Dag 208 van 2555; stiekem

equal money capitalismSinds een paar weken ga ik met mijn dochter naar de acupuncturist om te ervaren of dit verlichting geeft voor haar hyper-mobiliteit. Terwijl mijn dochter wordt behandeld schrijf ik alle punten op waar naaldjes in worden gestoken. De eerste keer zei de acupuncturist toen ik vragen stelde over de punten, dat ik dat niet zomaar 1 2 3 kon begrijpen zonder de nodige studie. Dit antwoord maakte dat ik wat voorzichtiger werd met vragen stellen, terwijl ik alles noteerde. Nu op de derde behandeling lijkt de acupuncturist te wennen aan de moeder met het kleine notitie boekje.

 

Ik noteer deze punten zodat mijn dochter naast het fysieke proces ook een proces van zelfvergeving, zelfrealisatie en correctie kan wandelen met behulp van de Desteni boodschap. Toch voelt het als stiekem wanneer ik alle punten opschrijf tijdens de behandeling van mijn dochter, alsof ik elk moment gesnapt kan worden en dan moet uitleggen wat ik doe. Waarbij ik al scenario’s in mijn geest zie van onbegrip bij de acupuncturist en weinig animo om door te gaan met het behandelen van mijn dochter.

 

Probleem:

 

Het noteren van de energie punten, waarbij ik dit als stiekem gedrag label wat angst oplevert dat wanneer de acupuncturist weet waarom het is ons niet meer verder zou willen helpen. Dus schaamte over het proces van zelfvergeving als angst om niet begrepen te worden en aan de zijlijn te worden gezet als raar en niet passend in het systeem.

 

Oplossing:

 

Om te zien/realiseren/begrijpen dat ik niet over Desteni en het proces hoef te beginnen als daar geen aanleiding voor is en niet naar gevraagd wordt, wat de angst om als een outcast te worden gezien wegneemt.

 

Beloning:

 

Te genieten in het moment van samen met mijn dochter naar de acupuncturist gaan en mij niet bezwaard/beschaamd te hoeven voelen over mijn gedrag dat ik als stiekem label.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik de punten noteer en als het ware stiekem moet doen over de echte reden van noteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik naar mijn eigen gedrag kijk door de ogen van de acupuncturist, maar met de informatie die ik over mijzelf heb, waardoor ik gevoelens baseer op een verknipte werkelijkheid die ik aan mijzelf toon.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik dit stiekem doen op een stiekeme manier doe, omdat ik er in mijn geest van alles erbij en erom fantaseer dat niets te maken heeft met mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen over het Desteni proces wat wij doorlopen waar de angst om niet begrepen te worden aan ten grondslag ligt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schaamte als afweermechanisme te gebruiken en de geest te voorzien van energie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schaamte als dekmantel van angst te laten dienen dat ik door het doen van het proces niet geaccepteerd zal worden door de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat die angst om niet geaccepteerd te worden eigenlijk de angst naar mijzelf is om niet geaccepteerd te worden door mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te schamen voor mijzelf en zo te denken dat ik mijzelf niet kan accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn geest en ego liever de maatschappij aanwijzen die mij niet zal accepteren, want op die manier is de schaamte meer een systeem schaamte, echte schaamte als fysieke schaamte over wat ik heb geaccepteerd en toegestaan zou het einde van mijn geest en ego betekenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om systeem angst als gesnapt te worden ervaar bij het opschrijven van de energie punten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze systeem angst van niet gesnapt te willen worden slechts een dekmantel is voor schaamte en geen zelf acceptatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te zien als een waardig persoon dat een proces doorloopt dat voor de meeste mens vreemd is, maar daarom niet minder waardevol en dus de moeite waard om door de schaamte en angsten heen te duwen om zo herboren te worden als een betrouwbaar mens dat met het leven kan worden toevertrouwt.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om onderscheid te maken tussen systeem schaamte en fysieke schaamte om zo achter de waarheid van mijzelf te komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te genieten van een bezoek aan de acupuncturist en geen fantasie wereld te laten samensmelten in zulke momenten met de fysieke werkelijkheid, maar alleen met wat hier is te werken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer stiekem te voelen wanneer ik dingen doe waar ik anderen geen volledige uitleg over hoef te geven en zo even uit het oog verlies wat het verschil tussen eerlijkheid en zelfoprechtheid is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te accepteren en dit niet op de maatschappij af te schuiven.

