Dag 325 van 2555: op gesprek – deel 2 – zelfvergeving en zelfcorrectie

Dip-Lite cursusDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het lezen van de vorige blog biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik het mij betutteld voelen door de revalidatiearts onder de loep nemen en het feit dat ik bewust een systeempersonage aannam om aangepast systeemgedrag te vertonen, wat niet eenvoudig was en hier en daar ook niet lukte om de emoties die er van binnen wel waren te negeren en het systeempersonage de zaak te laten afwikkelen om zo geen schepen achter mij te verbranden, maar ook niet een loopje met mij te laten nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in een positie gedrukt te voelen van ‘minder dan’ de revalidatiearts wanneer zij op betuttelende toon informatie verschaft en met ons spreekt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van polariteit die ik met de revalidatiearts aanga, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door de definitie, de beelden en ervaringen met een arts die ik door opvoeding en in de maatschappij heb opgepikt vanzelf in een polariteit met de arts terecht kom, omdat ik haar onbewust als meer zie en bewust en fysiek haar wil tonen dat zij minder is wanneer zij mij in het nauw drukt. Ik stop de competitie vanuit polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik ervaar dat iemand mij verbaal in het nauw drijft dan ga ik niet de competitie aan om de ander te laten voelen dat hij/zij mij krenkt, maar zal ik in zelfoprechtheid kijken of dat wat ik ervaar ook de fysieke realiteit is en wanneer dat het geval is kan ik de ander op zijn/haar gedrag aanspreken alvorens verder te gaan met een gesprek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als geïrriteerd te ervaren wanneer de revalidatiearts niet als een gelijke met mij wil praten, in ogenschouw nemend dat zij de medicus is en ik de moeder van haar cliënt, en ik het gevoel heb dat de communicatie op slot zit door de ongelijkheid tussen ons.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het ervaren van ongelijkheid in een gesprek, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik of door angst gedachten ongelijkheid denk te ervaren of daadwerkelijk ongelijkheid ervaar die ik b.v. kan oplossen door het bespreekbaar te maken. Ik stop de ongelijkheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd eerst te onderzoeken in mijzelf of de ongelijkheid die ik ervaar komt door emoties/gevoelens/angsten in mij of dat het daadwerkelijk aan de orde is binnen mijn fysieke wereld, waardoor ik het kan aanpakken in mijn fysieke werkelijkheid door hetzij dit bespreekbaar te maken of door te leiden als voorbeeld van hoe het ook kan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om als mindere te worden gezien door de revalidatiearts en daarmee monddood te worden gemaakt als degene die geen mening kan hebben over medische zaken die mijn dochter aangaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang te zijn dat mijn daadkracht/spreekkracht wordt afgenomen door een ander dan mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben dat ik mijzelf laat monddood maken door niet te gaan staan en aan te geven dat dit onacceptabel gedrag is. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te laten leiden door angst en te denken dat de ander mij monddood kan maken terwijl ik het ben die mijn stembanden aanstuurt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de betuttelende woorden van de revalidatiearts als minderwaardig te zien, waardoor ik de arts terugkoppeling wil geven en laat weten dat ik weet waar het over gaat, omdat ik mijn onderzoeken heb gedaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het mij uitworstelen uit de polarisatie van meer-minder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet moet vechten/worstelen om de houding van de revalidatiearts te veranderen maar te begrijpen dat zij die houding aanneemt omdat zij bang is dat ik een aanklacht zal indienen en zij er alles aan zal doen om dat te voorkomen en mij inzicht geeft over hoe in dit gesprek te gaan staan. Ik stop het vechten met de polarisatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren begrijpen/zien/realiseren dat het gedrag van de ander mij spiegelt hoe de ander echt in een gesprek staat en ik dit kan gebruiken om in het moment vloeiend te bewegen met wat hier op de tafel ligt en het zo in het belang van een ieder kan leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen bewijzen dat ik echt wel weet waar ik het over heb aangaande het medische traject dat ik met mijn dochter loop.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van willen bewijzen dat ik niet dom ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit patroon vertoon wanneer ik onzeker van mijzelf ben en de situatie waar dit vaak in polariteiten uitmondt. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te bewijzen als zijnde slim of welingelicht over een bepaald onderwerp maar deze kennis en informatie mij eigen te maken zodat ik in een gesprek de informatie en kennis kan toepassen en niet te gebruiken om mijzelf ergens uit te bluffen om te bewijzen dat ik welingelicht/slim ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de revalidatiearts mij te laten dwarsbomen door de taal die zij spreekt en de woorden die zij gebruikt om mij zo in een positie te duwen die ik ervaar als een situatie waarin ik alleen ja en amen kan zeggen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet meer kunnen zeggen wat ik ervan vind en naar de pijpen van de ander moet dansen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dat mijn antwoord en mijn conclusies voor mijn handelen in het vervolg altijd aan mij zijn. Ik stop de slachtoffer rol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij door woorden niet in een hoek te laten praten en te denken dat het nu te laat is om nog verandering in de zaak aan te brengen nu de nader dit gezegd heeft, maar te zien dat er altijd ruimte gemaakt kan worden om uit te leggen waarom ik niet akkoord ga met de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik mijzelf laat ontmoedigen door het gedrag van de revalidatiearts en niet zal staan en zal aangeven waar zij onacceptabel gedrag vertoont.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang te zijn dat ik niet zal gaan staan in mijn kracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben om te laten zien wie ik ben en de consequenties vrees die daaruit voort vloeien. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen wanneer ik sta in mijn kracht en met de mogelijke gevolgen moet leren omgaan ook als ik dat niet wil of niet denk aan te kunnen gaan als excuus om in de eerste plaats helemaal niet in mijn kracht te gaan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het jasje van het systeempersonage als te krap te ervaren wanneer er gedachten door mijn hoofd spoken als “ze liegt” en “dat berust niet op de feitelijke waarheid”

