Dag 301 van 2555: slacht-offer van medische stigma’s

leefbaar inkomen gegarandeerdWij hadden onze dochter dit weekend thuis vanuit het revalidatiecentrum met een zeer pijnlijke elleboog. Op de dinsdagmorgen ervoor toen zij uit bed kwam voelde zij al dat het in haar linker elleboog niet lekker zat. Zij melde dit aan haar therapeuten en arts, en kreeg 4000 mg paracetamol per dag voorgeschreven. Haar therapeuten schreven voor dat zij moest blijven bewegen en kreeg oefeningen voor door de dag heen. Mijn dochter melde dat sommige bewegingen zo’n pijn deden en zeker ’s morgens uit bed dat het haar niet goed lukte om aan dit oefenschema te voldoen. Met nadruk werd haar verteld dit wel te doen en dan maar een beetje door de pijn heen te gaan. Dat mijn dochter vrijdag tijdens oefeningen zei, dat haar arm blokkeerde en zij die niet zoals gevraagd ontspannen langs haar lijf kon houden tijdens het lopen, werd genegeerd.

 

Dus zo kregen wij onze dochter mee naar huis met een lading paracetamol en een zeer pijnlijke elleboog. Op zondag morgen verging zij zo van de pijn dat we besloten om de huisartsenpost op te bellen en te vragen wat wij ermee moesten doen. Ik vond niet dat ik moest achterhouden wat haar lichamelijke conditie is en dat zij is gelabeld met fibromyalgie, hypermobiliteit en revalideert. Eerst waren de vragen van de assistente nog belangstellend en werd mij verteld dat het juist was hen te bellen hiervoor. Ik vertelde dat mijn dochter haar elleboog aanvoelde alsof de botten niet geheel goed zaten en dat leverde veel pijn op in bot, pezen en zenuwen. Echter toen zij ruggespraak met een huisarts had gehouden, werden de vragen anders en was het medeleven verdwenen. Op een bepaald moment werd mijn dochter gevraagd een cijfer te geven op de schaal van 1-10 over de pijn die zij beleefde en mijn dochter zij een 8, Ik schrok van de hoogte van het cijfer. De assistente vond het niet zo erg een 8 en vroeg of zij ook misselijk was en flauw was gevallen. Ik antwoordde dat mijn dochter al sinds dinsdag misselijk is van de pijn en dat de paracetamol maar iets de pieken weghaalde. Nou dan was er niet veel aan de hand. De arts had gezegd dat het de fibromyalgie was en dat ze in het revalidatiecentrum wel raad wisten als zij terug ging, maar mijn dochter zou pas maandag eind middag weer terug gaan, naar een instelling die meldde dat de stress die mijn dochter over school had de aanleiding voor de pijnlijke elleboog was. We hoefden niet langs te komen op de huisartsenpost we konden naast de paracetamol nog ibuprofen 3x daags gaan slikken en dan zou het allemaal wel goed komen.

 

Ik verbrak de verbinding en ik geloofde mijn oren niet, men wilde niet eens zien hoe de elleboog eruit zag, iets wat je aan de buitenkant al kon zien dat de botten anders zaten. Er bekroop mij ook een angst, elke keer als er iets met mijn dochter aan de hand is dan zegt de medische wereld, het is je fibromyalgie. Eerst ben je blij met een label, maar al gauw kom je erachter dat het een stigma is en dat het je absoluut niet verder helpt. Had ik gewoon daar op de stoep moeten gaan staan? Net na onze remigratie waren we al eens op de huisartsenpost gekomen en kregen te horen dat er eerst gebeld moest worden en niet zomaar langsgekomen kan worden. Zomaar langskomen zou beloond worden met boetes in de vorm van hogere rekeningen. Okay dit was niet levensbedreigend, maar wanneer je huisarts geen dienst heeft wil je wel geholpen kunnen worden.

 

Mijn dochter kreeg het Spaans benauwd van het feit dat niemand naar haar arm/elleboog wilde kijken, ondanks de enorme pijn die zij al dagen aan het doorstaan was. Zij had gegoogled hoe je bot weer zo kon draaien dat het op zijn plek terecht kwam, haar vermoeden was dat het een subluxatie van haar elleboog was, net zoals dat ook ooit met haar schouder en pols begon. Doordat ze overstuur was en zoveel pijn had zei ze dat het haar allemaal niet meer kon schelen en begon te draaien en trekken aan de arm, waardoor voor een moment het leek dat het even goed schoot in de elleboog. Ik wist niet wat ik voor haar kon doen, niemand leek serieus te nemen wat zij en wij over de elleboog vertelden. Dat hij niet rood en opgezet was maar ijskoud en de punten van de botten op andere plekken zaten en kuiltjes die dieper waren dan in de andere arm, dat bleek niet te tellen.

