Dag 143 van 2555; een overdosis aan schuldgevoel

Dag 143 van 2555; een overdosis aan schuldgevoel  Ik ben eruit, mijn katten hebben een lintworm, alle drie, en om die reden had ik drie pillen gekocht via een internet dierenapotheek. Ik vond het al knap duur, €5,50 per pil, maar de kuur bestaat maar uit één pil. Netjes had ik de kleine pilletjes omwonden met eenstukje van een geperst vleesstokje en er zo een balletje omheen gedraaid. Eerst had ik wat andere dingen te eten gegeven om ze in de mood te krijgen en zo gingen de pilletjes van harte naar binnen. Na ongeveer 10 minuten ontdekte ik dat Lupa had gespuugd, al het eten dat zij had gegeten lag verdekt, in dezelfde kleur als mijn houten planken vloer, opgesteld. Nou dat is dan €5,50 voor niets dacht ik nog. Minuscuul heb ik de spuug onderzocht of ik sporen van de rode pil kon terug vinden, maar niets. Toch vertrouwde ik niet dat de pil naar binnen was gegaan en zijn werk kon doen. Gelukkig is zij de enige die niet op de kattenbak haar ontlasting doet dus het is erg makkelijk te controleren of er nog bewegende stukjes in haar ontlasting zit en ze zal er de andere twee katten niet mee besmetten. Ik moest noodgedwongen over het weekend heen wachten als ik nogmaals een pil wilde bestellen en ik wilde eerst zeker weten dat er echt niets van de pil zijn werk was gaan doen in het lijf van Lupa.

Vrijdag besloot ik even bij een dierenkliniek langs te gaan om te vragen of zij het idee hadden dat de pil zo snel al in het systeem zou zijn verdwenen en toch zijn werk zou doen. De assistente zei dat het erg snel opgenomen wordt en aangezien ik niets had teruggevonden moest het wel zo zijn. Ook zei zij dat ik nu niet opnieuw een kuur kon doen. Dat vond ik vreemd want bij de bijsluiter stond dat bij een overdosis van 5x de normale waarde er nog geen bijverschijnselen waren gevonden bij katten. Vandaar dat ik geen reden zag om niet de kuur opnieuw te kunnen doen. Enfin Lupa bleef levende stukjes lintworm in haar ontlasting houden en een pil via internet de dag voor kerst bestellen, dat zou nog wel even op zich laten wachten met de mogelijke kans op opnieuw besmetting van de andere twee katten. Ik vroeg mijn partner om naar de kliniek te gaan en te zien of zij diezelfde pillen ook verkochten en of hij er 1 kon kopen. De assistente enigszins kennende zou ze mijn verhaal herinneren en mij absoluut geen pil meegeven, mijn partner kent zij niet, dus dat was een safe gok. En inderdaad met weinig informatie te vestrekken en aan te geven hoe hij te spreken was over de vorige pillen kreeg hij één pil mee voor het luttele bedrag van €8,50.

Vanavond heb ik de pil meteen toegediend en dit keer niets extra’s erbij te eten gegeven. Lupa heeft deze keer gelukkig niet gespuugd, dus de missie is geslaagd. Toen ik zag hoe ze diep lag te slapen op mijn bureaustoel ging er even een schok door mij heen, wat als ik haar toch aan het overdoseren ben geweest? Wat als ik denk dat ze lekker slaapt en nooit meer wakker wordt? Mijn geest was bezig om mij een schuldgevoel aan te praten en ik luisterde, ik zou beter moeten weten na het te hebben onderzocht. Deze zelfde assistente heeft al meer rare uitspraken gedaan over meerdere dingen in het verleden die niet bleken te kloppen, dus haar opinie is en kan niet doorslaggevend zijn. Toch liet ik even die onzekerheid toe en het schuldgevoel over iets dat nog niet gebeurd is en wellicht ook nooit zal gebeuren. Meegaan in dit soort geest realiteiten kan je opeens in rare buien brengen en zelfs angstig maken over dingen die niet hier zijn in het moment. Het is dus altijd zaak om te snappen wanneer de geest spreekt en wanneer je gewoon weg hier bent en ervaart en gewaar bent.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn eigen onderzoek omtrent de worm bestrijding van de katten inferieur is aan de mening van een dierenkliniek assistente.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben vanuit een inferieure positie dat ik mijn kat iets zou aandoen wat onomkeerbare gevolgen heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn kat haar dood op haar geweten zal hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een dode kat te projecteren in de nabije toekomst en spijt te hebben over mijn fictieve daad.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn angst voor verdere en herhaalde besmetting voorrang te geven op de gezondheid van Lupa.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als dader van de moord op Lupa te beschouwen door mee te gaan met mijn geest en te luisteren naar de aantijgingen die het mij wil laten doen geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest grip op mij te laten hebben en niet te blijven staan en door te ademen om te zien hoe angst voor, het iets aandoen aan een ander leven en het als slecht mens uit de bus komen, mij in een onzekere staat laat vertoeven door te geloven dat de geest realiteit net zo echt is als mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de schok die door mij heen ging, door even mee te gaan op het idee dat ik haar zou kunnen doden door overdosering, als heel echt te voelen, terwijl ik mij niet realiseerde in dat moment dat wanneer er angst vanuit het niets komt ik niet te maken heb met mijn fysieke realiteit maar met mijn geest realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij meer te bekommeren over mijn imago als katten moordenaar dan over het feit dat mijn kat zou sterven door toedoen van mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door eigenbelang en angst niet meer het belang van een ieder in het vizier kon houden en in de oudste truck van de geest te trappen, geheten angst.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik gedegen onderzoek gedaan heb er geen ruimte voor de geest is in de vorm van twijfel om op voorhand schuldgevoel te kweken en zo mijn weg in mijn fysieke realiteit kwijt te raken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de moordenaar in mij niet te zegevieren door er in de geest aandacht aan te schenken, wanneer ik handel vanuit zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid dan is er geen moordenaar in mij die de regie overneemt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mee te gaan in gedachten als het doden van dat wat mij lief is en deze gedachten vervolgens te geloven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te blijven inlezen in zaken die van belang kunnen zijn voor de gezondheid van mijn katten en zo mijzelf kan bijstaan in momenten van ziekte tezamen met deskundigen op het gebied van mijn dieren.

