Dag 282 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 2 – zelfvergevingen en zelf corrigerende zinnen.

basisinkomengarantieDit is een vervolgblog op dag 281, het is aan te raden die eerst te lezen voor context.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opname van mijn dochter in het revalidatiecentrum als een afpakken te ervaren en daarmee de opname negatief te kleuren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verwijten dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander verwijt iets beter te kunnen dan mijzelf tot op heden is gelukt, waarbij ik mij opstel als slachtoffer en niet meer instaat ben om samen te werken of om kritisch te zien waar doelen hun doel voorbij streven. Ik stop het verwijten en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens te verwijten eerst bij mijzelf naar binnen te kijken en dan te zien hoe wij samen kunnen werken als thuisfront en revalidatiefront en niet mij door de angst te laten regeren dat ik faal en dat zij het beter doen en mij dat wel even laten zien door alles te veranderen en op de kop te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het revalidatiecentrum geen verschil zal maken, omdat wij al zoveel gelijke dingen zaken uitgeprobeerd.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een uitkomst in de toekomst te projecteren om in het heden mijn gelijk te kunnen halen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben dat zij misschien wel succes boeken met hun methode en mijn dochter fysiek sterker wordt. Ik stop de manipulatie van de werkelijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door de angst om te falen als ouder, de werkelijkheid zo te manipuleren dat ik er toch zonder gezichtsverlies vanaf kan komen, heen te prikken en mij te concentreren op het revalidatieproces van mijn dochter en wij als gezin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik gefaald heb als ouder en het revalidatiecentrum mijn dochter wel weer op de rails kan krijgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om te falen als ouder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als ouder ook kan falen of simpelweg niet de middelen heb om bepaalde dingen te bereiken. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet een concurrentiestrijd met het revalidatiecentrum aan te gaan, maar in plaats daarvan te zoeken naar wegen waar wij elkaar kunnen ondersteunen en samen kunnen werken zonder argwaan van mijn kant maar wel met  een gezonde kritische blik.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het revalidatieproces van mijn dochter op voorhand als een vijand/concurrent te zien en daardoor het gevoel te creëren dat ik ertegen moet vechten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vechten tegen een vijand die geen vijand is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een ander tot vijand maak om mijn vechtlust legitiem te maken en niet te durven zien dat ik mijn angsten niet onder ogen wil zien. Ik stop het vechten en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mensen niet meer in hokjes te stoppen van vijand of vriend om zo mijn angst te accepteren en mijn leven te laten leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vechten voor mijn dochter als normaal te zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van alleen maar vechten voor mijn dochter om dingen gedaan te denken te krijgen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van het systeem waar ik deel vanuit maak en mij met dit gedrag juist afzet tegen het systeem. Ik stop het vechten en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vechten, wat ik al jaren doe tegen het systeem als het gaat om mijn dochter, om te zetten in het assisteren van mijn dochter om haar weg te vinden in het systeem en dat gedaan te krijgen wat in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om elke situatie tussen mijn dochter en het systeem die ik als negatief bestempel en een zaak van maak om te bevechten door de ogen zie van een moeder die om de verkeerde redenen op haar nummer werd gezet door het OM.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slachtoffer zijn door eerdere gebeurtenissen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de thuisschool zaak die voor de rechter kwam nog niet volledig verwerkt heb en dus de mechanismen die spelen nog niet onder ogen heb gezien om ze te kunnen stoppen en niet langer te projecteren. Ik stop het slachtoffer zijn en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de thuisonderwijs ervaring met de rechter  uit te schrijven, publiek of privé, om te zien welke mechanismen/patronen ik nog steeds in stand houd en projecteer op andere gebeurtenissen die dat triggeren en waarom zij dat triggeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ervaren en te projecteren wanneer ik rampspoed verhalen lees van kinderen die zonder veel aanleiding uit huis worden geplaatst omdat het systeem vond dat zij niet aangepast genoeg waren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor het onvoorspelbare van het systeem, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb voor mijn eigen onvoorspelbaarheid en de stappen die ik zou kunnen zetten gedreven door angst. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst adem te halen alvorens ik iets beslis te doen of te gaan doen waar ik weet dat angst op de loer ligt of ik al zie dat ik bevangen ben door angst en ik gekke hazensprongen ga maken om te redden wat ik denk dat er gered moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om constant op mijn hoede te willen zijn voor wat zou kunnen gebeuren en mij niet te realiseren dat ik niet één met de adem kan zijn in elk moment wanneer ik angst voor een (denkbeeldige) vijand vooropstel aan leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van argwaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander als mijzelf argwaan. Ik stop de argwaan en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om argwaan in te wisselen voor gezond verstand en mijzelf te ondersteunen met de adem hierin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik alles moet slikken van het systeem of er tegenin moet gaan als een vechtersbaas en mij niet te realiseren dat er ook een tussenweg is, één waar ik niet participeer in polariteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van polariteit en wil vechten of alles wil slikken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op die manier verstrikt raak in een polariteit en totaal voorbij ga aan het leven waar polariteit niet iets is waar energie naar uit moet gaan. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in te zien dat er een scala van effectieve manieren is om, om te gaan met een situatie waar bepaalde taken van mij als ouder voor een korte periode uit handen worden genomen. En dus niet vanuit angst in eenpolariteit te schieten die wel als veilig aanvoelt maar het tegenovergestelde bereikt van wat ik wil bereiken. Uiteindelijk zal mijn dochter voor zichzelf moeten opstaan en haar leven zo gaan inrichten dat zij effectief kan en wil zijn omdat zij weer actief deel wil en kan deelnemen aan het systeem zonder opgeslokt te worden door generaliserende de eisen van het systeem. Dit is hetgeen ik mijn dochter mee wil assisteren zonder energie te verliezen aan het vechten tegen (denkbeeldige) vijanden.

