Dag 374 van 2555: de angst voor pijn als overerving – in de praktijk – de kies

DIP Lite cursusDeze blogpost is een vervolg op de eerdere blogs waarin ik pijn en pijnbeleving onderzoek. Voor hen die niet tegen omschrijvingen van fysieke ongelukjes kunnen raad ik aan een andere post op mijn blog te zoeken die je aanspreekt.

Anderhalve week geleden at ik een stukje pizza, de knapperige korst ervan, toen dit ongelukkig tussen mijn kiezen kwam begon ik opnieuw een pijnverhaal. Eerst voelde ik een pijnscheut door mijn kies gaan, of eigenlijk 3 stralen van pijn. Dit was op de pijnschaal zeker een 7 tot een 8, waarbij er ook geen tijd was om emotionele pijn hierbij te voelen of te ontwikkelen. Ik begreep meteen dat dit niet pluis was en besloot even te stoppen met eten en te zien wat er precies gebeurd was. De pijn ebde wat weg, ik was oprecht opgelucht en had in luttele seconden gevreesd voor een kapotte afgebroken kies. Vanuit deze opluchting besloot ik verder te eten, omdat er niets gebeurd leek te zijn. Bij de tweede hap zachtere pizza voelde ik de zijkant van mijn kies loskomen. Ik schrok en dit was nou echt zo’n shit moment waarbij pijn ineens een ondergeschikte rol speelde. Ik was meer pissig dan dat er pijn aan te pas kwam. Allerlei gedachten gingen door mij heen. Nu moet ik eerder naar de tandarts dan de afspraak die ik heb staan. Hoe duur zal dit zijn en kan ik het bekostigen? Straks moet mijn hele kies eruit omdat het niet meer valt te repareren. Gaat die behandeling mij pijn doen? Waarom verandert mijn wereld nu opeens, het ging toch allemaal lekker?

Ik spuugde mijn eten uit met het afgebroken stuk kies om te zien om wat voor een afmeting het ging. Aan de binnenkant van de kies was er bijna over de hele lengte een hap uit. Het voelde zeer scherp op de afgebroken randen en ik voelde een doffe pijn die op de achtergrond bleef. De meeste pijn ervoer ik bij het breken van de kies. Om er geen gras over te laten groeien mailde ik de biologische tandarts waar wij als gezin op het punt stonden om patiënt bij te worden. De volgende morgen belde ik de praktijk aangezien ik nog geen bericht had gehad en het hele kiesverhaal mijn ‘geest’ eigenlijk best bezighield. Er werd besloten te wachten tot onze intake aan het eind van de maand aangezien de tandarts niet iets wil gaan repareren in een mond die hij nog niet kent. Aangezien ik voor een biologische tandarts heb gekozen snap ik deze redenatie. Ook meldde ik, dat ik geen verschrikkelijke pijn leed, omdat ik niet de tandarts wilde voorliegen om zo eerder aan de beurt te zijn en anderen hun afspraak niet door te laten gaan. Deze tandarts zit bomvol en ons als gezin naar voren schuiven betekent voor een ander dat hij naar achteren wordt geschoven in de agenda. Ik besloot dat voorliegen geen goede start van een tandarts patiënt relatie is en dat ik ook niet voor de gevolgen wilde opdraaien van het voorliegen over het hebben van pijn. Het schoot wel even door mijn hoofd om de pijn wat aan te dikken zodat ik eerder aan de beurt kon zijn.

De eerste avond durfde ik bijna niet mijn afgebroken tand te poetsen, ik was bang dat het pijn zou doen aangezien ik met koud water drinken al had gemerkt dat koud niet prettig was. Mijn ‘geest’ ging met deze ervaring op de loop en zo vreesde ik voor het tanden poetsen. Bij de eerste keer poetsen meed ik de kapotte kies met poetsen. De tweede keer ging ik heel zachtjes, met mijn elektrische tandenborstel uit, over de kapotte kies. Dit voelde niet prettig, maar de tandarts assistente had mij op het hart gedrukt de kies wel schoon te houden. Naarmate de dagen verstreken durfde ik, het ook met de tandenborstel aan, er zachtjes overheen te gaan en op dit moment kan ik mijn kies met beleid gewoon poetsen.