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van buiten mijn bewust aangenomen personage te willen treden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik om geloofwaardig over te komen beter in mijn rol kan blijven en wat niet zegt dat ik alles over mij heen moet laten komen. Ik stop mijn ego om mijn personage over te nemen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ego geen wraak te laten nemen wanneer ik mij haast niet kan beheersen in het jasje van het systeempersonage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik uit mijn rol van systeempersonage zal stappen wanneer ik mijn behandeling van de revalidatiearts niet meer door de beugel vind kunnen gaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van door angst het stokje over te geven aan mijn ego als stuurman op het schip, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik beter niet mijn ego mijzelf laat aansturen wanneer ik zelfverantwoordelijkheid wil nemen in zelfoprechtheid. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst niet als leidraad te nemen om mij door mijn ego te laten aansturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik buiten mijn systeempersonage stap, schepen achter mij verbrand die ik later nog wel eens nodig kan hebben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om mijzelf uit te spreken voor wat ik denk wanneer ik de ander misschien later nog nodig heb, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ook kan spreken binnen het systeempersonage waar ik aangeef dat ik dusdanig geen gesprekken voer, maar dat ik wel met de ander verder wil op een nadere basis. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om te leren wat de grenzen zijn van mijn systeempersonage waardoor ik zekerder binnen dit personage kan opereren en kan zien wat ik wel en niet kan zonder gedreven te worden door angst.

Dag 209 van 2555; stuurloos ronddobberen

equal money capitalismNa een terugkoppeling van de acupunctuur punten, die in de behandeling van mijn dochter waren aangeprikt, op een dimensionale basis kwam bij haar naar voren dat zij nog niet weet wie zij wil/kan zijn in de toekomst, met andere woorden wat ze wil gaan doen met haar leven. Haar werd gezegd dat dit nog niet weten van wat zij wil zijn in de toekomst, het snappen/weten bemoeilijkt van wat haar positie in deze wereld is. Simpelweg omdat ze op deze manier niet weet wat ze moet verbeteren/versterken, zoals specifieke vaardigheden/talenten/mogelijkheden om een bepaalde positie in deze wereld te verkrijgen.