Advertenties

Dag 142 van 2555; wanneer voeding en opvoeding niet langer worden gedaan vanuit gezond verstand

Dag 142 van 2555; wanneer voeding en opvoeding niet langer worden gedaan vanuit gezond verstand  Ik keek naar de documentaire van de NCRV genaamd Dokument – Rauwer, waarin Tom en zijn moeder Francis gevold worden over een periode van 5 jaar. Om gezondheidsredenen besluit Francis een gescheiden moeder met  2 thuiswonende zonen dat het voor hen het beste is wanneer zij op een totaal rauw dieet over gaan. Zij weet de astma van Tom hiermee te reduceren tot een niveau waar medicatie niet meer nodig is. In die begin periode dat Francis op rauw eten overging,  ging ik met mijn gezin ook over op semi rauw eten. In die periode zag ik al opnames van haar die nu ook verwerkt waren in de documentaire. Erg leuk om haar terug te zien en te zien hoe zij gegroeid was in het leven en hoe ik dat ben over de afgelopen 5 jaar.

Rauw eten of overgaan op rauw eten dat is niet alleen je dieet veranderen dat is je life-style veranderen en je positie in het systeem. Dit laatste heb ik mij goed gerealiseerd tijdens mijn proces en zag ik dat het mij verwijderen van het systeem, alleen maar mij duur kwam te staan. ‘De groeten en adieu’ tegen het systeem zeggen, dat pikt het systeem niet en het systeem zal met grof geschud je met hangende pootjes proberen terug te laten komen, om weer 1 met het systeem te zijn en netjes kapitalistisch gedrag te vertonen.

Uit de documentaire was goed te zien dat de eetwijze van Tom en Francis niet goed werd begrepen door de omgeving waardoor Francis zich verder wilde afscheiden en Tom thuis scholing wilde gaan geven. Wanneer eenmaal je ogen worden geopend dan zie je hoe grote chaos en rotzooi de samenleving/wereld is en onze eerste reactie is, willen afscheiden van dat wat ons tegenstaat. Zo ook heb ik mijn kinderen een jaar thuis scholing gegeven en kwam ik met de rechter in aanmerking die niet keek naar mij als mens/vrouw/moeder, nee, ik was in overtreding en dus moest ik beboet worden. Dit was zo helder te zien in de documentaire waar de wet werd opgedreund door de rechter en absoluut niet in ogenschouw werd/kon genomen worden dat het hele educatieve stelsel een aanfluiting is en Tom waarschijnlijk beter af zou zijn geweest wanneer hij thuis geschoold zou worden. Maar Francis en ook ik waren ongehoorzaam jegens het systeem en dat laat het systeem niet op zich zitten, het bijt terug, is het niet meteen dan later maar het vergeet nooit.

Dan loopt Francis tegen het feit aan dat het AMC vindt dat Tom te klein is voor zijn leeftijd en er worden testen gedaan waar Tom en eFrancis netjes aan meewerken. Er wordt dan gesteld dat Tom 12 cm korter is dan wat hij naar alle waarschijnlijkheid geworden zou kunnen zijn. Waarbij hij 6 cm zou kunnen inhalen als hij direct aan een gekookt mainstream dieet zou gaan, maar de laatste 6 had moeder Francis toch echt op haar geweten. Dus een moeder van een kind dat ‘gezond’ voedsel tot zich neemt en 6 cm kleiner blijft dan verwacht wordt volgens statistieken, wordt voor de rechtbank gedaagd en kan een uit huis plaatsing tegemoet zien. Moeder zou mogelijkerwijs een gevangenisstraf kunnen krijgen en dan denk ik, zijn we nu helemaal van de pot gerukt hier in Nederland. Zouden we dan ook niet alle ouders en kinderen uit elkaar moeten trekken en onder jeugdzorg moeten plaatsen voor het niet vestrekken van gezonde en verantwoorde voeding en opvoeding? Je kind vol plempen met Mac-Donalds voer een paar keer per week behoeft geen correctie, maar ‘gezond’ eten, tja dat kunnen we natuurlijk niet tolereren. Mijn dochter at erbarmelijk vanaf een jaar oud tot vrij recent, ik heb van alles geprobeerd over de jaren heen en zo ook een semi rauw dieet om haar goed te laten groeien en gezond te laten worden. Zij is zeker minder lang dan dat ze verwacht werd te worden, maar er is geen rechter bij mij aan de deur geweest om mijn kind uit huis te plaatsen.

In mijn perspectief is het opzoeken van de publiciteit van Francis een begrijpelijke maar, niet zo’n gunstige stap geweest. Op deze manier heeft zij voer aan mensen gegeven die met haar case aan de haal gingen en door geestelijke masturbatie  tot hogere inzichten kwamen, afgesneden van de realiteit, waardoor het systeem haar ongenadig heeft terug gepakt voor haar niet loyale gedrag aan het systeem. Je ziet op een bepaald moment in de documentaire dat Francis al gaat overwegen, wat als ik wordt gedwongen Tom gekookt eten te geven. De angst, het zaadje is dan geplant en Francis gaat opnieuw zich inlezen in allerlei voedingsprodukten om bevestiging te zoeken voor haar idealen/overtuigingen, waarmee de angst alleen maar toeneemt en helder denken begint te vervagen. Ik heb dat zelf gewandeld het pad van bang te worden van eten, omdat je weet wat er allemaal inzit of wat ermee wordt gedaan. Ik kwam uiteindelijk op het punt waar ik moest onder ogen zien dat ik niets meer kon eten of drinken, wilde ik geen schadelijke stoffen tot mij nemen. Dan schiet je als mens natuurlijk enorm door, gedreven door angst is leven dan niet meer mogelijk. Onze wereld is een gesloten systeem en als we niet goed zijn voor onze wereld of het accepteren en toestaan dat anderen dat niet zijn, dan heeft dat een effect op alles. Al ons voedsel is op enigerlei wijze vervuilt en al ons water is vervuilt, we kunnen illusies daarover hebben maar dat is jezelf voor de gek houden. En deze laatste stap heeft Francis nog niet gedaan in de documentaire, zich gerealiseerd dat wij de wereld hebben verknalt en dat jezelf afscheiden daarvan niets uitmaakt.

