Dag 270 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergevingen op het consequentieaspect

basisinkomengarantieVandaag gleed er een envelop door de brievenbus, waarop geen afzender stond alleen de naam van mijn dochter en ons adres. Ik voelde dat er iets in zat dat in zacht verpakkingsmateriaal was verpakt. Ik maakte de envelop open terwijl ik bij mijn dochter op haar kamer was, uit de envelop kwam een andere envelop. De tweede envelop bevatte twee pipetten gevuld met goudkleurige vloeistof, dit was de wietolie (THC) en de golyoli (CBD) waar we op gewacht hadden. Post NL is nu dus onze drugskoerier, want compleet legaal is dit helaas niet. Het is natuurlijk van de gekke dat in een land als Nederland ik een pipetje medicinale marihuana op geheimzinnige wijze over de post krijg terwijl wij internationaal als het walhalla van de drugs worden gezien.

 

Vanavond gaat mijn dochter de golyoli uitproberen als een slaapmiddel, wat de arts van mediwiet ons ook aanraadde. De bevindingen zullen volgen.

 

Consequentieaspect ten aanzien van het mogelijk nemen van antidepressiva als pijnbestrijding door mijn dochter:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het verbinden van emoties en gevoelens aan het woord antidepressiva mijn toekomst uit te stippelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door emoties en gevoelens mijn toekomst te laten bepalen waardoor ik mijzelf en mijn omgeving niet de kans geef om in het moment te bekijken welk pad ik moet inslaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het geloof in de verhalen over antidepressiva mijn mening heirover op voorhand klaar te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mening al te vormen alvorens ik onderzoek heb gedaan los van het feit dat uit het onderzoek dezelfde informatie kan komen die mijn eerdere mening vormde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord antidepressiva niet te kunnen zien voor wat het is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn hersenspoeling niet te doorzien in het moment en pas achteraf als het ware achter mijzelf aan te hollen en te moeten zien dat ik in de valkuil van de ‘mening’ ben gevallen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moedersysteem te laten afgaan door een woord als antidepressiva en de bijbehorende emoties en gevoelens. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen vanuit een automatisme/moedersysteem en dat te beoordelen als goed en in het belang van het kind, terwijl in vele gevallen ik mijzelf en mijn kind hierdoor juist limiteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in zelfeerlijkheid te kunnen kijken naar de situatie omtrent de antidepressiva en gedreven door angst naar alternatieven zoek. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst mijn leidraad te laten zijn en mij in het moment niet te beseffen dat ik op die manier niet kan handelen in het belang van een ieder.

 

Wordt vervolgd.

Advertenties

Dag 265 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergeving op het gedachten aspect

basisinkomengarantieAlvorens ik de zelfvergevingen op het gedachten aspect doe, volgt er eerst even een update. In mijn eerste blog van deze serie werd er door Ingrid de suggestie gedaan om wietolie te onderzoeken. Ik heb dit onderzocht en inderdaad helpt dit bij 50% van de fibromyalgie patiënten, van de overige 50% heeft 25% er toch baat bij nadat zij met de sterkte en dosis experimenteren. Dus dat is het proberen waard voor de momenten dat de pijn niet echt dragelijk is, maar ook zou het de slaap verbeteren en de spanning in de spieren verminderen en dat alles zonder bijwerkingen. Mijn eerste reactie was: mijn kind aan de wiet, no way! maar het is niet de bedoeling om zoveel druppels te nemen dat je high wordt en het is niet de bedoeling dat je het altijd inneemt wanneer het dus niet nodig is.

Vanmorgen heb ik bij mijn natuurwinkel eens geïnformeerd of zij aan wietolie kunnen komen en ze gaan in de wat minder reguliere circuits navraag doen. Het is niet iets dat zo direct over de toonbank  verkocht wordt, wiet blijft wiet en er zijn allerlei opium wetten die het niet gemakkelijk maken wanneer je geen farmaceutische inmenging wil. Op internet is er mediwiet die je leert hoe je het zelf kan maken, maar eerst zouden we het graag uitproberen, voordat we een mini wietplantage beginnen. Nou ja van 1 plant kun je aardig wat olie maken. Dus dit bied perspectieven als het gaat om betaalbaar. Ook gaat deze natuurwinkel een product bekijken dat op natuurlijke basis van planten is, maar op dezelfde manier werkt als de antidepressiva, dus dat zou ook nog een mogelijkheid kunnen zijn.

