Dag 306 van 2555: mijn zielige ik – deel 1

leefbaar inkomen gegarandeerdIk vroeg Sunette wat de achterliggende oorzaken van de pijn in mijn linker elleboog konden zijn, oftewel mijn tennisarm, die vorig jaar langzaam overging maar nu weer opnieuw opspeelt. Zij antwoordde mij het volgende:

Wat bijdraagt aan de pijn in je linker elleboog is een patroon in de ‘geest’ wanneer er uitdagende dingen gebeuren in jezelf/je wereld waar jij dan de neiging hebt om machteloos te reageren, je zou het apathie kunnen noemen, waar je een grote zucht slaakt en dan in de ervaring wil opgeven, in de trant van: ik wil dit nu niet doen, moet ik dit doen, waarom moet ik dit meemaken, waarom is dit hier. Je laat op deze manier toe dat uitdagingen jou aansturen, in plaats van te zien hoe jij jezelf kunt uitdagen wanneer uitdagingen op je pad komen en hoe je hierdoor kan groeien, leren en jezelf ontwikkelen.

En hoe kan het ook dat dit niet vreemd in de oren klinkt, ik weet dat ik dit doe, maar ik doe het al zo lang dat het als een soort van achtergrondruis aanwezig is waar ik geen aandacht aan geef en dus laat bestaan in mijzelf. Ik wil heel vaak een heleboel dingen niet doen, die ik overigens wel doe, maar met de zwaarte van het niet willen wordt zoiets een uitputtingsslag. En dan komt de vraag of ik dit nu echt moet doen, wat maakt dat wanneer ik het doe ik het met een lang gezicht doe en absoluut van niets meer kan genieten in dat moment. En dan vraag ik mij af waarom ik die dingen moet meemaken in mijn leven, waarom het allemaal niet wat makkelijker kan en waarom deze situatie überhaupt hier is en zich aan mij aandient.

Wat maakt dat het woord moeten, iets moeten doen zeer beladen is, beladen door mijzelf. Waardoor de uitdagingen in mij of mijn wereld ineens strijdpunten worden, dingen die ik te lijf moet gaan om het kwaad af te wenden. Ik ervaar mijn leven als zwemmen, iets wat ik moest leren om niet te verdrinken, maar ik had angst voor water. Door te moeten zwemmen ontstond er een vijand. Dus het is alsof ik zwem en dat gaat goed totdat de golven te hoog worden, ik teveel water binnen krijg en het water mijn vijand wordt. Dan weet ik niet meer wat ik moet doen, het wordt blanco en ik zink in een apathische houding.

Ook nu hebben wij als gezin veel op ons bordje aan zaken waar we in kringetjes in blijven ronddraaien, waardoor ik het allang niet meer zie als een uitdaging. Ik wil eruit ontsnappen, ik ben de strijd moe, er komt toch geen verandering en ik kan ook geen oplossingen meer zien. Het wordt blanco/apathisch en ik wens dat het weggaat en er niet meer is als ik wakker wordt.

Ondanks dat wij veel pech hebben in ons leven als gezin ervaar ik mijn leven gek genoeg niet als een drama, terwijl het ene drama het andere opvolgt of eruit voortvloeit. Ik vroeg aan mijzelf of ik vond dat ik zielig ben. En het eerste dat in mij opkwam was: doe niet zo gek natuurlijk niet, moet je eens zien wat je allemaal wel niet hebt in je leven. Toen ik mij echter bewust werd van mijzelf en mijn fysieke lichaam en de vraag nogmaals stelde, voelde het zwaar en voelde ik emoties opkomen, ik werd overspoeld door een gevoel van medelijden met mijzelf. Ja ik vind mijzelf zielig en voel mij het slachtoffer van mijn eigen leven.

Dit is een interessant gegeven dat ik mij dus in feite slachtoffer voel van mijzelf/mijn leven, want mijn eigen leven is een product van mijzelf. Ik besluit dat uitdagingen in mij of in mijn wereld mij aansturen en ga niet in mijn eigen kracht staan om mijzelf uit te dagen de uitdaging aan te gaan en het niet te ervaren als een moeten, als iets dat mij opgelegd word. Geen wonder dat alles zwaar en een strijd is wanneer ik niet het heft zelf in handen heb of neem. Het is inderdaad een patroon geworden in het moment dat ik besloot niet meer te vechten tegen het moeten als kind, als het teveel wordt sluit ik mijn ogen en oren en zink weg in mijn ‘geest’ om met een knoop in mijn maag weer terug in de realiteit te komen en te zien dat er niets is veranderd. Er is niets veranderd omdat ik niets heb veranderd.

