Dag 233 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – menstruatie – deel 3

equal money capitalismVandaag schrijf ik de correctieve zinnen en mijn verbintenissen rond het onderwerp menstruatie, als een voortzetting op de dimensies die ik gisteren heb aangesneden en doorlopen.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in een polariteit zie gaan van geen menstruatie meer willen hebben dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het verlangen om geen menstruatie meer te hebben de andere kant van de polariteit is en ik geen verlangen naar nog de ene pool of de andere hoef te hebben om hier te kunnen zijn in elke adem. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer polariteit te gebruiken als afleiding om niet te zien dat ik in afscheiding een relatie probeer te hebben met mijn menstruatie en vagina vanuit een punt van negatieve/positieve lading.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina zie beschuldigen van de pijn die ik ervaar tijdens een menstruatie dan stop ik en haal ik diep adem. Ik realiseer en zie dat mijn vagina in mijn perspectief mijn vrouwelijkheid vertegenwoordigt die elke maand gereed staat als lijf voor het moederschap ook als dat niet nodig/gewenst is. Ik stop het beschuldigen en de connectie tussen mijn vagina en vrouwelijkheid en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vechten tegen mijn ovuleren maar het te nemen zoals het komt en niet in gevecht te gaan met mijn fysieke lijf, maar liever te kijken wie ik ben in de pijn van mijn menstruatie.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als een geheime entiteit zie benaderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in mijn leven op dit punt van geheimzinnigheid door voorgeprogrammeerd te zijn en dat te beschouwen als van mijzelf. Ik stop met de geheimzinnigheid rond mijn vagina en sta 1 en gelijk als en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering niet te verwarren met wie ik werkelijk ben, maar te zien als wie ik ben geworden en zo mijn vagina te zien en ervaren als  een lichaamsdeel als alle andere.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie schamen voor mijn vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet voor 1 lichaamsdeel kan schamen als ik mijzelf als eenheid gelijk aan het leven beschouw. Ik stop de schaamte en heel de gebroken relatie met mijn lijf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om schaamte als een indicator naar verandering te nemen en mijzelf te beseffen dat dit een begin van mijn bewustwording op het punt van mijn gebroken relatie met mijn lijf is.

 

Wanneer en als ik mijzelf langzaam mijn vrijheid zie verliezen door lange snel opvolgende menstruaties dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een geest projectie is en niet gebaseerd is op de werkelijkheid en dus een afleider voor wat werkelijk hier is. Ik stop de afleiding en leef mijn vrijheid door mij te bevrijden van mijn emoties/gevoelens/angsten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat mijn vrijheid niet door mijn vagina afgepakt kan worden, maar dat ik de enige ben die instaat is om mijn vrijheid in te perken door angsten/emoties/gevoelens.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie gaan in de angst voor de dood dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dood te gaan omdat ik op een punt ben waar ik verandering met beide handen kan aangrijpen wat mijn geest ziet als de dood of het verwerpen en niet veranderen op dit punt. Ik stop de angst voor de dood/verandering en beweeg mij 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om veranderingen te omarmen en niet te ervaren als dood en verderf. Waarbij ik mijn vagina niet als de brenger van de dood waarneem of hetgeen dat mij kan besturen alsof het een eigen entiteit is, maar mij te realiseren dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid moet nemen voor het leven dat ik leef.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het patroon van speciaal zijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik iets speciaals nodig heb om mijzelf als speciaal en waardig te kunnen ervaren. Ik stop deze honger naar speciaal zijn en leef 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen enkel lichaamsdeel als speciaal te bestempelen om zo mijn eigenwaarde te kunnen ervaren en leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie ervaren als vies dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het woord vies niet alleen op mijzelf als fysiek vies/onder het bloed zie , maar ook als vies als een vieze persoonlijkheid, waardoor het woord extra hard binnenkomt. Ik stop de associatie met het woord vies en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat het vies ruiken als een equivalent voor een vieze persoon hier door mij gebruikt wordt op een minder bewust niveau. Ik wil niet zien/ervaren dat anderen mij op afstand kunnen ruiken voor de vieze/oneerlijke persoon die ik ben, dus houd ik dat liever geheim en schaam ik mij liever op voorhand voor eventuele geurtjes die meer in mijn geest aanwezig zijn dan in mijn fysieke werkelijkheid, om mijn ware aard te verraden.