Daarnaast kreeg ik tips van verschillende mensen, over behandelingen die weinig of niet vergoed worden en duur zijn, dus dat laten we vooralsnog even liggen. Alhoewel de operaties van dokter Bauer ook heel interessant zijn, hij ziet de oorzaak van de fibromyalgie pijn als een pijn die wordt veroorzaakt door het beknellen van de perifere zenuwen in de ledematen, met name de ellebogen en enkels. Door het buigen van de armen en voeten worden er dan zenuwprikkels veroorzaakt in de perifere zenuwen die geen zenuwprikkels zijn zoals in een gezond lichaam. Hierdoor raakt de pijnbeleving in de hersenen in de war met als gevolg dat er zenuwsignalen als pijn door de hersenen worden waargenomen, terwijl het niet gaat om fysiek letsel en pijn. De fibromyalgie patient ervaart dus pijn terwijl er geen fysieke pijnprikkels zijn. Deze dokter Bauer heeft ontdekt dat deze verstoorde pijnprikkels worden veroorzaakt door verklevingen rond de zenuwen en die haalt hij operatief weg, waarbij een groot deel van de patienten van een groot deel van de klachten af is. Helaas wordt het niet vergoed door de verzekering en door de reguliere artsen als kwakzalverij weggezet. Zou een operatie van 1,5 uur een placebo effect kunnen hebben?

Enfin we zijn een stapje verder in het proces van oplossingen zoeken het stoppen dat is nog niet aan de orde.

 

Het gedachten aspect op het nemen van antidepressiva door mijn dochter als pijnbestrijding:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien als degene met het probleem, te weten een dochter te hebben die eventueel aan de antidepressiva moet waar ik als moeder moeite mee heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als het middelpunt van het/mijn bestaan te plaatsen en uit het oog te verliezen waar het daadwerkelijk omgaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf met een dochter te zien die verslaafd is aan de antidepressiva’s, 20 kilo aan is gekomen van het medicijn en als een junk in een hel leeft, omdat het haar niet lukt af te kicken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alvorens het hier en nu zich aandient ik al rampspoed scenario’s aan het doorwerken ben en dus niet meer helder alles op een rijtje kan zetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf terug te zien kijken op de ervaringen die ik had met mensen die aan de antidepressiva waren en dit op de toekomst van mijn dochter te projecteren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter, haar pijn en het zoeken naar een middel tegen de pijn niet los kan zien van de ervaringen die ik had in het verleden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een dochter die onnatuurlijk blij en opgewekt is wat mij eerder verdrietig maakt dan dat het een goede oplossing lijkt te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrolijkheid/blijheid door chemische middelen als treurig te zien en vrolijkheid/blijheid van anderen die wellicht niet echt is als natuurlijk te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest antidepressiva te zien gebruiken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze beslissing die uiteindelijk mijn dochter moet nemen zo persoonlijk te nemen dat ik mijzelf in mijn geest in dezelfde positie plaats als mijn dochter om zo de beslissing voor haar te willen nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien in angst voor de huidige fysieke conditie van mijn dochter. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet hier te kunnen zijn wanneer ik participeer in angst in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien bedenken hoe ik mijn dochter aan mijn kant kan krijgen zodat zij de antidepressiva ziet zoals ik ze zie na mijn onderzoek op internet. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om manipulatie als eigen belang moet inzetten om gezond verstand over te willen brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een dochter die alles wel wil uitproberen omdat ze radeloos is en ik geen invloed daarop uit kan oefenen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn controle over mijn leven en dat van mijn kind te verliezen als het niet zo gaat als ik denk hoe het zou moeten gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een dochter die een uitzichtloos bestaan  leidt door de antidepressiva gesponsord door Big Farma. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een leven voor mijn dochter te projecteren in de toekomst, gebaseerd op mijn angsten en opinies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een dochter die als depressief gelabeld zal worden, terwijl zij juist vorderingen maakt om zichzelf uit depressies te halen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik erop aan gekeken wordt dat mijn dochter bij tijde n wijlen depressief is door haar fysieke conditie en ik dus gefaald heb als ouder in het grootbrengen van een vrolijk en blij kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een dochter die moet afkicken en door een hel gaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet met de ademhaling terug te brengen in het hier en nu om in gezond verstand te beslissen of antidepressiva het waard zijn om uit te proberen of niet.

