Dag 366 van 2555: we zijn allemaal één en lopen ons eigen proces

DIP Lite cursusTerwijl ik een ander zelfverzekerd gedrag zag vertonen als een vasthouden aan meningen en gedachten, kwamen er reacties in mij los. Mijn reacties waren vooral gericht op het ‘willen vasthouden aan’ van de ander, de ander nam hier een houding bij aan die uitstraalde  alles te weten en week niet van het standpunt. Dit bracht mij in verwarring. Eerst verschool ik mij in stilte in inferioriteit ten opzichte van de ander. Wist ik inderdaad waar ik het over had? Vervolgens schoot ik binnenin mij in de superioriteit, de ander wil mij wat opleggen iets wat ik niet ben en hoe ik niet ben. Ik zie angst in de zelfverzekerdheid van de ander en ik zie angst in mij dat ik misschien niet die ben wie ik denk dat ik ben, hoe ik mij gedefinieerd had.

Ik had mij laten verwarren door wat ik in de ander zag en in mijzelf voelde. Wat is van mij en wat is niet van mij? Ben ik zelfverzekerd en wil ik mijn mening doordrukken? Van tijd tot tijd zeker wel. Heb ik in zo’n moment de angst dat de ander het niet zal pikken en het geheel in een ander perspectief ziet wat net zo valide is of zelfs het enige valide is? Ja, bij zelfverzekerdheid uit starheid komt ook angst om de hoek kijken. Het is mijn zelfdefinitie die hier behoorlijk gekieteld wordt. Ik doe dingen zoals ik ze doe en dat wil ik eigenlijk niet zomaar veranderen, ik wil niet verschrikkelijk veel moeite doen om het op de manier te doen zoals de ander het doet. Ik ben uiteindelijk bang om mijzelf te moeten verliezen, om mijzelf te moeten aanpassen aan de ander, omdat deze dit met stelligheid en zelfverzekerdheid brengt, maakt dat de angst in mij los dat ik als ik A zeg ook B moet zeggen en nooit meer kan zijn wie ik ben. Door deze angst kan ik ook niet meer helder denken in dat moment. Ik zie alleen maar een identiteit die afgepakt dreigt te worden en ik bestempel de ander als betweter en naar. Terwijl ik eigenlijk aan het vechten ben met ideeën en gedachten in mijn eigen ‘geest’ die alleen in mijn geest zich afspelen, alle interpretaties van woorden, handelingen, gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal van de ander worden vertaald door de bril van angst dat ik niet meer zal zijn wie ik denk te zijn. Ik zal mij moeten overgeven gaat er door mij heen, of ik vecht en schiet dus in dezelfde zelfverzekerdheid als de ander. Maar uit dit niet, verwerk dit vanbinnen en sta op knappen. Alle volgende momenten zijn doordrenkt van deze ervaring die zich al meerdere malen heeft afgespeeld, de ander zet de hakken in het zand en ik zet de hakken in het zand, we zijn elkaars reflectie, waardoor mijn verdere interactie met de ander krampachtig is en gebaseerd in de angst dat de ander mij wil veranderen waardoor ik mijzelf niet meer zal herkennen.

Door de angst is er niets in mij dat met gezond verstand kan zien dat ik dat wat de ander mij spiegelt en aanreikt kan gebruiken om in zelfoprechtheid te kijken naar mijn zelfdefinitie en mijn angst om te verdwijnen als wie ik ben. Gebruiken wat de ander mij aanreikt wil niet zeggen dat de ander mij verteld hoe en wat ik moet gebruiken, nee het is dat wat ik kan zien in mijzelf dat verandert kan en mag worden, om zo mijzelf te verbeteren en niet te verdwijnen. De angst zal mij langzaam doen verdwijnen. Dus ik ben één in de starheid en zelfverzekerdheid als de ander, hoe ik hier verder mee om zal gaan dat zal mijn pad zijn om te lopen, om te zien dat veranderen niet eng is en zelfverzekerdheid mag plaatsmaken voor zelfvertrouwen en zelfintimiteit.

Ik realiseer mij dat ik dat kan gebruiken wat de ander mij aanreikt om mijn puzzel op te lossen, zonder dat mijn puzzel veranderd in die van de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties toe te staan op het gedrag van de ander en de ander als de schuldige te ervaren van wat het in mij los maakt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de ander als de schuldige aan te wijzen voor de angst die ik ervaar in mij in interactie met de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet geconfronteerd wil worden met wat de ander in mij los maakt. Ik stop de angst die loskomt door het gedrag van de ander, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat wat de ander in mij losmaakt te onderzoeken en te zien wat het werkelijk is dat mij raakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het ‘willen vasthouden aan’ van de ander niet te willen zien als een karaktertrek van mijzelf en dit te ervaren als een aanval op mij als persoonlijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van aangevallen voelen door de ander die gelijk gedrag vertoont, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet geconfronteerd wil worden met een karaktertrek die ik niet echt waardeer in mijzelf maar ook zie als overlevingsgereedschap om te blijven wie ik denk dat ik ben. Ik stop de drang om de gedachten over mijzelf en wie ik ben in stand te houden, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken wat het precies is dat ik niet wil loslaten van mijzelf dat ik bereid ben hiervoor te vechten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verwarring te ervaren als ik denk dat mijn persoonlijkheid die alles weet en zelfverzekerd is wordt afgenomen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om geen zelfvertrouwen meer te hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in polariteiten denk, waardoor ik dus onzeker zal worden als mijn zelfverzekerdheid wordt weggenomen. Ik stop het denken in polariteiten, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik ook besta zonder onzekerheid en zelfverzekerdheid die beiden vanuit polariteit gevoed zijn en die om te beginnen geen echt zelfvertrouwen in mij teweegbrengt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in inferioriteit te schieten en te twijfelen aan mijzelf, waardoor de zelfverzekerdheid die ik dacht te bezitten geen echt zelfvertrouwen kon zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelftwijfel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik aan mijzelf twijfel omdat ik diep van binnen weet dat mijn zelfvertrouwen gebaseerd is op gedachten/opinies over wie ik denk te zijn. Ik stop de de twijfel en zoek de stabiliteit in mij, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet aan mijzelf te twijfelen maar in mijzelf te geloven dat zelfvertrouwen vanuit eenheid en gelijkheid met de ander mogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de superioriteit te schieten om mijn persoonlijkheid als zelfverzekerd veilig te stellen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waarbij ik inferioriteit ervaar en superioriteit gebruik om dat wat ik denk dat stukgemaakt wordt te beschermen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de enige ben die iets kan stukmaken of kan toestaan dat iets in mij wordt stukgemaakt door starheid en gebrek aan wil om te veranderen. Ik stop de polariteit in mij, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander niet als de vijand te beschouwen maar als de aangever die mij kan doen inzien dat ik de vijand kan zijn van mijzelf als ik mijzelf als gedachten en opinies niet stop.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben over wie ik denk te zijn en of ik dat ook daadwerkelijk ben aangezien mij dat nu veiligheid en bescherming lijkt te bieden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om te ontdekken wie ik echt ben of wie ik echt kan zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben van een spookbeeld in mijn ‘geest’ zonder dit ooit in de werkelijkheid te testen. Ik stop de angst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien wie ik ben als ik mijn ideeën over mijzelf en aangemeten persoonlijkheden los laat. In het ergste geval beval het mij niet wat ik zie, dan bestaat er altijd nog de kans om mijzelf te corrigeren in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in verwarring te zijn over wat ik bij de ander zag en hetzelfde van binnen bij mijzelf voelde.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet de reflectie van mijzelf te willen zien in de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de reflectie als bedreigend ervoer als zijnde mijn ‘geest’ en de bedenker van mijn zelfverzekerde persoonlijkheid. Ik stop de angst voor de ander die een deel van mij reflecteerd, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet weg te schrikken van de reflectie momenten van de ander naar mij, maar het tot mij te nemen en te zien wat ik er mee kan, wat het mij zegt zonder reacties een oordelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor de ander die mij kan veranderen als een reële daad van de ander te ervaren en niet te zien dat ik bang ben voor mijzelf, voor de verandering in mijzelf die ik, alleen ik kan teweegbrengen en stoppen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst van mijn ‘geest’ uit dat ik mijzelf zal veranderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als ik de ‘geest’ geloof nooit zal veranderen zonder de ‘geest’ van dienst te zijn. Ik stop de angst voor mijzelf door de ogen van mijn ‘geest’, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat mijn ‘geest’ geen boodschap heeft aan veranderen in het belang van een ieder en alle gedachten zal aanwenden om mij te doen geloven dat het beter is om te gehoorzamen aan de ‘geest’ dan aan mijzelf trouw te blijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als de boodschapper van mijn eigen bericht te beschuldigen als aanvaller.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de boodschapper te willen aanvallen en het bericht niet willen accepteren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de boodschapper slechts de boodschapper is en dat ik heftige reacties op de boodschap heb en niet op de boodschapper. Ik stop de angst en boosheid jegens de boodschapper, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het vervolg te kijken wat de boodschapper te zeggen heeft en mijn reacties op de boodschap in het juiste perspectief te zetten zodat ik ermee kan werken en zien of ik het op dit moment in mijn proces kan aannemen of nog moeten laten liggen als iets dat ik later opnieuw bekijk.