 

Wanneer en als ik mijzelf  in de wacht zie zetten om te wachten tot iets plaatsvind, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan leven als ik wachtende ben op iets dat komen gaat. Ik stop het wachten en leef in het hier en nu.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit meer 7 jaar op iets te wachten als een verlangen dat eindelijk uit gaat komen, maar mij te beseffen dat het leven in elke ademhaling zit en elke gemiste adem een gemiste kans op verandering in het leven is.

 

Wanneer en als ik mijzelf onzichtbaar zie maken voor pijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben om te leren van de pijn over wie ik ben als en in de pijn en zo verandering te vrezen. Ik stop het mijzelf verstoppen voor de pijn als verandering en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren van de pijn in mijn lijf en gelijk en 1 te gaan staan aan de pijn om mij verder te laten voeren door de adem en als geheel de verandering te betreden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie als het middelpunt van het bestaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat wanneer ik het middelpunt van mijn bestaan zou zijn ik om mijn eigen as zou ronddraaien in kringetjes en nooit uit het kringetje zou kunnen ontsnappen. Ik stop het ronddraaien in kringetjes en durf de stap uit de kring te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij als punt midden in de wereld te zetten om 1 en gelijk te participeren als en in het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie gebruiken om mij verder af te scheiden van mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf opzettelijk afscheid van mijn vagina om het niet onder ogen te komen wat er werkelijk dwarszit. Ik stop de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst tot een eeuwigdurende menstruatie  niet te gebruiken om mij in de greep van de geest te houden. En zo niette zien dat ik niet instaat ben om als geheel te functioneren zonder emoties/gevoelens/angsten omtrent lichaamsdelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met een ideaalbeeld dat gecreëerd is door de media over vagina’s, ik stop en adem haal. Ik realiseer en zie dat ik nooit aan een gefoto-jokte versie van een vagina kan voldoen/zou moeten voldoen om mijzelf volledig en waardig te voelen. Ik stop het vergelijken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen vergelijking te gebruiken om eigenwaarde te bewerkstelligen, vanuit een punt van oneerlijkheid met mijzelf en mijzelf als het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan voor de menopauze dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik met een polariteit te maken heb die ik installeerde op mijn 7e. Ik stop de angst voor de menopauze als een toekomst projectie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te projecteren in de toekomst over de menopauze, maar het te doorlopen als het daar is en met gezond verstand dit als geheel en gelijk en 1 aan het leven te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie wensen en verlangen naar de menopauze dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de gevolgen niet kan overzien van mijn verlangen. Ik stop het wensen en verlangen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de menopauze niet als een ideaalbeeld te zien zonder dat ik weet hoe dat in werkelijkheid bij mij gaat plaatsvinden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verlangen naar de vrijheid uit de media/reclame spots dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een voorgeprogrammeerd beeld vanuit de media is dat ik najaag om vrijheid te kunnen ervaren. Ik stop het verlangen naar vrijheid door los te zijn van mijn vagina en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de voorgeprogrammeerde vrijheid niet te gebruiken om 1 en gelijk aan mijn lijf als het leven te worden, maar in zelfoprechtheid te zien/realiseren/begrijpen dat eenheid alleen kan plaatsvinden wanneer alles 1 is en gezien wordt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie geloven dat mijn vagina mij aanstuurt dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat een deel van mij nooit het geheel kan aansturen, maar dat aansturen de som van alle delen is. Ik stop het geloof in de supermacht van mijn vagina en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om 1 en gelijk te gaan staan aan mijn vagina en het geen superkrachten toe te kennen om het zo de schuld te kunnen geven van al het kwaad dat mij overkomt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie overtuigen dat de vagina geen plezier kan opleveren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een zuurpruim ben geworden die liever het slachtoffer van zichzelf is dan de angst in de ogen te zien. Ik stop deze overtuiging en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat mijn vagina wel degelijk garant staat voor plezier net zoals ongemak van tijd tot tijd.