Op een gegeven moment bemerkte ik dat de zijkant van mijn tong stuk ging van de scherpe randen van mijn kies. Eerste voelde dat niet prettig, totdat mijn tong begon op te zwellen aan die kant en ik zag dat er een 2 cm lange plek zat met allemaal sneetjes. Wat begon als niet prettig ging naar pijnlijk, het was net alsof ik een mega aft op mijn tong had. De pijn was vervelend en aanhoudend maar niet meer dan een 5, mijn gevoel begon nu op te spelen. Ik vond dat het nu wel genoeg geweest was, praten deed zeer en ging niet makkelijk en eten is een drama. Ik kauw nu aan de andere kant, waar tussen mijn kiezen vezelrijk voedsel makkelijk vast komt te zitten. Flos ik dit niet direct dan ontstaat er hoofdpijn aangezien de kiezen erg kort op elkaar staan. Met de gebroken kies durf ik niet te eten uit angst dat er meer gaat afbreken en omdat het niet prettig voelt.

Ik bemerkte dat mijn zin in eten totaal wegviel. Als er zich weer een maaltijd voordeed en ik goed en wel achter mijn bord ging zitten zonk de moed mij in de schoenen. Ik eet dan ook minder en probeer voedsel dat hard is te vermijden. Eten wat ik normaal prettig vind, is nu verworden tot een vervelende aangelegenheid die met de beschadigde tong pijnlijk is en door de strak op elkaar staande kiezen, nu een beetje een drama is.

Zo kwam ik er ook achter dat op een bepaald moment ik niet meer kon bepalen waar de doffe pijn vandaan kwam, was het de afgebroken kies of waren het andere kiezen of tanden, de doffe pijn ging door mijn gehele gebit. Daar ontstond de vrees dat ik wellicht veel meer mankeerde aan mijn gebit en dat het breken van 1 kies het topje van de ijsberg was, gelukkig kon ik die gedachte op tijd weer stoppen om niet te blijven rondzingen maar te zien dat ik angst had voor nog meer pijn en pijn bij de tandarts. De pijn bij de tandarts die door een jeugdervaring nog wel eens voor een tandartsbezoek opspeelt, die ik dan met het blijven bij mijn ademhaling op het moment van behandeling geen rol meer laat spelen.

De volgende zelfvergevingen zijn een selectie uit de zelfvergevingen die al gedaan zijn in het moment en daaruit voortvloeiende aanvullingen tijdens dit schrijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om opgelucht te zijn over mijn kies terwijl ik de situatie nog niet heb onderzocht en dus nog niet weet of er reden is om opgelucht te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om opgelucht te zijn vanuit een startpunt van angst en dus de tegenpool te ervaren om zo de rondgaande angsten in mijn ‘geest’ te proberen onderdrukken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken bij het afbreken van mijn kies en overspoeld te worden met angstige gedachten die klaar lagen om eruit te komen bij de juiste gelegenheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijdens het emotionele schrikken mijn lijf ook in een staat van schrik te brengen en zo fysieke stress op mijn lijf over te brengen door mee te gaan op de emotie van schrik.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een shit moment te hebben als de kies breekt en het als een brute verstoring van mijn leventje te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering als bedreiging te zien en daardoor emotioneel van de kaart te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een slachtoffer mijzelf af te vragen waarom dit mij nu moest overkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zodra de situatie naar mijn beleving te vervelend wordt ik direct wil dat er een einde aankomt zonder het nemen van enige vorm van zelfverantwoordelijkheid of aansturing van mijn kant.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik met de emotionele pijn nog niet altijd goed kan omgaan en zo mijn fysieke pijn ook beïnvloed en sneller zeg dat ik het zat ben en het nu afgelopen moet zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de jeugdervaring van pijn bij de tandarts voor een tandartsbezoek mij te laten beïnvloeden en zo meer angsten creëer omtrent de hele gebeurtenis die eigenlijk geen emoties behoeft, maar puur praktisch benaderd en afgehandeld kan worden.

Ik realiseer mij dat pijn in elke situatie weer andere zaken triggert die tot dan toe lagen te sluimeren in mijn ‘geest’ en ik per keer moet bekijken met wat voor angsten en herinneringen ik te maken heb.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om pijnervaringen een cijfer te blijven geven om zo mij te dwingen naar de daadwerkelijke fysieke pijn te kijken en makkelijker de emotionele pijn kan zien en aanpakken door gezond verstand erop los te laten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om pijn aan mijn gebit niet als erger te labelen dan pijn elders in mijn lichaam door ervaringen vanuit mijn verleden die te maken hadden met geen controle op deze pijnbeleving te hebben, waardoor het idee is ontstaan dat ik mijzelf niet kan aansturen wanneer er pijn in mijn gebit is en ik afhankelijk ben van anderen die mogelijkerwijs zich niet aan hun woord houden, waardoor er geen vertrouwen in mijzelf en in de ander is.