Advertenties

Dag 335 van 2555: reactief zijn in mijzelf op het gedrag van de ander en dit niet los willen laten

Dip-Lite cursusDit is een punt dat mij nog niet gelukt is om los te laten, het is niet gelukt omdat het nog teveel ‘lekkere’ energie oplevert. Met andere woorden ik wil het nog niet los laten, maar zie wel dat ik het zal moeten los laten om verder te kunnen en vooruit te komen. Dit reactief zijn wordt gestart wanneer de polariteit inferioriteit versus superioriteit is geactiveerd. Ik zie mijzelf in de polariteit gaan en voor ik het weet volgt de ene reactieve zin na de andere en zit ik in een vicieuze cirkel waar ik erover blijf praten of het elke keer weer oprakel om de energie stroom gaande te houden. Die energiestroom voelt lekker in het moment, maar een paar seconden later voel ik mij vies en viert spijt hoogtij. Het is dus tijd om korte metten hiermee te maken en het gedrag van de ander waar te nemen zonder emoties of gevoelens en daar waar nodig is het geheel te sturen of aan te sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gedrag van de ander uit te vergroten om een gevoel van inferioriteit ten opzichte van de ander te compenseren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf omhoog duwen ten koste van de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vanuit polariteit handel en niet vanuit expressie van wie ik ben. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn denken en handelen niet aan te laten sturen door emoties en gevoelens veroorzaakt door polariteit en dus te denken dat ik mijn gevoel van inferioriteit moet bevechten door te laten zien aan mijzelf dat ik superieur ben aan de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer onbevooroordeeld naar de ander te kunnen kijken en elk gedrag van de ander onder de noemer van de polariteit inferioriteit versus superioriteit weg te schuiven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van kijken door de ogen van polariteitsemoties naar de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet de ander zie maar mijn eigen emoties beleef omwille van de energie. Ik stop dit kijken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om met mijn fysieke ogen te kijken naar wat hier is, naar wat de ander overbrengt, zonder hier verdere emoties aan te verbinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eventuele fouten van de ander als grove fouten en nalatigheid te beschouwen, zodat ik mijzelf het recht verschaf om hier veel in mijn ‘geest’ over te kunnen denken, om mijn energie motor gaande te houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf recht te verschaffen om extensief met de ander in mijn ‘geest’ bezig te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op het randje van bezetenheid sta, waarbij het geen keuze meer is of ik over de ander denk, de ander plopt gewoonweg op in mijn ‘geest, te pas en te onpas. Ik stop het verschaffen van dit recht en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen excuses te bedenken om extensief over een ander te denken en te spreken vanuit een inferioriteit issue, zonder de gevolgen te willen aanvaarden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vliegwiel van gedachten over de ander niet stop te kunnen zetten, zodra mijn geest een aanknopingspunt heeft gevonden om mij naar de superieure pool te begeven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn gedachtenstroom niet stop te kunnen zetten over de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik maar 1 adem nodig heb om te besluiten dat ik niet meega in deze gedachtenstroom. Ik stop de gedachtenstroom en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet kleiner te voelen dan de gedachtenstroom en te zien dat ik de gedachten kan stoppen zodra ik besluit mijzelf aan te sturen zonder te participeren in polariteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf kleiner te maken dan mijn gedachtenstroom om zo niets te hoeven doen vanuit een mindere positie.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf kleiner te maken om te kunnen doen wat ik wil zonder het geheel in ogenschouw te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid manipuleer vanuit het gezichtspunt van de ‘geest’. Ik stop de manipulatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn werkelijkheid niet langer zo te manipuleren dat ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen voor het stoppen van een ‘geest’ bezetenheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het reactieve in mij als energetische opgeladenheid zo lekker te vinden  dat ik er geen afstand van wil doen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afhankelijkheid van energie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit als elke andere verslaving moet aanpakken. Ik stop de afhankelijkheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer afhankelijk te zijn van de energetische opgeladenheid door te gaan staan in mijn adem en elke keer opnieuw ‘colt turkey’ te stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deze afhankelijkheid zo prettig vind om niet te hoeven kijken wat die ander nu werkelijk in mij los maakt dat ik het gevoel heb te moeten participeren in de polariteit van inferioriteit versus superioriteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf niet onder ogen te willen komen en mij dus op de ander fixeer in plaats van te onderzoeken in mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf voor de gek houd en daar geen problemen mee lijk te hebben. Ik stop het fixeren op de ander en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst te begrijpen/realiseren/zien waarom ik mij zo fixeer op de ander, wat de echte reden hiervoor is, zodat ik gemakkelijker kan zien waarom en wanneer ik verval in dit energetische reactieve gedrag in mijzelf op de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de ander dat te zien wat ik absoluut niet in mijzelf wil terug zien en bang te zijn om net als de ander te worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben dat ik wordt als de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik deze angst heb door de polariteit waarin ik mij bevind  en dus bang ben om wanneer ik superieur aan de ander zou zijn ik ook zo zou worden. Ik stop de ansgt en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat wat ik verafschuw in de ander, ik zelf niet hoef te verworden en ik dus ook niet de ander als een soort van vampier van mij af hoef te slaan met knoflook en kruizen, door energetisch reactief te reageren in mijn ‘geest’ of in woorden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe ik de ander zie als schrikbeeld aan mijzelf voor te houden waardoor de energetische lading daar al begint en ik mij door mijn ‘geest’ in de polariteit inferioriteit versus superioriteit laat leiden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het vechten tegen het worden van iets dat ik als schrikbeeld zie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vergeet dat ik het ben die besluit hoe en wie ik ben in elke adem en dat een angst daar niets aan kan/hoeft te  veranderen. Ik stop het vechten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik het ben die mijzelf aanstuurt en dat hetgeen dat ik niet als opbouwend zie in de ander niet iets is om bang voor te zijn om als het ware mee ‘besmet’ te raken, maar een keuze is die ik maak op basis van zelfoprechtheid of ik zo word of besluit niet zo te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf geestelijk vies te voelen na de energetische gedachtengolven en dit niet te koppelen aan mijn handelen/denken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geestelijk vies voelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik heel goed weet waar ik mee bezig ben, maar dit niet onder ogen wil zien, om zo mijzelf niet onder ogen hoef te zien. Ik stop het vies voelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vies voelen als schuld of spijt te zien, wat een realisatie van ‘te laat zijn met mijzelf corrigeren’ bij mijzelf oproept, waardoor ik het gelaten ervaar en het daarbij laat omdat ik toch al te laat ben. Dus ga ik de verbintenis met mijzelf aan om deze schuld of spijt niet als excuus te gebruiken, maar als herinnering dat ik voor de energie ben gegaan en niet voor leven, waardoor ik mijzelf een nieuwe kans geef om mijzelf te corrigeren en deze hele gedachten rollercoaster een volgende keer te kunnen stoppen daar waar het begint.