 

Wanneer en als ik mijzelf buitengesloten voel door mijn vagina dan stop ik en haal ik adem. ik realiseer en zie dat ik in afscheiding ben van mijn fysieke lichaam. Ik stop de afscheiding en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelens van buitengesloten te zijn als een rode vlag te gebruiken om te zien dat ik afscheiding van mijzelf besta.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als vijand zie beschouwen dan stop ik e haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik met mijzelf in gevecht ben en mijn lichaam niet accepteer als een geheel. Ik stop het gevecht met mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te bevechten, maar te zien waar ik bang voor ben om dat zo onder ogen te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in polariteit waarin ik mij meer en minder voel dan mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik heen en weer ga van pool naar pool, waardoor niets verandert en er geen eenheid ontstaat. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te hebben voor verandering in welke vorm die zich ook aandient aan mij.

 

Wanneer en als ik mijzelf beperkt voel door mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat alleen ik mijzelf kan beperken als geheel en niet een deel van mij dat ik om die reden zijn bestaansrecht ontken. Ik stop het gevoel van beperking en zie dat ik mij hierdoor beperk e haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te beperken door een gevoel van beperking en mijzelf te tonen dat er angst onder dit gevoel van beperking zit, de angst voor verandering.

 

Wanneer en als ik mijzelf door aanraking van mijn vagina, tijdens het schoonhouden gedurende mijn menstruatie, mijzelf in robotische handelingen zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een echte fysieke aanraking met mijn vagina in deze periode niet aankan door de emotionele ballast die ik op mijn menstruerende vagina heb gelegd. Ik stop de gevoelloze aanraking en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijn vagina aanraak, om welke reden dan ook, ik dat doe als een echte fysieke aanraking en niet een aanraking aangestuurd door de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf als slaaf mijn menstruatie zie doorlopen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf slaaf heb gemaakt aan de vagina als losse entiteit van mijzelf om te hopen op de vrijheid van geen menstruatie te hebben. Ik stop het slaaf zijn en participeer  in gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen slaaf te zijn van mijn eigen geest en altijd te handelen vanuit het principe “in het belang van een ieder” om zo mijzelf aan te sturen in zelfoprechtheid door zelfverantwoordelijkheid te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie terroriseren met alle emotionele ballast die ik heb omtrent mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zo mijzelf afscheid van mijzelf en zo mijn zelfexpressie beperk. Ik stop het terroriseren en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf nog het leven te terroriseren met de inhoud van de geest en altijd te zoeken naar dat punt van evenwicht waar ik kan handelen in het belang van een ieder en zo mijzelf niet te saboteren. Ik kan niet accepteren en toestaan dat ik mij anders voordoe dan wie ik ben als de expressie van het leven.

Dag 215 van 2555; mij bewegen in het volgende moment door te stoppen in het hier en nu

equal money capitalismIk ben aan het dralen, ik heb geen onderwerp om over te schrijven, oftewel een blééh moment. Maar zelfs zulke momenten kunnen mij wat vertellen over mijzelf. Hoe komt het dat ik niet echt zin heb om te schrijven en alle mogelijke onderwerpen 1 voor 1 afschiet? Hoe komt het dat ik niet even de rust kan nemen, even een moment voor mijzelf om wat woorden in een blog te schrijven? Waar ben ik in dit moment, dat iets voor mijzelf doen niet als het juiste aanvoelt? Ik ben al bij morgen, in mijn geest ben ik de dingen aan het ordenen die ik morgen wil ondernemen. Het wordt een drukke dag, misschien zelfs wel een te drukke dag, in de zin van teveel zaken in 1 dag. Dus bij het idee aan een te drukke dag morgen begin ik er in mijn geest nu al aan en is alles in het hier en nu onbelangrijk en teveel. De vraag is natuurlijk of het mij helpt om niet meer in het hier en nu te zijn om morgen te laten slagen?

