Dag 74 van 2555; Het “ik ben een goed mens” personage

Dag 74 van 2555; Het "ik ben een goed mens" personage  Laatst werd mij in de biologische winkel aangeboden om mee te doen aan een spaaractie, bij elke €10 zou ik dan een stempel krijgen wat met mijn koopgedrag in die winkel niet erg snel gaat. De beloning na een volle kaart was €2 korting op de volgende boodschappen of de volle kaart doneren aan het onderzoek naar de bijensterfte. De winkelbediende die daar het meest in de winkel staat of misschien wel de eigenaresse is, is meestal erg aandringend en doet 100% zeker aan up-selling. Laatst had ik bijna de kaart vol en toen wilde zij met mij even door de aanbiedingen heen wandelen of ik nog wat anders kon kopen zodat de kaart vol was. Ik zei haar dat ik niet van plan was zaken aan te schaffen om de kaart vol te krijgen, maar dat ik kocht wat ik nodig had. Zij keek mij wat nors aan en liet het daarbij. Keer op keer probeert zij mij dingen aan te smeren, terwijl de andere verkoopsters die in winkel werken dit niet doen, het is dus geen winkelbeleid. Toch begon ik mij steeds akeliger te voelen dat ik steeds nee moest verkopen bij alles wat zij mij wilde aansmeren, maar tegelijkertijd was ik ook niet van plan om het toch te kopen en begon ik mij te ergeren aan het steeds weer vragen of ik brood wilde terwijl ik elke keer uitleg dat mijn dieet dat niet toestaat en dat mijn lijf daar niet goed op reageert.

 

Het moment was daar en mijn spaarkaart was vol, de up-selling winkelbediende hielp mij en toen ik de kaart eindelijk uit mijn portemonnaie had gevist had zij de kassa al afgeslagen en kon ik de kaart niet meer inleveren voor korting. De volgende keer dan maar. De volgende keer stond de up-selling winkelbediende niet in de winkel en ik merkte hoe dat een opluchting voor mij was. Op een gekke manier voelde ik mij schuldig dat ik voor de korting op mijn boodschappen ging en geen fiducie had in het bijenonderzoek en durfde ik de confrontatie met de up-selling dame niet aan en was ik bang om niet als een goed mens gezien te worden. Iemand die liever korting had voor zichzelf in plaats van te geven aan zo een goed doel. Toen ik de winkel uitging kwam de up-selling dame aan fietsen en ik bespeurde een gevoel van betrapt te worden en wendde snel mijn hoofd van haar af om niet herinnerd te worden aan het feit dat ik voor mijzelf had gekozen en niet voor dat wat mij door haar ogen heen tot een goed mens had gemaakt. Zij wist niet dat ik de kaart voor korting had ingeruild dus ik wa nog steeds een goed mens in haar ogen hoopte ik…

 

Ik had wel nagedacht over het doneren van de kaart aan het bijenonderzoek maar de kans dat gesnapt wordt dat de bijensterfte hem zit in ons allemaal, in ons misbruikende en parasiterende karakter, de vraag is of dat zal worden gesnapt na het doneren van deze €2 kaarten? Voor mij is dit gelijk aan het geven aan een goed doel, het afkopen van je schuldgevoel dat diep van binnen in ons allemaal zit en wat niets verandert zolang wij het niet veranderen in onszelf. Het bijenonderzoek werd elke keer als ik in de biologische winkel kwam zeer positief vermeld en benadrukt dat het leek alsof men de klant in een bepaalde richting wilde sturen om een positieve bijdrage aan de wereld te geven. Het geld kwam zelfs uit de ondernemer zijn eigen zak wanneer ik mijn korting niet opeiste deden zij die €2 in het bijenonderzoek fonds. Dus een nobel voorbeeld zou moeten doen volgen om zo te laten zien dat je ook een goed mens bent.

 

Maar mijn angst om gemanipuleerd te worden kwam om de hoek, ik vrees niet te zullen staan in zo’n situatie en die weg te zullen kiezen, zodat ik ervaren zal worden als een goed mens. En als een slecht mens gezien te worden als ik de €2 in mijn eigen zak steek. Goede mensen hebben nu eenmaal meer kansen dan mensen die als slecht of onvriendelijk worden gezien, dus in dat hokje wil ik mijzelf niet manoeuvreren. Ik ik ik in een dilemma van goed gevonden te willen worden en geen fiducie hebben in het onderzoek dat mij kan helpen om gezien te worden als goed mens.