Advertenties

Dag 372 van 2555: de angst voor pijn als overerving – in de praktijk

DIP Lite cursus

Kaasschaaf Viktor

Nog geen dag nadat ik mijn laatste blog schreef, over de beleving van pijn en hoe we pijnbeleving hebben aangeleerd, gebeurde er een ongelukje dat mij de kans gaf om mijzelf te corrigeren binnen mijn fysieke werkelijkheid. Waarschuwing aan degene die deze blog leest en niet tegen beeldende beschrijvingen van een fysiek ongeluk kan, raad ik aan om binnen mijn blog posts te zoeken naar een andere geschikte blog om te lezen.

Het was rond de lunch dat ik besloot om een plakje geitenkaas met de kaasschaaf af te snijden. Aangezien het stukje kaas niet meer zo groot was besloot ik de korst eraf te snijden en de kaas vanaf de zijkant verder op te snijden. Dit verwijderen van de korst doe ik altijd met de kaasschaaf en met veel beleid. Zo ook die dag met het verschil dat het stukje kaas net iets in mijn linker hand bewoog, maar net niet uit mijn linker hand schoot. Ik herstelde mij en pakte het stukje kaas weer stevig beet, maar in diezelfde seconden oefende ik aanzienlijk wat druk uit met mijn rechterhand op de kaasschaaf en ging de handeling van mijn rechterhand onverstoord door zoals ik die had ingezet zonder rekening te houden met de veranderde positie van mijn linkerhand. Nu is dit klusje qua kracht net aan mijn grens en is het kracht uitoefenen net aan mijn grens minder gecontroleerd dan wanneer het gemakkelijk gaat. Dus mijn vingers van mijn linker hand waren verplaatst op het stukje kaas en mijn rechterhand oefende veel druk uit op de kaasschaaf in de veronderstelling dat de situatie ongewijzigd was. Het zal niet moeilijk te raden zijn dat dit geen happy eind had. Met veel kracht schaafde ik een plakje kaas en schaafde ik mijn duim mee, om precies te zijn mijn duimnagel.

In dat moment stond ik te kijken naar mijn eindresultaat en wilde maar niet geloven dat ik met de kaasschaaf onder mijn duimnagel was gekomen en over de breedte van de nagel een halve centimeter had los geschaafd. Dat kan niet ging er door mij heen. Aangezien ik bewust aanwezig was in dat moment besloot ik nu eens te kijken naar pijn en pijnbeleving. Ik verwachtte dat dit wat ik zag, een afgescheurde nagel over de breedte die nog aan het eind een paar millimeter vast zat, pijn zou moeten doen. Ik was met de kaasschaaf over het onderliggende vlees van mijn duim geschaafd, dus logisch gezien zou dat moeten gaan bloeden. Maar het deed geen pijn en het ging niet bloeden. Ik voelde een licht paniekgevoel in mij opkomen en ik vond dat ik moest handelen en op het ergste voorbereid te zijn. Terwijl ik van de keuken naar de woonkamer liep om een pleister te halen zag ik dat mijn duim begon te bloeden. Dit kwam bijna als een opluchting of beter gezegd een bevestiging. Ik was van mening dat het zou gaan bloeden en toen het ging bloeden vielen alle puzzelstukjes op zijn plek. Gewoon lekker normaal en binnen de context van wat zou moeten gebeuren, volgens de ‘geest’. Het lichte paniekgevoel ebde daar ook voor een groot deel mee weg. Nu bleef alleen de verbazing en ongeloof nog over dat het geen pijn deed en het deed geen pijn. Het uiteinde van mijn duim was gevoelig, maar over pijn kon ik niet spreken. Ik dacht nog de pijn zal later wel komen er spelen vast hormonen een rol die zorgen dat ik nu geen pijn voel als een soort van oer overlevingsdrang. Maar ook de rest van de dag ervoer ik geen pijn. Het plakken van de pleister was niet een echt aangenaam gevoel maar deed geen pijn. Elke keer vroeg ik mijzelf om aan te geven op de schaal van 1-10, waarbij 10 het ergste is, hoeveel pijn ik had. Ik kwam niet veel verder dan 1 of 2, wat ik niet zozeer pijn maar pijnlijk wil noemen. Op een gegeven moment begon mijn duim hevig te kloppen, maar ook dit resulteerde niet in pijn. In zekere zin leek ik wel teleurgesteld dat het beschadigen van mijn lichaam niet die pijn veroorzaakte die ik verwachtte. Mijn programmering zei dat ik pijn moest ervaren, ik was immers geschrokken en ik had mij serieus gesneden, ik was dus echt gewond maar het gevoel van gewond zijn dat mistte.

