een goed middel is om te komen tot oplossingen en antwoorden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de identificatie van mijzelf met de beelddenker los te laten en te zien dat het niets brengt en de wereld niet veranderd of antwoorden brengt waarop de wereld zit te wachten, in plaats daarvan haal ik diep adem en ontdoe ik mijn denken van alle connecties met energie om zo in het belang van een ieder mijn leven te kunnen leiden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer warm te worden van en erkenning te zoeken in het personage van beelddenker  en te zien/realiseren/begrijpen dat ik meer in plaatjes denk dan in woorden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren /begrijpen dat ik al enorm veel vooruitgang heb geboekt door het rustiger in mijn hoofd te maken wat mij vertrouwen zal geven om dit pad te doorlopen, totdat er geen enkele energie behoefte meer aan vast zit.

Dag 117 van 2555; numerologie, onthulde mijn gebrek aan vertrouwen in de ander

Dag 117 van 2555; numerologie, onthulde mijn gebrek aan vertrouwen in de ander  Iemand maakte mij attent op een website waar je naam en voornaam ingevuld kon worden en dan wordt je personage/karakter omschreven aan de hand van numerologie. Zo zei deze persoon, er zit veel stof in deze omschrijvingen om je personages eens verder onder de loep te nemen. Dat leek mij een goed idee, niet zozeer vanwege mijn geloof in numerologie, maar meer om eens te kijken waar in de omschrijving ik reacties op zou hebben. Veel van de tekst ging over al mijn goede kanten, al of niet herkenbaar voor mij, maar waarop ik een reactie had was een negatief punt dat ik niet graag onder ogen zag/zie. Het was niet voor niets dat in mijn zoektocht om personages te vinden binnenin mij en vervolgens onder de loep te nemen om zo zelf te vergeven en te  corrigeren, deze personage dus niet tevoorschijn kwam. Dit was iets dat ik echt wel herkende en zag in mijzelf, maar het in het zelfde moment ook gelijk weer onder het tapijt veegde. Teveel confrontatie met mij als negativiteit, zonder te zien dat door het te erkennen en aan te pakken er groei kan ontstaan, wat nu afgesneden werd door het weg te stoppen.

Het stukje tekst waar het omgaat is het volgende:

“Aan de basis van je relationele issues in je privé sfeer (prive en professioneel) zit het gebrek aan nummer 2. Misschien heb je ook issues gehad of nog steeds in je getrouwde leven? Een gebrek aan vertrouwen in je partner? Uw lichtgeraaktheid, uw gebrek aan geduld en uw scherpzinnigheid vinden hun bron in een gebrek aan nummer 2… Raak niet in paniek: aan dit alles kan worden gewerkt en het kan overwonnen worden!”