Advertenties

Dag 203 van 2555; geautomatiseerde woorden als kleine pakketjes voorgeprogrammeerde informatie

equal money capitalismIk schreef in een mail naar iemand dat ik het programma Word zo iets verschrikkelijks vond door zijn geautomatiseerde processen. Later herhaalde ik die woorden nog eens tegen mijzelf en zag ineens wat ik eigenlijk had gezegd. Het programma Word, wat vertaald woord betekent gaf ik de schuld van het geautomatiseerd zijn. Met andere woorden: geautomatiseerde woorden die kleine pakketjes voorgeprogrammeerde informatie zijn. En die kleine pakketjes voorgeprogrammeerde informatie vind ik hoogst irritant. Wat natuurlijk iets over mijzelf zegt, het geïrriteerd zijn over mijn gebruik van geautomatiseerde woorden die ik accepteer en toesta te bestaan in de hoedanigheid zoals zij die nu aan mij voordoen, als kleine pakketjes voorgeprogrammeerde informatie. Het punt is, we weten allemaal wat er mis is aan onze wereld/werkelijkheid, we weten waar ‘em de kruks zit, en dat vertaald zich dan in irritatie. Een irritatie die wij graag als schuld afschuiven op iemand/wat anders dan onszelf, maar die natuurlijk in essentie een geïrriteerdheid met onszelf is. Dit is ook waarom het herdefiniëren van onze woordenschat zo belangrijk is, de woorden ontdoen van deze kleine pakketjes voorgeprogrammeerde informatie en zo te definiëren dat het woord in het belang van een ieder kan worden gebruikt.

 

Probleem:

 

Geïrriteerdheid met Word als de geïrriteerdheid met mijzelf over het automatisch gebruik van woorden die kleine pakketjes van voorgeprogrammeerde informatie zijn. Dus de geïrriteerdheid over mijn acceptatie en toestaan van woorden en het gebruik van deze woorden, wetende dat ze niet in het belang van een ieder zijn.

 

 

Oplossing:

 

Het herdefiniëren van mijn woordenschat, stap voor stap, adem na adem. Ondanks dat ik al begonnen ben lijkt het een oneindig proces, toch is het een proces dat ik moet ondernemen/aanpakken om verandering te kunnen creëren.

 

 

Beloning:

 

Woorden kunnen spreken/schrijven/horen zonder die geïrriteerdheid die in weze het mijzelf beschuldigen is, maar in plaats daarvan woorden te kunnen gebruiken die vrij zijn van een programmering die mij vasthoudt in een wereld van misbruik en ongelijkheid, waarin vooruitgang bijna onmogelijk is.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan een computer programma en mij niet te realiseren dat ik te maken heb met irritatie naar mijzelf toe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te blijven hangen in deze irritatie van het computer programma en geen stappen te ondernemen om te zien waar ik deze automatisering kan opheffen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik die irritatie over het gebruik van woorden met een lading/programmering zou kunnen omzetten in verandering door de woorden te herdefiniëren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf niet goed voel bij het feit dat ik kleine pakketjes voorgeprogrammeerde informatie gebruik en daar doorsnee niet bij nadenk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het geautomatiseerde gebruik van woorden met een lading/programmering te zien als zo is het nu eenmaal en mij niet te realiseren in het moment dat het anders kan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik er tegenop zie de berg van woorden, die nog zal moeten worden hergedefinieerd, aan te pakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet alle woorden juist zal kunnen herdefiniëren en het zo een eindeloos proces zal worden waar ik in verstrikt raak en niet meer uitkom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een doomscenario aan te hangen met betrekking tot herdefiniëren van woorden om zo een achterdeurtje te hebben en te kunnen zeggen: zie je wel dit is onbegonnen werk, het lukt nooit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit gevoel van teveel en het lukt nooit om al mijn woorden te herdefiniëren de angst voor verandering is en ten grondslag ligt aan mijn eigen programmering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen/andere zaken te beschuldigen voor het feit dat ik mijzelf geïrriteerd voel, maar dit niet wil voelen als een tekortkoming van mijzelf dus het afschuif op wat/iemand anders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om herdefiniëren te koppelen aan falen en daarom dit proces als zwaar te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat verandering in eerste instantie door mijzelf geboycot wordt en ik dus degene ben waar verandering moet starten.

 

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om simpelweg mijn woorden te herdefiniëren zonder daar een lading van zwaarheid en onmogelijkheid aan te verbinden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord herdefiniëren te herdefiniëren, zodat ik het kan ontdoen van de lading die het nu voor mij heeft.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verandering van mijzelf en verandering van mijn fysieke werkelijkheid niet in de weg te staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer woorden als, geautomatiseerde pakketjes van voorgeprogrammeerde informatie, te gebruiken.