 

Dag 278 van 2555: woorden – dimensie – universeel

basisinkomengarantie

Waar ik in mijn vorige twee blogs de persoonlijke en interpersoonlijke kant van het woord dimensie heb aangepakt zal ik in deze blog dit doortrekken op universeel niveau. Waarbij ik eerst zal kijken hoe dit woord in onze wereld gebruikt wordt, door een aantal voorbeelden als leidraad te gebruiken.

 

We zeggen dat de evenaar één dimensie heeft. Hij is één-dimensionaal

 

De dimensie van een vectorruimte V is het aantal vectoren waaruit de basis van die vectorruimte is opgebouwd

 

Minister Asscher informeert de Tweede Kamer over de inzet van het kabinet inzake de versterking van de sociale dimensie van de EMU.

 

Adidas geeft window shopping nieuwe dimensie.

 

Angsten houden je nog gevangen in de derde dimensie van de Aarde.

 

In de vierde dimensie bevinden zich onze geboorte, dood en alles wat daar tussen zit.

 

Dat is de dimensie die ik hier uitleg – waarom of hoe het komt dat je soms het gevoel hebt dat wanneer je het punt dat je onder ogen moet zien probeert te veranderen, maar dat lukt je gewoonweg niet.

 

De bovenstaande tekst op de laatste zin na, heb ik nu al dagen open op mijn computer staan en ik kan er maar geen blog van maken. Het woord ‘dimensie’ bleef blur en vaag of als een polariteit door mijn hoofd spoken. Ik kwam er niet uit, ik wilde iets zinnigs schrijven, iets dat mij zou verder helpen, maar er was niets dan dat wat er eerder ook al was. En aangezien wij bij Desteni werken met wat ‘hier’ is, moest de ‘oplossing’ ook ‘hier’ zijn. En na een chat gisteravond zag ik het ineens, dimensie betekent ook alle lagen, alle kanten of alle aspecten, waarbij dat laatste woord aspect al  mijn voorkeur had. Ik zag alle dimensies van het woord ‘dimensie’ niet als een geheel, voor mij was het een strijd tussen al die betekenis dimensies waar uiteindelijk een winnaar uit moest komen, maar er is geen winnaar en ook geen verliezer. Dimensies helpen je dieper in een ‘probleem te kijken en alle stukken informatie bij elkaar te brengen zodat je de puzzel in het hier, het fysieke kan oplossen.

 

Hieronder een impressie van de chat met Sunette Spies:

 

De context waarbinnen we hier kijken is specifiek gericht op punten in de ‘geest die binnen ons dagelijks leven zich afspelen. Bijvoorbeeld: een probleem onder ogen komen in de ‘geest’ dat je met iemand hebt, waarbij je op deze persoon reageert, en wat je ook doet terwijl je het punt onder ogen ziet – je vindt geen oplossing/verandering hiervoor. In feite vindt het tegenovergestelde plaats en bemerk je dat je meer reageert, of er komen nieuwe punten bij of wanneer je het probeert te veranderen – worden er meer gevolgen gecreëerd in relatie tot die persoon.

Wij hebben de neiging om onze wereld door de ogen van de ‘geest’ te zien – bijvoorbeeld wanneer we kijken naar mensen/situaties in de wereld waarbij we het ergste verwachten/vooruit lopen op het ergste dat gebeuren kan waardoor er een angst gecreëerd wordt – dan kunnen we zeggen dat het hoofdpunt/probleem ‘het kijken naar dingen op een bepaalde manier’ is. Het voorgeprogrammeerde in de ‘geest’ is al automatisch ingesteld als het probleem – wat betekent dat de ‘geest’ fundamenteel het probleem is, dus zal de oplossing nooit in onze ‘geest’/ons zelf bestaan … het was zo nooit geprogrammeerd, het zijn altijd problemen, gevolgen en domino-effecten geweest – keer op keer opnieuw. Met andere woorden, ik kon het woord oplossing binnen elke menselijke ‘geest’ niet geprogrammeerd zien of überhaupt zien bestaan. Een andere dimensie kwam erbij, die erg interessant is – ik zag hoe we altijd met heel weinig informatie werken wanneer we naar problemen kijken, zo weinig dat we alleen een percentage van het probleem/een stukje van het probleem zien en zelfs dan creëren we nog meer problemen, omdat we niet omgaan met het probleem/punt als een geheel. Dan rijst de vraag: “hoe kunnen we dan het levende woord als oplossing integreren  binnen ons dagelijks leven/besluitvorming/het benaderen van mensen/het systeem wanneer zo’n woord in feite niet in ons en als ons bestaat?”. Wat zou het betekenen om een oplossing te creëren, oplossingen te vinden, om punten aan te sturen tot echte oplossingen? Dus moeten we de volgende punten/dimensies in ogenschouw nemen:

1. We creëren meer problemen, wanneer we alleen maar met weinig informatie werken – om het probleem als een geheel te zien moeten we er zeker van zijn dat we ‘alle informatie’ hebben.