Het grappige is dat in de rest van de tekst, zaken die hier als negatief worden voorgehouden, eerder geprezen werden. Er zit een kern van waarheid in en ook weer niet, een soort van horoscoopachtige manier van een persoonlijkheid generaliseren zou ik zeggen. Maar de zin waar ik echt even een schokje door mijn fysieke lijf voelde gaan was “Een gebrek aan vertrouwen in je partner?” en specifieker “gebrek aan vertrouwen”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een fysieke reactie te ervaren bij de zin: gebrek aan vertrouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord ‘vertrouwen’ niet echt een beeld te hebben, maar het als een abstract iets te ervaren  een blanco. Terwijl ik mij niet realiseer dat ik wel handel op dit woord, dus een betekenis moet aanwezig zijn, maar is waarschijnlijk te confronterend en dichtbij dat ik het liever afschilder als iets onbekends.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet oprecht te zijn over wat de betekenis van het woord vertrouwen in de ander gelijk aan vertrouwen in mijzelf voor mij betekent, omdat ik weet dat ik het niet waar kan maken en niet waardig ben in mijn eigen ogen en zodoende mij focus op anderen hun minpunten om zo niet naar mijzelf te hoeven kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat elk minpuntje in een ander mij deed/doet argwanen en de persoon af te schrijven als niet betrouwbaar en onvoorspelbaar waarvan ik niet op aan kan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander niet te vertrouwen uit gemakzucht om mijzelf niet onder ogen te hoeven komen en vervolgens wanneer ik zelf doe wat ik de ander niet toevertrouw ik mijzelf op de borst kan slaan en de polariteit van goed en slecht in werking zet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het wantrouwen in mijzelf om te zetten in het wantrouwen in de ander en energie uit het feit te halen dat ik het beter kan dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om competitie te gebruiken om mijzelf beter weg te zetten en in een roes van “kijk hoe goed ik ben” geen tijd en ruimte meer overlaat om naar mijzelf te kijken en te zien wat er  gaande is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen en zo instabiliteit in mijzelf vast te zetten doormiddel van angst/competitie/polariteit en wantrouwen te worden, van binnen en van buiten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd te zoeken naar het negatieve in anderen als een soort van redmiddel om niet naar binnen te hoeven kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van binnen heel onzeker te zijn over datgeen wat ik claim beter te kunnen dan de ander, maar mijzelf er niet mee vertrouw om tot een goed eind te brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf gefrustreerd te voelen over hoe anderen in mijn ogen de boel verknallen en frustratie te voelen over het feit dat ik ook niet weet hoe het op te lossen en op mijn tenen ga lopen om toch tot een oplossing te komen en de polariteit te bevestigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet volledig te willen leren kennen, bang voor het negatieve in mij en zodoende geen vertrouwensrelatie met mijzelf kan/wil opbouwen om te zien of ik iets in zelfoprechtheid aankan of niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik het vertrouwen in mijzelf verknal en wat moet ik dan als ik mijzelf niet meer heb om op terug te vallen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat gebrek aan vertrouwen een mooie dekmantel is om niet naar alles binnenin mij te kijken en het af te doen als iets dat negatief is en zodoende geen aandacht mag hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen vertrouwen in mijzelf te hebben en geen vertrouwen in de wereld al seen afspiegeling van mijzelf en zodoende dus niet kan geloven in het verbeteren van de wereld dat begint bij mijzelf, maar te hopen dat er iets zal gebeuren waardoor alles toch nog goed komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het negatieve in en buiten mij totaal te negeren en er alleen maar aandacht aan schenk wanneer het mijn personage tot een beter personage maakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vertrouwen as iets buiten mij te bestempelen en wat ik zodoende niet nodig heb naar mijzelf toe, omdat ik bang ben dat het negativiteit oplevert en kritisch kijken naar mijzelf, wat bloot zal leggen wie ik ben in momenten van superieur voelen aan mensen die ik als niet te vertrouwen bestempel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vertrouwen als iets zoetsappigs te zien en mijzelf te bestempelen als doorgewinterd en met twee voeten op de grond, waar vertrouwen voor watjes is en zodoende mij niet realiseer dat ik zo nooit een intieme band van vertrouwen met mijzelf kan bewerkstelligen als een basis van waaruit ik in en als het leven kan staan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om op andere momenten vanuit andere hoeken dit punt van wantrouwen naar mijzelf als wantrouwen in de ander verder zal aanpakken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord ‘vertrouwen’ in mijzelf te herdefiniëren en te komen tot een werkbare definitie die het vertrouwen in mijzelf helpt herstellen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer op anderen te focussen als het aankomt op vertrouwen versus wantrouwen enin plaats daarvan in mijzelf te kijken wat dit neer kijken op anderen mij verteld over mijzelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om stabiliteit in mijzelf terug te krijgen door de regie weer in handen te nemen over mijn eigen leven, om zo een solide basis te hebben om vanuit te werken.

Dag 110 van 2555; een stroopwafel met cappuccino

Dag 110 van 2555; een stroopwafel met capuchino   Voor een krappe week zijn we terug gekeerd naar Italië om de laatste losse eindjes af te wikkelen en genoeg mode stoffen in te kopen voor een wintergarderobe voor 4 personen. Mijn partner noemt het een vakantie, voor mij is het gewoon iets dat moet gebeuren en iets dat al in de planning stond toen wij een krappe 4 maanden terug remigreerden naar Nederland.