In bewuste onwetendheid alle voer tot je nemen is niet de oplossing, helemaal niet meer eten en drinken is ook niet de oplossing, wat blijft er dan nog over? Het enige wat hier is, dat is de realisatie dat wij moeten eten en drinken en door angst hiervoor wordt eten en drinken een vrij vage/angstige/irrationele aangelegenheid. Wij zijn gemaakt van de materie van de aarde, ons eten en drinken is gemaakt van de materie van de aarde, we zijn dus gelijk aan elkaar en zouden ons als gelijken moeten verhouden. Dus dat eten, wat gelijk aan jou is, en niet in afscheiding of in angst. Wel met gezond verstand natuurlijk, gif eten is niet ter ondersteuning van het menselijk lichaam, echter al ons eten is op verschillende wijze wel vervuild. Dit is een consequentie die wij moeten doorlopen en niet kunnen ontlopen door zogeheten gezonder of superfood te eten, want alles komt van de aarde en heeft hetzelfde startpunt als alles op aarde en dat is leven. Wat we ook eten het is leven en het huidige leven is verrot en besmet, we eten wat we zijn en kunnen daar dus gelijk aan staan totdat we begrijpen dat het huidige bestaan niet de weg te gaan is en dat we radicaal wat moeten veranderen aan onze maatschappij van hebzucht en onverschilligheid naar de ander toe. Eigen belang is wat wij dagelijks op ons bordje krijgen en dat bijt op een gegeven moment terug.

Het voeden en opvoeden van onszelf en onze kinderen wordt zwaar onderschat en absoluut niet ondersteunt door de zogeheten professionals en wij hebben een lange weg te gaan en heel wat realisaties te doen alvorens we zullen zeggen: het moet anders. Toch die dag gaat er komen, omdat onze drang om te overleven te groot is en wij van binnen heel goed weten dat er iets flink mis is op alle gebieden in de samenleving. Mocht je al zo ver zijn, bekijk dan eens het Equal Money System of op z’n Nederlands het Gelijkheids Geld Systeem, we heten je van harte welkom op het forum en zouden graag jouw ideeën horen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat ik mij niet kan losmaken/afscheiden van het systeem/maatschappij zonder consequenties en het systeem mij daar altijd voor zal laten boeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat mijn startpunt voor het willen afscheiden van het systeem altijd angst is en dus mijn angst zich zal manifesteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat angst voor het systeem iets is dat in de geest zich afspeelt van een individu en niet gedeeld wordt door anderen tenzij het wordt omgezet in geschreven/gesproken woord en wij zo elkaar besmetten met een angst die ontsproten is uit de spelonken van de fantasie zonder correlatie met de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat voedsel en onze ideeën over voedsel een grotere impact heeft op ons leven zodra we gaan inzien in welke staat onze voedselketen verkeerd door onze participatie in het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat ook ik deel uitmaak aan de aftakeling van onze wereld en dat voedsel 1 van de vele uitvloeiselen is dat ons laat zien dat het goed mis is met ons bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat voedsel gemeden moet worden wanneer het niet ondersteunend is voor het lichaam, maar niet vanuit een startpunt van angst

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat het voeden van je kind op verantwoorde wijze en niet op een wijze die het systeem en zijn kapitalistische aard voorschrijft, als een bedreiging van het systeem wordt gezien en het niet wordt getolereerd dat individuen zelf gaan nadenken en een weg gaan uitstippelen los van het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat het opvoeden en voeden van mijn kind moet geschieden binnen de richtlijnen van het systeem volgens de toetsing van het systeem en wanneer ik mij daar tegen verzet dan ben ik een afvallige van het systeem en geen verantwoorde bezorgde ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat ik geen eigen identiteit/zelf mag hebben buiten het systeem om, ik mag personages hebben tot ik er consumentistisch bij neerval, maar niet voor mijzelf denken en beslissingen nemen want dat zou leiden tot anarchie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat ik deel uitmaak van het geheel en mijn snor dus niet kan drukken dus beter bewustzijn kan kweken bij de ander dan tegen de stroom in te zwemmen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als mensheid om mij niet meer af te scheiden van het geheel en te snappen dat afscheiden niet mogelijk is, ik kan hooguit aan de zijlijn mijzelf plaatsen, maar ik zal altijd deel uitmaken van het geheel.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als mensheid om het voeden en opvoeden van onze kinderen als een serieuze aangelegenheid te benaderen en mij altijd eerst zelf in te lezen/te informeren over wat het beste is voor onze kinderen als de mensheid die het stokje overneemt wanneer wij er niet meer zijn.

Dag 141 van 255; ik ben er klaar mee – ik stop

Dag 141 van 255; ik ben er klaar mee - ik stop  We doen het niet, we kopen nog huur/kopen het huis dat we op het oog hadden niet. Ik/we hebben er een punt achter gezet. Het werd een slepend drama wat begon als een praktische overweging om van het huidige dure huurhuis over te gaan naar een koopwoning met lagere lasten door de inleg van familiegeld. Op het moment dat de BKR doos van Pandora openging zagen wij onze maandlasten niet naar beneden gaan. Ik wilde het huis loslaten en gewoon verder gaan met mijn leven. Ik had punten van hebzucht blootgelegd in mijzelf en zag dat het niet de weg was om te bewandelen. Toch elke keer wanneer ik wilde stoppen, bood de verkopende partij weer mogelijkheden aan om toch te zien of koop op een andere manier mogelijk was. Elke keer was er toch een sprankje hoop in mij dat mijn maandlasten omlaag zouden gaan en ik voelde mij ook als een monster om hen teleur te moeten stellen en het hele circus te stoppen, terwijl zij zo hun best deden om het te laten werken.

Uiteindelijk kwamen we uit op een huur/koop constructie en hebben we praktische afspraken met elkaar gemaakt over wat wiens verantwoordelijkheid was. Het leek allemaal zo’n win win situatie maar ik begon steeds meer vraagtekens te zetten bij het feit of dit allemaal nog wel in het belang van een ieder was. Ik zag mijzelf geld, veel geld, in een huis stoppen wat pas op langere termijn van huur naar koop over zou gaan en steeds meer zag ik dat we ernaartoe werkten om de verkopende partij hun droom van een ander huis te laten uitkomen. Ik begon fysiek ook onrustig en benauwd te worden en ik zag mij verstrikt in allerlei zaken waar ik vanaf wilde.