Ooit werd mijn wil gebroken als klein kind, dat deed men dat was opvoeding in de jaren 60/70, maar er werd niets gebroken er ging iets vervelends ondergronds. Het lieve kind wat gemaakt werd door de wil te breken kreeg een andere kant, die de wil om ‘niets te moeten’ leefde op de achtergrond, bij alles wat ik slikte/accepteerde. Ik ontwikkelde een patroon waarin ik machteloos reageerde en niet in mijn kracht ging staan, terwijl ik mij binnenin mijzelf het slachtoffer voelde en een automatisme ontwikkelde in het stellen van vragen over waarom dit mij overkwam en waarom ik dit moest doen. Binnenin mij wilde ik niet braaf en aangepast zijn, ik wilde zijn wie ik was als kind, dus werd ik ik de rebel van binnen die nooit verder kwam dan protesteren over hetgeen ik moest doen of wat mij overkwam. Tegelijkertijd ervoer ik mijzelf als verliezer en slachtoffer, maar van buiten bleef ik positief en in de illusie dat ik de touwtjes in handen had. Ik zeg niet voor niets een illusie, want mijn hele leven voel ik angst als ik denk niet meer de controle over mijzelf te hebben. Als tiener dronk ik geen alcohol en werd niet dronken ook drugs liet ik voor wat het was, ik was een braaf kind, of was ik een bang kind dat de wil gebroken was en dacht controle over mijzelf te moeten hebben alsof dat het in mijn kracht staan was en mijzelf aansturen.

Een lange periode waarin ik erg angstig voor insecten was, zei ik dingen als: ik heb die vliegen niet uitgenodigd, wat doen ze hier. Wat duidelijk mij als een slachtoffer benadrukte. Ik zei dit op een grappige manier, maar de boodschap was gemeend. Dit volgt precies het patroon van ik wil dit nu niet, waarom overkomt mij dit en waarom is dit hier. Het omgaan met deze angst was een uitdaging, maar ik daagde mijzelf niet uit om dit op te lossen. Ik onder ging het en had medelijden met mijzelf als ik niet kon genieten van het buiten zijn door mijn angst voor insecten. Pas toen ik snapte hoe ik deze angst kon vergeven en hoe ik mijzelf kon corrigeren, verdween deze angst en zag ik dat een angst geen feitelijkheid was, maar iets van tijdelijke aard gecreëerd door de ‘geest’ en mijn acceptatie daarvan.

Dus om mijn elleboog weer pijnloos te krijgen zal ik het één en ander moeten gaan doorlopen, maar dan een moeten dat ik mijzelf opleg uit liefde voor mijzelf en niet om mijzelf te onderdrukken. Dit patroon is ontstaan dus kan ook weer opgeruimd worden, net als het zielige personage dat voor lang een coping mechanisme is geweest, maar nu geen dienst meer hoeft te doen, zodra ik mijn kracht weer terug kan pakken.

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen en zelfcorrecties uitschrijven.