 

De avond dat wij aankwamen in ons oude dorp in Italië gaf dat een raar gevoel, het was als vanouds, niets structureel was er verandert in 4 maanden tijd. Het was alsof ik terug gezogen werd in de tijd dat ik hier woonde, een soort van dimensie shift. Ik ken hetzelfde gevoel wel met mensen die je lang en intiem hebt gekend, wanneer je die mensen weer ziet na lange tijd dan pak je de draad op alsof er geen tijd tussen heeft gezeten. Met mijn oude dorp weet ik dat ik er niet meer woon en niet meer deel vanuit maak zoals voorheen, maar daar doorheen gaat een soort van automatische piloot zijn gang die mijn Italiaanse personage activeert.

 

Mijn Italiaanse personage die weet hoe te reageren in bepaalde situaties vanuit een oude overlevingstactiek om mijzelf staande te houden in een Italiaans bergdorp. Mijn stem die hoger is als ik spreek, mijn taal die eenvoudig is en mijn manier van handgebaren. In mijn Italiaanse personage ben ik duidelijk anders dan in mijn Nederlandse personage. Mijn Nederlandse personage heeft een lagere stem, heeft minder handgebaren, spreekt op een bepaald niveau, is meer in voor een geintje en is nuchter.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf gaande weg een Italiaans personage heb aangemeten om mijzelf staande te houden binnen een cultuur die mij vreemd was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen na te doen als mijn Italiaanse personage, hele zinnen over te nemen net zolang totdat het voelt alsof ik het was, terwijl ik niet die persoon was het was mijn Italiaanse personage die uiteindelijk op automatische piloot ging.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te ergeren aan de woorden en zinnen die ik na papegaaide, wat mij een niet origineel gevoel van mijzelf gaf en ik mijzelf zag vervagen in de massa en worden als de massa die ook zo sprak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet langer speciaal te voelen in mijn Italiaanse personage, omdat dit personage in het leven geroepen was om in  de massa op te gaan en niet boven het maaiveld uit te steken om zo te kunnen overleven binnen een vreemde cultuur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ondanks mijn pogingen om d.m.v. mijn Italiaanse personage in de massa op te gaan nooit volledig heb kunnen integreren en dat als een mislukking te ervaren, men wilde niet nog een Italiaanse erbij zij vonden een Nederlandse leuker om mee te pronken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beperkt te voelen in het mij uitdrukken binnen mijn Italiaanse personage en daardoor boos op mijzelf te worden en het Italiaanse personage daardoor te verafschuwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn stem te veranderen naar een hogere toon binnen mijn Italiaanse personage en dit wel waar te nemen maar niet zien/realiseren dat dit gekoppeld was aan een personage en niets had te maken met wie ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet thuis te voelen in mijn Italiaanse personage, maar als een vreemde eend in de bijt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf opgesloten te voelen binnen mijn Italiaanse personage en te hunkeren naar andere personages die mij in mijn perspectief meer vrijheid gaven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mij niet thuis te voelen binnen een andere cultuur en ander land en dit af te schuiven op mijn Italiaanse personage om mijzelf vervolgens als het Italiaanse personage te verafschuwen en te geloven dat 1 personage ben uit de vele personages die ik speel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn Nederlandse personage als mijn echte ik te beschouwen doordat ik geboren en getogen ben in Nederland.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrij te voelen in mijn Nederlandse personage en niet de limitaties van een personage te ervaren, omdat ik overtuigt ben van het feit dat ik dit ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik mij 100% goed kan uitdrukken in het Nederlands terwijl vaak genoeg mij de woorden tekort schieten waarbij ik dan de schuld op iets anders afschuif dan mijn beperking in welke taal dan ook om mij volledig en altijd juist te kunnen uitdrukken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn Nederlandse personage als beter te zien dan mijn Italiaanse personage omdat ik er meer vertrouwt mee ben, maar beide personages leiden uiteindelijk tot consequenties wat gelijkheid zou betekenen en geen vergelijking of competitie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij Nederlander te voelen en geen Italiaan, simpel en alleen omdat ik ergens ben geboren op de aardkloot wat mij dus klaarblijkelijk geen recht geeft om mij anders dan Nederlander te voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het feit dat ik mij Nederlander voel ik veel mogelijkheden en kansen wegstreep die als mens wel mogelijk waren geweest, waardoor ik mij niet realiseer hoe beperkend dit Nederlandse personage is dat mij zo’n gevoel van vrijheid geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn stem lager te laten zijn binnen mijn Nederlandse personage dan binnen andere personages wat mij het gevoel geeft dat ik stabiel en gegrond ben, terwijl dat niet is gestoeld op daadwerkelijke fysieke constateringen binnen mijn werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gelukkig als Nederlander te voelen en goed in mijn vel, omdat ik weet hoe ik moet overleven binnen het Nederlandse systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn Nederlandse personage als dominant nationaliteiten personage naar voren te schuiven wanneer dingen moeilijk worden en ik dan graag in de schulp van de Nederlander wegkruip en dus verdwijn in mijn mind/hoofd om elke confrontatie, die mijn “Nederlander zijn” zou kunnen ondermijnen, uit de weg te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrolijk en plagerig te kunnen zijn in mijn Nederlandse personage en dat totaal heb geëlimineerd binnen mijn Italiaanse personage omdat het niet aansloeg en mij niet het recht op overleven verleende.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen personage aan te nemen aangaande nationaliteit, maar mij simpelweg te profileren als mens gelijk aan en als het leven en mij zo te bekwamen in het menszijn in het voordeel van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen competitie aan te gaan wat betreft mijn Nederlandse en Italiaanse personage, maar mij te realiseren dat beide personages een overbodigheid zijn en mij niets anders dan consequenties brengen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kunnen “zijn” los van definities en opinies die gebonden zijn aan naties/landen, los van tradities die niet van mij zijn maar van mijn voorvaderen waardoor ik de zonde van de voorvaderen alleen maar voortzet en progressie/evolutie in mij als mens onmogelijk maak