Het is een leuk huis, het is een leuke buurt, maar nu zouden door andere constructies dan koop mijn maandlasten ineens weer hoog worden. Ik zou er dus niets mee opschieten, anders dan uiteindelijk de eigenaar te worden. Toen bleek dat de hypotheek van de verkopende partij een huur/koop constructie niet toestond, en zag ik mijn kans schoon om het daar, op dat punt, af te breken. In een telefoongesprek zei de verkoper nog dat wanneer mijn schoonvader hart voor zijn zoon had hij wel met geld over de brug kon komen en toen zag ik zo duidelijk dat ik al die tijd de hebzucht van een ander aan het voeden was geweest met de hebzucht van mijzelf. Ik wil niet eens nadenken over hoeveel consequenties dat had gegeven als we hadden doorgezet. Al die tegenwerking die we ervoeren om de koop rond te krijgen wilde ik niet op spirituale wijze duiden als een teken dat het zo niet moest zijn. Toch was/waren het fysieke tekenen dat het beter niet zo gespeeld kon worden.

We zijn er los van en ik ben opgelucht, ik haal letterlijk weer lucht. Het koste een paar dagen om het tot mijn systeem te laten doordringen en daarnaast op een rijtje te zetten wat de praktische consequenties in mijn huidige leven zijn door deze koop niet te kunnen doen. De consequentie is dat wij in dit huis moeten blijven wonen tot het eerste jaar om is, dus nog 6 maanden end dan zullen we moeten bekijken of we wat anders kunnen huren dat minder prijzig is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik door hebzucht een situatie in stand hield die mij duurder zou komen te staan dan ik kon overzien toen ik erin stapte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik op een bepaald moment niet meer terug kon uit de situatie die ikzelf gecreëerd had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de relatiebanden die ik bewust was aangegaan om de regie in handen te houden over de situatie, dat diezelfde relatiebanden mij nu gebonden hielden aan een koop of huur die niet meer in het belang van een ieder was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de regie in handen te willen houden door bewuste manipulatie, waardoor ik niet zeker was van wat ik deed en veroorzaakte en dus niet meer in het belang van een ieder kon handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in een hoek gedrukt te voelen door de situatie en mij niet te realiseren dat ik de schepper ben van die situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de oorzaak van het reilen en zeilen in mijn leven nog te vaak buiten mijzelf te leggen om zo geen verantwoording te hoeven afleggen volgens dit denkpatroon dat ik volg om mij te overtuigen van mijn gelijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ego de regie over mijn leven te laten hebben en niet leven te verkiezen als mijn leidraad.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik het koop/huur proces niet eerder heb willen afbreken en mijn niet te realiseren dat dit schuldig voelen niets meer of minder is dan niet willen zien wie ik werkelijk was op cruciale punten in dit proces.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet alleen de ander te willen doen geloven dat ik een goed persoon ben maar ook mijzelf willen overtuigen dat ik een goed persoon ben, terwijl ik zie/realiseer/begrijp dat ik niet zo eenzijdig ben en het kwaadaardige in mij altijd de boventoon zal voeren in mij als mens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen onttrekken van mijn ware aard en mij beter wil voordoen doen dan ik werkelijk ben binnen mijn gedachten en innerlijke conversaties, die mij leiden tot manipulatie van mijn omgeving in de hoop dat het positieve zal zegevieren, zonder iets te daadwerkelijk te veranderen aan mijn ware aard.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het vervolg eerder mijn handelen vanuit ego bloot te leggen om zo minder consequenties onnodig te hoeven doorlopen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat wanneer ik relaties met anderen aanga ook zij relaties met mij aangaan en dat kan leiden tot en web van relatieverbindingen die ik niet meer kan overzien en waar ik dus ook geen zelfverantwoordelijkheid voor neem

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen voordat het te laat is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat nee zeggen of stoppen niet perse iets negatiefs hoeft te zijn en juist kan zorgen voor duidelijkheid waar een ieder mee gediend is om te handelen in het belang van een ieder.

Dag 140 van 2555; wie ben ik ten opzichte van geld – de wet van aantrekking

Dag 140 van 2555; wie ben ik ten opzichte van geld - de wet van aantrekking  Ik las een stuk in het boek van Florence Scovel Shinn ‘the game of life’, zij was de eerste pionier op het gebied van de wet van aantrekking, en las het volgende: “Dus kunnen we zien dat we angst moeten vervangen voor hoop, want angst is slechts het omgekeerde van hoop; het is kwaadaardige hoop in plaats van het goede. Het doel van het spel is om helder het goede in ons te zien en om alle kwaadaardige geestesplaatjes uit te wissen. Dit moet gebeuren door een indruk van een realisatie van het goede in het onderbewuste te printen.” En dan een stukje ver zegt zij: “Men moet zich voorbereiden voor de dingen waar men om heeft gevraagd, ook al is er geen enkel teken dat het zal plaatsvinden.” Dus het geloven in het goede dat zal gebeuren, wanneer men zich focussed op het geode in plaats van het slechte.

 

Dit liet mij duidelijk zien dat ik geen kaas heb gegeten van de wet van aantrekking. Mijn complete volwassen leven heb ik in angst geleefd dat ik niet genoeg geld zou hebben om mijn basisbehoeften te kunnen betalen. Het begon toen ik op kamers ging om te studeren aan de Kunstacademie en mijn studiefinancieringsaanvraag verkeerd werd afgehandeld en resulteerde in een jaar geen studiefinanciering waardoor ik moest leven op het geld dat mijn ouders mij wekelijks gaven. Ik had 50 gulden om mee rond te komen voor een week en dat was creatief boodschappen doen en schoolspullen aanschaffen. Ik wilde niet meer vragen, omdat ik bang was dat ik dat nooit meer allemaal kon terug betalen. Had ik de wet van aantrekking gevolgd dan had ik mijn angst voor een tekort aan geld kunnen vervangen voor de hoop dat genoeg geld mijn kant op zou komen elke maand weer. Ik had al op brede voet moeten leven om mij voor te bereiden op een leven zonder tekorten, om klaar te zijn voor dat wat ging volgen.