Advertenties

Dag 305 van 2555: een ongeluk en een engeltje op mijn schouder – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerd Het is aan te raden om voor de juiste context de twee voorgaande blogs te lezen. De volgende zelfvergevingen en zelfcorrecties zullen voornamelijk gaan over de nasleep van het ongeluk en zijn een greep uit een grotere verzameling.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren hoeveel impact het auto ongeluk op mijn leven zou hebben en te denken dat wanneer ik weer direct in de auto zou stappen ik niet zoveel last ervan zou hebben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ‘doe maar gewoon en ga maar verder er is niets aan de hand’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eventuele nare gevoelens zo probeer weg te drukken en te hopen dat het vanzelf wel weer weg zal gaan. Ik stop het wegdrukken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet als eerste een probleem te bagatelliseren, maar reëel ernaar te kijken, en te zien wat ik nodig heb om weer verder te kunnen zonder emoties/gevoelens/angsten onder het tapijt te vegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik niet hier was tijdens het moment dat ik alleen wit licht zag.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet meer weten wat er gebeurd is en daar angstig over te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wil weten wat er gebeurd om zogeheten controle te kunnen hebben op mijn bestaan. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet direct in paniek te raken over momenten die ik niet kan terug halen, alsof er iets ergs met mij aan de hand is, maar adem te halen en in alle rust terug te lopen wat er mogelijk gebeurd zou kunnen zijn om zo de lege momenten weer in te vullen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het zoeken van de ‘geest’ naar aanknopingspunten om nieuwe angsten door te ontwikkelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn kracht aan de geest weg te geven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wanneer ik niet sta voor wie ik echt ben gelijk aan het leven ik heel gemakkelijk ten prooi val aan mijn ‘geest’. Ik stop het weggeven van mijn kracht en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wel te zien wanneer de ‘geest’ een loopje met mij wil nemen en mij angsten in de schoenen wil schuiven die niet nodig zijn, maar niet in de verleiding te komen om echt mee te gaan in deze angsten en dus deze angsten mij niet eigen te maken om ze vervolgens als excuses te kunnen gebruiken in welke omstandigheid dan ook waar ik die zou kunnen gebruiken om de situatie te manipuleren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het invoegen met de auto op een andere rijbaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor mijn handelen als automobilist, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen veilige weggebruiker ben wanneer ik vanuit angst rijd in plaats vanuit zelfvertrouwen en gezond verstand. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te rijden vanuit zelfvertrouwen en mij niet te laten verleiden tot angsten en het rijden vanuit deze angsten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor grote vrachtwagens in mijzelf te zien ontwikkelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een angst te zien ontwikkelen in mijzelf en niet het vertrouwen in mijzelf te hebben dat ik deze angst op een juiste wijze stop, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door gebrek aan zelfvertrouwen angst heb dat ik zal gaan voor een nieuwe angst in plaats van te staan en te zien dat het onacceptabel is om mijzelf niet te stoppen en dus ook geen discussie in mijzelf dient te zijn. Ik stop het wantrouwen in mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen interne gesprekken aan te gaan met mijzelf over het wel of niet ontwikkelen van angsten in mijzelf, maar eenvoudigweg het niet van mijzelf te accepteren dat ik twijfel over mijn houding ten opzichte van angst en het ontwikkelen van angst omwille van de energie en mijn ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de strijd met mijzelf als de ‘geest’ aan te gaan over het feit dat ik angsten zou kunnen ontwikkelen voor grote vrachtwagens.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het aangaan van strijd in mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het ego en de ‘geest’ hiermee vlei zonder enige vorm van progressie in het hier en nu. Ik stop de strijd in mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te strijden in mijn hoofd en het als het ware op te nemen tegen de ‘geest’ en mijn ego, maar zaken uit te schrijven of uit te spreken, zodat het tastbaar en hier in het moment blijft en ik dus geen loopje met mijzelf kan nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo voorzichtig te willen rijden zodat ik zeer onnatuurlijk achter het stuur zit en mijzelf doe geloven dat mij nu niets zal gebeuren want ik zie alles, neem alles waar door een energetisch opgepompt bewustzijn/hier zijn en zal niet meer worden verrast vanuit een.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van kunstmatige oplettendheid die mij zal behoeden voor ongeluk, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf voor de gek houdt en beter vrede kan maken met het feit dat ik niet van minuut tot minuut weet wat er zal gebeuren. Ik stop het neppen ‘gevoel’ van veiligheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen nep veiligheidsgevoel in mijzelf te plaatsen om zo te denken dat mij niets kan overkomen omdat ik super oplettend ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat mij te allen tijde zomaar iets naars en traumatisch zal overkomen waar ik geen grip op heb om dat te voorkomen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van doemdenken zodat nare dingen zomaar kunnen gebeuren terwijl ik erbij sta en ernaar kijk, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf angstig wil maken door vanuit de ‘geest’ te denken en zo energie op te wekken die mij nog angstiger zal doen worden. Ik stop het doemdenken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het hier en nu te leven en niet alvast vooruit te projecteren wat er allemaal voor naars op mijn pad kan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik andere weggebruikers schade zal berokkenen en daar financieel voor moet opdraaien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor geldproblemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik al op voorhand bang ben dat ik ergens financieel voor op zal moeten draaien en dat niet zal kunnen betalen. Ik stop de angst voor het niet kunnen betalen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor geldproblemen niet mijn leidraad te laten zijn bij het rijden op de weg, maar mij simpelweg te concentreren op de weg en mijn weggebruikers om zo alert mogelijk te kunnen reageren en handelen daar waar nodig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer kan autorijden zoals voor het ongeluk en dat alles nu anders is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat alles nu anders is na een voorval, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog steeds ben wie ik ben en nog steeds kan wat ik kon. Ik stop het mijzelf aanpraten van angsten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet wijs te maken dat mijn wereld anders is nu er iets heeft plaatsgevonden dat ik als onprettig heb ervaren, maar dat er feitelijk niets veranderd is aan mijn leven en ik alles wat ik al kon nog steeds kan wanneer ik mij niet laat leiden door de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstiger te zijn in het verkeer dan nodig is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst in plaats van hier te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat het gemakkelijker is om angst te overwinnen door in mijn ‘geest’ tezamen met de angst te gaan zitten dan dan in het hier  en nu te zien en ervaren dat er niet meer angst nodig is dan voorheen om mij over dit voorval heen te zetten. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet met angst te reageren in het verkeer na het ongeval, maar met gezond verstand en twee beentjes op de grond

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te begrijpen waarom mij dit moest overkomen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slachtofferschap, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf als slachtoffer zie wanneer ik mij afvraag waarom dit mij moest overkomen. Ik stop het slachtoffer zijn en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet het slachtoffer te zijn door de vraag waarom mij dit moest overkomen, maar dit ongeval op te pakken als een punt waar ik lering uit kan trekken door de manier waarop ik gereageerd heb en mijzelf te sterken door andere copingsmechanismen te bedenken die mij niet in een slachtofferrol trekken.

 

Dag 304 van 2555: een ongeluk en een engeltje op mijn schouder – nabeschouwing

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op mijn vorige blog, het is aan te raden om eerst de vorige blog te lezen.

 

Het is inmiddels een x aantal dagen na het ongeval en ik heb al weer aardig wat gereden in de auto. In al die momenten in de auto heb ik heel nauwlettend naar mijzelf gekeken en elke opkomende angst of gespannenheid in mijn lijf waargenomen en vergeven. In het moment heb ik hardop zelfvergeving gedaan of de waarneming doorgesproken met mijn mede passagiers. Ook hebben mijn dochter en ik zoveel als wij nodig hadden over het ongeluk gesproken. Inmiddels heb ik zo vaak verteld hoe het ongeluk gebeurde en verliep dat ik op dit moment er zonder gevoelens en emoties oftewel een energetische lading naar terug kan kijken.