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij overal thuis te voelen omdat ik mij thuis voel in mijzelf en waar ik ook heen ga ik neem altijd mijzelf mee.

Dag 108 van 2555; mijn naam is Sylvia

Dag 108 van 2555; mijn naam is Sylvia

Kunst door Sylvia-Ji

Onze naam die ons wordt gegeven aan het begin van ons leven door onze ouders gebaseerd op gevoelens en emoties dragen wij ons hele leven mee en wordt een kapstok voor onze eigen emoties/gevoelens/angsten die resulteren in het vormen van diverse personages. Deze personages worden als heel echt ervaren, want wie tornt er aan mijn naam, mijn naam dat ben ik. Om mijn naam te ontdoen van deze energetische geaccepteerde en toegestane lading schrijf ik deze blog in het kader van naamsvergeving.

 

Ik heb heel lang gelooft dat mijn naam iets specifieks was en dat ik Sylvia heette omdat dat mijn voorbestemming/lot was. Nooit heb ik willen zien dat mijn naam domweg gekozen werd door mijn ouders omdat zij op dat moment het een mooie naam vonden door alle associaties die zij ermee hadden. Er was nog een andere naam die zij ook mooi vonden, maar toen zij iemand leerden kennen die zo heette en deze persoon labelden als een nare persoon werd de naam meteen van de lijst geschrapt. Zelf heb ik ook met zorg de namen van mijn kinderen uitgezocht, enkel en alleen op basis van gevoel en uit praktische overwegingen. Dus de uniekheid die ik claimde was enkel en alleen om mijzelf meer speciaal te voelen. Daarbij komt nog eens dat  ik altijd mijn naam moest spellen vanwege de y aan het begin, wat ervoor zorgde dat ik mij als kind al als uniek zag vanwege mijn niet standaard naam in die tijd.

 

Dit uniek voelen droeg ik met mij mee zonder mij nog te herinneren waarom dat was, het was simpelweg een gevoel geworden dat bij mij hoorde. Mijn naam vertegenwoordigde dan ook mijn hele zijn, omdat ik mijn hele zijn had opgehangen aan dit uniek zijn. Elke misspelling of niet goed uitgesproken vorm van mijn naam was een aanval op mij, ik nam het zèèr persoonlijk.

 

Op een bepaald moment begonnen de ouders van mijn beste vriendin, zo rond mijn 8e denk ik, mij Syl te noemen. Zo zeg wat vond ik dit ziek. Ik vond deze mensen lui, dat zij mijn naam maar voor een deel wilden uitspreken. Ik werd er echt boos van, maar hield mijn mond richting hen, het werd een back chat in mij die ik meenam mijn volwassen leven in en die steeds weer geactiveerd werd als iemand mij Syl noemde. Mijn naam werd half uitgesproken en daardoor ervoer ik mijzelf ook half, dus onvolledig. Ik was er wel in die momenten maar niet geheel aanwezig, ik mocht er ten dele zijn omdat de helft werd ontkent en buitenspel gezet. Ik ervoer dit niet als iets dat ik mijzelf aandeed door acceptatie en het toestaan van deze gevoelens, ik ervoer het als een afwijzing en richtte mijn woede intern op de ander en hield mijzelf buiten schot.