Dag 263 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden?

basisinkomengarantieVandaag was ik bij de huisarts met mijn dochter, zij ervaart veel pijn door de Fibromyalgie, maar nu deed haar elleboog zoveel pijn dat het slapen wat al zo moeizaam gaat nu helemaal niet meer lukte. De pijn leek anders,het begon met een paar dagen tintelende vingers wat naar de onderarm toe doorstroomde. Na een fysiotherapie sessie begon de elleboog heftig pijn te vertonen en er was niet veel wat we als verlichting konden aanbieden. Dus besloten we vandaag toch even langs de huisarts te gaan om te zien of we met de fibro te maken hadden of dat dit toch meer met de botvergroeiing in de elleboog van doen had en een meer fysiologische aanpak nodig heeft.

 

Helaas was het toch een uitvloeisel van de fibromyalgie, wat op dit moment betekent dat de medische wereld niet direct iets structureel voor je kan betekenen. Tenzij je de trukendoos van de farmaceutische industrie open wil trekken. En dat gebeurde dan ook toen mijn dochter aan het eind van het consult de huisarts vroeg wat er aan die slopende pijn gedaan kan worden. Zij heeft al verschillende pijnstillers geprobeerd, die de maagwand behoorlijk aantasten en dan met veel geluk een beetje werken voor een uur. Maar ja wat is een uur op een dag, wanneer je beseft dat je het medicijn maar 3 keer per dag mag innemen, dat is 3 uur enigszins verlichting op 24 uur en het op de koop toe nemen van de bijwerkingen.

 

De huisarts moest beamen dat pijnstillers niet de truc doen bij de meeste fibromyalgie patiënten, maar zo zei hij: dat hij wel goede ervaring had met antidepressiva in een lage dosis. Het zou 30-50% van de pijn wegnemen en je zou er wat vrolijker van worden. Wanneer we volgende week nog eens terug zouden komen dan wilde hij dat wel voorschrijven. Er ging bij mij een knop om, het woord antidepressiva triggerde een reactie in mij. Een  soort van misselijk makend gevoel kwam over mij heen, mijn kind aan de antidepressiva dacht ik, no way. Ik zag dat mijn dochter  veel ontvankelijker reageerde dan ik zelf. Ik zag dat ik het persoonlijk nam en dus de afweging van zo’n medicijn persoonlijk nam, terwijl ik die afweging niet kan maken, want ik ervaar niet dag in dag uit pijn die af en toe ondraaglijk wordt. Ik ben niet dagenlang misselijk van de pijn en afgemat door de pijn, maar ik nam dit wel persoonlijk en probeerde een afweging te maken door de bril van angst voor wat een antidepressiva fysiek met je doet, kijkend naar het verslavend vermogen en de bijwerkingen.

 

Toen we terug liepen naar huis, zei mijn dochter dat ze momenteel alles wel wil proberen om verlichting van de pijn te krijgen en ik besefte mij dat ik dus ook onmogelijk die afweging kan maken voor mijn kind of het uitproberen van een antidepressiva een ‘no go area’ is of iets om toch af te wegen. Daar ligt ook de moeilijkheid van de rol als ouder, je wordt geacht om beslissingen voor en met je minderjarige kind te maken, maar met dit soort vraagstukken is het onmogelijk om je echt in te kunnen leven hoe het is om 24 uur per dag pijn te hebben en dus is het bijna onmogelijk voor mij op dit moment om een gezond verstand afweging te kunnen maken.