 

Er was nog een stukje in mijn verhaal dat ik niet kon plaatsen, want net nadat de vrachtwagen mij schepte, had ik een moment waarop ik zeer helder wit voor mij zag en het even leek of ik niet hier in de fysieke werkelijkheid was. Door alles te reconstrueren zijn we erachter dat ik recht in de koplampen van de vrachtwagen heb gekeken toen ik voor hem langs schoot/gelanceerd werd. Ik was dus even verblind en was met recht geschrokken toen ik weer iets kon zien terwijl ik al spinnend langs het tegemoet rijdend verkeer reed. Ik was blij dat we hier vrij snel achter kwamen want mijn ‘geest’ bleef er over doormalen, iemand zei gekscherend ‘het witte licht’ en ik zag dat mijn ‘geest’ aan het zoeken was om dit tot een ‘bijzonder’ moment te maken, maar ik accepteerde dat niet.

 

De angsten/stress in mijn lijf die ik had de afgelopen dagen was de angst om in te voegen. Ik had het ‘gevoel’ dat ik niet kon inschatten of ik kon invoegen en of dit alles wel paste. Ik bemerkte een angst die ik in mijn fysieke lijf als spanning voelde en in mijn solar plexus als een misselijk makend gevoel, het was de angst dat ik de ander zou raken met mijn auto. Dezelfde angst die ik had toen ik spinnend langs het tegemoet rijdend verkeer ging en zo ontzettend hoopte dat ik geen schade zou maken waar ik voor zou moeten opdraaien financieel.

 

Ook bemerkte ik dat ik niet al te hard durfde te rijden en dat er een opinie bij was gekomen die mij de overtuiging gaf dat er altijd zomaar uit het niets iets naars kan gebeuren waar ik dan vervolgens niet op voorbereid ben. Ik reed dus boven normaal preventief, iets wat zoveel stress oplevert dat je er ongelukken door zou maken. Dus dat heb ik vrij direct weer los kunnen laten, totat ik op de proef werd gesteld. Er kwam vanuit het niets een steentje over de snelweg aangezeild en die ketste hard tegen mijn voorruit aan. Het gaf even korte stress in mijn lijf, ik keek al rijdend of ik een buts of barst in mijn autoruit had, terwijl ik in gedachten al de voorruit in diggelen zag gaan. Er was niets aan de hand en ik zag dat mijn reacties nog steeds voortkwamen vanuit de opinie dat er zomaar iets onverwachts kan gebeuren.

 

De mensen die ik heb gesproken zeiden stuk voor stuk dat ik zo luchtig over het ongeluk deed. Ik heb hier eens naar gekeken en ik kwam tot de conclusie dat we vaak na dit soort gebeurtenissen de neiging hebben om of onszelf tot held te maken of tot slachtoffer en ik deed niet mee aan deze polariteit. Ik heb geen ‘speciaal zijn’ gevoelens uit deze ervaring gehaald en daar waar het ‘speciaal zijn’ potentie had er meteen mee afgerekend. We zijn ongedeerd, we hebben zeker schade aan de auto maar dit wordt door de verzekering allemaal geregeld.  Het is zaak dat we dit voorval verwerken en het geen loopje met ons gaat nemen, nu of in de toekomst.

 

Inmiddels heeft de schade expert naar de auto gekeken en is de auto total los verklaard, dit is de schaduwkant van het hebben van een oudere auto. Wanneer je aan wordt gereden en je een oudere auto hebt dan kun je wel verzekert zijn, maar qua transport zal je nooit meer op het punt uitkomen waar je voor het ongeluk was. Dus dat wordt nog even alles op een rijtje zetten wanneer we definitief te horen krijgen hoeveel we voor de auto krijgen om hem op te knappen.

 

In mijn volgende blog zoals eerder aangekondigd in de vorige blog zal ik mijn zelfvergevingen en zelfcorrecties plaatsen.

Dag 303 van 2555: een ongeluk en een engeltje op mijn schouder

leefbaar inkomen gegarandeerdVanmiddag reed ik samen met mijn dochter naar het revalidatiecentrum om haar terug te brengen na een schooldag op haar oude school. Het begon al wat te duisteren en de regen tikte op het autodak. We waren lekker aan het kletsen terwijl ik met een gangetje op de meest rechtse baan reed van een vierbaansweg.

 

We reden een paar honderd meter van een tunnel af en links van mij reed een grote vrachtwagen. Naar mijn smaak kwam de vrachtwagen wat kort naar ons toe en ik grapte nog naar mijn dochter, hij zal ons toch niet willen pletten. Ik gaf een klein dotje gas om hem voorbij te zijn ondanks dat ik rechts reed, zodat hij achter mij kon invoegen.

 

Vanaf dat moment heb ik geen herinnering en zag ik alleen wit voor mijn ogen in een paar luttele seconden vermoed ik. Ik herinner mij ook niet het moment waarop ik door de vrachtwagen in mijn linker achterzijkant geraakt werd. Wat ik mij herinner is dat ik eerst rechtuit reed, toen riep wat gebeurd er tegen mijn dochter en vervolgens over het natte wegdek wegschoot voor de vrachtwagen langs en twee keer om mijn as ging over de andere rijstroken heen om in de vangrail met de achterkant van mijn auto terecht te komen. Toen we stilstonden zei ik tegen mijn dochter: we leven nog!