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een beeld van verwarring te zien/ervaren in mijn hoofd/mind na het uitspreken van de naam Syl door een ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij door die verwarring mijzelf niet aangesproken te voelen wanneer mijn naam als Syl wordt gebruikt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alle emoties en gevoelens die in dit moment van verwarring ongedefinieerd door mij heen gieren te accepteren en toe te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het beeld van verwarring door te zetten in mijn fysieke werkelijkheid en mij vervolgens verward te voelen door geen richting aan de situatie te kunnen geven in dat eerste moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedirigeerd te worden door de gevoelens/emoties/angsten die ongedefinieerd door mijzelf op mijzelf worden afgevuurd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen verantwoordelijkheid te nemen voor de beroering in mij veroorzaakt door mijzelf.

 

Gedachtendimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik het niet ben als men mij Syl noemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van de naam Syl waar ik mee aangeroepen wordt en mij zo niet mijn zelfverantwoordelijkheid neem als zijnde Syl.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in actie te willen komen als ik Syl genoemd wordt, omdat ik dat niet ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij alleen te definiëren/identificeren met de naam Sylvia en alle afgeleiden daarvan als te min voor mij te beschouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn totale uniekheid weg te zien glijden wanneer ik Syl genoemd wordt net als alle andere Silvia’s die niet zijn wie ik ben en zo mij te verzetten om deze uniekheid te kunnen behouden als een boost voor mijn ego.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te ervaren als uniek en meer speciaal dan anderen vanwege mijn naam die weergeeft wie ik ben en mij  niet te realiseren dat de naam ook een nummer had kunnen zijn of een enkele letter/symbool om zodoende herkent en aangesproken te kunnen worden binnen de matrix.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden in mijn hoofd/mind als ik niet met mijn volledige naam wordt aangesproken en mij niet te realiseren dat deze boosheid niet gaat over de ander maar over mijzelf die klaarblijkelijk haar eigen naam is en zodoende niet met Syl aangesproken kan worden, omdat dat een gevoel van niet compleet zijn oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet compleet te voelen als mijn naam niet compleet wordt uitgesproken wat aangeeft dat wie ik ben voor mij vast zit aan hoe ik heet en mij niet te realiseren dat ik mij op deze wijze limiteer en tegenhou om te groeien naar wie ik ben in de fysieke werkelijkheid in het hier en nu.

 

Back-chatdimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen als lui te bestempelen die mijn naam niet volledig uitspreken en mij niet te realiseren dat ik hiermee mijzelf boven hen plaats.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen te bekritiseren voor het feit dat zij mijn niet onvoorwaardelijk en als compleet zien en mij niet te realiseren dat ik mij ontkent voel in mijn uniekheid waardoor ik mijzelf ook niet langer kan zien als uniek wat de nodige frictie in mij veroorzaakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mensen die mijn naam half uitspreken niet meer serieus te nemen en mij niet te realiseren dat ik eigenlijk mijzelf niet serieus neem voor het ophangen van mijn gehele identiteit aan mijn naam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om elke keer als ik deze mensen zie mij niet geaccepteerd te voelen en mij niet te realiseren dat het niet geaccepteerd voelen zijn oorsprong had in mijn hoofd/mind en iets is wat ik heb gecreëerd. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet onvoorwaardelijk te accepteren voor wie ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze mensen als onaardig te bestempelen en mij niet te realiseren dat ik onaardig naar mijzelf toe ben door te beslissen dat wanneer mijn naam half wordt uitgesproken ik niet geaccepteerd wordt en niet compleet ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze mensen te verwijten dat zij mijn uniekheid niet zien en niet willen waarderen en mij niet te realiseren dat dit gehele circus een fabrikaat van mijzelf is en dat ik mijzelf niet onvoorwaardelijk kan waarderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afgewezen te voelen door deze mensen en daardoor boos op hen te zijn en mij niet te realiseren dat ik die boosheid binnen houd omdat ik diep van binnen weet dat ik het ben die mijzelf afwijst en ik geen reden heb om anderen daar de schuld van te geven.

