Dag 367 van 2555: de begrafenis van een persoonlijkheid

DIP Lite cursusNa bijna 4 jaar geen doorlopend onderwijs te hebben genoten is dan nu de dag aangebroken dat mijn dochter weer scholing krijgt via overheidswegen. De afgelopen 2 jaar hebben we dit proces hier in Nederland gelopen, waar ik in het begin de overtuiging had dat Nederland ons kind wel gedegen onderwijs zou kunnen geven. Al snel liep ik op tegen de aloude leerplichtwet, inflexibiliteit van de uitvoerders hiervan en was het al snel duidelijk dat ik moest vechten voor onderwijs voor mijn chronisch zieke kind. Gaandeweg dit proces begreep ik dat vechten niet de meest effectieve houding was die ik kon aannemen en begon ik mij steeds meer te verplaatsen in de schoenen van de mensen waarmee ik te maken kreeg. Dit om te snappen hoe het systeem werkt en hoe hier effectief mee om te gaan. Het sleutelwoord in dit hele proces is standvastigheid, het trouw zijn aan mijn principes en het niet opgeven, totdat ik bereikt heb wat ik vanuit gezond verstand wilde bereiken. Onderwijs voor mijn dochter dat de goedkeuring heeft van de overheid. Niet omdat ik het onderwijs vanuit overheidswege zo geweldig vind, maar simpelweg om mee te kunnen draaien in de maatschappij.

Op dit moment hebben we een oplossing waarbij mijn dochter haar HAVO af kan maken vanuit huis, waardoor zij na het behalen van haar diploma niet meer onder de leerplichtwet valt en dan kan zien wat zij fysiek aankan en verder met haar leven wil gaan doen aangaande studie.

We zijn naar school gegaan en hebben de boeken en benodigdheden opgehaald. Nog nooit was mijn dochter zo blij met schoolboeken en de mogelijkheid om te leren op een manier die bij haar chronische aandoening past. Nadat we alles goed hadden bekeken kwam er bij mij een hoofdpijn opzetten, iets wat ik niet zo vaak ervaar. Ook wel zo’n hoofdpijn die opkomt voordat je zwaar verkouden wordt. Eerst dacht ik dan ook dat ik verkouden zou gaan worden, maar het hield aan op dezelfde heftige manier als het begon en ik voelde mijzelf leeg. Niet zozeer moe, maar leeg. Ik sprak mijn partner en die gaf aan dat het een soort van eindpunt was van een lange weg die ik had gewandeld met mijn dochter. En dat is ook zo, het is een eindpunt van een proces dat begon als vechten en om werd gevormd naar effectief zien wat nodig is en hiervoor niet wijken. Ik had een leeg gevoel omdat ik iets mistte, mijn geest mistte nu al het idee dat ik niet meer hoefde te bellen naar instanties. Tegelijkertijd zag ik dat ik door de tijd heen en zeker in het begin een persoonlijkheid had ontwikkeld waar ik instapte elke keer als ik aan de slag ging voor het verkrijgen van scholing. Ondanks dat ik mijn proces had omgevormd was de energie van deze persoonlijkheid nog steeds aanwezig. Ik begrijp dan ook nu dat ik een persoonlijkheid aan het loslaten ben, want het is niet nodig om hieraan nog vast te houden. Toch geeft dit een ervaring van leegheid, ondanks dat ik begrijp als weten vanuit kennis, dat ik deze persoonlijkheid niet nodig heb of had.

Vaarwel persoonlijkheid, je hebt mij inzicht gegeven in wie ik ben. Ik dacht dat ik jou nodig had om de bergen te kunnen verzetten die ik voor me had, maar de kracht om dit te doen was al die tijd al in mij.

Ik deed diezelfde dag zelfvergeving hardop en sprak het ’s avonds nogmaals door met mijn partner. De volgende dag stond ik fris op zonder hoofdpijn. Het lege gevoel was op de achtergrond nog wel aanwezig. Dit is een proces dat ik loop en elke keer wanneer ik een punt zie, dat hoort bij deze persoonlijkheid, dan pak ik het op. Ik heb nog een proces af te ronden met het CBR en mijn dochter, dus genoeg momenten om mijn correcties in de praktijk te brengen zonder veroordeling naar mijzelf toe als het even niet lukt.

