Dag 256 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem

basisinkomengarantieMijn relatie met het systeem is altijd al verzuurd geweest of laten we zeggen een rinse relatie. Met systeem bedoel ik dan de maatschappij/onderwijs/opvoeding als het gaat om mij de mond te snoeren en de wil opleggen. Door de jaren heen heb ik daar mee leren omgaan met vallen en opstaan. Ik experimenteerde met waar ik wel in opstand kon komen en leerde zo waar ik beter niet tegen de wil van het systeem in kon gaan. Op verschillende punten van mijn relatie met het systeem heb ik doormiddel van schrijven/zelfvergeven/corrigeren in de fysieke werkelijkheid helderheid gekregen en kon ik zien hoe ik mij het beste kan verhouden tot het systeem. En zoals dat gaat met het doorlopen van punten/onderwerpen, zo nu en dan steekt er opnieuw iets de kop op en dan is het aan mij/jou om te staan of om te ervaren waar we nog niet staan als zelf-aansturend beginsel dat handelt in het beste belang van een ieder.

 

Zo manoeuvreerde ik mij in de volgende situatie:

 

Mijn dochter van 16 heeft te kampen met fibromyalgie (weke delen reuma) en het laatste half jaar is het erg slecht met haar gegaan. Dit resulteerde in veel schoolverzuim en weinig fysiek reële hulp vanuit school. In eerste instantie probeerde zij haar werk bij te houden, maar met een lesprogramma dat gestoeld is op klassikaal onderwijs moesten we al snel inzien dat het onmogelijk is om bij te blijven wanneer je niet meer op school komt. Dit is al het tweede jaar dat op deze manier verloopt en nog de vorige school in Italië als de school nu in Nederland weten hoe ze om moeten gaan met een chronisch zieke leerling. Heb je nu zichtbaar lichamelijk letsel of een ziekte zoals kanker, dan is er allerhande regelgeving en kan er veel meer gedaan worden.

 

Daarnaast zal mijn dochter begin volgend schooljaar een revalidatie traject gaan lopen om te leren omgaan met haar ziekte, zodat ze fysiek en mentaal sterker wordt. Dit zal of 4 maanden poliklinisch zijn, maar na alle waarschijnlijkheid wordt het een 9 weken durende klinische opname in Rotterdam. Mijn dochter zal dit schooljaar doubleren, vanwege haar schoolverzuim, maar volgend jaar heeft zij door het revalideren al een valse start, naast haar reguliere schoolverzuim.

 

Na dit proces van 2 jaar met lede ogen te hebben aangezien en als Brugman te hebben gepraat zonder enig resultaat, voelde ik mij als ouder in de kou gezet door het systeem. Dus was het tijd om creatief na te denken hoe mijn dochter toch onderwijs op haar niveau te kunnen laten volgen en de revalidatie en het schoolverzuim zo min mogelijk invloed te laten hebben op haar schoolvorderingen. Ik kwam uit op een LOI cursus en na mijn verhaal bij een consulente van het LOI te hebben gedaan, kwamen wij tot de conclusie, dat ik bij de leerplicht vrijstelling moest gaan aanvragen om vanuit huis op de momenten dat mijn dochter goed is te studeren op haar niveau. Zo gezegd zo gedaan en ik schreef een brief aan bureau leerplicht.

 

Dit was de weg zoals hij binnen het systeem gelopen moest worden, maar ik voelde al aan mijn water dat wij nog absoluut geen ja in ons zak hadden van de leerplicht. We werden uitgenodigd voor een gesprek en deden de situatie uit de doeken en gaven aan dat zoals het er nu voorstaat mijn dochter volgend schooljaar weer niet zal halen, vanwege opnieuw veel schoolverzuim. Waar ik absoluut niet bij had stilgestaan is het feit dat, ik voor een ‘creatieve’ oplossing ‘out of the box’ had gedacht en dat het systeem daar niet aan doet. Dus de leerplichtambtenaar maakte mij al snel duidelijk dat wat ik voorstelde, het LOI, geen reguliere school is en dus voor de wet niet als normale schoolgang gezien kan worden. Ik denk dat het gesprek bijna een uur heeft geduurd en ik heb geprobeerd om te zien waar de mazen in de wet zaten, maar de wetshandhaver hield haar poot stijf, de wet is de wet. Waarbij ik haar vroeg wie straks de teleurstelling voor de kiezen krijgt als mijn dochter weer blijft zitten door inflexibiliteit van het systeem, waarop het systeem niet antwoordde ,want het systeem wilde niet in de schoenen van de ander gaan staan. Het systeem wilde regeltjes volgen en alles ordelijk laten verlopen waar uitzonderingen als een kop boven het maaiveld afgemaaid moet worden. Ik was boos en teleurgesteld en ik voelde mijn relatie met het systeem langzaam maar zeker verzuren.