 

Later thuis ben ik gaan googlen op antidepressiva als pijnbestrijding bij fibromyalgie patiënten, ik vond dat ik mij eerst moest inlezen alvorens een oordeel te vellen over een medicijn waar ik reacties op ervoer. De berichtgeving was niet echt om vrolijk van te worden, eigenlijk diep triest wanneer je leest wat mensen door moeten maken wanneer de medische wetenschap het ook niet echt weet en dan maar gaat experimenteren op patiënten. Een wanhopige of radeloze patiënt is natuurlijk sneller over te halen tot experimenten dan iemand die dat niet is. Al snel werd duidelijk dat een lage dosis alleen werkt wanneer je niet ook depressief bent, waar je uiteindelijk steeds in terug valt door de uitzichtloosheid van de pijn en vermoeidheid. Bij een normale of lage dosis en gevoeligheid voor het medicijn kun je juist depressief worden. Mensen kwamen 5-20 kilo in gewicht aan, de klachten verergerden of er kwamen klachten bij die na te zijn gestopt met het medicijn niet meer weg gingen. En mijn grootste angst is het verslaafd raken aan dit soort middelen endoor eenhel moeten gaan om er weer vanaf te komen. Ook waren er patiënten die er wel baad bij hadden en zelfs beter gingen slapen, waardoor ze minder vermoeid raakten en ‘overall’ zich beter voelden. Maar allen vertelden dat zij in de beleving van de wereld om hen heen zich afgestompt en mat voelden. Mijn dochter was natuurlijk ook meteen gaan googlen en kwam tot de conclusie dat er verder niet veel is dat de reguliere gezondheidszorg kan bieden en dat zij dus serieus moet gaan afwegen of dit een pad is dat zij wil gaan wandelen naast het pijnprogramma dat zij binnen de revalidatie zal gaan lopen.

 

Mijn probleem is de angst dat mijn dochter verslaafd raakt aan een medicijn dat maar weinig verlichting zal geven en meer bijverschijnselen zal geven. De angst dat ik een afgestomt kind terug zal krijgen dat de wereld door de ogen van antidepressiva zal moeten bekijken om de pijn dragelijker te maken. Die angst maakt mij erg verdrietig, waardoor ik haar toekomst nu al in het hier en nu als uitzichtloos ervaar. Ik wil mijn kind niet tot een patiënt maken en ik wil niet geloven/aannemen dat dit de weg is die een 16 jarig meisje moet lopen om een menswaardig bestaan te leiden. De vraag is natuurlijk hoe menswaardig haar leven met constante pijn en vermoeidheid nu is.

 

Ik vrees dit medicijn, omdat ik emotionele relaties leg met depressieve mensen, met verslaafde mensen en het medicijn label als de weg naar uitzichtloosheid. Wat inhaakt op de spijt die ik voel dat ik een kind op de wereld heb gezet dat moet lijden, zonder dat het enig nut heeft. Dus dat zijn grootse onderwerpen om eens onder de loep te nemen en door te spitten.

 

Een oplossing op de vraag of dit medicijn het proberen waard is, zal voor mij zijn het wegnemen/los laten van de angst omtrent het medicijn om een heldere afweging samen met mijn dochter te kunnen maken. Door zelfvergeving te doen zal ik dan in kaart brengen waar ik naar moet kijken om de emotionele ruis van dit vraagstuk af te nemen en niet te handelen en te denken vanuit het perspectief van spijt.

 

De beloning zal zijn dat ik mijn dochter kan ondersteunen en assisteren met het stoppen van de problemen die oplosbaar zijn in plaats van oplossingen te zoeken als lapmiddelen. De beloning zal zijn dat ik kan adviseren zonder dit te doen door een sluier van emotionele ruis en het gevoel van spijt, door simpelweg 1+1=2 te doen.

 

Zelfvergevingen volgen in de volgende blog.