Dag 221 van 2555; een moeder doet dat – deel 3

equal money capitalismIn deze blog zal ik de correctieve zinnen en verbintenissen aangaan om zo mijn verandering tastbaar en fysiek te kunnen maken en de reis tot verandering, op dit punt van geloven in mijzelf dat ik kan opstaan in mijzelf, te aanvaarden en toe te passen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik in een patroon verval van niet te durven opstaan in mijzelf als leven dan stop ik haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er angsten in mij zijn die ik voor waar/fysiek/reëel aanzie die mij tegenhouden te staan als en in het leven. Ik stop de angst in mijzelf, onderzoek deze en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra de angst mij bevangt en mij stopt om interactie met mijn fysieke werkelijkheid te hebben direct te stoppen in dat moment en te onderzoeken waar die angst aan ten grondslag ligt, zodat ik de angst kan opruimen en bezien voor wat het is om zo in werkelijke interactie met mijn fysieke werkelijkheid verder te kunnen.

 

Wanneer en als ik mijzelf niet zie opstaan in mijzelf als leven omdat de gevolgen mij tegenhouden dit te doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet in het moment ben/leef maar mij bezig houdt met de gevolgen in de toekomst die ik al had kunnen voorkomen door in gezond verstand te beginnen aan het staan en wanneer het staan in het belang van een ieder is gedaan dan zullen er geen gevolgen ontstaan waar ik angst voor hoef te hebben of mijzelf door hoef te laten beperken. Ik stop het projecteren in de toekomst vanuit een punt van angst en niet handelen in het belang van een ieder en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren zien wanneer ik mij laat beperken om op te staan in mijzelf als de ander als en in het leven door niet in het moment te zijn en zo niet het geheel te kunnen overzien door het principe van ‘in het belang van een ieder’ niet toe te passen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik angst voor de ander heb als mijzelf wanneer ik wil staan in mijzelf als de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat  niet de ander maar ikzelf degene ben waar ik angst voor heb, de angst om te falen en niet op te staan is een grotere vijand dan de ander in werkelijkheid voor mij is. Ik stop de angst voor mijzelf en mijn falen en haal diep adem en participeer in mijn fysieke werkelijkheid 1 en gelijk aan alles.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om falen en de angst voor falen niet om te vormen tot een imaginaire vijand die ik projecteer op de ander waar ik tegen wil zeggen, stop tot hier en niet verder, en zo op te staan in mijzelf.

 