 

Tijdens het om mijn as draaien leek het of ik geen contact met de weg meer had en heb ik tegen gestuurd en iets geremd. Ik bleef tegen mijzelf zeggen in mijn hoofd, niet te hard remmen, tegensturen. Met verkeer van de andere banen stond ik tijdens het ronddraaien oog in oog en ik zag de angst in hun ogen en ik voelde de angst dat ik hen zou raken en nog meer schade zou krijgen en veroorzaken. Op dat moment begon mijn dochter te gillen, die zag een andere vrachtwagen recht op ons afkomen. Het leek wel een vertraagde film of computerspel waar ik mij in bevond waarbij ik ongedeerd bleef terwijl ik mij op plekken op de weg bevond waar ik vrijwillig in die positie mij niet zou begeven. Naast dat ik geraakt was raakte ik niemand anders, het rechter achterlicht was stuk van het in de vangrail rijden en mijn linker achterzijkant had flinke deuken en krassen van de vrachtwagen. Gelukkig rijden wij een robuuste Subaru en geen koekblikje, want dan had ik hier nu niet gezeten.

 

Wat mij verbaasde was dat tijdens het ronddraaien in de auto ik alleen maar kon denken aan het feit dat ik schade zou maken aan anderen en nog meer schade aan mijn eigen auto zou krijgen wat ik vervolgens niet kan betalen. Ik ben natuurlijk verzekerd, maar de angst omtrent geld was heel groot. Toen we stilstonden en ik zag dat de vrachtwagen ook stilstond en de man op mij afkwam, was het eerste wat ik tegen hem zei: you’ve hit me. Waarop de man zei: I’m so sorry. Het bleek een Pool te zijn die een beetje Engels sprak. Ik wilde horen dat ik niet de schuldige was, omdat ik mij niet kon herinneren hoe dit alles gebeurd was, logisch terugdenkend moest het de vrachtwagen wel geweest zijn die mij had weggeduwd.

 

Ik had een gele truckachtige wagen langs zien komen tijdens het draaien en die bleek nu tussen mij en het andere verkeer in te staan. Ik liep op de man af terwijl het verkeer alweer om ons heen raasde, ik overwoog 112 te bellen, maar wilde eerst weten van welke instantie hij van was. De man was van de provincie/snelweg en zei dat hij de hulpploegen zou bellen. Binnen 10 minuten stond er nog een wagentje van Rijkswaterstaat en even later kwam er een motorpolitie bij. De weg was inmiddels afgezet en er was op alle 4 banen geen verkeer meer te zien. Ik kreeg de auto eerst niet aan de praat en de rem leek niet te werken, waarop één van de mannen mijn auto weer naar de rechterbaan reed. We reden met z’n allen naar de eerste afslag om op een parkeerplek te stoppen en rustig gegevens uit te wisselen.

 

Een redelijke tijd heb ik samen met mijn dochter in de truck van de Poolse chauffeur gezeten om het schadeformulier voor hem en mij in te vullen aangezien hij niet echt Nederlands sprak. De motorpolitie liet zijn naam en telefoonnummer achter voor het geval dat en vertrok, de mannen van de provincie vertrokken en vervolgens kwam een wagen van een bergingsbedrijf om te zien of ik echt wel met de auto verder kon rijden. Dat kon en zo bracht ik mijn dochter toch naar het revalidatiecentrum.

 

Mijn dochter haar rechterbeen trilde hevig, stress gaat direct in haar spieren/lijf zitten. Mijn linker beenspieren deden pijn, waarschijnlijk door mijzelf krampachig te houden en schrap te hebben gezet. In principe was ik niet erg door elkaar geschud, eerder in de stoel gedrukt door het draaien.

 

Later toen ik weer thuis was bemerkte ik gaandeweg de avond dat ik buikpijn had, van die stress buikpijn. Dit ging gepaard met een ‘gevoel’ van schuld, alsof ik iets verschrikkelijks verkeerd had gedaan. Zo’n gevoel dat je als kind kunt hebben wanneer je iets hebt gedaan waarvan je weet dat je ouders dat niet leuk gaan vinden. Ik vond het een merkwaardige gewaarwording. Wel had mijn partner eerder gemeld dat ik op het schadeformulier geen handtekeningen had staan en dat zoiets voor problemen kon zorgen. Niet dat hij dit in een verwijtende toon zei, maar naast het feit dat ik mij schuldig voelde om in zo’n situatie terecht te zijn gekomen en meer kosten te generen dan er inkomsten zijn, kan elkaar versterkt hebben.

 

Morgen zullen we de verzekering op de hoogte stellen en zien hoe het verder gaat aflopen. Eén ding is zeker, we zijn er echt met een sisser vanaf gekomen en al geloof ik niet in engeltjes op mijn schouder, toch ben ik blij dat ik er nog ben.

 

In de volgende blog zal ik mijn zelfvergevingen en zelfcorrecties schrijven.