Hier volgt een deel van de uitgewerkte en uitgeschreven  zelfvergevingen:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te definiëren als de moeder die voor haar kind moet opkomen wanneer zij aangeeft dat het boven haar pet uitgroeit.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het definiëren van mijzelf naar aanleiding van overtuigingen/ideeën over mijzelf binnen een bepaalde context, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf een rol aanmeet om bepaalde acties te kunnen doen. Ik stop het definiëren van mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te motiveren bepaalde zaken op te pakken door ze simpelweg te doen en niet een setting te creëren van waaruit ik mijzelf een rol aanmeet om mijzelf te motiveren en sterker over te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik in een rol moet stappen om op een bepaalde manier te kunnen zijn en reageren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waar ik ervan overtuigt ben dat ik iets nodig heb dat groter is dan mijzelf om bepaalde zaken aan te pakken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid om iets te kunnen buiten mijzelf heb gelegd en mijn verantwoordelijkheid alleen kan terugnemen door een rol te creëren die groter/beter/meer/standvastiger is dan hoe ik mijzelf ervaar. Ik stop de overtuiging van waaruit ik deze rol creëer, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik in staat ben om mijn betere zelf te zijn, zodat ik in mijzelf geloof en mijzelf los van de rol een kans kan geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als zwak te zien en mijn rol/persoonlijkheid afgescheiden van mijzelf als mijn verbeterde zelf te zien.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf neerhalen en de rol die ik speel te prijzen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een polariteit uitspeel waardoor ik alleen vanuit afgescheidenheid nog denk te kunnen handelen. Ik stop de polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf weer bij elkaar te pakken en de fragmentatie, die ik door afgescheidenheid in het spelen van verschillende rollen/persoonlijkheden heb gecreëerd, te stoppen en juist die punten in mijzelf die ik nu vanuit afgescheidenheid alleen in mijzelf naar boven kan halen te integreren en mijzelf eigen te maken vanuit gelijkheid en eenheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik dit alles moet doen/regelen en dat ik zo sterk moet zijn, terwijl ik eigenlijk geloof dat ik dat allemaal niet kan en dus extra krachten nodig heb om dit wel te kunnen doen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf extra kracht geven door het spelen vaneen persoonlijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit doe om zo niet geconfronteerd te worden met de ervaring dat ik denk dat ik zelf niet daadkrachtig genoeg ben. Ik stop het idioliseren van mijn persoonlijkheid, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kracht uit mijzelf te putten en mijzelf dat duwtje te geven om die karaktereigenschappen van mijn persoonlijkheid mijzelf eigen te maken zonder dit in afgescheidenheid te doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf tot een ander te maken en zo mijzelf te beperken en kleiner te maken en houden dan nodig is.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn echte zelf te doen afnemen/beperken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vanuit polariteit min over mijzelf denk en daar dus een betere versie van mijzelf voor in het leven heb geroepen om te kunnen omgaan met het verminderen van mijzelf dat ik mijzelf aandoe. Ik stop het verminderen van mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer in minder en meer waar te nemen, maar punten te zien in mijzelf die ik kan verbeteren en zo stap voor stap te komen tot een verbeterde versie van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik deze persoonlijkheid niet los kan laten.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van paniek te ervaren wanneer ik deze persoonlijkheid los moet laten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op een fysiek niveau mijzelf verzet om deze persoonlijkheid los te laten omdat ik het ervaar als iets dat ik echt nodig heb om te kunnen bestaan. Ik stop de afhankelijkheid aan mijn eigen gecreëerde persoonlijkheid, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het los laten van deze persoonlijkheid niet te zien als een gemis maar als het heft in eigen handen nemen en dat wat goed en bruikbaar is aan deze persoonlijkheid te internaliseren vanuit een startpunt van verbetering en niet vanuit een startpunt van gemis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het los laten van deze persoonlijkheid een stukje van mijn bestaansrecht wegneemt, omdat ik het ervaar als een stukje van mijzelf wegnemen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waarin ik bestaansrecht denk te ontlenen aan een rol die ik aanneem in afgescheidenheid van mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik diegene ben die mijzelf bestaansrecht geeft en diegene ben die in mijzelf gelooft. Ik stop de twijfel in mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in twijfel te bestaan maar te zien wat maakt dat ik twijfel aan mijzelf om zo te weten wat er nodig is om de twijfel in mijzelf weg te kunnen nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te stoppen door een heftige hoofdpijn als enige middel dat nog over blijft.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van waarschuwingssignalen in de wind te slaan totdat ze fysiek worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet naar mijzelf en mijn signalen heb geluisterd en dus komt mijn fysieke lichaam in actie om wat minder subtiel te waarschuwen. Ik stop de het in de wind slaan van waarschuwingssignalen van mijzelf aan mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om naar mijzelf te luisteren en niet de gedachten die rondgaan in mijn ‘geest’ als waarheid en valide aan te nemen die de waarschuwingen van mijzelf aan mijzelf bagatelliseren om zo met de fysieke gevolgen geconfronteerd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te oordelen en ‘voor mijn kop te slaan’ dat ik niet eerder naar mijzelf heb geluisterd dan op het moment dat de gevolgen fysiek werden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ongeduld met mijzelf en het oordelen van mijzelf vanuit een startpunt van ongeduld, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niets opschiet met oordelen en ongeduld, maar dat dit mij in een statische positie plaatst van waaruit het moeilijk is om verandering tot stand te brengen. Ik stop het oordelen vanuit ongeduld, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geduld met mijzelf te hebben en te realiseren/snappen/zien dat dit een proces is en het niet helpt wanneer ik mijzelf liefdeloos behandel, maar beter het feit kan omarmen dat ik uiteindelijk toch gewaarschuwd werd door de fysieke gevolgen, waardoor ik in mijzelf ging kijken om te zien dat er een proces van loslaten gestart moet worden.

Advertenties

Dag 331 van 2555: oor vrijknippen

Dip-LiteDit is een blog waar ik terugkijk op een proces dat ik gelopen heb en waar ik opnieuw mee geconfronteerd werd. Doordat ik een basis van zelfvergeving en zelfcorrectie in mijn fysieke wereld al had gelopen, was het dit keer veel makkelijker om te kunnen staan en mij niet te laten verleiden tot terugval.

 

Jarenlang was het gaan naar de kapper voor mij een moment waarop ik moest kiezen. Wil ik het wat langer houden, doe ik het korter, een lokje rechtsom of linksom, waren van die vragen waarop ik vaak geen antwoord wist of geen antwoord op wilde geven. Ook jarenlang had ik een kapster die het voortouw nam en mij één keer in de zoveel tijd zei dat ik nu eens mijn kapsel wat moest veranderen. Dit voelde heerlijk, ik had er geen omkijken naar, ze was goed in haar vak en bijna nooit had ik spijt na een bezoek aan haar thuissalon. Met andere woorden de verantwoordelijkheid voor mijn haar lag totaal buiten mijzelf en als het niet beviel dan kon ik de ander de schuld ervan geven.

 

Met ons vetrek naar Italië, moest ik weer een nieuwe kapper zoeken en ik voelde op mijn klompen aan dat ik waarschijnlijk niet meer dat lot uit de loterij zou krijgen als in Nederland. Daarbij komt ook nog eens dat er andere kapsels mooi gevonden werden in de dorpen waar wij woonden dan wat ik gewend was in Nederland. Wat maakte dat ik door niet altijd de juiste bewoordingen te gebruiken meestal niet met dat resultaat naar huis ging waar ik op gehoopt had. Wanneer ik thuis eens kritisch in de spiegel keek, ik een soort van vervreemding ervoer, wie is dat in de spiegel ging er dan door mij heen. Het plaatje wat ik van mijzelf had werd dan in de war geschopt door het kapsel dat ik op mijn hoofd droeg. In die tijd heb ik daar ook zelfvergevingen op gedaan en ben ik meer mijn verantwoordelijkheid gaan nemen voor het kapsel dat ik koos.

 

Toen het moment aanbrak dat ik mijn hoofd kaal scheerde was dat echt een moment van zelfaansturing, ik had alle angsten en hobbels uitgeschreven en uitgesproken waardoor ik op dat moment van het scheren echt kon genieten en een zekere vorm van bevrijding voelde. De bevrijding van anderen laten beslissen en daardoor anderen beschuldigen.