 

Op dat moment kon ik deze opmerking heel goed plaatsen, wanneer ik kijk naar mijn dochters leven. Het is alsof ze ronddobbert in een soort van vacuüm waarin ze nog vooruit nog achteruit gaat, maar simpelweg overleeft. Ze had wensen over wat zij wilde worden, maar die zijn helaas in haar huidige bestaan niet meer haalbaar gebleken, dus zij zal zich moeten beraden over wat nu. Ik zie dat dit iets is dat zeer moeilijk is voor haar, wat ik mijzelf goed kan voorstellen wanneer ik naar de maatschappij kijk en bijna geen kansen voor jongeren zie om daadwerkelijk dat te kunnen doen wat ze graag willen. Er is of geen werkaanbod of een werksoort die de crisis naar alle waarschijnlijkheid niet gaat overleven. Er wordt helaas weinig aandacht besteed aan het vacuüm waar jongeren in verkeren, velen van hen zullen het zo ook niet ervaren, wanneer school en het thuisfront gewoon doorgaat zoals het altijd ging en een bepaalde levensstijl/levensinvulling blijft prediken zonder naar de huidige ontwikkelingen te kijken worden er jongeren klaargestoomd die straks geen aansluiting met de werkelijkheid hebben en met lege handen de werkeloosheid in kunnen.

 

Dit gezegd hebbend, nam ik de informatie die aan mijn dochter was verstrekt terug naar mijzelf en keek wat deze informatie in mijn leven betekende aangezien ik bemerkte dat het een gevoel van klikken/herkenning gaf. Ik ben zelf thuis en heb overvolle vol geplande dagen, ik doe vrijwilligerswerk, ik werk aan mijzelf, hou het huishouden draaiende, maak onze kleding, kortom nooit een echt saai moment of niets om handen te hebben. Dit programma dat ik dagelijks draai geeft mij een zekere mate van stabiliteit, ik ben met zaken bezig en ook nog eens zaken die gedaan moeten worden, wat nog eens extra zorgt voor een doel n mijn leven. Met andere woorden het voelt goed wat ik doe, ik heb geen wroeging dat ik maar een beetje aan het lanterfanten ben.

 

Al wachtend op onze beurt bij de acupuncturist las ik een blad van vrouwelijke ondernemers in mijn woonplaats en toen sloeg het om mijn hart. Dat was wat ik wilde en tegelijkertijd wat ik ook niet wilde. Ik had ooit mijn eigen bedrijfje als zzp-er en dat is behoorlijk zwaar en tijdverslindend om daar een boterham uit te halen. Dus die herinnering maakt dat ik op zie tegen zakelijk ondernemen, maar de waardering die eruit voortvloeit dat is hetgeen dat ik nu mis. Ik zie al mijn kwaliteiten, maar het lijkt of ik de enige ben die dat ziet, doordat ik niet op één of andere manier in het betaalde maatschappelijke circuit meedraai. Dus in zekere zin kan ik ook geen richting geven aan mijn huidige leven en dat is wat mijn kind dagelijks ziet, naast dat alles altijd geregeld is. Dat was een nare realisatie dat ik mijn kind door mijn handelen/mijn zijn het voorbeeld geef van niet tevreden zijn met mijn positie en niet weten wat ik ermee aan moet.

 

 

Probleem:

 

Het zoekende zijn naar erkenning binnen de maatschappij voor mijn talenten/mogelijkheden en dit stuurloos ronddobberen wat het verworden is, overdragen op mijn kinderen terwijl ik van hen verwacht dat zij wel richting aan hun leven kunnen geven in de huidige economische toestand.

 

 

Oplossing:

 

Snappen/realiseren/begrijpen dat waardering altijd start met waardering voor mijzelf, dus ik zal die vaardigheden en die talenten die al in mij zijn moeten uitbouwen om te zien of ik dat om kan zetten in (betaald) werk binnen onze huidige economie. Zodat ik kan zien dat wanneer ik ga voor een beslissing ik dat ook kan doorzetten en afmaken, wat mij automatisch eigenwaarde geeft, wat ik weer uitstraal op mijn kinderen, zodat ik een voorbeeld kan zijn voor hen. Dus richting geven aan mijn leven en daar eigenwaarde uithalen of dit nu thuis is of binnen een baan of als ondernemer dat doet er in deze fase nog niet toe. Het gaat om de zelfbeweging van het mijzelf aansturen in een positie, zodat er sprake is van waardering voor mijzelf binnen de positie die ik inneem in deze wereld in het belang van een ieder.