2. We moeten ons realiseren dat we een inherente neiging hebben om problemen/gevolgen te willen creëren als oplossingen, dus wanneer we een oplossing hebben: dan moeten we de oplossing projecteren en zien hoe het zich ontvouwt – zien of de oplossing valide is als echte verandering of alleen maar meer gevolgen creëert.

Ik ben er zeker van dat velen bijvoorbeeld een probleem in de ‘geest’ hebben, waar zij nog geen oplossing voor hebben – dus een werkelijk punt van verandering/het laten gaan/een transformatie. Wat je dan moet overwegen is: 1. heb je het probleem voldoende onderzocht en 2. heb je na het het schrijven/zien van de verbintenissen/veranderprocessen getest of de verbintenissen/veranderprocessen effectief genoeg waren om echte veranderingen/oplossingen te zijn? Wat betekent dat we moeten nagaan waarom/hoe we geen definitieve oplossingen/veranderingen vinden/vaststellen/definitieve oplossingen/veranderingen leven, voor de problemen in onze ‘geest’, die veroorzaakt worden door deze twee dimensies die wij in relatie tot problemen hebben – het werken met te weinig informatie en de inherente neiging om constant te willen bestaan als het probleem – zelfs in onze eigen ‘geest’.

We hebben gekeken naar het vaststellen van oplossingen door het probleem te zien, en niet nog meer problemen te creëren, door alle informatie in beschouwing te nemen, er niet op te reageren, maar het op een praktische manier in te schatten – daardoor heb je de mogelijkheid om jezelf aan te sturen/bewegen/veranderen als het probleem dat je onder ogen ziet. Dus het zal een proces van verandering worden – waar jij actief maar met geduld de problemen onderzoekt – je referentiepunt om te zien of je het probleem effectief hebt onderzocht zal zich vertalen in hoe de oplossing/verandering zich ontpopt. Wanneer alle dimensies/informatie over het probleem niet in het hier gebracht zijn – dan zal de oplossing/verandering niet valide zijn, dus doe je het opnieuw en bekijk je wat je over het hoofd hebt gezien of niet in overweging hebt genomen.

 

 

Doordat we niet alle dimensies in ogenschouw nemen komen we niet tot oplossingen, waarbij het komen tot oplossingen of het woord ‘oplossing’ als levend woord niet eens aanwezig is in ons als mensheid. Dat is een heel treurig gegeven, dat wij in plaats van oplossingen meer gevolgen en daardoor problemen creëren. Toch klinkt dit niet als een ver van mijn bed show, want hoe vaak hebben wij niet een oplossing bedacht waarbij we later konden zien dat we de helft aan informatie nog niet eens gebruikt hadden.

Kijk eens in de wereld, de op handen zijnde oorlog met Syrië en de argumentatie/dimensies die worden gebruikt om tot een besluit/oplossing/verandering te komen zijn niet valide en manipuleren en verslechteren de status quo van de wereld alleen maar.

Kijk eens naar het probleem met Fukushima, daar wordt ook alleen maar gewerkt met beperkte informatie/dimensies, waardoor inmiddels het radioactieve probleem tot een universele milieucrisis leidt.

Op universeel niveau kunnen we ook zien dat er met opzet te weinig informatie/dimensies worden gebruikt om zo het eigen belang van groeperingen/landen te kunnen bedienen. En wij het volk zijn zo gewent aan problemen als zijnde de oplossing dat we ons nog eens lekker omdraaien in ons bedje. Want zolang onze portemonnaie niet wordt gerold hoeven wij ook geen moord en brand te roepen.

Kun je het je voorstellen dat premier Rutte met zijn ambtenaren om tafel gaat zitten en de tafel niet verlaat totdat alle informatie/dimensies voor een bepaald probleem op tafel liggen, zodat er een afgewogen beslissing genomen kan worden dat in het belang van een ieder is. Natuurlijk niet, het woord ‘oplossing’ is niet in de sikkepit van Rutte geprogrammeerd, net zoals dat bij U en mij niet is geprogrammeerd. Wij rollen onszelf liever om in de problemen, zoiets van hoe meer problemen hoe meer vreugd, en denken dan vervolgens dat verandering niet mogelijk is. Rutte roept het Obama na dat er verandering /oplossingen moeten komen, maar dat kunnen wij met z’n allen niet aan, onze comfort zone is die van problemen en problemen creëren als oplossingen. Zeg maar eens het woord ‘oplossing’ hard op en kijk dan in zelfeerlijkheid wat de ‘geest’ produceert aan beelden/ideeën/opinies, dat is het fysieke bewijs voor het feit dat ‘oplossingen’ niet bestaan als levend woord in en als ons.

Dus dimensies zijn uiterst belangrijk en kunnen ons helpen te beseffen dat wij behoorlijk ver van huis zijn als we niet komen met daadwerkelijk oplossingen die valide zijn en echte verandering teweeg brengen. Dimensies zorgen ervoor dat een probleem als een geheel van losse aspecten gezien kan worden en zo in het belang van een ieder opgelost kunnen worden.

 

In mijn volgende blog zal ik zelfvergevingen schrijven, correctieve zinnen en verbintenissen.

Dag 271 van 2555: we zijn zooo blij

basisinkomengarantieBij mijn bezoek aan de biologische winkel in onze woonplaats stuitte ik bij de kassa op een medewerkster die zooo blij was. Ze was net terug van vakantie en had in Drente een sjamanen week gedaan. Ze was zoooo blij dat haar werkdag erop zat, wat ze tussen neus en lippen door zei, terwijl ze doorvertelde hoe geweldig het daar in Drente was. Zij sprak tegen de klant voor mij en tegen mij en mijn dochter. De andere klant wilde ook zo graag eens een sjamanen iets bijwonen dat leek haar helemaal te gek. Ik voelde een lichte reactie opkomen en veroordeelde deze vrouwen als het toch niet helemaal op een rijtje te hebben. Ik observeerde de medewerkster en het was bijna alsof zij aan de drugs was, zo was haar gezichtsexpressie.