 

De vraag bij de wet van aantrekking is natuurlijk dat wanneer ik van niet genoeg geld hebben, switch naar voldoende geld dan moet dat geld ergens vandaan komen. Toentertijd werd er nog niet zo naarstig geld bijgeprint als tegenwoordig, wat betekent dat mijn gemanifesteerde geluk een ander zijn ongeluk is en omgekeerd.

 

De waarheid als ik het zo kan noemen in de wet van aantrekking is dat wij zelf dat manifesteren wat wij voorgekookt hebben over de tijd heen. Zo deed ik eens een spel, een soort van waarzegspel, waar ik kaartjes kon trekken om mijn toekomst te zien. Nu geloofde ik daar niet echt in, maar toen ik een kaart trok die mij overvloed en weelde beloofde, kon ik niet geloven dat zoveel geluk mijn kant ooit op kon komen, terwijl mijn tweede reactie  een was van verlangen naar genoeg/voldoende geld. Ik wilde het wel geloven, maar ik kon het niet. Dus door vast te houden aan de gedachte/opinie dat ik altijd geld tekort zal komen, manifesteer ik dat dus voortdurend in mijn leven. Gedachten manifesteren altijd het negatieve, hetzij negatieve of positieve gedachten, beiden draaien op hetzelfde uit. Dus dat heb ik al die jaren over het hoofd gezien, dat ik moet stoppen in het participeren in deze gedachte dat ik nooit voldoende geld zal hebben. Niet makkelijk, want het is op meerdere niveaus in mij geïmprint.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gedachten te hebben dat ik nooit genoeg geld zal hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de gedachte dat ik nooit genoeg geld zal hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze gedachte om niet genoeg geld te hebben te hebben geautomatiseerd, zodat het altijd direct in mijn gedachten bij mij is en mij direct beïnvloed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten beïnvloeden door gedachten die zijn ontstaan in mijn kindertijd door te kijken naar hoe mijn moeder met geld omging.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moeder te geloven dat er altijd heel zuinig gedaan moest worden met geld, omdat er anders tekorten ontstaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moeders gedrag in mijn volwassen leven te kopiëren toen ik op mij zelf ging wonen en studeren en geen eigen geld had maar geleend geld van mijn ouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gedachte dat er niet genoeg geld is in de praktijk te brengen toen ik ging studeren en het als normaal te ervaren dat ik het financieel zeer krap had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn gedachten aan het leven was en al die tijd de oorzaak buiten mijzelf zocht, terwijl ik het zelf manifesteerde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het geloof in deze gedachte van niet genoeg geld hebben, één en gelijk aan mijzelf heb gemaakt, waardoor ik het als iets van mijzelf ervaar en daardoor er geen vragen over stel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze geïnternaliseerde gedachte niet van mijzelf is, maar zich voordoet als van mijzelf, door geestparticipatie en het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid voor mijn gedachten.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat gedachten niet ontspringen aan mijzelf maar worden veroorzaakt door genetische en sociale imprinting en dus als van mijzelf worden beschouwd door mij, terwijl dat niet het geval is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om  niet meer te participeren in de gedachte dat ik niet voldoende geld zal hebben, nog in de gedachte dat ik een overvloed zal hebben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om  mijzelf financieel niet langer meer te limiteren dan nodig is, om zo lucht en ruimte te creëren op verschillende vlakken in mijn leven die aan mijn financiële situatie gelinieerd zijn.

Dag 139 van 2555; wie ben ik ten opzichte van geld – de magie van geld

Dag 139 van 2555; wie ben ik ten opzichte van geld - de magie van geld  Dit is een eerste blog in een serie van blogs over wie ik ben ten opzichte van geld. Vandaag zal ik de magie van geld doorspitten, als een hoop van vage, ongedefinieerde verwachtingen en opinies die ik over geld heb en hoe ik denk dat geld mij ziet.

 

Het hebben van geld gaat voor mij maar voor een deel gepaard met een zekere mate van opgewondenheid, prikkeling, enthousiasme. Het in handen hebben van geld en het uitgeven van geld gaat met weinig energie gepaard. Maar het hebben van een x aantal euros op mijn rekening veranderd het geheel van fysiek en aards naar magie. Zoiets van, er staat daar een bedrag ergens fictief op mijn rekening en als ik er weinig van uitgeef kan ik er lang mee doen. Dus zal ik er alles aandoen om geen buitensporige uitgaven te doen. Onvoorziene uitgaven dienen zich altijd aan op het moment dat ik nog geld heb maar nu moet kiezen welke uitgaven wel en welke niet gedaan gaan worden. Het is een soort van ‘in the cloud’ gevoel wat die bankrekening mij oplevert. Ergens ‘in de cloud’ heb ik geld geparkeerd dat ik op 4 verschillende manieren 4x kan uitgeven, maar als het uit ‘de cloud’ komt kan het maar 1 keer uitgegeven worden. Een soort van fysieke realiteit en een geestrealiteit, in de geestrealiteit is alles mogelijk en binnen het fysieke gelden duidelijke fysieke regels. Het hele geldsysteem/stelsel is een ‘in de cloud’ gebeuren er gebeuren magische zaken die in het fysieke systeem/maatschappij niet echt mogelijk zijn. Een bank kan niet de helft van zijn klanten al hun geld van de rekening laten halen, terwijl er op de rekeningen ‘in de cloud’ genoeg nullen staan om dat wel te doen. Dus mijn geld besef loopt synchroon met het geldsysteem/stelsel, wat het tot magie verheft en al snel iets gescheiden van mij wordt. Op magische wijze vult mijn rekening zichzelf steeds weer aan, zolang mijn partner blijft werken, en als ik er niet al te liberaal mee rondstrooi dan komt het wellicht op magische wijze wel goed tot het einde van de maand. Alle brute verstoringen in het fysieke van extra rekeningen en extra uitgaven, verstoren mijn comfy gevoel terwijl ik ‘in de cloud’ ben en genoeg heb aan het idee/gevoel dat ik geld heb.