 

Het moment dat ik mijn haar weer liet aangroeien en het steeds meer haar werd dat in toom gehouden moest worden, brak natuurlijk ook dat moment aan van welk kapsel gaat het worden. Het grappige was dat ik voor een moment weer terug viel naar het moment van voor het kaal scheren en het niet goed weten wat voor kapsel te nemen. Niet lang daarna verlieten we Italië om terug te keren naar Nederland en ja daar moest ik opnieuw een kapper vinden.

 

Toch merkte ik dat mijn haar na het kaalscheren niet meer diezelfde lading had als daarvoor. Waar het eerst een verlenging van mijn persoonlijkheden was, was het nu gewoon haar. Dus ik experimenteerde wat met kapsels en liet twijfelende kapsters mijn haar aan de achterkant zo hoog opscheren dat zij het in etappes wilden doen uit angst dat het te kort zou zijn. Ik dacht alleen maar, als ik het niet uitprobeer dan kan ik ook niet zeggen of het werkt voor mij en mijn haar groeit zeker een centimeter per maand, dus wat kan er misgaan? Ik voelde mij zogezegd zelfverzekerd en was blij met mijn vooruitgang over de jaren heen.

 

Totdat er zich een punt voordeed wat mijzelf eigenlijk ook wel veraste. Ik liet mijn haar asymmetrisch knippen, waarbij de vraag werd gesteld of mijn ene oor vrijgeknipt moest worden of niet. Met een kaal hoofd en twee uitstekende flaporen was ik gewoon tevreden geweest, maar nu er één oortje bloot kwam ging ik twijfelen. Dit had niets met persoonlijkheden te maken maar meer met een punt dat ik sinds mijn tienerjaren gelabeld had als een slecht handelskenmerk van mijn lijf, mijn flaporen. Dus de eerste keer dat mij werd gevraagd of mijn oren vrijgeknipt moesten worden had ik dat liever niet. Thuis gekomen bekeek ik de situatie nog eens en deed zo af en toe mijn haar achter mijn oor om te zien hoe erg het zou zijn.

 

De volgende knipbeurt was ik resoluut en liet mijn oor uitknippen, want ik had de lading er vanaf genomen en had fysiek gezien dat het niet iets ergs was. Het gevoel van erg was een oud gevoel dat in mijn jeugd door mizelfj gecreëerd was en wat ik was gaan geloven, maar wat zeker nu geen dienst meer deed. Ik mocht dit gevoel van ‘erg’ van mijzelf loslaten, waardoor het niet meer of minder werd dan haar knippen, zoals dat ook op de andere delen van mijn hoofd gebeurde. Toch was het nog steeds een beetje onwennig en dan niet zozeer het oor dat in het zicht kwam, maar meer het niet meer hebben van het sterke gevoel dat het erg is om je flaporen te showen.

 

Zaterdag ging ik opnieuw naar de kapper en weer werd de vraag gesteld, moet het oor worden vrijgeknipt? Ja zei ik volmondig, zonder de tussenkomst van allerlei gedachten. En meteen bemerkte ik dat deze ‘ja’ vrij was van welke energetische beweging dan ook in mijn fysieke lichaam. Het was een vraag en ik antwoordde, omdat ik wist wat ik wilde. Ik wilde een praktisch kapsel wat er verzorgd uitziet, los van wie ik ben of wil zijn of mij inbeeld te zijn. Het is haar en het mooie van haar is dat je een leven lang kan blijven oefenen om te zien wat op een gegeven moment in je leven het meest praktische kapsel is om te dragen. Ik krijg dus elke zoveel weken de kans om een keuze te maken vanuit zelfaansturing of gebrek aan zelfverantwoordelijkheid, want dat is in feite de keuze die we allemaal hebben.

Dag 245 van 2555; candida – de illusie van misbruik – de gewilde vriendin willen zijn – deel 1

equal money capitalismNa het blootleggen van mijn relatie tot mijn vagina en in sommige gevallen het ontbreken van de relatie met mijn vagina zal ik de komende blogs gaan wijden aan het onderwerp candida albican. Dit zal ik doen aan de hand van stukjes uit een chat/interview met Bernard Poolman, om zo de conditie beter te begrijpen en te zien waar ik participeer in het creëren of her- creëren van de candida.

Een uitleg van Bernard wat candida is:

Candida is een conditie in het fysieke lichaam dat indiceert dat je balans, ph, jouw innerlijke balans van het fysieke in onbalans is. Dit komt door gewoonte over de tijd heen, waar je jezelf toestond… Jij als het ‘denkende deel’ van jou, om emoties te beleven en deze emoties te worden. Wat betekent, dat je deze emoties zal aannemen op het niveau van zoetheid of op een niveau van zuurheid.

Candida indiceert normaliter dat je instaat bent ergens iets aan te doen, maar je doet het niet. Wat betekent dat je instaat bent om je ervaring over hoe jij je voelt over de manier waarop jij misbruikt (in de ruimste zin van het woord) bent te stoppen. Maar in plaats daarvan gebruik je dit gevoel als een onderwerp van conversatie, b.v. om anderen empathie/sympathie voor je te laten voelen of medelijden met je te laten hebben, waardoor je nu het hele verhaal opnieuw en opnieuw blijft beleven. Wat betekent dat je deze ervaringen en gevoelens niet gestopt hebt omdat je het je nog steeds herinnerd. Het is nog steeds een deel van jou en jij gebruikt dit nu om anderen te manipuleren, of door seks of door de ander je leuk te  laten vinden of de ander medelijden met je te laten hebben. Dus nu ben je een vampier en je hebt dat gebruikt als een persoonlijkheid een tweede natuur. Dan zal je candida ontstaan, en dit zal op verschillende manieren eruit komen, meestal openbaart zich dit in de mond, de genitaliën of de anus, dit zijn de meest voorkomende plekken, maar het kan zich ook intern en extern verspreiden, dat hangt af van hoe opzettelijk je bent geweest.