 

Verbeeldingsdimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden dat ik in tweeën ben verdeeld en zodoende niet meer compleet te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden dat ik ongeaccepteerd door het leven moet nu deze trend van mijn halve naam te gebruiken is gezet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het noemen van mijn halve naam daadwerkelijk zoveel impact op mij kan hebben als niet geaccepteerd te worden en mij niet te realiseren dat ik zelf in tweestrijd ben of ik mijzelf wel onvoorwaardelijk kan accepteren en daarom reacties heb bij het half uitspreken van mijn naam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de toekomst te projecteren wat er voor consequenties zullen zijn bij het half uitspreken van mijn naam terwijl ik dat niet kan overzien eenvoudigweg omdat ik ook niet kon overzien wat de gevolgen waren van het mij identificeren met mijn naam en hoe deze wordt uitgesproken door geen regie over mijn eigen leven te nemen.

 

Gevoelsdimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afgewezen te voelen door de ander terwijl ik mijzelf afwijs wanneer het trigger point Syl wordt geactiveerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet compleet  te voelen wanneer het trigger point Syl wordt geactiveerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geschaad in mijn uniekheid te voelen, terwijl deze uniekheid er niet was in de eerste instantie maar bedacht werd in mijn hoofd/mind door mij te identificeren met mijn naam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geschrokken te zijn dat iemand niet mijn volledige naam uitspreekt en mij zodanig niet ziet voor wie ik denk dat ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afgrijzen te voelen voor de verkorte versie van mijn naam en alles in mij schreeuwt, dat ben ik niet, terwijl ik mij niet realiseer dat ik afgrijs van het feit dat mijn uniekheid niet wordt gehonoreerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de boosheid naar anderen toe, die eigenlijk boosheid op mijzelf is, op te potten binnenin mijzelf en angst te hebben dat dit een keer tot uitbarsting komt.

 

Fysiekedimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn hoofd te laten hangen en mee te gaan in het gevoel van afwijzing door fysiek mijzelf vooruit te moeten slepen als iets dat half en niet compleet is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek op slot te gaan en met al mijn boosheid en teleurstelling een fysieke entiteit in mij op te bouwen die ooit zal barsten als een bom wanneer ik geen zelfverantwoordelijkheid neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit gevoel van niet compleet zijn en mijzelf niet onvoorwaardelijk te kunnen accepteren fysiek te manifesteren als een zwaar lijf dat voortgesleept moet worden, een last op mijn schouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het warm te krijgen wanneer mijn naam half wordt uitgesproken en de boosheid voel rond gaan in mijn fysieke lijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf klunzig en fysiek niet instaat te voelen alles te kunnen doen wat ik wil aanpakken omdat ik mijzelf niet onvoorwaardelijk accepteer en dus twijfel aan mijzelf door gebrek aan zelfvertrouwen.

 

 

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te identificeren met mijn naam en in plaats daarvan mijzelf te tonen wie ik ben door in zelfoprechtheid mijn levenspad te wandelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vertrouwen in mijzelf op te bouwen om zo ook het vertrouwen in mijn buitenwereld te kunnen aangaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om boosheid niet binnenin mijzelf te houden, maar het te onderzoeken voor wat het is en er dan actie op te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om uniekheid niet mijn motivatie in mijn leven te laten zijn en terug te keren op aarde met beide voetjes om mij gelijk en 1 aan een iedereen in te zetten in het belang van een ieder om te komen tot een fatsoenlijk leven voor iedereen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer vingertje te wijzen naar anderen wanneer ik zelf reacties in mij heb op de ander wat daadwerkelijk niets te maken heeft met de ander.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfverantwoordelijkheid weer terug te nemen en de regie over mijn leven te nemen zonder opgeslokt te worden door ideeën over mijzelf ten aanzien van mijn naam.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om opinies en overtuigingen over mijzelf geen eigen leven te laten leiden tot het punt dat het fysiek wordt en ik de consequenties in het fysieke zal moeten lopen om te zien wat ik heb geaccepteerd en toegestaan.