Dag 302 van 2555: slacht-offer van medische stigma’s – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog en het is aan te raden om voor enige context de vorige blog te lezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter niet medisch wordt geholpen wanneer dat wel nodig is.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben geen hulp te ontvangen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb overgeslagen te worden en geen adequate hulp krijg door het medische label van mijn kind. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst om geen hulp te krijgen om te zetten in handelen binnen mijn fysieke werkelijkheid in plaats van vast te bijven zitten in de ‘geest’ zonder de mogelijkheden in mijn fysieke werkelijkheid te testen/onderzoeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op artsen die niet willen kijken naar een lichaam maar wel oordelen over een lichaam.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van boosheid op de ander waar ik van afhankelijk ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb om geen adequate hulp te krijgen en vorm deze emoties en gevoelens om tot een andere expressie te weten boosheid om nog enigszins mijn energetisch gram te halen. Ik stop deze emoties en gevoelens en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer door geen adequate hulp te krijgen van anderen mijn gram te willen halen door via mijn ‘virtuele wereld’ in de ‘geest’ wraak te willen nemen in de vorm van boosheid en de daaruit voortvloeiende reactieve handelingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vertrouwen in de medische wetenschap die ik weer wat had opgebouwd vanuit reactie in de prullenbak te willen gooien.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van manipulatie/chantage aangaande vertrouwen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier mijzelf manipuleer in een polariteit van geen vertrouwen en wel vertrouwen in de medische wereld. Ik stop de manipulatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet in een tangpositie te plaatsen waar ik mijzelf dreig met het ontnemen van enige vorm van vertrouwen in de medische wereld vanuit reactief denken, maar zal per moment en gelegenheid kritisch zijn naar de medische wereld om zo niet een deur te sluiten die ik vast en zeker nog nodig heb in mijn leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen accepteren dat er niet gekeken wordt naar de elleboog van mijn dochter.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van superioriteit ten opzichte van de medische wetenschap, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door niet te accepteren dat de medici fouten maken, sluit ik communicatie vanuit mijzelf met de medici uit. Ik stop de superioriteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet vanuit superioriteit naar de medische wetenschap te kijken, maar vanuit gelijkheid, zodat ik door communicatie kan aangeven dat ik graag zou willen dat er naar de elleboog gekeken wordt met een open vizier. Vanuit superioriteit ben ik niet meer instaat om effectief te communiceren, aangezien ik hen te ‘dom’ vind en niet waardig voor hun beroep en zo mijn kans verbruit op verdere medische zorg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij door dit voorval met mijn dochter het slacht-offer te voelen van de medische wanpraktijken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de slacht-offer rol aannemen wanneer het niet loopt zoals ik verwacht had, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik flexibel zal moeten zijn en mij in elke situatie moet aanpassen aan de situatie en dat doe wat in gezond verstand de situatie van mij verlangt. Ik stop de slacht-offer rol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet vast te zetten in de slacht-offer rol en mijzelf zo op te offeren aan mijn emoties. gevoelens en angsten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het onrecht dat ik zie te vertalen naar het zijn van een slacht-offer.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slacht-offer zijn als laatste redmiddel en manipulatie gereedschap, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik onrecht niet kan stoppen door mijzelf op te offeren aan mijn emoties, gevoelens en angsten. Ik stop de manipulatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik niets gedaan krijg in mijn fysieke werkelijkheid zolang ik onderhevig ben aan mijn ‘geest’, wanneer ik onrecht wil aanpakken dan moet ik dat in mijn buitenwereld en binnenwereld aanpakken en niet alleen in mijn binnenwereld laten rondzingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de neiging te hebben om mij af te sluiten van de buitenwereld als ik die als niet leuk/aardig label.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf afsluiten van de buitenwereld als ik die niet aankan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in het hier en nu kan functioneren als ik mijzelf afsluit van mijn buitenwereld terwijl ik nog steeds present ben in mijn buitenwereld. Ik stop het afsluiten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat mijn binnen -en buitenwereld als een geheel functioneren en ik mij uit geen van beiden kan onttrekken zonder gevolgen, dus zal ik binnen en buiten moeten participeren in het belang van een ieder om effectief te kunnen functioneren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik als het zo moet ook niemand nodig heb en dat iedereen in de blubber kan zakken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van back-chat als ik vastzit en niet meer weet hoe verder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen maar meer gevolgen over mijzelf heen trek met deze back-chats en mij eenvoudigweg niet kan onttrekken aan mijn beide werelden. Ik stop de back-chat en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn onmacht niet te vertalen in back-chats, maar mijn onmacht te onderzoeken en te zoeken naar oplossingen/mogelijkheden om een op het eerste gezicht uitzichtloze situatie om te kunnen zetten in een werkbare situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te realiseren wat het betekent wanneer ik mijzelf tot slacht-offer maak.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ik wordt niet geaccepteerd en ben daarom het slacht-offer, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn angst om niet geaccepteerd te worden met een kind met fibromyalgie mij in deze slacht-offer rol doet glijden. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst om niet geaccepteerd te worden en aan de rand van de samenleving verder te moeten gaan te zien voor wat het is, een overlevingsdrang en dan vervolgens te kijken of dit daadwerkelijk hetgeen is wat in mijn fysieke wereld aan de hand is of dat mijn binnenwereld mij die dingen wil doen geloven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het moment niet door de emoties heen te willen zien, omdat opgeven makkelijker lijkt dan doorgaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van blijven zitten in emoties als ‘comfort zone’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de gemakkelijke weg wilde nemen en mij niet realiseerde wat de gevolgen hiervan zijn. Ik stop mijn ‘comfort zone’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan in elk moment en niet te wankelen wanneer emoties de gemakkelijke uitweg lijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet harder te durven zijn en af te dwingen dat een dokter er naar kijkt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om hard te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet hard wil zijn omdat ik als zacht gevonden wil worden. Ik stop deze polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik als geheel niet zacht of hard hoef te zijn, maar dat moet zijn wat de situatie van mij verlangt om vanuit eenheid en gelijkheid in een ieders belang te kunnen handelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat harder optreden van mijn kant nare consequenties zal hebben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben voor de gevolgen van mijn handelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik weet dat ik niet sta in een bepaald punt en dus angst heb de verkeerde beslissingen te nemen met de nodige gevolgen als resultaat. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan in situaties waar het handelen van de ander onacceptabel is en hen hierop te wijzen, wat hun reactie ook mag zijn, die kan ik niet persoonlijk nemen wanneer ik handel vanuit het belang van een ieder in zelfoprechtheid, dan sta ik en heb ik het recht om de ander te wijzen op onacceptabel gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij aan de regels te houden uit angst dat ik als ouder wordt afgerekend en mijn kind daar de dupe van zal zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om mijn kind kwijt te raken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik veel te ver door denk door mee te gaan op de golf van mijn angst. Ik stop deze angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de werkelijkheid niet uit het oog te verliezen en te bekijken of ik echt in de problemen kom als ik op mijn strepen sta en mijn kind te willen laten zien door een arts.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in verbazing dit moment aan de telefoon met de huisartsenpost binnen mijn eigen leven aan mij voorbij te laten gaan en vanuit separatie niets meer denken te kunnen doen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verbazing over wat mij overkomt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van mijn fysieke werkelijkheid en zo mijn zelfverantwoordelijkheid weggeef. Ik stop de verbazing en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verbazing niet meer te gebruiken om mijzelf te separeren en te inactiveren, maar het als een rode vlag te gebruiken en te zien dat dit een punt is waarop ik eerst moet reflecteren, een diepe adem moet nemen en dan te handelen in het belang van een ieder.