 

Beloning:

 

Eigenwaarde en het zijn van een levend voorbeeld.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik meer eigenwaarde zal hebben door de waardering van anderen wanneer ik betaald werk zal doen of werk in de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenwaarde aan werk in de maatschappij te koppelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik geen eigenwaarde/erkenning van de maatschappij ontvang het gevoel te ontwikkelen dat ik stuurloos ronddobber.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik geen deel uitmaak van werk in de maatschappij ik ook geen waardering/erkenning kan krijgen van die maatschappij omdat ik er geen deel vanuit maak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf zal moeten aansturen en die talenten en vaardigheden die in mij zijn zal moeten ontwikkelen of uitbouwen, want niemand anders zal dat voor mij gaan doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn te falen in het mijzelf aansturen en te slagen in het verkrijgen van een positie in deze wereld/maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik beter niets kan beginnen in de huidige economische situatie waar jan en alleman failliet gaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het mij voorbereiden op een positie in de maatschappij/wereld al een proces is van het mijzelf aansturen wat mij automatisch waardering voor mijzelf geeft door gedisciplineerd iets voor ogen te hebben en daar naar beste kunnen en omstandigheden naar te streven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn streven naar een positie in de maatschappij niet berust op de fysieke werkelijkheid en dat niemand zit te wachten op mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf en mijn eventuele plannen voor een positie in de maatschappij al af te schieten alvorens ik begin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik stuurloos ronddobber door te geloven in mijn gevoelens van geen waardering en niet te kijken naar dat wat ik wel kan en hoe ik van mijzelf kan houden/genieten voor datgene dat ik doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om erkenning van buitenaf als een hoofddoel in mijn leven te stellen en als een dekmantel voor het falen van mijn leven zoals ik dat zie door de ogen van mijn gebrek aan zelfvertrouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van mijzelf en wat ik veroorzaak door stuurloos rond te dobberen en dat als een signaal af te geven aan mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijn kinderen te verwachten dat zij erkenning uit henzelf halen terwijl ik als hun voorbeeld dat niet doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijn kinderen te verwachten dat zij weten welke positie zij in de wereld gaan innemen wanneer ik dat zelf niet weet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor het rol model wat ik ben geweest voor mijn kinderen en de eisen die ik aan hen stel en mij niet te realiseren dat het niet bij schamen hoeft te blijven maar dat elke verbetering en aansturing van mijzelf in het belang van eenieder hen laat zien dat zulk gedrag omgezet kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren wat de impact is van mijn eigen oneerlijkheid jegens mijzelf op de opvoeding van mijn kinderen, waardoor ik dat vraag van hen waar ik zelf geen motivatie voor heb gevonden om het zelf voor elkaar te krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld in mijzelf te zijn over hoe ik tot op heden mijn positie in de wereld heb ingenomen en mij niet te realiseren dat die omgekeerde boosheid is, op het feit dat ik mijzelf niet heb kunnen aansturen in het belang van een ieder op het vlak van wie ik ben in de positie die ik inneem in de wereld naar wie ik worden wil binnen deze wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik dit punt van ronddobberen gemist heb en mijzelf beschuldig van het niet zelfstandig zien van dit punt en mij niet te realiseren dat het niet veel uitmaakt hoe een realisatie in mijn wereld komt , maar meer gaat over wat ik ermee doe.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf stuurloos zie ronddobberen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik in dat moment zoekende ben naar waardering/erkenning van buitenaf om mijzelf te stimuleren om verder te gaan en mij een positie in deze wereld te bemachtigen. Ik stop dit stuurloos ronddobberen want ik zie dat het enkel en alleen gevolgen heeft op mijzelf en mijn directe omgeving, ik haal diep adem en stuur mijzelf aan.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het stuurloos ronddobberen als een rode vlag te zien en mij te realiseren in dat moment dat ik mijzelf niet aanstuur en zoek naar erkenning van buitenaf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een levend voorbeeld voor mijn kinderen te zijn en geen enkel excuus daar tussen te laten komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het stuurloos ronddobberen te stoppen in dit moment en niet meer te gebruiken als een legitieme manier van bestaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn talenten/vaardigheden uit te bouwen om zo te komen tot helderheid en daadkracht omtrent mijn positie in deze wereld.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eigenwaarde als een eigen punt te aanvaarden en niet mijn zelfverantwoordelijkheid te verzaken en het anderen te laten opknappen of anderen te beschuldigen van het niet opknappen en het herstellen van mijn eigenwaarde op het gebied van mijn positie in deze wereld.