Dag 177 van 2555; vallen doet geen pijn en opstaan is de enige optie

equal money capitalismNog net voor de dooi zijn intrede had, viel ik 1 meter voor mijn voordeur op mijn plaat. Ik viel en ik stond op. Mijn partner die naast mij liep schrok en floepte eruit: “kijk dan waar je loopt met je gladde schoenen” en ik vond het eigenlijk wel komisch. Al pratende maar wel oplettend liepen we over de gladde stoep naar huis, voor ik het wist voelde ik mijn linker voet uitglijden, de rest ging vol automatisch. Ik zag dat mijn rechter voet in de lucht werd gezwengeld waardoor ik een kwart draai naar links maakte en op mijn linker zijkant van mijn bovenbeen op de ijsplaat neerknalde naar rechts rolde en eigenlijk meteen ook weer opveerde. Met mijn rechter arm brak ik de val nog een beetje. Ik verwachtte pijn, maar meer dan een flinke stoot tegen mijn linker bovenbeen was het niet. Ook mijn rechterarm voelde ik niet anders dan anders. Ik was ervan overtuigt dat ik een beste blauwe plek zou ontwikkelen op mijn bovenbeen, aangezien ik zeer makkelijk blauwe plekken krijg, tot op heden is er geen enkele blauwe plek te zien en ik ben meer dan een dag verder.

 

Al mijn overtuigingen over vallen bleken niet te kloppen met mijn fysieke ervaring over vallen. Ik had angst voor vallen en wanneer ik die val op de gladde stoep langzaam terugspoel dan zie ik dat er angst in mijn lijf zat en ik al mijn spieren aangespannen hield net voor ik viel en mij realiseerde dat ik ging vallen. Tijdens de val zelf ontspande ik mijn spieren weer wat waarschijnlijk de val makkelijker heeft gemaakt en de nasleep bijna te verwaarlozen.

 

Als ik aan fysiek vallen terug denk, dan denk ik aan die keer dat ik van een zandbak rand afviel met 8 jaar. De val deed niet echt zeer, ik kwam ongelukkig op mijn linker arm terecht en later bleek toen ik pijn in mijn pols bleef houden dat mijn pols gebroken was. Dus in mijn geest is de koppeling gemaakt dat vallen pijn doet en niet dat pijn komt als consequentie van de val in sommige gevallen. Ook viel ik eens met de fiets, terwijl ik mijn 2 jarige zoon achterop de fiets in een stoeltje had en een auto ons bijna schepte die ons niet had gezien. Niemand raakte gewond, maar ik was wel overstuur dat een auto mij niet had gezien terwijl ik erg aanwezig op de weg reed op klaar lichte dag. Ik vreesde voor mijn kind dat zich vastgeklikt in het fietsstoeltje niet zelf kon helpen. Dus ook hier maakte mijn geest de connectie met vallen, dat het een nare gebeurtenis is en het je kan overkomen zonder dat je er zelf invloed op hebt. Met schaatsen ben ik in het begin ook wel tig keer gevallen, maar ik heb mij nooit echt bezeerd, het vallen werd door mijn geest wel gekoppeld aan mislukken en het nog niet onder de knie hebben.

 

Dus mijn geest zag tot nu toe vallen als iets dat gepaard gaat met pijn, consequenties, het zelf niet onder controle hebben en mislukken. En ik accepteerde dat en stond toe dat het woord vallen zo werd geïnterpreteerd binnenin mij. Geen wonder dat ik angst had voor de val op mijn gladde stoepje en ervan overtuigt was dat er fysieke consequenties zouden zijn, ik me stom voelde dat ik viel en mijzelf niet onder controle had om mij staande te houden. Zo terugkijkend was het erg voorspelbaar hoe ik zou gaan reageren op mijn val, gezien mijn verleden, dat ik nog in ere had gehouden.