Dag 301 van 2555: slacht-offer van medische stigma’s

leefbaar inkomen gegarandeerdWij hadden onze dochter dit weekend thuis vanuit het revalidatiecentrum met een zeer pijnlijke elleboog. Op de dinsdagmorgen ervoor toen zij uit bed kwam voelde zij al dat het in haar linker elleboog niet lekker zat. Zij melde dit aan haar therapeuten en arts, en kreeg 4000 mg paracetamol per dag voorgeschreven. Haar therapeuten schreven voor dat zij moest blijven bewegen en kreeg oefeningen voor door de dag heen. Mijn dochter melde dat sommige bewegingen zo’n pijn deden en zeker ’s morgens uit bed dat het haar niet goed lukte om aan dit oefenschema te voldoen. Met nadruk werd haar verteld dit wel te doen en dan maar een beetje door de pijn heen te gaan. Dat mijn dochter vrijdag tijdens oefeningen zei, dat haar arm blokkeerde en zij die niet zoals gevraagd ontspannen langs haar lijf kon houden tijdens het lopen, werd genegeerd.

 

Dus zo kregen wij onze dochter mee naar huis met een lading paracetamol en een zeer pijnlijke elleboog. Op zondag morgen verging zij zo van de pijn dat we besloten om de huisartsenpost op te bellen en te vragen wat wij ermee moesten doen. Ik vond niet dat ik moest achterhouden wat haar lichamelijke conditie is en dat zij is gelabeld met fibromyalgie, hypermobiliteit en revalideert. Eerst waren de vragen van de assistente nog belangstellend en werd mij verteld dat het juist was hen te bellen hiervoor. Ik vertelde dat mijn dochter haar elleboog aanvoelde alsof de botten niet geheel goed zaten en dat leverde veel pijn op in bot, pezen en zenuwen. Echter toen zij ruggespraak met een huisarts had gehouden, werden de vragen anders en was het medeleven verdwenen. Op een bepaald moment werd mijn dochter gevraagd een cijfer te geven op de schaal van 1-10 over de pijn die zij beleefde en mijn dochter zij een 8, Ik schrok van de hoogte van het cijfer. De assistente vond het niet zo erg een 8 en vroeg of zij ook misselijk was en flauw was gevallen. Ik antwoordde dat mijn dochter al sinds dinsdag misselijk is van de pijn en dat de paracetamol maar iets de pieken weghaalde. Nou dan was er niet veel aan de hand. De arts had gezegd dat het de fibromyalgie was en dat ze in het revalidatiecentrum wel raad wisten als zij terug ging, maar mijn dochter zou pas maandag eind middag weer terug gaan, naar een instelling die meldde dat de stress die mijn dochter over school had de aanleiding voor de pijnlijke elleboog was. We hoefden niet langs te komen op de huisartsenpost we konden naast de paracetamol nog ibuprofen 3x daags gaan slikken en dan zou het allemaal wel goed komen.

 

Ik verbrak de verbinding en ik geloofde mijn oren niet, men wilde niet eens zien hoe de elleboog eruit zag, iets wat je aan de buitenkant al kon zien dat de botten anders zaten. Er bekroop mij ook een angst, elke keer als er iets met mijn dochter aan de hand is dan zegt de medische wereld, het is je fibromyalgie. Eerst ben je blij met een label, maar al gauw kom je erachter dat het een stigma is en dat het je absoluut niet verder helpt. Had ik gewoon daar op de stoep moeten gaan staan? Net na onze remigratie waren we al eens op de huisartsenpost gekomen en kregen te horen dat er eerst gebeld moest worden en niet zomaar langsgekomen kan worden. Zomaar langskomen zou beloond worden met boetes in de vorm van hogere rekeningen. Okay dit was niet levensbedreigend, maar wanneer je huisarts geen dienst heeft wil je wel geholpen kunnen worden.