 

Nu mijn kaart ingeleverd is kan ik om een nieuwe vragen, maar dat heb ik niet gedaan, ik wil deze confrontatie niet nog een keer aan. Daarnaast zag ik dat er nog een tweede doel is bijgekomen om te helpen goed biologisch zaad op de markt te houden. Tja wat kan ik daar tegen hebben en wat voor excuus moet ik bedenken om niet aan dit goede doel te willen geven? Als ik het niet aanga dan kan ik gezien blijven worden als goed mens, of is het tijd dat ik sta en mij niet laat motiveren door eigen belang, maar daadwerkelijk afweeg wat in het belang van een ieder is?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als goed mens gezien te willen worden om zo meer te kunnen bereiken/manipuleren onder een dekmantel van goedheid/positiviteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een goed mens al iets goeds te zien en niet te willen/durven kijken dat gezien willen worden als goed mens een afleiding is van mijn daadwerkelijke beweegredenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veel over te hebben om als goed mens gezien te worden, maar als men even niet oplet dan kan ik mijn agenda afwerken en toch nog steeds als een goed mens gezien worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn niet te realiseren dat het goed mens personage er 1 is die zijn wil zal doorzetten om te krijgen wat het verlangt/recht op denkt te hebben zonder dit imago te verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om in het hokje van goed mens geduwd te worden zonder dat er iets te halen valt voor mij als individu en het aannemen van dit personage verloren tijd is geweest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om opgelucht te zijn dat ik mijn goed mens personage niet verloor door de volle spaarkaart bij een ander in te leveren dan de up-selling dame.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bijenonderzoek maar al te graag aan te nemen als bewijs dat ik beter niet in dat fonds mijn geld moest stoppen (lees het geld van de ondernemer) en het niet erg was dat ik het in eigen zak stak, terwijl ik die €2 ook in equality onderzoek had kunnen stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het geld van de ondernemer dat uit mijn naam €2 in het bijenfonds stopt als mijn geld te zien terwijl het nooit mijn geld is geweest en een gift van de ondernemer is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om korting te zien als een vergoelijking van te hoge prijzen en ik er dus recht op heb om die korting in eigen zak te steken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen wanneer ik geconfronteerd wordt met de up-selling dame, nadat ik mijn volle spaarkaart voor korting heb ingeleverd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de up-selling dame als een onaardige vrouw te bestempelen en mij niet te willen realiseren dat ik dat zo vind omdat ik bang was niet te staan voor mijn beslissing om de korting in eigen zak te steken en wroeging had over mijn eigen belang in deze zaak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen nieuwe spaarkaart te vragen om zo de confrontatie niet weer aan te hoeven van het mij schuldig voelen over mijn eigen belang op de eerste plaats te zetten en het geld in eigen zak te steken, terwijl ik mij niet realiseer dat elke volle kaart  € 2 extra voor Eqafe producten kan betekenen, waarbij ik equality onderzoek steun en zelf kan groeien in mijn proces met de aangeschafte materialen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelf te willen geloven in mijn goede mens personage om zo een goed gevoel over mijzelf te hebben wanneer ik eigen belang voorop zet en totaal gefocust ben op die zaken die ik wil.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de spanning van het goed mens personage fysiek te maken en te ervaren als verschuivende energie door mijn lijf dat eensoort van kick geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te weten dat ik iemand om de tuin leid met mijn goed mens personage om zo mijn zin te kunnen krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bewust dit goed mens personage in te zetten en het schuldgevoel achteraf als iets nobels bestempel terwijl het een herinnering is aan mijn echte zelf die ik niet graag tegenkom vanwege de negativiteit en de directe confrontatie met mijzelf zoals ik mijzelf niet wil zien/meemaken/beleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beter voor te doen dan ik werkelijk ben met het goed mens personage en zo de competitie met mijzelf aanga om beter uit de bus te komen terwijl ik toch mijn agenda kan afwerken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat andere mensen die ik zie als goede mensen dat doen vanuit nobelheid en niet een ander voor de gek houden, terwijl men aan de ene kant lacht  en aan de andere kant de ander belazert om dat te krijgen wat men wil.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om egoïsme te verkopen als altruïsme door het goed mens personage.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer de noodzaak te zien voor het goed mens personage, omdat handelen in het belang van een ieder echte goedheid is die verandering brengt en geen begeleiding behoeft van een personage.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer bang te zijn de boot te missen wanneer ik niet gezien wordt als een goed mens en onmiddellijk vrees om gezien te worden als een slecht mens en het niet denk aan te kunnen wanneer men mijn ware aard ziet, maar in plaats daarvan doortastend te zijn en te zien waar ik mijn wil, wil doorzetten en of dit in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een nieuwe spaarkaart te beginnen en mijn €2 op te sparen voor producten van Eqafe.