Toen zij zag dat de klant voor ons en wij een pakje cocosdrink hadden meegenomen begon zij kortingskaarten uit te delen. Daar bleef het niet bij ze gaf nog een kaart en nog één totdat we er allemaal 4 hadden. Het leek wel een reclame waarin zij blij in de lucht keek en kortingskaarten bleef vouwen en uitdelen. Tijdens het uitdelen werd ook weer veelvuldig verteld hoe blij ze wel niet was. En dat was het moment dat het in mijn verkeerde keelgat schoot. Ik stond daar met die kaartjes en keek daar in het leipe happy gezicht van de medewerkster en zag dat het geen zin had om haar attent te maken dat zij niet zoveel kaartjes aan ons moest uitdelen tegen de regels van haar baas in, enkel en alleen omdat zij blij was. Maar dat slikte ik in en vervolgens kwam er wat anders uit. Ik zei: “weet wel dat blij maar zo lang duurt”. En ik schrok een beetje van de hardheid van mijn boodschap tegen deze high van blijdschap zijnde dame, en zei onmiddellijk: “het klinkt misschien een beetje hard maar blij zijn duurt niet eeuwig”. Waarop de medewerkster wel heel even ontnuchterd leek te zijn en zei: “ja, maar zonder verdriet hebben we geen blijdschap”. “Precies”: zei ik, “daar zit het hem nu juist in, je beweegt je tussen twee polen, probeer er niet in mee te gaan en gewoon te zijn”. Waarop de medewerkster weer blij verder sprak met de klant die voor mij was en nog altijd was blijven staan praten.

Tijdens het naar buiten gaan siste mijn dochter: “mama dat moet je niet doen, de mensen begrijpen dat niet”. En ik voelde mij een beetje betrapt en sputterde dat ik wel een zaadje mogelijkerwijs had kunnen planten. Als de medewerkster vanmiddag thuis komt en zich niet meer zo blij voelt dan denkt ze misschien aan mijn woorden. “Dat betwijfel ik”, zei mijn dochter. “Mensen denken niet over zulke dingen na”, voegde ze er nog aan toe.

En dat is ook wel zo, mensen willen niet nadenken over het feit en het waarom ze zooo blij zijn. Ik had ook kunnen vragen welk verdriet de medewerkster dan wel niet aan het onderdrukken was dat zij er zoveel extreme blijheid tegenover moest zetten, maar dat had volgens de sociale omgangsetiquette waarschijnlijk echt niet gekund. Toch zou het handig zijn wanneer wij onszelf een beetje beter zouden begrijpen. Hoe komt het dat wij ineens zooo blij zijn? Wat ging eraan vooraf dat vermeden moest worden en overspoeld moest worden door extreme blijdschap. Mogen we het verdrietige niet onder ogen zien? Mogen we niet zien wie wij zijn in elk moment en elke adem? Is dat een te benauwend gevoel?

Ik was in het moment in de winkel niet alleen degene die een zaadje wilde planten bij een ander, ik was diegene, die de ander veroordeelde in haar origine van blij zijn uit frustratie dat het verdriet niet erkend werd. Het verdriet van ons allen om het bestaan dat wij leiden door van de ene polariteit over te gaan in de andere en vooral niet onszelf te confronteren met onszelf of het nare beeld van de ander en de wereld. Pingpong ballen zijn we die van de ene kant naar de andere kant gestuiterd worden door onze emoties en gevoelens, terwijl wij de illusie willen hoog houden dat wij het tafeltennisbatje onder controle hebben en niet door de ruimte geslingerd worden door onze emoties en gevoelens.

Eens kijken hoe mijn volgende bezoekje verloopt aan de biologische winkel of het zaadje al aan het kiemen is of dat het is afgestorven door mijn reactieve opmerking…

Zelfvergevingen volgen.

Dag 261 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – zelfverbintenissen op het woord gebonden

basisinkomengarantieIn deze blog zal ik mijn zelfvergevingen omzetten naar realisaties en verbintenissen die ik met mijzelf aanga om zo de daadwerkelijke verandering als een fysieke daad in mijn werkelijkheid te manifesteren, die de verandering tastbaar maakt voor mijzelf en mijn omgeving.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf zie limiteren binnen het systeem door mij te definiëren door het woord ‘gebonden’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn fysieke daden/beweegredenen baseer op een definitie gevormd door mijn geest binnen een enkele dimensie van het woord ‘gebonden’. Ik stop de limitatie die een startpunt heeft van éénzijdig een ‘probleem’ willen bekijken en zo een op voorhand selectieve oplossing te creëren dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst te kijken en te onderzoeken of een woord meerdere betekenissen heeft en dus meerdere dimensies beslaat en zo uit te sluiten dat ik participeer in een polariteit of een éénzijdige weergave – van het woord dat mij het meest aanspreekt – waardoor ik mijn werkelijkheid kan manipuleren tot een gewenste uitkomst.

 

Wanneer en als ik mijzelf alleen het positieve van een woord zie benoemen/beleven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf om de tuin leid en er wel een negatieve belevenis moet zijn, puur en alleen omdat ik mij binnen een polariteit bevind. Ik stop de polariteit en hang naar positiviteit en ik neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik de negatieve betekenis van een woord ervaar en alleen het positieve in mijn geest leef, ik op mijn hoede moet zijn. Het positieve wi mij doen geloven dat alles okay is zodat ik een rookgordijn opwerp voor het zien/realiseren/begrijpen van mijn werkelijke fysieke werkelijkheid die ik leef met dit woord.

 

Wanneer en als ik mijzelf warm voel worden van binnen door het woord binden en de positieve betekenis die ik eraan heb gegeven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij om de tuin laat leiden door dit positieve energetische gevoel en zo maar een deel van mijn werkelijkheid ervaar. Ik stop het zelfbedrog en verdraai niet langer mijn werkelijkheid voor een positief energetische ervaring die mijn fysieke werkelijkheid vervangt en ik neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te laden met een positief energetisch gevoel die een leegte moet opvullen die het ontkennen van de negatieve ervaring van het woord binden mij geeft.

 

Wanneer en als ik mijzelf ervaar als in een frame van niet faire regels geduwd te woorden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij laat leiden door een éénzijdige betekenis van het woord gebonden en vervolgens deze ervaring van de geest leef in mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop  en neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te laden met een negatief energetisch gevoel die als een zware deken over mijn bestaan wordt geslagen, maar mij in plaats daarvan te focussen op de daadwerkelijke impact van het woord gebonden op mijn fysieke bestaan en dit te keren tot een ‘in het belang van iedereen’ oplossing.