Wanneer en als ik zie dat ik niet sta en wacht tot een ander opstaat als mij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn eigen leven moet leiden, mijn eigen hobbels in het leven moet nemen en de ander dat niet voor mij kan doen. Ik stop het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid voor mijn eigen leven en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het opstaan in mijzelf als en in het leven niet van anderen te laten afhangen maar te zien/begrijpen/realiseren dat door zelfoprechtheid ik kan zien wat in het belang vaneen ieder is waardoor het staan in mijzelf als de anders als en in het leven als een vanzelfsprekendheid wordt en niet iets dat een drempel heeft waar ik mijzelf eerst overheen moet duwen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie fantaseren over het opstaan in mijzelf als de ander in en als het leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat fantaseren in de geest niets van doen heeft met mijn fysieke werkelijkheid en ik in de geest altijd als de winnaar en de beste een overwinning behaal zonder in het belang van een ieder te handelen. Ik stop de fantasiewereld waarin ik de held ben en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als held op te werpen in mijn geest en dan aan te nemen dat ik dat ook kan zijn in mijn fysieke werkelijkheid zonder eerst alle ruis in de vorm van angst, emoties, gevoelens aan te pakken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie opstaan in en als mijzelf maar dit niet kan geloven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet kan geloven dat dit echt is, omdat dergelijke scenario’s meerdere malen in mijn geest zich hebben afgespeeld en ik zodoende mijzelf niet vertrouw. Ik stop het wantrouwen van mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik mijn fysieke werkelijkheid niet kan geloven en met name mijn daden daarin ik onderzoek hoe het komt dat ik geen vertrouwen in mijn kunnen heb en hoe het komt dat ik mijzelf op deze manier wil saboteren en terug duwen in de spelonken van mijn geest.

 

Wanneer en als ik mij laat verleiden tot de polariteit van ‘ik kan het’ versus /ik kan het niet’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik alleen mij zal bewegen van de ene pool naar de andere en nooit bevrijd zal zijn van de polariteit zolang ik participeer. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vertrouwen in mijzelf te hebben en te zien/begrijpen/realiseren dat een polariteit hierin mij niet gaat ondersteunen, maar dat het moment mij laat zien of opstaan in mijzelf als en in het leven nu moet plaatsvinden of beter met tact genomen kan worden omdat de situatie er niet klaar voor is en ik zal moeten zien wat hier daadwerkelijk is en wat er aan de hand is en dus nog even moet wachten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit tactisch wachten niet vaak te gebruiken want doorsnee genomen kan alles en zou alles in het moment gecorrigeerd moeten worden om geen kansen te laten voorbij gaan die zich vervolgens als een loop weer aandienen.

 

Wanneer en als ik mij opgelucht en blij voel nadat ik ben opgestaan in mijzelf als en in het leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit zegt dat ik vele malen niet ben opgestaan en ik niet de blijheid voel dat ik het wel heb gedaan. Ik stop de blijheid en het gevoel van opluchting maar zie het als een signaal dat ik meer zal moeten opletten op de momenten dat ik kan staan en zou moeten staan als en in het leven als de ander en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het opstaan in mijzelf in en als het leven niet op te potten als een soort van Dagobert Duck die op zijn geld zit, maar te staan daar waar het nodig is en een natuurlijke uitvloeisel is van mijn zelfoprechtheid en correctie in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik angst in mijn fysieke vleselijke lichaam voel op het moment dat ik weet dat ik zou moeten staan in mijzelf gelijk aan het leven en niet weet of ik het kan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er nog teveel angsten zijn die ik laat meespelen als echte spelers op het toneel van het leven en ik dus nog niet klaar ben in dat moment om volledig te staan als wie ik ben of wie ik wil worden. Ik stop de fysiek gemaakte angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angsten omtrent het staan in mijzelf als en in het leven niet vleselijk/fysiek te laten worden maar preventief deze angst al op te ruimen alvorens het zich daadwerkelijk manifesteert.

 

Wanneer en als ik zie dat ik negatieve bedachte gevolgen over het gaan staan in en als mijzelf in en als het leven als de ander projecteer als reëel gevolg in mijn fysieke werkelijkheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik projecteer in de toekomst gebaseerd op angst en ervaring en niet mijzelf bezig houd met wat hier is. Ik stop de projectie en haal diep adem.

 

Dag 212 van 2555; je hoeft niet zo te schreeuwen

equal money capitalismAl fietsend vandaag naar de winkel reed ik langs een auto waar een kleuter half uit de auto op de achterbank hing en een moeder met het portier in haar hand. De kleuter gaf aan binnen nog iets te willen pakken, terwijl haar moeder steeds harder ging schreeuwen dat er geen tijd was en haar dochter in de auto moest gaan zitten. Dit is een plaatje dat de meeste ouders niet vreemd is en zij die geen ouders zijn vaak genoeg getuigen van geweest zijn. Een kwaaie moeder en een kind dat niet van plan is mee te werken.