 

Na de resultaten van de leerplicht met de school van mijn dochter te hebben besproken werd mij geadviseerd om een ‘second opinion’ te gaan vragen bij de leerplicht en het er niet bij te laten zitten, want er moest een betere oplossing te vinden zijn volgens de school. Met een naam van een dame op zak belde ik de leerplicht en vroeg deze dame voor een ‘second opninion’ en daarmee zag ik de hel op aarde. ‘Second opinions’ daar deden ze niet aan en al gauw  zag ik dat ik olie op het vuur had gegooid en moest ik toezien hoe mijn relatie met het systeem vastgelopen was.

 

De school gaf aan dat zij niet veel voor mijn dochter kunnen betekenen, er kan niet gesleuteld worden aan het rooster. Later op school komen is niet te regelen en niet alle leraren zullen willen meewerken aan het op afstand mijn dochter bijhouden wanneer zij veel thuis is. Dus 2 keer een kat in de zak, bij de leerplicht en bij school. Een consulente van een stichting die ik om raad vroeg, raadde mij aan om een rugzakje (wat begin 2014 verdwijnt in zijn huidige vorm) nog even snel aan te vragen en dan ter ondersteuning van die €3000 euro anderhalve vak bij de wereldschool in te kopen. Ik zag sterretjes, zijn ze nu allemaal van de pot gerukt dacht ik. Ik kan een complete cursus HAVO/VWO met begeleiding inkopen tegen een ruime €4000 en dan zijn we niemand tot last, halen geen potjes/subsidies leeg en mijn kind is instaat om door te studeren ook in de periodes waarin zij slecht is. Tot voorkort kon ik er dan ook niet bij dat duurdere en omslachtigere oplossingen wel mogen maar 1 waar je GEEN ‘foot print’ op het systeem zet die mag absoluut niet bewandeld worden. Inmiddels begrijp ik dat er verschillende partijen baat hebben bij de omslachtige manier en het systeem wil kinderen in de schoolbanken en niet iets dat lijkt op thuisscholing waarbij de propaganda en hersenspoeling minder effectief zal verlopen. Ik vecht dus tegen mensen die geld verdienen met deze wijze van aanpak en die zullen dat niet zomaar uit handen gaan geven.

 

Het systeem duldt geen uitzonderingen, geen afwijkingen, ook niet wanneer je er niets aan kunt doen wanneer je getroffen wordt door een chronische ziekte waardoor je wereld en je vooruitzichten in elkaar storten. Je bent een uitzondering en daar houdt het systeem niet van, dus negeert het systeem je of het systeem haalt je bruut weer bij de rest dat als makke schapen volgt omdat het nu eenmaal zo hoort. Mijn vertrouwen in het systeem is dan ook op dit punt naar nul gezakt, omdat ik op mijn beurt geen kortzichtigheid/tunnelvisie van het systeem accepteer, waarbij ik ook zie dat dit niet de manier is om met elkaar om te gaan. Dit is de manier die paranoia in de hand werkt, waarbij vervolgens elke handeling er één wordt vanuit angst.

 

Probleem:

Het niet willen volgen van starre regelgeving die niet kan/wil omgaan met afwijkingen/uitzonderingen, waaruit paranoia ontstaat jegens het systeem en ik mijzelf lamgeslagen voel door het systeem en mij genoodzaakt zie en totaal geabsorbeerd word door het denken over het vinden van wegen binnen de wet om zo toch MIJN oplossing door te kunnen zetten.

Oplossing:

De paranoia loslaten en deze zien als de angst voor het systeem en daarmee de angst voor mijzelf als onderdeel van het systeem. En te zoeken naar een oplossing die echt in het belang van een ieder is.

Beloning:

Geen angst voor het systeem als mijzelf als onderdeel van het geheel hebben, maar wegen weten te bewandelen vrij van angst die het dichts bij “het belang van een ieder” komen.

Dag 44 van 2555; reclame doet mij niets, ik kan zelf beslissen

Dag 44 van 2555; reclame doet mij niets, ik kan zelf beslissen  Uit de documentaire “Psywar” een vertaald citaat:

” Dingen/produkten maken ons niet gelukkig. Wat mensen gelukkig maakt, blijken geen materiële zaken te zijn. Wat mensen gelukkig maakt, zijn die dingen die gekoppeld zijn aan sociale zaken, autonomie en ontspanning.”

” Wanneer we vragen wat mensen gelukkig maakt, zijn het zelden materiële zaken. Het probleem is dat kapitalisme materiële zaken moet verkopen. reclame neemt beelden van het leven dat wij graag willen hebben zoals:  connectie voelen, sociaal leven, vriendschap, familie, intimiteit en seksualiteit. Dat zijn de beelden die worden gelinkt aan objecten/produckten. Dat maakt reclame een waarheid en een leugen op hetzelfde moment. reclame is de waarheid, omdat het onze echte verlangens reflecteert.”