Dus alles heeft stadia van opzettelijkheid. Wat de afhankelijkheid betekent die je ervan ervaart door de mate van energie die je erin stopt en natuurlijk is het zo dat wanneer je al ziek bent, het betekent dat je op een punt van verandering staat. Wanneer je niet ziek bent en je bent opzettelijk in je handelen, dan moet je weten: je zit in diepe problemen, omdat dit betekent dat je zeer bedrieglijk bent, waardoor je lichaam zich als redelijk gezond presenteert en tegen de tijd dat je wel ziek wordt, zal er niet veel zijn wat je kan doen. Dit omdat je zeer bedrieglijk bent en daarom zal het lang duren voordat je ziek wordt. Hoe sneller je ziek wordt, hoe beter het is voor je, omdat je mogelijkheid tot veranderen sneller zal zijn. Hoe langer het duurt voordat je ziek wordt betekent, hoe gezonder je bent, hoe bedrieglijker je bent. Wanneer je in deze wereld leeft en je veel geld hebt, dan ben je erg gezond, erg gelukkig – maar grote problemen in je toekomst.

Dus met candida gaat het om het belang dat jij hebt bij misbruik, door de angst die je ontwikkelt voor het opnieuw misbruikt te worden. Wat het onmogelijk maakt om jezelf te ervaren, omdat jij al het onderwerp bent van wat je al hebt ervaren, je bent onderworpen aan de herinnering. Nu komt eerst de herinnering alvorens een nieuwe ervaring binnen komt, wat een nieuwe ervaring dus onmogelijk maakt. En dan begin je te fermenteren/verzuren van binnen. Het is alsof je wijn wordt, als alcohol, en daarom zal je lichaam meer suiker gaan produceren en zal je meer suikers tot je gaan nemen, waardoor de candida heviger wordt omdat je vergiftigt raakt met je herinneringen van oneerlijkheid waardoor je steeds meer al wijn wordt. Wat fascinerend is wanneer je naar het principe kijkt van ‘genezing door de aantrekking van hetzelfde’,dat is ook waarom je naar de kerk kunt gaan en het bloed van Jezus kunt drinken in de vorm van wijn, want je geneest door de aantrekking van hetzelfde, waardoor het als het ware de zuurgraad in het lichaam reduceert. Zodat je fysieke verlichting voelt tot de volgende mis wanneer je weer naar de kerk gaat, door een simpel iets als een glas wijn. Maar het is eigenlijk een simpel principe dat laat zien hoe je het fysieke kan helpen wanneer je homeopathie studeert. Vanuit het oogpunt van de kerk, deze herinnert zich deze dingen niet, omdat zij nooit bestudeert hebben wat er werkelijk gebeurd. Het was meer een punt dat zij gebruikten omdat het werkte en daardoor dus iets magisch kon zijn af en toe. En het doet dit, want het is simpel genezing door aantrekking van hetzelfde.

Om de ervaring van candida te stoppen waar je voelt dat je misbruikt bent, zul je al deze herinneringen moeten los laten en jezelf toestaan om je het volgende te realiseren:

Wanneer je een ervaring had waar jij je misbruikt voelde, de enige weg om hieruit te komen, is met complete zelfvergeving en om de herinnering op dezelfde wijze in de ogen te kijken. Waar het erop uit zal draaien dat je door een ervaring zal gaan waar je angst hebt om opnieuw misbruikt te worden en waar je standvastig zult moeten gaan staan om zonder misbruik te leven en compleet te leven. Want vertrouwen kan alleen dan ontstaan als je vertrouwt. Misbruik kan alleen dan ontstaan wanneer je het toestaat. Of jij maakt misbruik van anderen. Het probleem is – zodra je misbruik toestaat, wordt je de misbruiker. Dat is altijd het geval. Hoe jij misbruikt, hangt van vele factoren af en die kunnen heel klein of simplistisch zijn.

Candida is een gaaf iets om je te helpen zien hoe je innerlijke realiteit ervoor staat. Waar heb je mee te maken? Dus wanneer je steeds meer zorg draagt voor iets en het komt terug omdat de conditie uit meerdere lagen bestaat, maakt dat je het steeds weer opnieuw beleeft totdat je een totale herinnering structuur hebt die multi-dimensioneel is, multi-gerasterd, zal het als een multi-plaatje in je zijn totdat het er allemaal uit is. Wanneer je teveel medicijnen neemt die het onderdrukken, zal het zich als een nieuwe ziekte openbaren.

Na deze uitleg vanBernard zie ik dat ik door mijn leven heen vanaf het moment dat ik volwassen relaties met mannen aanging, mij keer op keer verraden/misbruikt voelde en dan ook de relatie verliet. Om vervolgens bij het aangaan van een nieuwe relatie alweer te vrezen voor dit verraad/misbruik. Dit verraad zat hem in het niet belangrijk genoeg zijn voor mijn partners, ik was of een geheime liefde of men hing nog aan een oude liefde en ging daar uiteindelijk ook weer naar terug. Het voelde alsof ik de tweede viool moest bespelen en er niet toe deed, ik was leuk voor erbij en voelde mij afgedankt. Dit maakte dat ik in een nieuwe relatie mij alweer anders opstelde en er alles aan deed om zo leuk gevonden te worden dat ik nummer 1 werd voor mijn partner.

Dit verraad/misbruik voelde als daadwerkelijk misbruik, maar het mag duidelijk zijn dat dit geaccepteerd misbruik was. Ik zocht het op en stond het toe wat het tot de illusie van misbruik maakt, maar de impact niet minder was. Als ik verder terug kijk dan zie ik dat ik door mijn vele verhuizen als kind ook altijd vrienden had die al beste vrienden hadden en mij er aan de zijlijn wel bij wilden hebben, het is een soort van rode draad door mijn relaties in het algemeen. Het gevoel dat ik niet nummer 1 mag zijn en er dus voor moet vechten om nummer 1 te worden.

Probleem:

Binnen relaties mijzelf afgedankt/verraden/misbruikt te voelen zodra duidelijk wordt dat ik niet de vriendin ben maar meer een kennis of een vage vriendin.

Oplossing:

De herinnering los laten als startpunt voor een nieuwe relatie, om zo echte relaties aan te gaan.

Beloning:

Niet langer verzuurd binnen een relatie te zijn, maar met anderen samen te zijn als zelfexpressie en niet om leuk gevonden te worden en geaccepteerd te worden.