Dag 28 van 2555; ik ben positiviteit probeer mij maar eens te overtuigen van mijn ongelijk

Dag 27 van 2555; ik ben positiviteit probeer mij maar eens te overtuigen van mijn ongelijk Een uitspraak die ik op internet las luidde als volgt: “when some things go wrong, take a moment to be thankful for the many more things that are still goin’ right…” Op het eerste gezicht lijkt dit een uitspraak waar niet zoveel mis mee is. Een hart onder de riem uitspraak zou je kunnen zeggen, maar als je even gas terug neemt en je niet laat consumeren door het positieve, dan zie je dat er niets wordt gezegd. Het is een soort van neutralisatie van woorden omwille van positiviteit. Het blijven hangen in een schuldgevoel en er niet uitkomen tenzij we het vergoedelijken met veel positiviteit om het schuldgevoel te doen vervagen en een goed gevoel achter te laten. Maar als we ons terecht schuldig voelen en weten dat we ergens schuldig aan zijn, gaat dat feit dan weg door te denken aan alle goede dingen die je gedaan hebt? Is het niet zo dat we verantwoordelijkheid hebben voor alles dat we doen en zeggen? Het zou wel erg gemakkelijk zijn als we de slechte dingen kunnen afdoen met al het goede dat we ooit ook gedaan hebben en daardoor als een kampioen door het leven te gaan voor de weinige echt positieve dingen die we in een mensenleven teweeg brengen.

Wanneer we goede dingen willen doen, geprezen willen worden voor al het goede dat we doet en we gezien willen worden als een goed persoon, dan impliceert dat, het accepteren en toestaan van al het negatieve in ons leven dat wij hebben veroorzaakt. Het één komt niet zonder het ander en het zit zo diep geworteld in ons allen. Bijna elke zucht die we doen staat in het kader van positief uit de bus komen, we zijn drukker met het wegstoppen van onze negatieve kant dan daadwerkelijk een ander levend wezen in overweging nemen en daadwerkelijk te zijn, samen te zijn. Dat kunnen wij niet zonder aan ons positieve imago te werken, want anders voelen we ons ongemakkelijk en niet onszelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd een plaatje paraat te hebben in mijn mind van hoe ik er in die situatie het er het meest positief vanaf kan brengen en mij niet te realiseren in dat moment dat ik die plaatjes nodig heb om mijn verrotte negatieve binnenkant te parfumeren met positiviteit om mijzelf te kunnen velen en met mijzelf door het leven te kunnen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat positieve acties tellen en dat negatieve acties overgedaan kunnen worden om vervolgens omgezet te kunnen worden naar positieve acties door middel van excuus, zodat die aan de positieve teller toegevoegd kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schuldgevoelens over negatieve acties in te pakken/spinnen in positiviteit, zodat het als een cocon wordt die ergens achteraf in de mind kan worden weggezet om in de vergetelheid te raken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik niet denk aan het negatieve in mij het er ook niet langer is wanneer ik het toedek met de mantel van vergetelheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als verschrikkelijk te ervaren wanneer ik wordt geconfronteerd met het negatieve in mij en mij zodoende te willen separeren van dit negatieve door te zeggen dat ben ik niet, want dat voldoet niet aan het plaatje dat ik van mijzelf gecreëerd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik een volwaardig leven kan leidden in separatie met mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat zaken altijd wel goed komen, omdat ik standvastig wil geloven in het positieve en niet wil worden geconfronteerd met het negatieve.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geschrokken te zijn als het negatieve zich aandient en het te ervaren als een aanval van buitenaf in plaats van te zien dat het alleen maar het optillen van het deksel van de beerput is die ik zorgvuldig probeer dicht te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om het negatieve in mij aan te pakken, terwijl ik de ervaring heb dat het aanpakken hiervan niet een zaak van angst is en alleen maar meer duidelijkheid verschaft over wie ik daadwerkelijk ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van positief – negatief en daarmee het positieve en het negatieve in stand houd wat mij in een status quo brengt die geen verandering teweeg kan brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schrik te ervaren wanneer in de medische wereld over positieve uitslag wordt gesproken en daar meestal mee bedoeld wordt dat je een bepaalde aandoening hebt, wat ik ervaar als negatief en daardoor in de war raak en voor mijn gevoel het positieve niet meer als winnaar naar boven kan laten komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als verliezer te voelen wanneer ik het positieve niet de winnaar kan laten zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar positief en negatief de grondbeginselen van onze planeet zijn en wij dat niet als een feit kunnen aannemen maar het positieve en het negatieve willen uitspelen tegen elkaar als een soort van oorlog die in ons is en door onze poriën naar buiten sijpelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij ons echte zelf met alles erop en eraan niet meer aankunnen en alleen door het in een positief daglicht te stellen ons aangepaste zelf onder ogen kunnen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we bevestiging van elkaar willen over de mate van onze positiviteit en alleen dan met diegenen om te gaan die ons het meest bevestigen in ons positief zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij positiviteit jegens anderen gebruiken om de negativiteit die we echt voelen jegens die ander te bedekken en de lach naar de ander als echt te beschouwen terwijl wij achter de rug van deze persoon om over hem/haar roddelen en dat als normaal geaccepteerd gedrag beschouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij positieve maskers nodig hebben om met elkaar om te gaan en samen te zijn in onechtheid/oneerlijkheid en dat als echt puur leven te ervaren dat geen consequenties met zich meedraagt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te participeren in de polariteit van positief – negatief.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te schrikken van mijn eigen negativiteit maar het te gebruiken om een betere versie van mijzelf te maken en zo instaat te zijn om te handelen in het voordeel van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te leven naar aanleiding van mijn eigen gecreëerde positieve plaatjes in mijn mind over mijzelf, maar mijzelf te nemen zoals ik ben in het moment in elke adem en mijzelf te corrigeren daar waar het nodig is en daar waar ik niet handel vanuit het voordeel voor een ieder.