De volgende dag terwijl ik bezig was met de was stootte ik mijn duimnagel met pleister tegen de rand van de droger opening. Dit gebeurd wel vaker en is geen pijnlijk probleem, maar nu ervoer ik daadwerkelijk pijn, het hard duwen van mijn losse nagel in mijn duimvlees was een niet plezant gevoel. Ik haalde direct de pijnschaal erbij en ervoer een 4 aan pijn. De pijn ebde ook weer snel weg en de duim bleef niet gevoelig.

De dagen erna was het tijd om de pleister te verschonen en ik ervoer een lichte weerstand van niet willen kijken naar wat er onder de pleister zich had afgespeeld. Ook nu bespeurde ik een verwachting die me zei dat dit wel pijn zou gaan doen. Ik zag al beelden voor me hoe ik de duimnagel verder zou afscheuren omdat er plak van de pleister aan mijn losse nagel zou zijn gekomen en de pleister nu vastzat aan mijn nagel. Dit was natuurlijk allemaal niet aan de hand, ik had met zorg het gaasje van de pleister op de nagel geplaatst en het plakkende gedeelte niet op mijn nagel geplakt.

Had ik nu niet kritisch gekeken naar dit voorval dan was de kans groot dat ik op basis van herinnering, aan verschillende beelden uit mijn verleden en van buitenaf, dit hele voorval als erger en pijnlijker had ervaren. Ik had wellicht gezegd dat het pijn deed, zonder echt fysiek te voelen of het daadwerkelijk pijn deed. Dit was een echte ‘eye opener’ voor mij en ik wil hier niet mee zeggen dat pijn niet echt bestaat, het is een subjectieve beleving die gevoed wordt door herinnering en hoe we hebben geleerd pijn te ervaren door overerving van onze ouders en hen als levend voorbeeld te gebruiken. Als ik mijn arm breek dan voel ik wel degelijk pijn en dat is maar goed ook dat mijn lichaam mij waarschuwt dat er  echt iets aan de hand is. Mensen die aandoeningen hebben en pijn niet langer ervaren lopen dan ook gevaar op ernstige verwondingen. Mensen die aandoeningen hebben en juist constant pijn ervaren gaan daar echt aan onderdoor. Pijn is echt, zolang we de filter van de ‘geest’ er maar niet overheen zetten en meer drama veroorzaken dan nodig is. Dit geldt voor jong en oud en jong geleerd is oud gedaan.

Wat ik tijdens dit voorval heb gedaan is mijzelf direct te corrigeren binnen mijn fysieke werkelijkheid. Direct zien welke emoties, gevoelens, verwachtingen er speelden, deze waar te nemen als een patroon in mijzelf en los te laten omdat ik kon zien dat het geen nut had om aan deze patronen vast te houden. Het loslaten gaf ruimte om echt te ervaren wat er gebeurde, ik werd maar zeer kort steeds opgeslokt door mijn ervaringen gezien door de ogen van de ‘geest’. Ook heel helder om te zien wanneer je met jezelf afspreekt dat je niet jezelf gaat ervaren op basis van herinnering maar op basis van wat hier echt gebeurt in het hier en nu. Dat is gewoon mogelijk ook al zegt een stemmetje in je hoofd dat je jezelf zus en zo zou moeten voelen en gedragen. Doorbreek het oude maar eens om te zien wat het nieuwe is dat ontstaat.

Dag 371 van 2555: De angst voor pijn als overerving

DIP Lite cursusIn mijn vorige blogpost gaf ik al aan dat ik het stukje over pijn en de angst daarvoor in een andere blog wilde gaan aanpakken. Wat ik heb gedaan is het beluisteren van een Eqafe interview waar uitgelegd wordt waar de angst voor pijn vandaan komt.

De angst voor pijn en de beleving van pijn is ons aangeleerd door onze directe omgeving. Hoe dramatischer dat proces is verlopen hoe dramatischer we met pijn omgaan. Wanneer we tussen de nul en drie jaar oud zijn dan hebben we het concept pijn nog niet begrepen en zijn we ook niet in staat om dat door uitleg van onze ouders te begrijpen. Dus een baby of dreumes begrijpt pijn niet. De vraag zou dan kunnen zijn: maar hoe leg je het zo’n jong kind dan uit? Door als ouder stabiel te zijn kan je een basis bieden aan je kind om te leren omgaan met pijn zonder dat je kind emotioneel over zijn toeren raakt.