 

Vroeger spaarde ik met echt geld als kind voor een echt fysiek doel dat praktisch was om te hebben. Fysiek kwam er steeds meer geld bij en was het bedrag tastbaar, tot het moment dat ik het ging uitgeven. Het uitgeven gaf mij niet een gevoel van verlies of het niet meer hebben, maar meer iets dat is geweest. Tegenwoordig geef ik geld uit door een plastic kaartje door een sleuf te halen, waarbij mijn magische ‘cloud’ ineens wordt gekoppeld aan mijn fysieke realiteit. Toch heb ik altijd het gevoel bij deze handeling van “zou het er wel opstaan”. Dus door het magisch te maken, scheid ik mijzelf zo van het geld af dat ik ook alle zelfverantwoordelijkheid meteen overboord gooi. Ik zou dus steeds eerst moeten checken hoeveel er op de rekening staat alvorens iets te gaan kopen en dat doe ik niet . Zo nu en dan als ik het echt Spaans benauwd heb dan vraag ik mijn partner of het nog lukt om die en die uitgaven te doen. Bang voor een tekort durf ik zelfs niet te kijken. Wanneer ik Katholiek zou zijn geweest dan zou ik iedere keer dat ik pinde een kruisje slaan om de angst omtrent het misschien niet hebben van het magische geld te kunnen onderdrukken. Ik ben dus bang voor het ontbreken van geld waar ik een magische relatie mee heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor geld dat ik als magisch heb bestempeld, wat mij een vrijbrief geeft om er vaag en mysterieus mee om te gaan en geen zelfverantwoordelijkheid ervoor te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld op een energetische manier te benaderen wanneer ik het niet fysiek in handen heb maar als een ‘fictief’ bedrag op een bankrekening staat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld als fysiek te ervaren wanneer ik het fysiek in handen heb en mij niet te realiseren dat het fysiek willen voelen van geld om het echt te maken een vorm van energie is die ik uit dit fysieke gevoel haal om mij in het fysieke te houden en niet in een magische geld wereld terecht te komen waar alles mogelijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek geld een positief gevoel te geven en geld op mijn rekening als een negatief en angstig gevoel te ervaren en mij niet te realiseren dat geld op de bank gelijk staat aan geestrealiteit waar angst de scepter zwaait , maar waar alles tegelijkertijd mogelijk lijkt te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om geld uit te geven en daardoor niet genoeg te hebben aan het einde van de maand.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor geld dat ik als magisch en ongrijpbaar ervaar en mij niet te realiseren dat ik mij hier synchroniseer met het geldsysteem/stelsel dat mij doet geloven dat alles mogelijk is met geld, maar alleen voor hen die het hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het geldsysteem te argwanen en bang te zijn door het systeem te worden geëjecteerd

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn tekort te komen door gebrek aan geld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door gebrek aan geld niet te kunnen overleven en aan mijn lot overgelaten te worden door het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bangte zijn te sterven door gebrek aan geld en vroegtijdig mijn leven te moeten beëindigen op aarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van geld te zien als een status waar ik mijn overleven kan afkopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de problemen dat geld in mijn leven maakt en mij niet te realiseren dat ik problemen heb met mijn relatie met geld wat automatisch resulteert in problemen in mijn fysieke wereld met geld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een magische en surreële verhouding met geld te zijn aangegaan op het moment dat de financiën voor mijn eigen rekening kwamen als student.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven en hopen dat geldzaken uiteindelijk wel weer goed komen als een tactiek om mijn kop in het zand te kunnen steken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de zelfverantwoordelijkheid voor het vergaren van meer geld niet op me te willen nemen, omdat ik geld niet vertrouw en bang ben voor afhankelijkheid van geld, terwijl ik mij niet realiseer dat ik al een slaaf van geld ben door er bang voor te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld te wantrouwen, omdat ik mijzelf niet vertrouw met geld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met geld geconfronteerd te willen worden om zo verstoord te worden in de magische wereld waar ik mij plaats ten aanzien van geld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld niet echt te ervaren en daarmee de zelfverantwoordelijkheid die komt met echt ervaren.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om met beide benen op de grond te blijven staan als het op geld aankomt om zo in het hier en nu te blijven en angsten niet de kans te geven om mij te doen wankelen op mijn grondvesten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat het hebben van geen geld, niet iets structureels is in mijn huidige leven en geen geld hebben niet te verwarren met weinig geld hebben om zo geen onnodige overlevingsangsten te projecteren op situaties die niet levensbedreigend zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld te behandelen op een mathematische wijze en dat ermee te doen dat mogelijk is en het beste voor iedereen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld van het magische etiquette te ontdoen en te zien/realiseren/begrijpen dat dit een overlevingsmechanisme was die momenteel niet nodig is.

Dag 138 van 2555; de authenticiteit van mijn gedachten, vieze wormen

Dag 138 van 2555; de authenticiteit van mijn gedachten, vieze wormen  Na een x aantal shows van Derren Brown (de Engelse illusionist/mentalist/hypnotiseur) te hebben gezien, is het geloof in mijn gedachten als authentiek en van mijzelf zeer plastisch ontkracht. Ik wist dat veel van mijn gedachten niet authentiek waren en tot stand kwamen door programmering in mijn jeugd en door opvoeding gedurende de rest van mijn leven door de maatschappij/samenleving. Wat maakte dat ik geloofde in deze gedachten als zijnde van mij, doordat ik deze gedachten heb aangenomen/geaccepteerd/toegestaan als zijnde van mij. Het klinkt misschien wat bizar wanneer je nog heilig gelooft in jezelf als en gelijk aan je gedachten, maar durf eens een uitstapje te maken in de wondere wereld van je geest en te ervaren hoeveel er blijft staan van je gedachten wanneer je ze ontdoet van genetische -en sociale programmering. Dit wordt een serie van blogs die de authenticiteit van mijn gedachten ontkracht aan de hand van dagelijkse gebeurtenissen.