 

Wanneer ik kijk naar mijn proces dan heeft het woord vallen/falen dezelfde impact op mij. Wanneer ik nog niet de regie op een bepaald punt  als een kracht vanuit mijzelf aanstuur dan voelt het alsof ik het niet onder controle heb en dat ik daardoor zal mislukken in mijn proces, wat vervolgens met pijn gepaard gaat door het falen wat ik in mij ervaar en vrees voor de consequenties die dat met zich mee zal gaan brengen. Wat ik mij niet realiseer is dat ik zo vaak val in mijn proces wanneer ik in het proces ben van het mij eigen maken van mijn correctieve maatregelen voortvloeiend uit de realisaties gedaan in mijn zelfvergevingen. Dat doorloop ik eenvoudigweg en daar ben ik flexibel in en zie ik niet als falen/vallen maar als een proces. Het is met name het concept vallen dat angst oplevert, het fysieke vallen in de vorm van iets nog niet onder de knie hebben maar wel lerende zijn levert mij niet zozeer angst op. Ik geniet er eerder van om mijzelf stapje voor stapje verder zien te komen in het proces van mijzelf begrijpen en daardoor mijzelf te kunnen veranderen om zo mijn verleden niet te recyclen tot in den treuren. Vallen is essentieel als een graadmeter van waar ik sta en wanneer ik het flexibel neem dan doet het geen pijn en kan ik gewoonweg weer opstaan.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oude ervaringen van vallen en oude emoties vast te houden om elke keer als het concept vallen zich voordoet dit te projecteren op mijn nieuwe ervaringen om zo niet te kunnen groeien, maar mijzelf terug trek naar de limieten die ik al bewezen had als niet effectief.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet los te hebben gemaakt van deze oude ervaringen/emoties en deze nog steeds te gebruiken als valide gebruiksaanwijzing bij vallen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om te vallen voor de consequenties die het brengt die ik vervolgens moet doorlopen en zo elke keer weer geconfronteerd hiermee wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de confrontatie met de consequenties die ik vrees bij vallen als een nieuwe angst te etaleren voor het moeten doorlopen van nog meer consequenties dan ik al gewaar ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor het doorlopen van nieuwe consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om consequenties als naar te ervaren, als een soort van straf voor het niet juist gehandeld hebben te ervaren en dus het op de blaren moeten zitten te willen omzeilen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘short cuts’ te willen bedenken om geen consequenties te hoeven doorlopen waar geen eind aan lijkt te komen en mij niet te realiseren dat ik deze consequenties creëer en dus ook kan stoppen of verminderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als falen te interpreteren als concept in mijn geest wat maakt dat er altijd eerst een drempel te nemen is voordat ik overweg kan met vallen en het niet als falen te zien door fysiek bewijs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een proces te willen doorlopen zonder vallen en opstaan om zo van pijn en vernedering door mijzelf gespaard te blijven en mij niet te realiseren dat ik dit gedrag van mijzelf om mijzelf omlaag te praten kan ombuigen door het te begrijpen en niet meer te gebruiken wanneer ik zie dat het geen nut heeft en alleen maar een overlevingsmechanisme van mijn geest is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zien dat mijn geest dit omlaag praten gebruikt om frictie in mij te creëren, om zo energie los te maken die mij in angst doet wegkruipen in de geest en mij laat denken dat ik de geest op deze symbiotische wijze nodig heb om te overleven als mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als pijnlijk te zien en mij niet te realiseren dat het het mijn ego is dat vreest voor pijn en vernedering en zolang ik mij één en gelijk aan het ego en de geest stel, zal het vallen in mijn proces pijnlijk zijn n een bedreiging van mijn bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vallen als een gebrek aan controle te ervaren terwijl controle van de geest is en mijzelf aansturen van uit mijn eigen kracht gelijk staat aan leven, leven hoeft niet te worden gecontroleerd, leven leeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te laten limiteren door het gebruiken van ervaringen/opinies/overtuigen vanuit het verleden over vallen en mij niet te realiseren dat het laten vallen van deze limitatie mij zal bevrijden van het rondcirkelen inmijn verleden en verandering te omarmen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te moeten lachen om mijn eigen val als reactie en zelfbekritisering en dus wel te zien hoe de vork in de steel zat maar niet de stap nam om direct korte metten met dit verleden te maken.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan voor vallen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn geest definitie van vallen leef en dat zoiets consequenties zal hebben. Dus ik stop met het uitleven van de geestversie van vallen, haal diep adem en vervang dit geest vallen met de fysieke versie die al aanwezig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leven in het hier en nu en alleen fysieke ervaringen zonder emoties/gevoelens/angsten te leven om zo de afhankelijkheid van de geest te minimaliseren en dus de geest als hulpmiddel te zien en te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het oude concept in de geest van vallen te signaleren  en stap voor stap, keer na keer te vervangen door mijn nieuwe fysieke definitie van vallen totdat het geautomatiseerd is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vertrouwen op de geest als enige bron, maar het altijd met mijn fysieke realiteit te toetsen, om zo onnodige geestvallen te ontspringen.