Wanneer een baby/dreumes pijn heeft dan zal het kind in eerste instantie nog niet reageren. Er is een moment van proberen te begrijpen wat hen is overkomen en wat ze ervaren. Pas als er een ouder of andere naaste uit zijn omgeving erbij komt gebruikt het kind de reactie van de ander om te begrijpen hoe het om moet gaan met deze pijn. Heeft het kind de vinger tussen de deur gehad, dan kan het zijn dat het nog staat te kijken naar wat hem net is overkomen. Komt de moeder aangesneld om naar de vinger te kijken en ze kijkt het kind verschrikt aan, waarbij de moeder angst ervaart voor wat haar kind is overkomen, dan neemt het kind de gezichtsuitdrukking en de energetische lading van de moeder haar stem om in te schatten hoe het gaat reageren. Die energetische lading van de moeder voelt zo onprettig dat het kind gaat huilen. Hoe groter de emotionele lading van de moeder is des te erger gaat het kind huilen.

Wat er dus in dat moment gebeurt, is het leggen van een koppeling tussen pijn en de energetische reactie van de moeder met name door gezichtsuitdrukking en stem. We leren dus door anderen in onze omgeving hoe we met pijn moeten omgaan. Vaak hoor je ouders ook zeggen, pas toen ik eraan kwam begon mijn kind te huilen. Anderen bestempelen dit gedrag ook wel als aanstellerij, als aandacht willen hebben van de moeder. Maar de moeder is het levend voorbeeld voor het kind, die laat het kind zien hoe hij mens moet zijn.

Zelf ben ik kind en ben ik moeder en soms ben ik als ouder geen koele kikker geweest en echt geschrokken van wat er met mijn kinderen fysiek gebeurde door valpartijen en noem het maar op. Ik heb hen geleerd hoe energetisch pijn te ervaren, net zoals mijn ouders mij hebben geleerd dat ik bang moest zijn voor pijn. Hebben we dit moedwillig gedaan? Nee, we wisten niet beter. We wisten niet dat we onszelf konden stabiliseren door op onze ademhaling te letten en onze stem geaard en stabiel te gebruiken met lage tonen. Maar nu weten we het wel en kunnen we het doorgeven aan hen die het nog niet weten.

Dus de herinnering dat ik met mijn dode vingers van de kou tegen de verwarming aan zat om mijn vingers bij te laten trekken, was een ervaring van gemixte gevoelens. Ik wilde heel graag dat het bloed weer terug kwam in mijn vingers, maar ik herinnerde mij ook van eerdere keren dat het een pijnlijk proces was. Dus ik wilde het wel en ik wilde het niet, maar toch legde ik mijn vingers op de verwarming. Tegelijkertijd voelde ik een energetisch gevoel in mijn buik dat ik als onprettig en misselijkheid ervoer. Dit was de aangeleerde angst in mijn solar plexus. De angst die ik als baby/dreumes had afgekeken van mijn ouders. Pijn is erg en naar, dat zat diep in mij, waarbij ik niet wil zeggen dat we nu alle pijn als lekker moeten gaan beleven. Pijn is functioneel, het is een waarschuwing van ons lichaam om op te passen of om een pas op de plaats te maken. Waarbij masochistische pijn een soort van genieten van de angst voor pijn zou kunnen zijn. Genieten van de verschillende hormonen die vrijkomen in het lichaam die het pijnsignaal als functionele rode vlag overschreeuwen.

Wat ik ervoer als een ervaring van mijzelf, als wie ik ben, terwijl ik de angst van pijn beleefde was eigenlijk niet puur en alleen ik. Het is een aangeleerde reactie op een lichamelijke prikkel. Toen ik als kind van 2 met mijn gezicht in een brandend campinggastelletje viel, zullen mijn ouders en opa en oma zeer zeker verschrikt hebben gereageerd. Ik zou hetzelfde hebben gedaan. Maar stel je eens voor dat we onszelf zo konden aansturen dat we kortdaad konden handelen, het natuurlijk geen fijne situatie vonden maar de ruimte in onszelf konden maken zodat we onszelf en ons kind konden stabiliseren. Dan zouden onze kinderen geen onderdrukte angst voor pijn hebben opgebouwd en als effectief mens door het leven kunnen gaan.

Eigenlijk kan ik constateren dat ik ook vandaag de dag pijn niet als een eigen ervaring beleef. Niet dat de angst en emotionele lading heel bewust aanwezig is, maar het is er wel. Dus zal ik de komende periode bij pijn letten op mijn ademhaling en op enige energetische beweging in mijn fysieke lichaam. Om vervolgens met gezond verstand te kunnen beleven om wat voor een type pijn het gaat en hoe ik moet handelen ten opzichte van de pijn.