Sinds een aantal dagen hebben onze katten last van wormen. Eerst vond ik allerlei wit/bruine korreltjes op de plekken waar ze graag liggen. Daarna tijdens het schoonmaken van de kattenbak, poepte 1 van de katten op de kattenbak, terwijl ik deze aan het schoonmaken was. Doordat het drolletje niet meteen ondergespit werd kon ik goed zien dat er 1 cm lange witte glibberige streepjes op de drolletjes zaten. De korreltjes en de wormpjes n de ontlasting waren reden genoeg om te kunnen vaststellen dat mijn katten wormen hebben. Op internet vond ik beschrijvingen van verschillende soorten wormen bij katten. De korreltjes zouden duiden op een lintworm, maar 3 katten die tegelijkertijd een lintworm hebben lijkt wat merkwaardig, terwijl de wormpjes zelf meer op een spoelworm leken. Ik besloot een kit aan te schaffen om zo een monster van de ontlasting op te sturen naar een lab dat gespecialiseerd is in parasieten bij dieren. Zodra ik weet om welke wormsoort het gaat kan ik de juiste kuur aanschaffen voor alle 3 de katten. Het advies van de ‘farm’ in Zuid-Afrika is om als mensen gelijk met de dieren een wormenkuur te doen om zo geen kruisbesmetting te laten plaatsvinden.

De korreltjes die ik her en der in huis vind die zuig ik met de kruimeldief op en die leeg ik dan direct in de pedaalemmer. Aangezien ik niet weet of deze korreltjes eitjes zijn, neem ik het zekere voor het onzekere en ruim het op. Jaren terug had ik echt gegriezeld van het idee alleen al dat er wormen in huis zouden zijn. Ik heb dus aan den lijve ondervonden dat ik met die angst effectief heb afgerekend door zelfvergeving en toegepaste correctie in mijn fysieke werkelijkheid. Toch als ik de staart van de katten optil en de wormpjes in hun anus zie zitten of op hun drolletjes, dan heb direct de gedachte ‘wormen zijn vies’, terwijl ik daar geen fysieke ervaringen bij heb van echt griezelen envies vinden. Het is een gedachte in mijn geest die daar zit omdat ik hem ooit heb toegestaan en heb geaccepteerd dat hij kon verblijven in mijn geest.

Daarnaast ging mijn geest naarstig opzoek om een schuldige aan te wijzen voor het feit dat de katten voor het eerst in 6 jaar, dus voor het eerst in hun leven, wormen hebben. De eerste gedachte die opkwam was ‘van rauw vlees krijg je wormen’ en inderdaad de katten eten zo nu en dan wat rauwe kip als ik een kipfilet ontdoe van adertjes en vet. Mijn eerste kat at alleen maar rauw hart en had nooit wormen en kreeg ook geen preventieve wormenkuur. Ook mijn huidige katten krijgen geen preventieve wormenkuur om onnodige medicatie te voorkomen. Deze gedachte is dus niet gerelateerd aan wat ik heb ervaren in de fysieke werkelijkheid en toch bestaat het in me door acceptatie en het toe te staan.

‘wormen zijn vies’

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wormen als vies te bestempelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik wormen vies vind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind bang te zijn een worm uit de aarde te halen en ze dus als vies zag .

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor wormen wanneer anderen ze oppakten en ze in je nek wilde gooien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te fantaseren over hoe naar het zou zijn als een worm in mijn nek zou worden gegooid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn de controle over mijzelf te verliezen wanneer een worm in mijn nek zou worden gegooid terwijl ik dat niet wilde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de toekomst te projecteren dat ik angst moet hebben wanneer een worm in mijn nek wordt gegooid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedrag van andere kinderen na te bootsen die gillend wegrenden als anderen een worm in hun nek wilden gooien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bang zijn voor wormen te accepteren en toe te staan door middel van dit gedrag van anderen te kopiëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wormen met vies te associëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren waarom ik wormen vies vind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wormen vies te vinden, omdat ik dat zo heb geleerd van mijn omgeving en daar nooit kritische vragen bij heb gesteld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren wat de consequenties waren van het accepteren van de gedachte ‘wormen zijn vies’, waardoor ik angsten heb gekend die irreëel waren en niet voluit geleefd heb door deze angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een schuldgevoel te hebben over de beperking die ik met deze ene gedachte ‘wormen zijn vies’ mijzelf heb aangedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor wormen in mijn zwangerschap, omdat duidelijk wordt gemaakt dat bepaalde wormen voor problemen zorgen, wat resoneerde met mijn al aanwezige opinie over wormen vanuit mijn jeugd.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de authenticiteit van een gedachte eerst te checken alvorens beslissingen te maken gebaseerd op die gedachte.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ‘wormen zijn vies’ los te koppelen van emoties/gevoelens en wormen weer kan zien als wormen zonder een bijvoeglijk naamwoord dat aangeeft wat ik nog niet vergeven en gecorrigeerd heb.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wormen te ervaren als leven en co-bewoners van de aarde, waarbij zij een deel zijn van de cyclus hier op aarde, wat niets zegt over status van meer of minder zijn dan mij en ik hen dus als gelijke kan beschouwen en behandelen.

‘van rauw vlees krijg je wormen’

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik van rauw vlees per definitie wormen zou krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn van mijn eigen gevormde fantasie over wormen in mijn lijf door het eten van rauw vlees.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn wanneer ik een klein balletje rauw aangemaakt gehakt te eten als mijn moeder dat aanbood tijdens het koken, omdat zij elke keer zei dat ik maar 1 balletje mocht anders zou ik wormen krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moeder te geloven wanneer zij beweerd dat ik van meer dan 1 balletje rauw gehakt wormen krijg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst van mijn moeder over te nemen zonder daar vragen over te stellen en zodoende bang te zijn over het eten van rauw vlees met als consequentie wormen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik wel 3 broodjes ossenworst van mijn moeder mocht eten en geen 2e balletje rauw gehakt, terwijl beiden hetzelfde type rauw vlees zijn, wat de inconsequentie van het niet mogen aangeeft dat ik klakkeloos accepteerde als hoger gezag boven mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd angst te hebben bij het eten van rauw vlees door de gedachte ‘van rauw vlees krijg je wormen’ steeds weer in mijn geest te horen afdraaien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om rauw vlees te mijden tijdens mijn zwangerschap uit angst voor nare dingen die zouden kunnen gebeuren zoals medici met mij deelden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer angst voor rauw vlees te ontwikkelen toen iemand die ik ken ernstig ongeneeslijk ziek werd na het eten van ongare kip van de BBQ.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen vanuit angst naar het eten van rauw vlees te kijken en het kijken met gezond verstand vanuit ervaring en onderzoek niet meer mee te laten wegen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bangte worden van een gedachte die ik ervaar als van mij maar die niet meer dan geadopteerd en geïnternaliseerd is door mij.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de authenticiteit van een gedachte eerst te checken alvorens beslissingen te maken gebaseerd op die gedachte.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de reële risico’s van  het eten van rauw vlees af te wegen tegen de behoefte/reden van het eten van rauw vlees alvorens tot het eten van rauw vlees over te gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om rauw vlees als concept los te zien van geaccumuleerde gevoelens/emoties door de jaren heen en het te zien voor wat het is met reële risico’s