 

Wanneer en als ik mijzelf de negatieve betekenis die ik aan het werkwoord binden heb gegeven zie onderdrukken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het negatieve niet wil ervaren zodra het positieve als eerste opkomt in mijn geest. Ik stop het onderdrukken en ervaar het werkwoord binden zoals het daadwerkelijk voorkomt in mijn fysieke realiteit los van emoties/gevoelens waardoor ik 1 en gelijk deel neem aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer mijzelf te bevinden in de polariteit van het werkwoord binden, maar mij te plaatsen in mijn daadwerkelijke fysieke werkelijkheid met de wetenschap dat dit woord meer behelst dan de éénzijdigheid die ik het heb willen toekennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf definieer als iemand die vast zit aan de regels van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij beperk tot één facet van wie ik kan zijn in mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop het definiëren/limiteren van mijzelf – als het systeem – als één facet van wie ik kan zijn en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te definiëren door woorden en hun door mij gegeven energetische positieve/negatieve lading, maar mijzelf te ervaren door de handelingen die ik doe en de woorden die ik spreek in mijn fysieke werkelijkheid, waardoor ik tastbaar kan zien wie ik ben en tastbaar kan toeleven naar diegene die ik wil zijn door mijzelf te veranderen in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijzelf vast zie komen te zitten binnen de beperkingen van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de beperkingen van het systeem toesta als de beperkingen van mijzelf waardoor ik mij vleugellam ervaar/voel. Ik stop de beperkingen in mijzelf als het systeem en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat wanneer ik de beperkingen van de regels van het systeem ga internaliseren ik deze beperkingen ga leven en vervolgens deze beperking wordt –  één en gelijk aan het systeem – en absoluut niet meer helder kan zien hoe ik naar een “in het belang van iedereen’ oplossing kan komen. Dus zal ik de beperkingen moeten identificeren en niet internaliseren, om zo wel deel te zijn van het systeem, maar niet het systeem te zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verdwijnen in een wereld die ik om het woord gebonden heen creëerde dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij laat meeslepen door negatieve energie ervaringen die deze wereld die ik in de geest creëerde met zich meebrengt . Ik stop het verdwijnen in deze fictieve wereld van de geest en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen wanneer ik mijzelf vrijwillig laat meesleuren in de wereld die ik creëerde rond het woord gebonden, dus wanneer ik mij beperkt voel door het systeem en als een slachtoffer verdwijn in de geest om het systeem te beschuldigen van beperkingen die ikzelf in stand houd in en als de geest in en als mijn leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie rebelleren tegen het systeem als in een ouder-puber relatie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen verantwoordelijkheid wil nemen voor het deel zijn van het systeem maar mij liever afzet en als slachtoffer wegzet. Ik stop deze rol als rebel en dus neem ik mijn zelfverantwoordelijkheid terug en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen rebel van het systeem te zijn maar een ‘kritische veranderaar’ door de beperkingen/tekortkomingen van het systeem eerst in mijzelf te veranderen als deel van mijzelf en deel van het systeem en dan naar buiten toe te treden en te zien/benoemen wat er veranderd kan worden aan ons huidige systeem (in dit geval schoolsysteem).

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vechten tegen het systeem of liever gezegd mijn angst om het onderspit te delven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerdere ervaringen met het systeem projecteer op deze ervaring waardoor ik niet vrij ben van emoties/gevoelens en dus geen helder oordeel kan vellen. Ik stop het vechten tegen het systeem als mijzelf en ik neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wraak niet als leidraad te nemen om te zorgen dat ik als winnaar uit de bus kom wanneer ik in conflict ben met het systeem/mijzelf en dus elke situatie als nieuw te nemen/ervaren waardoor emoties/gevoelens uit het verleden geen rol kunnen/mogen spelen op mijn beslissingen in het heden.

 

Wanneer en als ik mijzelf het woord gebonden en systeem zie koppelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bezig ben om een negatieve gevoelservaring op te roepen en daardoor geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen. Ik stop deze koppelingen en breng beide woorden terug naar wat ze zijn en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord gebonden en systeem niet meer als een koppeling in mijn geest te ervaren en tot uitdrukking te brengen in mijn fysieke werkelijkheid, omdat ik zie/realiseer/begrijp dat dit geen effectieve manier is om mijzelf te ervaren binnen de context van verandering en ‘leven in het belang van een ieder’.

 

Wanneer en als ik mijzelf vanuit angst alles zie opvolgen wat het systeem mij dicteert om erger te voorkomen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik gedreven wordt door angst en niet door gezond verstand. Ik stop de angst als het breken van de wil om een slaaf van het systeem te zijn en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet de angst voor het systeem als leidraad voor mijn handelen te nemen maar te onderzoeken waarom ik angst heb voor mijzelf als het systeem als ongeleid projectiel dat al wrakend als de winnaar uit het gevecht wil komen. Dus ik laat het gevecht in mijzelf als het systeem los en gebruik mijn gezond verstand om tot oplossingen te komen daar waar het systeem/de regels tekort schieten voor mijn situatie.

 

Wanneer en als ik mijzelf inferieur zie opstellen ten opzichte van het systeem om het niet te alarmeren en dus mijn eigen zin te kunnen doen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij feitelijk superieur voel aan het systeem en deze polariteit uitspeel om te laten zien aan mijzelf dat ik het systeem de baas ben en het mij zijn wil niet meer kan opleggen. Ik stop de polariteit en ik neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer in polariteit met het systeem te leven en niet langer mijn energie te stoppen in het systeem te slim af te zijn en mijzelf alleen nog voort te bewegen door de positieve energie die dat oplevert.

 

Wanneer en als ik mijzelf gebonden voel aan het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen band heb opgebouwd met het systeem als mijzelf uit angst voor wat het systeem/ikzelf mijzelf kon/kan aandoen door ineffectieve beslissingen gestoeld op emoties/gevoelens. Ik stop het afzetten tegen het systeem en investeer tijd in het opbouwen van een band met het systeem als mijzelf en dus neem ik 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de band met het systeem als mijzelf nu voor het eerst te gaan opbouwen door geen angst meer te hebben voor het systeem als mijzelf maar het te leren kennen door zijn verschillende regels/wetten, die mij het systeem doen leren kennen en zo doen leren omgaan met het systeem als mijzelf.

 

Herdefiniëring van het woord gebonden:

ge-bond-en –> geen-bond–> geen band

Waarbij ik in dit geval het woord definieer binnen het aspect en de koppeling met het systeem als laatste stap om verder te kunnen binnen dat systeem.

Gebonden: gebonden zijn aan: een band opbouwen met hetgeen waar men een relatie mee heeft om zo in gelijkheid binnen deze relatie als één en gelijk te staan.

Dus in dit geval zou dat zijn: een relatie van gelijkheid aangaan met het systeem als mijzelf zonder ruis van emoties/gevoelens/angsten/polariteiten.