 

Dit zijn van die momenten waar een eigen agenda niet in een gezamenlijke activiteit past. De moeder is kwaad omdat zij geen tijd denkt te hebben en snel snel weg wil, terwijl haar kind aan haar hoofd zeurt en haar plan om snel weg te sjezen in het water gooit. Het kind wil graag iets mee nemen van thuis en snapt niet waar haar moeder zich zo over opwind en is niet voornemens haar idee los te laten omdat zij simpelweg haar moeders hysterie niet begrijpt.

 

Het grappige aan dit voorval is dat de moeder zoveel tijd verdoet aan het schreeuwen tegen het kind en het zich opwinden en in de toekomst projecteren, dat zij gemakkelijk het kind even iets had kunnen laten pakken. Zo hadden ze misschien nog op tijd geweest en had ieder zijn ding kunnen doen. Echter deze 2 mensen verkozen het pad van de emoties, gevoelens en angsten om in plaats van hun relatie te verstevigen, afscheiding te creëren.

 

Zelf heb ik nooit geschreeuwd tegen mijn kinderen, wel ken ik het gevoel van denken te laat te komen, met kinderen die niet meewerken in jou optiek omdat er eigenlijk voor niets meer tijd is. Te laat komen kan alleen maar wanneer je al te laat in de auto stapt. Ook heb ik gezien bij mijn kinderen dat wanneer je te weinig en te onduidelijk communiceert er onbegrip en onzekerheid bij het kind ontstaat, waardoor het eerder geneigd is om zich vast te bijten in wat het wil als een soort van valse houvast/stabiliteit. Als 2 ego’s tegen elkaar op te gaan bieden is geen gezonde band voor ouder en kind, als ouders of opvoeders blijven we het voorbeeld of we dat nu door hebben of niet. Waarom schreeuwen kinderen tegen andere kinderen en zijn ze ongeduldig, omdat zij dat thuis zien als voorbeeld.

 

Probleem:

 

Als ouder niet in het hier en nu te zijn in elke adem waardoor de communicatie er 1 is die gebaseerd is op toekomst projecties en doordrenkt van angst door mee te bewegen op de energie van emoties en gevoelens.

 

Oplossing:

 

Als ouder hier te zijn in elke adem en effectief te communiceren zodat je beiden hetzelfde startpunt hebt waarin nog ruimte is voor wensen van beide partijen zonder dat de 1 de ander de wil oplegt uit angst iets te moeten missen.

 

Beloning:

 

Een relatie opbouwen met je kind in gelijkheid en eenheid waardoor ego’s niet te hoeven botsen en je echt kunt genieten van elkaar.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest mijn leven af te draaien en alles snel snel wil afhandelen waar ik mijn kind op sleeptouw meeneem, maar mij niet echt verbind met mijn kind en niet in zijn/haar schoenen kan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te kunnen verbinden met mijn kind wanneer ik in haast als mijn geest leef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vergeten dat mijn kind niet mijn gedachten kan lezen en dus instructie nodig heeft om te snappen waarom ik het van A naar B wil verplaatsen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om haast toe te laten in mijn leven en mij niet te realiseren dat ik zo niet in het hier en nu ben en zo ook niet alle gevolgen kan overzien van mijn handelen binnen mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wat redelijk voor mij lijkt ook redelijk voor mijn kind is en mij niet te realiseren dat ik in de schoenen van mijn kind moet kunnen staan om de gevolgen van mijn beslissingen te kunnen overzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zij te laat te komen en gezichtsverlies te lijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik alleen te laat kom door overmacht of een ineffectieve planning en dat frustratie over deze planning niet op en ander als excuus afgewend kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind niet te gebruiken als excuus waarom ik te laat ben, maar te zien dat ik niet effectief ben geweest in planning en communicatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beslissingen voor mijn kind te nemen in angst en niet te snappen waarom mijn kind steigert en de oneerlijkheid in mij wel kan zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten verleiden om mijn macht over mijn kind te laten gelden om zo mijn niet altijd effectief tijdsplannen onder het tapijt te kunnen schuiven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om soms te denken dat ik macht over mijn kind nodig heb om mijn zin door te kunnen drijven en niet mijn kind in overweging te nemen bij het maken van beslissingen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ouders door blogs duidelijk te maken dat schreeuwen en je zin door drijven bij je kind een slecht voorbeeld is dat doet navolgen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om terug te kijken naar de opvoeding die ik mijn kinderen gaf om door zelfvergeving en correctie te leren van mijn verleden om zo anderen te kunnen ondersteunen die daar behoefte aan hebben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet als haast te leven met mijn kinderen en in het algemeen in mijn leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het hier en nu te blijven terwijl ik bouw aan mijn relatie met mijn kinderen.