 

Ik had zo geprobeerd om de medische wereld/artsen weer serieus te nemen en nu wilde niemand zelfs kijken naar de arm. We zullen het erdoor gaan drukken dat een orthopeed ernaar gaat kijken en dat er op z’n minst foto’s worden gemaakt. Dit zou toch niet mogen dat je op een ziektebeeld dat je hebt wordt afgerekend en dat alles daarmee in verband staat wat je op tafel brengt aan fysieke klachten. Pure discriminatie op ziektebeeld. Wanneer gaan we nu eens chronisch zieke mensen serieus nemen, zonder hen weg te zetten als financiële melkkoe? Heeft niet iedereen recht op aandacht en erkenning van zijn/haar klachten? Hoe kan een chronische pijnpatiënt nu weer vertrouwen in zijn/haar eigen lichaam krijgen wanneer de signalen die hij/zij afgeeft niet serieus worden genomen? Is het niet tijd om iedereen gelijk te behandelen wat je beperking of aandoening ook mag zijn? Het is onacceptabel wanneer jouw diagnose als arts of behandelaar gekleurd is door de al aanwezige ziektebeelden in de patiënt.

 

Zelfvergeving en zelfcorrectie volgen in mijn volgende blog.

Advertenties

Dag 177 van 2555; vallen doet geen pijn en opstaan is de enige optie

equal money capitalismNog net voor de dooi zijn intrede had, viel ik 1 meter voor mijn voordeur op mijn plaat. Ik viel en ik stond op. Mijn partner die naast mij liep schrok en floepte eruit: “kijk dan waar je loopt met je gladde schoenen” en ik vond het eigenlijk wel komisch. Al pratende maar wel oplettend liepen we over de gladde stoep naar huis, voor ik het wist voelde ik mijn linker voet uitglijden, de rest ging vol automatisch. Ik zag dat mijn rechter voet in de lucht werd gezwengeld waardoor ik een kwart draai naar links maakte en op mijn linker zijkant van mijn bovenbeen op de ijsplaat neerknalde naar rechts rolde en eigenlijk meteen ook weer opveerde. Met mijn rechter arm brak ik de val nog een beetje. Ik verwachtte pijn, maar meer dan een flinke stoot tegen mijn linker bovenbeen was het niet. Ook mijn rechterarm voelde ik niet anders dan anders. Ik was ervan overtuigt dat ik een beste blauwe plek zou ontwikkelen op mijn bovenbeen, aangezien ik zeer makkelijk blauwe plekken krijg, tot op heden is er geen enkele blauwe plek te zien en ik ben meer dan een dag verder.

 

Al mijn overtuigingen over vallen bleken niet te kloppen met mijn fysieke ervaring over vallen. Ik had angst voor vallen en wanneer ik die val op de gladde stoep langzaam terugspoel dan zie ik dat er angst in mijn lijf zat en ik al mijn spieren aangespannen hield net voor ik viel en mij realiseerde dat ik ging vallen. Tijdens de val zelf ontspande ik mijn spieren weer wat waarschijnlijk de val makkelijker heeft gemaakt en de nasleep bijna te verwaarlozen.

 

Als ik aan fysiek vallen terug denk, dan denk ik aan die keer dat ik van een zandbak rand afviel met 8 jaar. De val deed niet echt zeer, ik kwam ongelukkig op mijn linker arm terecht en later bleek toen ik pijn in mijn pols bleef houden dat mijn pols gebroken was. Dus in mijn geest is de koppeling gemaakt dat vallen pijn doet en niet dat pijn komt als consequentie van de val in sommige gevallen. Ook viel ik eens met de fiets, terwijl ik mijn 2 jarige zoon achterop de fiets in een stoeltje had en een auto ons bijna schepte die ons niet had gezien. Niemand raakte gewond, maar ik was wel overstuur dat een auto mij niet had gezien terwijl ik erg aanwezig op de weg reed op klaar lichte dag. Ik vreesde voor mijn kind dat zich vastgeklikt in het fietsstoeltje niet zelf kon helpen. Dus ook hier maakte mijn geest de connectie met vallen, dat het een nare gebeurtenis is en het je kan overkomen zonder dat je er zelf invloed op hebt. Met schaatsen ben ik in het begin ook wel tig keer gevallen, maar ik heb mij nooit echt bezeerd, het vallen werd door mijn geest wel gekoppeld aan mislukken en het nog niet onder de knie hebben.

 

Dus mijn geest zag tot nu toe vallen als iets dat gepaard gaat met pijn, consequenties, het zelf niet onder controle hebben en mislukken. En ik accepteerde dat en stond toe dat het woord vallen zo werd geïnterpreteerd binnenin mij. Geen wonder dat ik angst had voor de val op mijn gladde stoepje en ervan overtuigt was dat er fysieke consequenties zouden zijn, ik me stom voelde dat ik viel en mijzelf niet onder controle had om mij staande te houden. Zo terugkijkend was het erg voorspelbaar hoe ik zou gaan reageren op mijn val, gezien mijn verleden, dat ik nog in ere had gehouden.