Dag 59 van 2555; het “zachte” personage

Dag 59 van 2555; het "zachte" personage  In mijn blog van gisteren opende zich een nieuw punt en ik ging met mijzelf de verbintenis aan om dit punt verder in een blog onder de loep te nemen. Met name 1 zelfvergevingszin sprong eruit en die zal ik hier citeren:

 

“Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hard voor mijzelf te zijn, vanuit een polariteit en daardoor mijn zachte kant als favoriet te bestempelen en altijd te streven om bij mijn zachte kant uit te komen, terwijl mijn innerlijke woorden hard zijn ten tijde van mijn zachte personage. ”

 

Eigenlijk heb ik mijzelf altijd als een zachte persoonlijkheid/personage gevoeld en met name door de feedback die ik van anderen ontving werd dat nog eens bevestigd. Wat er achter de schermen zich afspeelde in mijn mind, was alles behalve zacht, simpel als consequentie van het participeren in deze polariteit die zich manifesteerde in een personage.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als zacht te ervaren en mij niet te realiseren dat zoiets consequenties heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zacht personage te hebben gecreëerd omwille van het verbloemen van mijn werkelijke harde personage en te geloven dat de zachte kant echt is wie ik ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen aannemen dat ik ook de creator ben van mijn harde kant en er alles aan doe om mijn gelijk te halen en aan te tonen dat mijn harde kant niet is wie ik werkelijk ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind al geconditioneerd te zijn dat alles wat zacht is fijn/aangenaam is. Het aaien van een jong dier, het knuffelen met speelgoedbeesten, zacht haar en er altijd gewaarschuwd werd voor harde dingen, niet zulk hard lawaai maken, kijk uit de vloer is hard als je valt, harde snoepjes die je niet kunt doorbijten, hard fietsen is gevaarlijk en ga zo maar door. Ouders en je omgeving laden de woorden hard en zacht alvast voor je met negatieve en positieve lading waar jij als kind dan verder mee aan de slag kan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verder te borduren op deze conditionering en mij nooit heb afgevraagd of dat wel juist was, of dat wel iets diende om zo deze woorden op te laden en consequenties te laten uitspelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te gruwelen bij de gedachte dat ik een hard personage zou zijn, uit angst dat niemand mij meer zou accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te genieten van het hard zijn in mijn mind binnen de intimiteit van mijn schedelpan en te geloven dat het geen kwaad kon om anderen te oordelen/veroordelen/belachelijk te maken en tegelijkertijd een vriendelijke lach op mijn gezicht te toveren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om roddelen te veroordelen terwijl ik zelf in mijn mind aan 1 stuk door roddelde om zo mijn zachte personage naar de buitenwereld instand te kunnen houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deelnam aan een polariteit waar ik op elk gewenst moment uit kon stappen door niet meer te participeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als overleven te benaderen en zodoende altijd bezig te zijn met goed overkomen en nooit mijn venijnige staart te laten zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zacht en vriendelijk te willen zijn, maar niet vanuit eigen regie en vrije wil, maar vanuit een gedwongen situatie om anders als hard en onaardig te worden gezien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn harde personage in stand te willen houden omdat het mij de nodige mind energie oplevert wat ik als overleven bestempel, maar eigenlijk niet meer dan een zombie staat is of machonettepop van de polariteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als saai te bestempelen wanneer er geen stiekeme roddel in mijn mind zich meer afspeelt, alsof er een speeltje wordt afgepakt en te geloven dat ik het verdien om hard te mogen zijn in mijn mind en daar niemand mee te schaden. Dit alles om een energiespel in stand te houden dat niemand dient en alleen maar schaad. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om destructief te zijn uit eigenbelang en mij als slachtoffer op te stellen terwijl ik de dader en het slachtoffer van mijzelf ben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij los te maken van de polariteit zacht versus hard.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om los te komen van mijn verslaving aan de mind en specifiek gedachten in de mind.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer bezig te houden hoe ik wordt ervaren door de ander, zolang ik handel in het belang van een ieder en anderen behandel zoals ik zelf behandeld wil worden is dat okay.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leven zonder te oordelen.

 

 

 

 

 

 

 

Dag 22 van 2555; ik ben geen stugheid, ik ben leven

Dag 22 van 2555; ik ben geen stugheid, ik ben levenTerwijl mijn dochter veel thuis is en we inmiddels al heel wat ziekenhuizen in en uit zijn gegaan, bleef er een  vraag rondzingen in mijn hoofd. Als Hypermobiliteit waarschijnlijk genetisch is en beide families waar mijn dochter genetisch uit bestaat ontkennen dat het iets uit hun familie is, waar komt het dan vandaan? Het was mij een raadsel en mijn familie grapte al dat zoiets toch echt niet van “onze” kant kon komen. Dit kwam op mij over als we moeten natuurlijk wel onze familienaam hoog houden en niet laten bezoedelen door genetische afwijkingen.

 

Dus er zat niets anders op dan eens diep in mijzelf te kijken en geen enkele vorm van ruis, storing op de lijn te laten geven. De ruis die in feite angst is om de schuld te krijgen voor het ellendige leven van een ander. Die ruis is groot en die haalt het positieve plaatje onderuit dat ik zorgvuldig heb opgebouwd in al die jaren leven. Vanaf het begin dat ik samen met mijn dochter heb onderzocht wat hypermobiliteit inhoudt heb ik het ervaren als het tegenovergestelde van wat/wie ik ben. Of liever gezegd van wat ik geloof wat/wie ik ben. Bij het woord extreem flexibel denk ik aan het tegenovergestelde van mijzelf als ik het eerst op het fysieke vlak beschouw. Ik voel mijzelf in mijn lijf als stram/stijf/stug en heb wel gehunkerd naar flexibiliteit. Ik realiseer mij nu dat ik gewoonweg mijn hele leven in een polariteit van stug – flexibel heb gezeten en mijn hele zijn hieromtrent heb gebouwd. Ik was stug, één met stugheid en kon niet zien hoe flexibel ik eigenlijk vaak was. Hoe stugger ik was hoe meer ik flexibel wilde zijn. En uiteindelijk werd ik stug, stug in al mijn cellen van mijn zijn, wat doorsijpelde in mijn persoonlijkheid die ik hiermee heb ontwikkeld. Ik ben vaak niet medewerkzaam geweest en heb vanuit stugheid/koppigheid mijn kont tegen de krib gegooid. Eigenlijk niet snappend waarom, meer als iets dat mij overkwam, iets dat er was en daarom moest dat wel “ik” zijn. Mijn sterrenbeeld is ram en staat voor koppigheid en ondanks dat het geen positief label is heb ik dat woord koppigheid altijd omarmd en ik verafgode het.