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat meer en groter leidt tot beter, een beter leven, terwijl ik door dit geloof aan te hangen alleen maar inspeel op beelden in mij en deze trigger om dit geloof in meer en groter te rechtvaardigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven zo in te richten dat er altijd meer en groter zou volgen op het voorafgaande zonder rekening te houden met het feit dat meer en groter met net zoveel gemak kunnen omslaan in minder en slechter.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geschokt te zijn en vol ongeloof toen meer en groter niet het logisch gevolg van mijn leven was en minder en slechter een trend werd die zich in een neergaande spiraal ontvouwde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dingen die ik verlangde daar waren omdat ik gemanipuleerd werd door de reclame in mijn wereld die inspeelde op mijn diepste verlangens en dat omzette in produkten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te snappen waarom ik bepaalde produkten zou moeten kopen maar wel zie/voel dat er knoppen bij mij worden ingedrukt die mij een warm gevoel geven bij dit produkt en beantwoorden aan een diep verlangen in mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geluk en produkten/materiële bezittingen te koppelen ook al kocht ik ze niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een groter huis als vrijheid te zien en een connectie met het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eenleven lang te zoeken naar vrijheid door steeds grotere huizen te wensen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een looser te zien wanneer ik niet een groter huis heb en daardoor minder vrijheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mislukt te zijn in het leven wanneer de gevoelens die door de samenleving gekoppeld zijn aan beelden van produkten niet verwezenlijkt kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf af te vragen waarom anderen wel die produkten hebben die hun diepste gevoelens beantwoorden en waarom mij dat niet is gelukt. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloers te zijn op mensen die meer/betere produkten hebben dan mij en daardoor meer heel zijn dan mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het beantwoord krijgen van mijn diepste gevoelens te zien als mijn doel in het leven en totaal voorbij te gaan aan mijzelf en wie ik ben in dit leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te hebben afgescheiden van consumentisme om zo mijzelf niet gemanipuleerd te voelen in het kopen van dingen die ik niet wens en mij niet realiserende dat ik daardoor met een soort van gat blijf zitten omdat daardoor niets beantwoord/resoneert aan/met de diepste gevoelens in mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn diepste gevoelens en wensen omtrent, vrijheid, connectie, socialiseren, vriendschap, intimiteit, seksualiteit te willen vervullen door zaken van buiten af en mij niet te realiseren dat deze gevoelens niet echt zijn, zolang het gevoelens zijn en geen handelingen/zelfexpressie gebaseerd op zelfvertrouwen en zelfintimiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reclame als een leugen te zien, maar tegelijkertijd wel een programmering toe te staan die bij het denken aan mijn diepste gevoelens opplopt of ik daar nu op handel of niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij zoekende zijn naar vrijheid, intimiteit en connectie en bereidt zijn alles te geloven dat ons dichterbij brengt bij ons hoogste doel in het leven, maar ons niet realiseren dat wij al vrijheid, intimiteit en connectie hebben in onszelf die we niet vertrouwen omdat we nog niet instaat zijn onszelf te vertrouwen en zodoende ons liever keren naar produkten die deze gevoelens reflecteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij zien dat we in de maling worden genomen door de reclame technieken om produkten aan ons te slijten, maar waar wij niet willen zien dat diezelfde technieken worden gebruikt als propaganda om ons doen te geloven dat we oorlog moeten voeren, meer olie nodig hebben, het okay is dat wij eten en anderen niet en ons meer te voelen op basis van afkomst en nationaliteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij geen vraagtekens zetten bij het feit waarom de één wel slaagt in het leven en de ander niet en enkel en alleen een leven lang vechten om tot de groep te behoren die geslaagd is in het leven en niet te willen inzien hoeveel lijken we achter ons moeten laten om dit doel te bereiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet meer instaat zijn en niet meer willen onderzoeken of de kennis die ons zo gretig wordt gegeven één van waarde is of een techniek om ons te manipuleren in die positie in het leven die van ons wordt verwacht als goede burgers.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij onszelf identificeren met de produkten die wij kopen op basis van het onderliggende gevoel dat door beelden/reclame getriggerd wordt en ons niet te realiseren dat wij alleen dat kunnen zijn wat we zijn en alles van buitenaf opgelegd als een soort van decoratie is persoonlijkheid, wat ons alleen maar verderaf brengt van wie we eigenlijk zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij toestaan dat reclame/propaganda ons zombifiseerd en ons als in een trance door het leven laat gaan om zo de minste last van ons te ondervinden en de kans te minimaliseren dat wij opstaan en onze stem laten horen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om daar waar mogelijk anderen te informeren over de werking van reclame/propaganda om zo duidelijk te maken dat zelfverantwoordelijkheid nodig is om onderscheid te maken tussen wat er toe doet en verandering kan brengen voor al het leven op de aarde en dat wat ons helpt wegdromen in zombieland.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwordelijkheid te nemen als het gaat om reclame/propaganda en het daar te stoppen waar ik merk dat ik toesta dat het grip op mij heeft en mij beïnvloed om niet meer te handelen in het voordeel van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelens van meer willen en eigenwaarde afmeten aan het meer hebben, te stoppen en te zien dat ik handel vanuit jaloezie en het minder voelen dan, door te participeren in mijn ego.