 

Dag 221 van 2555; een moeder doet dat – deel 3

equal money capitalismIn deze blog zal ik de correctieve zinnen en verbintenissen aangaan om zo mijn verandering tastbaar en fysiek te kunnen maken en de reis tot verandering, op dit punt van geloven in mijzelf dat ik kan opstaan in mijzelf, te aanvaarden en toe te passen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik in een patroon verval van niet te durven opstaan in mijzelf als leven dan stop ik haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er angsten in mij zijn die ik voor waar/fysiek/reëel aanzie die mij tegenhouden te staan als en in het leven. Ik stop de angst in mijzelf, onderzoek deze en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra de angst mij bevangt en mij stopt om interactie met mijn fysieke werkelijkheid te hebben direct te stoppen in dat moment en te onderzoeken waar die angst aan ten grondslag ligt, zodat ik de angst kan opruimen en bezien voor wat het is om zo in werkelijke interactie met mijn fysieke werkelijkheid verder te kunnen.

 

Wanneer en als ik mijzelf niet zie opstaan in mijzelf als leven omdat de gevolgen mij tegenhouden dit te doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet in het moment ben/leef maar mij bezig houdt met de gevolgen in de toekomst die ik al had kunnen voorkomen door in gezond verstand te beginnen aan het staan en wanneer het staan in het belang van een ieder is gedaan dan zullen er geen gevolgen ontstaan waar ik angst voor hoef te hebben of mijzelf door hoef te laten beperken. Ik stop het projecteren in de toekomst vanuit een punt van angst en niet handelen in het belang van een ieder en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren zien wanneer ik mij laat beperken om op te staan in mijzelf als de ander als en in het leven door niet in het moment te zijn en zo niet het geheel te kunnen overzien door het principe van ‘in het belang van een ieder’ niet toe te passen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik angst voor de ander heb als mijzelf wanneer ik wil staan in mijzelf als de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat  niet de ander maar ikzelf degene ben waar ik angst voor heb, de angst om te falen en niet op te staan is een grotere vijand dan de ander in werkelijkheid voor mij is. Ik stop de angst voor mijzelf en mijn falen en haal diep adem en participeer in mijn fysieke werkelijkheid 1 en gelijk aan alles.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om falen en de angst voor falen niet om te vormen tot een imaginaire vijand die ik projecteer op de ander waar ik tegen wil zeggen, stop tot hier en niet verder, en zo op te staan in mijzelf.

 

Wanneer en als ik zie dat ik niet sta en wacht tot een ander opstaat als mij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn eigen leven moet leiden, mijn eigen hobbels in het leven moet nemen en de ander dat niet voor mij kan doen. Ik stop het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid voor mijn eigen leven en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het opstaan in mijzelf als en in het leven niet van anderen te laten afhangen maar te zien/begrijpen/realiseren dat door zelfoprechtheid ik kan zien wat in het belang vaneen ieder is waardoor het staan in mijzelf als de anders als en in het leven als een vanzelfsprekendheid wordt en niet iets dat een drempel heeft waar ik mijzelf eerst overheen moet duwen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie fantaseren over het opstaan in mijzelf als de ander in en als het leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat fantaseren in de geest niets van doen heeft met mijn fysieke werkelijkheid en ik in de geest altijd als de winnaar en de beste een overwinning behaal zonder in het belang van een ieder te handelen. Ik stop de fantasiewereld waarin ik de held ben en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als held op te werpen in mijn geest en dan aan te nemen dat ik dat ook kan zijn in mijn fysieke werkelijkheid zonder eerst alle ruis in de vorm van angst, emoties, gevoelens aan te pakken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie opstaan in en als mijzelf maar dit niet kan geloven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet kan geloven dat dit echt is, omdat dergelijke scenario’s meerdere malen in mijn geest zich hebben afgespeeld en ik zodoende mijzelf niet vertrouw. Ik stop het wantrouwen van mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik mijn fysieke werkelijkheid niet kan geloven en met name mijn daden daarin ik onderzoek hoe het komt dat ik geen vertrouwen in mijn kunnen heb en hoe het komt dat ik mijzelf op deze manier wil saboteren en terug duwen in de spelonken van mijn geest.

 

Wanneer en als ik mij laat verleiden tot de polariteit van ‘ik kan het’ versus /ik kan het niet’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik alleen mij zal bewegen van de ene pool naar de andere en nooit bevrijd zal zijn van de polariteit zolang ik participeer. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vertrouwen in mijzelf te hebben en te zien/begrijpen/realiseren dat een polariteit hierin mij niet gaat ondersteunen, maar dat het moment mij laat zien of opstaan in mijzelf als en in het leven nu moet plaatsvinden of beter met tact genomen kan worden omdat de situatie er niet klaar voor is en ik zal moeten zien wat hier daadwerkelijk is en wat er aan de hand is en dus nog even moet wachten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit tactisch wachten niet vaak te gebruiken want doorsnee genomen kan alles en zou alles in het moment gecorrigeerd moeten worden om geen kansen te laten voorbij gaan die zich vervolgens als een loop weer aandienen.

 

Wanneer en als ik mij opgelucht en blij voel nadat ik ben opgestaan in mijzelf als en in het leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit zegt dat ik vele malen niet ben opgestaan en ik niet de blijheid voel dat ik het wel heb gedaan. Ik stop de blijheid en het gevoel van opluchting maar zie het als een signaal dat ik meer zal moeten opletten op de momenten dat ik kan staan en zou moeten staan als en in het leven als de ander en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het opstaan in mijzelf in en als het leven niet op te potten als een soort van Dagobert Duck die op zijn geld zit, maar te staan daar waar het nodig is en een natuurlijke uitvloeisel is van mijn zelfoprechtheid en correctie in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik angst in mijn fysieke vleselijke lichaam voel op het moment dat ik weet dat ik zou moeten staan in mijzelf gelijk aan het leven en niet weet of ik het kan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er nog teveel angsten zijn die ik laat meespelen als echte spelers op het toneel van het leven en ik dus nog niet klaar ben in dat moment om volledig te staan als wie ik ben of wie ik wil worden. Ik stop de fysiek gemaakte angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angsten omtrent het staan in mijzelf als en in het leven niet vleselijk/fysiek te laten worden maar preventief deze angst al op te ruimen alvorens het zich daadwerkelijk manifesteert.

 

Wanneer en als ik zie dat ik negatieve bedachte gevolgen over het gaan staan in en als mijzelf in en als het leven als de ander projecteer als reëel gevolg in mijn fysieke werkelijkheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik projecteer in de toekomst gebaseerd op angst en ervaring en niet mijzelf bezig houd met wat hier is. Ik stop de projectie en haal diep adem.