 

Probleem:

 

Niet in het hier en nu zijn, en in plaats daarvan de dag van morgen al aan het lopen om die dag langer te laten lijken waardoor alles wellicht wel haalbaar is. Het probleem echter is dat ik de dag langer maak met een geest extensie wat alleen maar meer gevoelens en emoties oplevert.

 

Oplossing:

 

De volgende dag of zelfs het volgende moment alleen dan beginnen wanneer het zich fysiek aandient en ik mij er fysiek doorheen  begeef.  Een geest extensie geeft mij niet meer tijd in een moment of dag.

 

 

Beloning:

 

Effectief zijn in mijn fysieke werkelijkheid en zoeken naar dat punt waar haalbaarheid en onhaalbaarheid elkaar net niet kruizen. Zo kan er ook geen teleurstelling ontstaan of gejaagdheid, om dat te bereiken wat niet mogelijk is.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik de volgende dag al kan beginnen in mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mij zonder gevolgen kan onttrekken aan de fysieke werkelijkheid alsof die even stil blijft staan terwijl ik in mijn geest verblijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijd stil te willen zetten door in mijn geest te gaan en zo tijd probeer te winnen voor morgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op geleende tijd van vandaag, morgen te verlengen en mij niet te realiseren dat tijd geld is en dus geleende tijd net zoiets is als geleend geld dat binnen ons systeem met rente moet worden terug betaald, waarbij de rente de gevolgen zijn van de gemiste fysieke tijd terwijl ik in de geest ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dagen onhaalbaar te maken zodat ik uit angst dat ikhet niet haal in de geest verdwijn om fictieve tijd te rekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf weg te cijferen voor de nieuwe te volle dag die zich aandient die ik boven mijzelf stel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minder belangrijk te vinden dan de nieuwe volle dag die zich aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nog niet te hebben uitgevogeld waar ik sta ten opzichte van de nieuwe dag, terwijl ik mijzelf al weggecijferd heb zonder dat ik er erg in had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om taken in een nieuwe dag boven mijzelf te stellen en mij niet te realiseren dat ik gelijk kan staan aan de taken van de nieuwe dag zodat ik nog voorkom in de vergelijking en niet mijzelf van iets separeer waar ik tegelijkertijd deel aan moet hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf onbelangrijker te vinden dan de taken in de nieuwe dag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik de taken uitvoer ik wel deel aan deze vergelijking moet zijn en wanneer ik mijzelf dan onbelangrijker acht dan word ik dus geleefd door deze taken, ik heb hiermee dus mijn zelfverantwoordelijkheid weggeven aan deze taken van de nieuwe dag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijzelf niet aan te sturen mijzelf als stuurloos te voelen, als dralen wat een blééh gevoel geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen in elk moment ,waardoor ik geleefd/aangestuurd word door de taken die ik in de geest klaarstoomde die om te beginnen al vrij kansloos en onhaalbaar ogen/zijn binnen mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om hier te zijn en zo aan de werkelijkheid kan toetsten wat haalbaar is en wat niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zwaar gevoel op voorhand te voelen voor de zaken die nog gedaan moeten worden en door de geest zijn bedacht als een gemakkelijkheid die door mij in mijn fysieke werkelijkheid uitgevoerd moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om haalbaarheid als hoogste prioriteit te stellen want onhaalbaarheid werkt zelf-sabotage in de hand en gevoelens van teleurstelling.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om uit de geest te stappen en mijzelf door fysieke, tastbare handelingen weer terug in het hier en nu te krijgen en met gezond verstand mijn dag van vandaag af te ronden en een blog te schrijven en vervolgens morgen met frisse moed de dag te aanvaarden en dat te doen wat mogelijk/haalbaar is.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in de geest zie verdwijnen om de dag van morgen te verlengen en onhaalbare zaken haalbaar te maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik het onmogelijke wil doen en mijzelf niet wil teleurstellen na het creëren van zelf opgestelde valkuilen. Ik stop dit verdwijnen in de geest ,haal adem en participeer 1 en gelijk aan mijn fysieke werkelijkheid.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het hier en nu mijn fysieke taken te doen die ik in alle redelijkheid en haalbaarheid opstel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om morgen dat te doen wat in redelijkheid mogelijk is en niet te haasten en stressen om het onmogelijke te laten gebeuren wat niet kan in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet teleurgesteld te zijn door de beperkingen van de fysieke werkelijkheid en mijzelf niet als een supervrouw te wanen in mijn geest waar alles kan en alles lukt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om met beide benen op de grond te blijven staan, in het hier en nu, in de fysieke werkelijkheid om 1 en gelijk aan die fysieke werkelijkheid te kunnen participeren in haalbaarheid en effectiviteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geest en fysieke werkelijkheid niet met elkaar te mixen.