 

Ik heb over heel wat fysieke symptomen heengekeken van af mijn tiener jaren tot aan nu, ik nam het als gewoon en kon er altijd wel een passende reden voor vinden. Ik zeg op dit moment niet dat ik hypermobiel ben, maar dat er iets gaande is fysiek met mij dat veel linken hier naartoe heeft dat is mij inmiddels wel duidelijk.

 

Dat alles nu zo aan het intensiveren is, qua fysieke gesteldheid, zie ik als onderdeel van mijn proces om zo geconfronteerd te worden met deze persoonlijkheid en zodoende de gelegenheid aan mijzelf geef om daar korte metten mee te maken. Om te begrijpen dat ik niet stug of flexibel ben, ik ben gewoonweg. En soms betekent dat stug zijn uit angst om controle te verliezen en soms betekent dat flexibel zijn uit angst om beoordeeld/veroordeeld te worden en niet te durven staan voor wie ik ben. Toch ben ik zeer flexibel door mijn leven gelopen, dat constante verandering van mij vroeg door vele verhuizingen en constant mij nieuwe dingen eigen te maken en nieuwe relaties met nieuwe mensen aan te gaan. Ik heb de gereedschappen om door het leven te gaan, ik heb alleen teveel in mijn mind gewoond en zodoende mijzelf ervaren als het tegenovergestelde van wie ik ben door niet te zien in de realiteit wie ik daadwerkelijk was/ben en mij stug bleef vastklampen aan de koppige persoonlijkheid die haar hakken in het zand zet uit angst om alle controle te verliezen. Daarnaast is mijn dochter een spiegel voor mij om te zien hoe mijn fysieke gesteldheid nu echt in elkaar steekt. Mijn fysieke gesteldheid wat ik tot op heden had afgedaan met zo is het nu eenmaal en mij niet realiseerde dat zoiets misbruik van je eigen lijf is. Het steekt mij wel dat er zulke brute middelen nodig zijn om mij tot inzien te brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als vervelend te ervaren dat mijn familie niet de schuld wil krijgen van een genetische ziekte in mijn dochter en wellicht in mij, terwijl er geen sprake is van schuld, maar simpelweg werken met wat hier is en zo goed mogelijk zorgen voor mijn lijf nu ik snap hoe ik het heb doodgezwegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op mijn beurt mijzelf schuldig te voelen voor wat ik waarschijnlijk genetisch heb doorgegeven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst om mij schuldig te voelen, het positieve beeld van mijzelf onderuit te laten halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij stram/stijf/stug in mijn lijf te voelen terwijl ik hunker naar flexibiliteit en mij niet realiseerde dat die flexibiliteit er was maar dat ik het ontkende.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een flexibel lijf en zo geen controle te hebben over mijn lijf en niet in te kunnen staan voor mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven te bouwen op mijn opinie dat ik stug/koppig ben en als zodanig moet functioneren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verworden tot stugheid en daardoor geen uitweg meer zag dan dit pad te volgen als mijn pad gelijk aan mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik gelijk aan mijn denkbeeld van stugheid ben, dat er zomaar was in mijn mind zonder verklaarbare reden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stugheid/koppigheid te gebruiken om mijzelf te limiteren en als excuus te gebruiken voor wie ik nu eenmaal ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om koppigheid als een deugd te zien en mij af te zetten tegen en niet meegaan in als positieve karaktertrekjes te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij als en in stugheid met elkaar omgaan uit angst voor elkaar en onszelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar regels en wetten stugheid in de samenleving brengen, doordat wij te stug zijn om geen regels nodig te hebben en niet verder willen kijken dan onze eigen belangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij stugheid en koppigheid zien als staan voor wie we zijn, terwijl we onszelf niet kennen en dus staan voor een illusie die alleen maar consequenties en daardoor limitaties met zich meebrengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar stugheid ons uit elkaar drijft in plaats van dichter bij elkaar brengt om samen te zoeken naar oplossingen in het voordeel van een ieder om zo een betere wereld achter te laten voor de generatie die nog komen moet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zorgen voor een lijf dat stug is en tegenwerkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zorgen voor een lijf dat ik als vijand ervoer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zorgen voor een lijf dat zich tegen mij keert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om niet te willen worden geconfronteerd met de tekortkomingen van mijn lijf en daarmee de tekortkomingen van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn lijf mijn reden van bestaan op aarde is en dat niet goed zorgen voor mijn lijf exit betekent voor mijn bestaan op aarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij ons lijf niet als tempel zien en ermee omgaan zoals wij met ons Zelf omgaan op een mishandelende wijze waar leven niet centraal staat en onderschikt is aan onze verlangens en wensen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we met onze wereld net zo omgaan als met ons lijf en het misbruiken totdat het crashed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zo ver te laten komen dat mijn lijf mij met brute middelen moet wakker schudden om de status quo te die ik heb veroorzaakt te accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar brute tekenen van de tijd ons vertellen dat het niet goed gaat met planeet aarde en dat alleen groot geldverlies en het verlies van een fatsoenlijk bestaan ons wakker schud om het niet meer van onszelf te pikken.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om mijn lijf niet meer als vanzelfsprekend te zien maar als een mechanisme dat aandacht en zorg nodig heeft om optimaal te kunnen functioneren.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om fysieke symptomen niet af te doen als normaal en niets  om naar te kijken, uit angst voor wat het kan zijn en uit angst om naar binnen te moeten kijken, maar elk symptoom als een aanwijzing te nemen om zo het raadsel van mij op te lossen en te snappen wie ik ben door wat ik heb geaccepteerd en toegestaan.

 

Dag 20 van 2555 dagen; vastklampen aan relaties ook al zijn ze over de datum

Dag 20 van 2555 dagen; vastklampen aan realties ook al zijn ze over de datum Recent nam ik deel aan een gesprek over relaties en waarom relaties meestal eindigen. We namen ons voor om eens in zelf oprechtheid te kijken naar onze eigen relaties die niet goed waren afgelopen om door Zelf vergeving inzicht te krijgen in het waarom, van zoiets geaccepteerds, als het opbreken van een relatie.