 

Dag 205 van 2555; de stinkende waarheid van de knoflook

equal money capitalismNam ik in mijn vorige blog de ui onder de loep nam, in deze blog is de knoflook aan de beurt. Uit de gevonden lectuur blijkt dat knoflook nog schadelijker is voor het lijf en als een echte pesticide te werk gaat ten opzichte van de ui. Waar ik bij de ui nog meer vanuit programmering werkte is knoflook iets dat ik altijd lekker heb gevonden en ook trek in kon hebben. Tijdens mijn anti-candida dieet werd er een extra dimensie door mij aan toegevoegd, namelijk de angst op besmetting als ik het niet zou innemen.

 

Ik was ervan overtuigt dat wanneer ik zonder die heerlijke knoflook en ui zou koken mijn eten mat en smaakloos zou worden. Elk gerecht dat ik de afgelopen dagen heb gegeten smaakt geweldig, ik mis niets. Dit vond ik eigenlijk wel vreemd, ik ben eens gaan kijken wat ik nu zo lekker vind aan de knoflook. Uiteindelijk bleek het de geur te zijn bij het bakken van ui en knoflook die vrij kwam die ik zo lekker vind, die geur blijft hangen in de keuken en in mijn neus en wanneer ik dan het gerecht eet dan eet ik dat met een emotie van lekker gebaseerd op een geur die in smaak niet zo sterk aanwezig is. Ik spreek nu niet over gerechten die stijf staan van de knoflook want daar mis je de smaak natuurlijk wel, maar de dagelijkse teentjes knoflook die niet meer in het eten zitten zijn qua smaak te verwaarlozen. Bij een test waarbij je met en zonder knoflook naast elkaar eet zal ook het verschil wel te proeven zijn. Maar ik ben verbluffend verast hoe goed mijn gerechten zonder ui en knoflook smaken.

 

In de blog van Sylvie die een blog schreef over de knoflook kwam ik dit stukje uit het boek ‘Psychologische Symbooltaal van de Voedingswaren’ van Christiane Beerlandt tegen.

 

“Onbewust heeft deze mens nog het gevoel zaken op afstand te moeten houden, zich te moeten afschermen tegen het negatieve, tegen stoute mensen of kwade geesten, tegen datgene wat hem zou kunnen bedreigen of ‘besmetten’ … Wanneer een mens leeft vanuit deze overtuigingen is het vanzelfsprekend dat hij vroeg of laat ‘besmettingen’ oploopt of een confrontatie meemaakt met het ‘negatieve’.

Knoflook maant deze mens nu aan om sterker in zijn eigen ‘Veld’ te blijven, om in voeling te komen met dat formidabele energetische krachtveld van zijn Wezen, dat hij bovendien zou gaan geloven in de immuniteit en de onbeïnvloedbaarheid van zijn Wezen. De absolute voorwaarde hiertoe is… dat jij heel erg van jezelf houdt. Pure Zelf-Liefde leidt tot kennis van het ware IK en neemt tenslotte elke twijfel weg.”

“Hij die houdt van Knoflook heeft behoefte aan een heel sterke ‘ontlading’ (uitlading, uitstraling, van binnen naar buiten stralende beweging…) van energieën.”

 

Hierin is de lijn naar het besmette, het boze, de bedreiging van ziekte direct te trekken met mijn anti-candida dieet. Ik heb mij altijd proberen te beschermen tegen het kwade en negatieve en heb de mens nooit als van nature goed gezien. En ja zaken die ik niet vetrouw houd ik op afstand.

 

Ook bij de knoflook komt die sterke ontlading terug die ook bij de ui naar voren kwam, maar hier wordt gesproken van een stralende beweging/uitstraling. Wellicht het positieve willen uitstralen/uitdragen om het negatieve te weren, een polariteit die mij niet vreemd is.

 

Probleem:

 

Het mijzelf willen beschermen van het kwade en besmetting door in polariteit met het negatieve te gaan en het positieve te willen uitstralen.

 

Oplossing:

 

Het kwade niet alleen van buitenaf aanpakken, maar ook te zien hoe ik mijzelf kan boycotten en tekort doen, waarbij ik mijzelf niet als de vijand moet beschouwen zoals ik dat met de buitenwereld doe, maar te zien dat eigenwaarde en zelfliefde de sleutel zijn om het kwade niet te vrezen maar in de ogen te kijken en op te lossen.

 

Beloning:

 

Wanneer ik van mijzelf onvoorwaardelijk kan houden dan vrees ik het kwade als een polariteit niet, maar dan ontrafel ik die vrees nog voordat het een rol in mijn leven gaat spelen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor ziekte in het algemeen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de ziekten die ik de laatste jaren heb doorlopen, omdat ik die als zeer oncomfortabel heb ervaren en niet nogmaals wil ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles wat in mijn macht ligt eraan te doen dat ik die ziekten van de afgelopen jaren niet opnieuw krijg en mij daar zo op te focussen dat het een bezetenheid kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij ziekte meteen de dood onbewust te koppelen en ik dus bang ben te sterven in plaats van bang te zijn om ziek te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ziekte als negatief te ervaren en mij van gezond voedsel wil voorzien om zo het negatieve op te heffen met het positieve gevoel dat gezond eten teweeg brengt in mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veel positiviteit uit te willen stralen om zo het negatieve onheilspellende en bedreigende de baas te kunnen zijn en mij niet te realiseren dat het slechts polariteit is waar ik mij mee bezig hou.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te boycotten en zo ziekte te genereren en in een vicieuze cirkel terecht te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ziekte als falen te zien van het mijzelf beschermen voor de vijand van buitenaf en mij niet te realiseren dat dit een vijand van binnenuit is die toeslaat omdat ik dat accepteer en toesta en dus tegen de verkeerde vijand vecht en het falen op een ander probeer af te schuiven zoals medische wetenschap en doktoren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet onvoorwaardelijk lief te hebben en nog veel te vaak mijzelf vergrijp aan zelf-boycot en de buitenwereld als excuus aan te dragen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen pact met mijzelf te durven sluiten, maar liever in afscheiding van mijzelf de hersenschimmen te lijf ga, terwijl ik mij verbaas over het waarom en het bestaan van deze zelf gecreëerde hersenschimmen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om knoflook als mijn redder te zien en mijn zelfverantwoordelijkheid niet te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren wat de eigenlijke stinkende aard van de knoflook is dat meer kapot maakt dan goed doet.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat eigenwaarde en zelfliefde de sleutel zijn om het kwade niet te vrezen maar in de ogen te kijken en op te lossen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als de vijand te beschouwen zoals ik dat met de buitenwereld doe.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om onvoorwaardelijk van mijzelf te houden dan vrees ik niet het kwade als een polariteit, maar dan ontrafel ik die vrees nog voordat het een rol in mijn leven gaat spelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en van mijzelf te leren houden om zo de knoflook niet als superman in te hoeven roepen maar preventief te werk te gaan en alvorens de ziekte zich zal manifesteren dit al te stoppen.