Dag 137 van 2555; een andere laptop

Dag 137 van 2555; een andere laptop  Het moment is daar, de laptop van mijn partner wordt doorgeschoven naar mij en mijn partner gebruikt de lap top van zijn werk met externe harde schijf voor zijn prive dingen. Ik heb er best wel naar uitgekeken dat ik een laptop zou krijgen die minder traag is en meer kan. Er is alleen 1 stap die ik niet echt in overweging heb willen nemen en dat is het feit dat alles van de ene op de andere computer over gezet moet worden. Ik heb nooit systeempjes bedacht om snel en soepel mijn computer inhoud over te kunnen zetten op een andere. Eerlijk gezegd had ik gedacht dat ik mijn laptop zou houden totdat hij overleed. Ik merk dat al die veranderingen en al dat gedoe/moeite die erin gestopt moet worden om over te kunnen stappen op de snellere laptop mij de nodige weerstanden oplevert omtrent deze verandering. Daar waar ik bewust probeer te veranderen in mijn proces, zie ik dat ik hier in een praktische toepassing binnen mijn fysieke leven, toch moeite heb met verandering. En dan met name het veranderen van een gesettelde comfy situatie naar iets nieuws wat klaarblijkelijk meer structuur van mij vraagt dan ik nu tentoonspreid op mijn huidige laptop.

Is zo het leven niet voor de meerderheid van ons? We leven een gesetteld leventje, we weten min of meer wat er kan/gaat gebeuren, we weten wat we hebben en waar we nog naar uitkijken. Allemaal erg safe en vertrouwd en niet iets dat je in de waagschaal gooit om te verliezen. Dus verandering/veranderingsprocessen worden door ons als mensen vaak niet zo goed opgepakt en levert allerlei reële en irreële angsten op. Natuurlijk heb je de avontuur zoekers die het roer omgooien en zich op hun beurt verschuilen achter een avontuurlijk leven. Toch de meerderheid van ons verschuilt zich achter een gesetteld leven en is niet vooruit te branden als het gaat om verander en zelfs niet als het gaat om verandering waarbij een ieder profijt heeft. Nee dan worden we argwanend en zien we allerlei mogelijke conspiracies, best grappig eigenlijk, dat wanneer we niet met egoïsme bejegend worden dan vertrouwen we het niet. Dat geeft maar aan hoe wij in het leven staan en hoe wij het leven zien als een soort van graaibestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een gedoe te vinden wanner ik van de ene laptop naar de andere verhuis en erachter kom dat ik mijn zaakjes minder op orde heb dan ik had gehoopt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat de overgang van de ene laptop naar de andere een te verwaarlozen proces zou zijn of zelfs een gat in de tijdslijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke verantwoordelijkheid niet onder ogen te willen komen en daardoor in mijn geest een gat te creëren op de tijdslijn, zodat ik er volgens mijn geestrealiteit geen aandacht aan hoef te besteden, want het bestaat gewoonweg niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geestrealiteit als enige waarheid aan te nemen om zo het ‘gedoe’ niet aan te hoeven gaan en omzeilt kan worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te balen van alle nieuwe meer geüpdatete en recentere versies van mijn programma’s onder de knie te moeten krijgen en daar de nodige energie in te moeten steken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de nieuwere programma’s, waar ik niet geleidelijk aan gewend raakte door steeds weer een update en een nieuwe werkwijze aan te leren, waarvan ik denk dat ik ze nooit onder de knie krijg en ik een sterk gevoel in mij waarneem dat ik het oude weer terug wil.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar het oude te verlangen terwijl het nieuwe nog niet geïmplementeerd is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen meemaken wat erbij komt kijken om alles over te zetten, maar in plaats daarvan in 1 keer over wil zonder ‘gedoe’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zelfverantwoordelijkheid niet te willen nemen en een gevoel te ervaren van ‘ik ren hiervandaan’ en dat als verbijsterend echt te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik al dat technische ‘gedoe’ niet kan/niet onder de knie krijg en zo maanden in een overgangssituatie te zitten als consequentie voor het beeld dat ik van mijzelf heb neergezet en waarin ik wil geloven uit gemakzucht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mijzelf zo moeilijk te maken, terwijl ik gewoon kan doorademen en langzaam alles op  orde kan maken, totdat ik er klaar voor ben om over te gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze angst voor verandering te zien als een drempel die ik opwerp om als hulpeloos slachtoffer geen verandering in mijn laptop situatie aan te brengen, en de angst daardoor zal labelen als niet ter zake doend en naar sprookjesland toe verhuizen, om weer mijn leven in eigen hand te kunnen nemen en dat te doen wat gedaan moet worden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor verandering niet mee te laten spelen in mijn besluitvorming en daaruit voortvloeiend handelen, om zo te voorkomen dat ik blijf hangen in een proces waarmee niemand geholpen is

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gas terug te nemen en in de mogelijke tijd die er is mijn laptop over te zetten zonder daaraan gevoelens en emoties te koppelen, vooruitgang komt niet zonder het in beweging zetten van de massa, waarbij ik hier de massa ben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de vooruitgang van een nieuwere en snellere laptop niet door zware gevoelens tot een last ‘gedoe’ te labelen om zo het slachtoffer te worden van mijn eigen vooruitgang, wat in zichzelf al een onmogelijke is, wanneer ik de vooruitgang aanstuur.