 

Wanneer ik kijk naar mijn proces dan heeft het woord vallen/falen dezelfde impact op mij. Wanneer ik nog niet de regie op een bepaald punt  als een kracht vanuit mijzelf aanstuur dan voelt het alsof ik het niet onder controle heb en dat ik daardoor zal mislukken in mijn proces, wat vervolgens met pijn gepaard gaat door het falen wat ik in mij ervaar en vrees voor de consequenties die dat met zich mee zal gaan brengen. Wat ik mij niet realiseer is dat ik zo vaak val in mijn proces wanneer ik in het proces ben van het mij eigen maken van mijn correctieve maatregelen voortvloeiend uit de realisaties gedaan in mijn zelfvergevingen. Dat doorloop ik eenvoudigweg en daar ben ik flexibel in en zie ik niet als falen/vallen maar als een proces. Het is met name het concept vallen dat angst oplevert, het fysieke vallen in de vorm van iets nog niet onder de knie hebben maar wel lerende zijn levert mij niet zozeer angst op. Ik geniet er eerder van om mijzelf stapje voor stapje verder zien te komen in het proces van mijzelf begrijpen en daardoor mijzelf te kunnen veranderen om zo mijn verleden niet te recyclen tot in den treuren. Vallen is essentieel als een graadmeter van waar ik sta en wanneer ik het flexibel neem dan doet het geen pijn en kan ik gewoonweg weer opstaan.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oude ervaringen van vallen en oude emoties vast te houden om elke keer als het concept vallen zich voordoet dit te projecteren op mijn nieuwe ervaringen om zo niet te kunnen groeien, maar mijzelf terug trek naar de limieten die ik al bewezen had als niet effectief.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet los te hebben gemaakt van deze oude ervaringen/emoties en deze nog steeds te gebruiken als valide gebruiksaanwijzing bij vallen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om te vallen voor de consequenties die het brengt die ik vervolgens moet doorlopen en zo elke keer weer geconfronteerd hiermee wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de confrontatie met de consequenties die ik vrees bij vallen als een nieuwe angst te etaleren voor het moeten doorlopen van nog meer consequenties dan ik al gewaar ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor het doorlopen van nieuwe consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om consequenties als naar te ervaren, als een soort van straf voor het niet juist gehandeld hebben te ervaren en dus het op de blaren moeten zitten te willen omzeilen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘short cuts’ te willen bedenken om geen consequenties te hoeven doorlopen waar geen eind aan lijkt te komen en mij niet te realiseren dat ik deze consequenties creëer en dus ook kan stoppen of verminderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als falen te interpreteren als concept in mijn geest wat maakt dat er altijd eerst een drempel te nemen is voordat ik overweg kan met vallen en het niet als falen te zien door fysiek bewijs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een proces te willen doorlopen zonder vallen en opstaan om zo van pijn en vernedering door mijzelf gespaard te blijven en mij niet te realiseren dat ik dit gedrag van mijzelf om mijzelf omlaag te praten kan ombuigen door het te begrijpen en niet meer te gebruiken wanneer ik zie dat het geen nut heeft en alleen maar een overlevingsmechanisme van mijn geest is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zien dat mijn geest dit omlaag praten gebruikt om frictie in mij te creëren, om zo energie los te maken die mij in angst doet wegkruipen in de geest en mij laat denken dat ik de geest op deze symbiotische wijze nodig heb om te overleven als mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als pijnlijk te zien en mij niet te realiseren dat het het mijn ego is dat vreest voor pijn en vernedering en zolang ik mij één en gelijk aan het ego en de geest stel, zal het vallen in mijn proces pijnlijk zijn n een bedreiging van mijn bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als een gebrek aan controle te ervaren terwijl controle van de geest is en mijzelf aansturen van uit mijn eigen kracht gelijk staat aan leven, leven hoeft niet te worden gecontroleerd, leven leeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten limiteren door het gebruiken van ervaringen/opinies/overtuigen vanuit het verleden over vallen en mij niet te realiseren dat het laten vallen van deze limitatie mij zal bevrijden van het rondcirkelen inmijn verleden en verandering te omarmen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te moeten lachen om mijn eigen val als reactie en zelfbekritisering en dus wel te zien hoe de vork in de steel zat maar niet de stap nam om direct korte metten met dit verleden te maken.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan voor vallen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn geest definitie van vallen leef en dat zoiets consequenties zal hebben. Dus ik stop met het uitleven van de geestversie van vallen, haal diep adem en vervang dit geest vallen met de fysieke versie die al aanwezig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leven in het hier en nu en alleen fysieke ervaringen zonder emoties/gevoelens/angsten te leven om zo de afhankelijkheid van de geest te minimaliseren en dus de geest als hulpmiddel te zien en te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het oude concept in de geest van vallen te signaleren  en stap voor stap, keer na keer te vervangen door mijn nieuwe fysieke definitie van vallen totdat het geautomatiseerd is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vertrouwen op de geest als enige bron, maar het altijd met mijn fysieke realiteit te toetsen, om zo onnodige geestvallen te ontspringen.