Dag 24 van 2555; de berg als mijn God

Dag 24 van 2555; de berg als mijn God Ik las een citaat van Katia Krafft en merkte dat er aardig wat reactie in mij los kwam. Het gaat om het volgende citaat: “It’s very nice to feel. You’re nothing. You’re just nothing when you’re near a volcano”. In mijn perspectief gaat het hier om het ons nietig voelen door de kracht van de natuur en dat gevoel heb ik heel sterk gehad toen ik emigreerde naar Italië en tussen de ruige bergen in ging wonen. Welke weg ik ook rijd als ik uit ons dorp vertrek, het is altijd een weg als een soort van canyon, hoge bergen aan beide zijden van de weg. En elke keer als ik daar reed en omhoog kon kijken naar die immense bergen dan voelde ik mij nietig, als een soort van ontzag voor de natuur. Ook zag ik het als iets positiefs, dat ik instaat was het ontzag hebbende karakter van die bergen te ervaren en mijzelf als minder dan te beschouwen.

 

Inmiddels zie ik dat het geen nut/zin heeft om mijzelf als minder/nietig te voelen en de natuur/bergen boven mij te stellen, maar dat het een vorm van geen zelf verantwoordelijkheid nemen is. Het verlangen naar iets meer dan mijzelf, waarbij ik mij ondergeschikt maak aan de natuur/bergen, is onacceptabel gedrag. Dit resulteerde vervolgens dan in een soort van happy gevoel/roes waarin ik mij overtuigde van het fijn vinden van dit happy gevoel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoge ruige bergen als ideaalbeeld te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoge ruige bergen  als meer dan mijzelf te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoge ruige bergen te gebruiken om mijzelf minder te kunnen maken dan de bergen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zoeken naar iets in de natuur dat meer dan mij is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ervaring van minder zijn als de bergen als positief te labelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het minder zijn dan de bergen te gebruiken om mijzelf af te leiden en mijn zelf verantwoordelijkheid in de handen van de bergen te leggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bergen te gebruiken om te aanbidden als in een religie om zo in een roes niet meer verantwoordelijkheid te hoeven nemen voor mijn daden, omdat ik minder ben dan en zodoende niet aangerekend kan worden voor.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om happy gevoelens nodig te hebben om mij als nietig te bestempelen en zo geen rekenschap hoef af te leggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de natuur/bergen te misbruiken om mijn eigen verantwoordelijkheid niet te hoeven nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om trots op mijzelf te zijn dat ik mijzelf kan wegcijferen voor de grootsheid van de natuur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij van alles aangrijpen om ons minder te maken dan en zodoende geen verantwoordelijkheid te hoeven afleggen omdat wij zo nietig zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar zelf verantwoordelijkheid een vies woord is en wordt geschuwd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld vol van ongelijkheid waar wij in een happy roes rond stampen op onze planeet en alleen maar happy willen zijn om de misbruikende aard van ons bestaan niet onder ogen te hoeven zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar men nietigheid tot religie heeft gemaakt en waar men niet verder wil kijken dan de eigen gecreëerde bubbel waar happy gevoelens ons tot niks te reduceren en wij zo onze stem weggeven om geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij van elkaar accepteren en toestaan dat wij onze snor drukken voor nietigheid en happy gevoelens.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf gelijk te stellen aan de natuur/bergen en niet iets buiten mij te gebruiken om boven mijzelf te stellen, zodat ik geen zelf verantwoordelijkheid hoef te nemen.