 

Mijn dochter kreeg het Spaans benauwd van het feit dat niemand naar haar arm/elleboog wilde kijken, ondanks de enorme pijn die zij al dagen aan het doorstaan was. Zij had gegoogled hoe je bot weer zo kon draaien dat het op zijn plek terecht kwam, haar vermoeden was dat het een subluxatie van haar elleboog was, net zoals dat ook ooit met haar schouder en pols begon. Doordat ze overstuur was en zoveel pijn had zei ze dat het haar allemaal niet meer kon schelen en begon te draaien en trekken aan de arm, waardoor voor een moment het leek dat het even goed schoot in de elleboog. Ik wist niet wat ik voor haar kon doen, niemand leek serieus te nemen wat zij en wij over de elleboog vertelden. Dat hij niet rood en opgezet was maar ijskoud en de punten van de botten op andere plekken zaten en kuiltjes die dieper waren dan in de andere arm, dat bleek niet te tellen.

 

Ik had zo geprobeerd om de medische wereld/artsen weer serieus te nemen en nu wilde niemand zelfs kijken naar de arm. We zullen het erdoor gaan drukken dat een orthopeed ernaar gaat kijken en dat er op z’n minst foto’s worden gemaakt. Dit zou toch niet mogen dat je op een ziektebeeld dat je hebt wordt afgerekend en dat alles daarmee in verband staat wat je op tafel brengt aan fysieke klachten. Pure discriminatie op ziektebeeld. Wanneer gaan we nu eens chronisch zieke mensen serieus nemen, zonder hen weg te zetten als financiële melkkoe? Heeft niet iedereen recht op aandacht en erkenning van zijn/haar klachten? Hoe kan een chronische pijnpatiënt nu weer vertrouwen in zijn/haar eigen lichaam krijgen wanneer de signalen die hij/zij afgeeft niet serieus worden genomen? Is het niet tijd om iedereen gelijk te behandelen wat je beperking of aandoening ook mag zijn? Het is onacceptabel wanneer jouw diagnose als arts of behandelaar gekleurd is door de al aanwezige ziektebeelden in de patiënt.

 

Zelfvergeving en zelfcorrectie volgen in mijn volgende blog.

Dag 300 van 2555: bestaat er passend onderwijs?- zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het is aan te raden om eerst de vorige blog te lezen voor context.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos op de wet te zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van boos zijn op de wet, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij hiermee separeer van de wet. Ik stop de boosheid en separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te separeren van de wet uit boosheid op de wet, maar te begrijpen waarom de wet de wet is in de huidige samenleving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos op de uitvoerders van de wet te zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van boos te zijn op de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn onmacht vertaal in boosheid. Ik stop de onmacht in mij en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf door onmacht niet mijn zelfverantwoordelijkheid weg te geven met als excuus mijn boosheid op de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn teleurstelling in de ander te vertalen in boosheid

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurgesteld te zijn in de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een hoop op de ander had gevestigd om dat voor elkaar te krijgen wat ik wilde. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn teleurstelling niet te verwarren met boosheid, maar te onderzoeken waar die teleurstelling nu precies vandaan komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in de ander als de uitvoeder van de wet.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurgesteld te zijn in de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik had gehoopt dat de ander mij zou steunen in mijn zoektocht naar passend onderwijs voor mijn kind. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat mijn startpunt voor passend onderwijs niet het startpunt van de ander is voor passend onderwijs en wij dus al vanaf de start langs elkaar heen praten en verkeerde verwachtingen bij elkaar scheppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in de wet en de uitvoerder van de wet.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurgesteld te zijn in de wet en de uitvoerder van de wet, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik tegelijkertijd teleurstelling in mijzelf ervaar door niet instaat te zijn dat voor elkaar te krijgen wat ik zie als de perfecte oplossing. Ik stop de teleurstelling in mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om teleurstelling als een emotie van het ego te zien, waar ik niet krijg wat ik wil en dus ook niet meer instaat ben vanuit zo’n ‘state of mind’ om nog te komen tot een oplossing te komen waar beiden een beetje krijgen wat ze willen, simpel en alleen omdat ik mij laat leiden door een emotie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij door emotie te laten leiden en mij in de situatie te voelen als die emotie.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de emotie tot mijn fysieke werkelijkheid te maken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op die manier ‘geesteswerkelijkheid’ en de fysieke realiteit met elkaar probeer te verweven. Ik stop de verweving en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een situatie als de situatie waar te nemen en het niet te beleven door emoties en gevoelens, waardoor ik ver van de werkelijkheid af kom te staan en geen daadkracht in de werkelijkheid meer heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te gebruiken als excuus om niet meer nader tot elkaar te kunnen komen en daarmee de onderliggende emoties te negeren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van boosheid als excuus gebruiken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik er gemakkelijk probeer af te komen, mij separeer en geen zelfverantwoordelijkheid neem. Ik stop de boosheid als excuus en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emotie van boosheid te voelen opkomen in mijzelf en direct te zien wat er werkelijk aan de hand is om zo weer zelfverantwoordelijkheid te kunnen nemen voor hetgeen waar ik deze heftige emoties bij voelde.