Ik moest meteen denken aan mijn lange afstandsrelatie die ik rond mijn 23/24e had met een Filipijnse jongen, die in de Verenigde Staten woonde. Wij ontmoeten elkaar in Nederland door gemeenschappelijke vrienden en hebben zijn hele verblijf in Nederland samen doorgebracht. Vanuit dit samenzijn ontstond er een lange afstandsrelatie waarbij hij zo af en toe naar Nederland kwam. Halverwege deze relatie vond ik op onplezierige wijze uit dat hij nog een andere vriendin in de Verenigde Staten had, die mij midden in de nacht opbelde en dan uitschold of niets zei. Inmiddels was ik geworteld in deze lange afstandsrelatie en was ik niet van plan deze op te geven en bleef zodoende mijn vriend zien die zich uit deze situatie probeerde te lullen. Hij had van alles kunnen zeggen, ik had het met graagte voor zoete koek aangenomen zolang wij maar bij elkaar konden zijn als stel.

Uiteindelijk trok hij dit dubbelleven niet meer en brak de relatie met mij op, omdat hij bij de andere vrouw in woonde. Ik ben er nooit achter gekomen of haar kinderen ook zijn kinderen waren, maar ik denk het niet. Zijn zussen en broer hadden mij opgenomen in hun familie als “de vriendin van” en dit had waarschijnlijk niet gebeurd geweest als er kinderen in het spel waren geweest, maar dat blijft speculatie.

Toen mijn toenmalige vriend het uitmaakte stortte mijn wereld in elkaar. Ik heb 3 dagen in bed liggen huilen en ik had erg met mijzelf te doen. Het rare was dat ik doodsbenauwd was om mijn leven weer op te pakken en de buitenwereld onder ogen te moeten komen als vrouw zonder relatie die gedumpt is. Dat kon ik niet aan. Ik bleef vastklampen aan de relatie en aan het beeld om een vrouw te zijn die door een ander geliefd werd, zodat ik totaal voldeed aan het meest ideale plaatje in mijn hoofd. Dit plaatje wat zich gevormd had door de jaren heen door beelden en ervaringen door mijn participatie in de samenleving.

Het moment dat ik ervan overtuigt was dat het beeld/plaatje van mij naar de buitenwereld weer gezuiverd was, durfde ik de wereld weer aan. Ik was eigenlijk in relatie geweest met niets of niemand dan een plaatje van hoe het zou moeten zijn en ik gebruikte de mensen om mij heen als pionnen/figuranten om mijn verlangen naar dit ideaalbeeld te verwezenlijken. Ik klampte mijzelf vast aan een plaatje dat ik relatie noemde, wat mij een identiteit verschafte en het gevoel gaf iemand te zijn. Ik nam maar vergat mijzelf onvoorwaardelijk te geven, geen wonder dat zoiets niet goed afloopt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te misbruiken onder de noemer van een relatie om zo mijn behoeften te vervullen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien wat HIER was en alleen te willen leven in de mind versie van mijn relatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn toenmalige partner te claimen en niet te willen afstaan uit angst om mijn ideaal beeld niet te hoeven los laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn identiteit te bouwen om een ideaal beeld van een relatie die in werkelijkheid geen relatie was maar overspel waar ik in toestemde om de relatie te behouden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om back chat te hebben over de andere vrouw om zo mijn gevoel diep van binnen, dat ik niet in het beste belang van een ieder bezig was, te verdoezelen en te onderdrukken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als startpunt en middelpunt van de relatie te plaatsen waardoor er geen ruimte was om mijzelf te delen met de ander die er alleen was als decoratie, terwijl ik mij niet realiseerde dat hij de reden was dat ik een relatie had en dat toen het plaatje van een ideale relatie zonder hem, ik verder moest en bleef zitten met de energie in de vorm van emoties en gevoelens en zodoende de relatie wegglipte tussen mijn vingers.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te rouwen om een relatie die gebaseerd was op mind energie en mij niet te realiseren dat ik rouwde om een persoonlijkheid van mij die geen bestaansrecht meer had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo doelgericht op mijn verlangen af te gaan om een relatie te hebben die kon stroken met mijn ideaalbeeld, dat ik ijskoud en berekend elke stap nam om zo dichter bij mijn doel te komen en eenmaal daar het te behouden wat er ook zou gebeuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen in mijn wereld niet als levende wezens te zien maar als figuranten om mijn verlangen beloont te zien worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontdekken dat onder het masker van aardig en warm een machine schuilt gaat die berekenend is als het gaat om verlangens en dromen te verwezenlijken en het tegenovergestelde is van diegene die ik graag wil dat ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we elkaar gebruiken als weggooi artikelen om onze verlangens te bevredigen in totale separatie van onze fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we het normaal vinden dat we elkaar gebruiken/misbruiken in relaties, om zo aan onze trekken te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we onze kinderen opleiden tot meester manipulatoren om ervoor te zorgen dat zij leren hun behoeften/verlangens altijd bevredigt te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we elkaar haten binnen realties maar elkaar niet loslaten omdat loslaten het einde van onze persoonlijkheid zou betekenen en wij liever misbruiken dan misbruikt te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar nemen normaal is en geven als naïef/afwijkend wordt  gezien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar zelf intimiteit iets engs is en geen startpunt voor het beginnen van een relatie met een ander levend wezen.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om zelf intimiteit te bewerkstelligen binnen mijn relatie om zo te mogen nemen en mijzelf te kunnen geven.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om stabiliteit in mijn relatie te bewerkstelligen zodat ik een levend voorbeeld voor anderen kan zijn als het gaat om relaties.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om elk levend wezen als een levend wezen te beschouwen en niet als pionnen/figuranten om mijn verlangens te bevredigen.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om niet langer bevestiging buiten mijzelf te zoeken om mij als een iemand te kunnen voelen.

Dag 9 van 2555 dagen; moederschap het ultieme streven naar waardering buiten jezelf

Dag 9 van 2555 dagen; moederschap het ultieme streven naar waardering buiten jezelf Terwijl ik lunch stond klaar te maken, wat hier in huis door de verschillende dieten vaak betekent dat ik 3 verschillende lunches klaarmaak, zag ik in een flits wat een bepaald denkpatroon teweeg bracht. Ik stond te roeren in een pannetje met gebakken uitjes/knoflook/verse gember en zag een paar stukje hard vlies van de ui erin zitten. Voor ik het wist had ik deze harde vliesjes eruit gevist, maar het ging gepaard met een energie van, snel eruit met die stukjes voordat je problemen krijgt. Eigenlijk vond ik het raar om zoiets te denken, welke problemen en met wie? Gezeur ging er toen door mijn hoofd, je krijgt geheid gezeur en dat wil je niet.

Okay genoeg dacht ik en spoelde de hele denkgang terug. Ik was lunch voor mijn dochter aan het maken die niet echt makkelijk met eten is. Ik zag wat harde stukjes uienvlies in haar lunch en wilde die er zo snel mogelijk uit hebben om gezeur te voorkomen en niet in de problemen te komen. Op het eerste gezicht leek dit een daad uit moederliefde, niet willen dat je kind vieze harde stukjes in haar eten heeft. Maar moederliefde kennende moest hier toch wat anders aan de hand zijn.

Ik weet uit ervaring dat wanneer er iets afwijkt of iets nieuws in het eten van mijn dochter zit dat ze moeilijk gaat doen. Dat is iets van haar en dat is iets waar zij doorheen moet werken en daar verleen ik graag mijn assistentie voor. Maar mijn moedersysteem nam dit voorval persoonlijk, het moeilijk of vervelend gaan doen van mijn dochter werd gelabeld als een aanval op mij als moeder. Wanneer ik het mijn kind niet naar de zin kan maken dan faal ik als moeder en zal ik geen zelf waardering meer uit dit deel van mijn persoonlijkheid kunnen krijgen. Oftewel de energie kraan gaat dicht en ik kan geen energie meer aftappen van deze relatie.

Prachtig toch dat moeder systeem, met de mantel der liefde kunnen we al onze eigen fuck ups afdekken en er ook nog mee weg komen.

Ooit had ik een gesprek met een Jehova moeder en om van haar af te komen trok ik haar voorbeeld van moederliefde in twijfel. Ai dat had ik beter niet kunnen doen, ten eerste zaten wij qua communicatie niet op hetzelfde niveau en ten tweede had ik het ego van een moeder behoorlijk  onderschat, dat vervolgens in volle vaart mij probeerde onderuit te halen met woorden van liefde. Ik legde haar uit dat het koken van het lievelingseten voor haar zoon een daad van egoïsme was. Niet realiserende dat zoiets hetzelfde is als zeggen tegen een pastoor dat hij zijn gemeente bij elkaar houdt door te manipuleren, zonder exorcist geen uitweg.

Ik wist wat het moedersysteem van mij wilde, ik weet wat het moedersysteem bij mij als mens losmaakt en ik dacht dat ik al vorderingen had gemaakt om korte metten met de meest in het oog springende systemen te maken. Dus nu zal ik moeten zoeken naar die kleine spelden prikjes die verraden welke in het oog springende systemen daar achter zitten. Eigenlijk diezelfde waarvan ik dacht dat ik ermee had afgerekend alleen nu in een onopvallender jasje.

Ik haal mijn zijn, de waardering voor mijn zijn, uit mijn rol van moeder en wurm mij in allerlei bochten van moederliefde om de kans op geprezen te worden en als goed gezien te worden niet door mijn neus te laten boren. Ik kan stellen dat alle daden gedaan uit moederliefde zijn daden van egoïsme, alle daden in zelf oprechtheid van mens tot mens zijn daden van assistentie en ondersteuning van een ander als jezelf. Daar komt geen label als moeder aan te pas, dat is simpel naastenliefde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moederzijn te gebruiken als eigen waarde en een doel voor mijn bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moederschap te gebruiken om aan mijn hunkering naar energie te voldoen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onder de naam van moederschap mijn kinderen te beschuldigen van niet coöperatief gedrag als mijn energetische aftap in gevaar komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een geliefde en gewaardeerde moeder te willen overkomen om mijn minder leuke kantjes te kunnen verdoezelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met mijn negatieve karakter eigenschappen als moeder geconfronteerd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moederschap als een daad van egoïsme te verkopen en goed te keuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als levend voorbeeld in de rol als moeder signalen af te geven dat daden vanuit egoïsme okay zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het label van moeder als een upgrade te zien bovenop mijn menszijn waaraan ik eigenwaarde kan ontlenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fabeltje dat alle daden uit moederliefde altijd goed zijn in stand te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als moeder en niet als mens en daardoor de zoeken naar bijzonderheid en speciaal zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het moederschap als zwaar te zien als mijn kinderen niet doen hoe ik het graag wil om zo de juiste hoeveelheid energie te ontlenen aan mijn rol als moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik als moeder ben waar een moeder voor staat in deze maatschappij, zacht, warm, vol compassie en altijd bereidt om zichzelf weg te cijferen voor haar kroost, terwijl ik zodra ik de tegenpolen hiervan voel dat wegdruk en niet wil onder ogen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen geloven dat moeders vanuit hun start punt van egoïsme instat zijn tot de meest afschuwelijke daden ten opzichte van hun kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kinder mishandeling onder de noemer van moederliefde te accepteren als iets wat nu eenmaal bestaat in onze wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat moederschap onderhevig is aan polariteit en moeders constant de negatieve pool aan het bijsturen zijn met positiviteit aan de oppervlakte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het label van moeder als een eer te ervaren en niet de mishandeling die erachter schuil gaat onder ogen heb willen zien als iets dat reëel is en niet een ver van mijn bed show.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in andere moeders gemakkelijk de negatieve kantjes te ontdekken, maar niet altijd even gewillig mijn eigen negatieve kantjes als moeder wil toegeven of onder ogen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat moeders het start punt zijn in het leven van een kind en daarmee het leven kunnen maken of breken en daarmee zijn wij moeders in deze wereld dan ook verantwoordelijk voor de chaos waarin wij verkeren als mensheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen voor het niet direct hebben genomen van mijn zelf-verantwoordelijkheid toen ik kinderen kreeg als het aankomt op het geven van een startpunt in het voordeel van een ieder in respect voor het leven.

Ik ga de verbintenis aan om mij als moeder niet langer te labelen als een “moeder” maar terug te gaan naar mijzelf en mij te ervaren en mijzelf uit te drukken als een mens en bereid is om anderen te assisteren en te ondersteunen in gelijkheid als mijzelf.