Dag 198 van 2555; het “ik word nooit boos” personage

equal money capitalismVandaag schrijf ik over het personage dat nooit boos wordt, nadat ik gisteren schreef over mijn onderdrukte en opnieuw gelabelde boosheid/woede in acceptabel gedrag. Door met dit punt bezig te zijn zag ik dat ik een personage aanneem wat mij als het ware een vrijbrief geeft om boosheid niet te hoeven voelen/erkennen en dus geen zelfverantwoordelijkheid daarvoor hoef te nemen. Daarnaast is dit een personage waarvan ik denk dat het zeer gewaardeerd wordt door anderen, het geeft een stabiel beeld van mij en mensen weten dan wat ze aan mij hebben en hoeven geen angst voor mijn woede uitbarstingen te hebben. Echter dit is een beeld wat ik schets dat ik graag in de ander zou zien, stabiel en geen angst voor woede uitbarstingen. Dus eigenlijk probeer ik dat te zijn wat ik graag in de ander zie, wat vervolgens is verworden tot een personage.

 

Probleem:

Ik neem een personage aan om zo geen boosheid/woede hoef te voelen en zelfverantwoordelijkheid voor hoef te nemen.

 

Oplossing:

Zien/begrijpen/realiseren dat ik ‘niet boos ben’ vanuit een personage dat alleen getriggert wordt wanneer ik boosheid/woede voel, maar dit direct onderdruk. Dus de boosheid erkennen en zelfverantwoordelijkheid voor nemen door het te corrigeren.

 

Beloning:

Stabieler kunnen zijn binnen het punt van boosheid/woede door mijn personage los te laten en niet meer nodig te hebben als afweermechanisme en vervolgens de boosheid onder ogen te durven zien.

 

Angst dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om boos te zijn en boosheid/woede te voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om angst te hebben om anderen van mij te verwijderen wanneer ik boosheid/woede toon en mij niet te realiseren dat ik mij van mijzelf verwijder door de boosheid/woede te onderdrukken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat boosheid /woede mij als mens overneemt en uit voorzorg en angst dit personage te hebben ontwikkelt van nooit boos worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor een onstabiele versie van mijzelf wanneer ik de boosheid/woede toelaat.

 

Gedachten dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien schreeuwen naar de ander waar ik boos op ben en dit veilig tussen de muren van de geest te houden als een soort klein geheimpje tussen mij en mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wel boos te kunnen zijn in mijn geest, maar dat afgescheiden van mijn fysieke werkelijkheid te zien waar ik boosheid onderdruk alsof het daar niet thuis hoort terwijl de trigger mijn fysieke werkelijkheid is.

 

Back chat dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hatelijkheden over de ander/een situatie te hebben in mijn geest naar aanleiding van boosheid/woede jegens de ander/de situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de hatelijkheden geboren uit de onderdrukte boosheid/woede door te laten woekeren in mijn geest en een eigen leven te laten leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze hatelijkheden als een werkelijkheid te gaan zien en de ander/de situatie vervolgens af te meten aan mijn opinies ontsprongen aan de hatelijkheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander/de situatie niet meer los te kunnen bezien van de hatelijkheden die als een waarheid zijn geworden in mijn geest.

 

Verbeelding dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn verbeelding in de geest korte metten met de ander te maken en mij niet te realiseren dat ik in de geest altijd de sterkste ben en de winnaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik een eigen wereld creëer in mijn geest waar ik geen problemen met boosheid/woede heb en niet te zien dat ik het probleem bij zijn oorsprong moet aanpakken in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn geest geen veilige plek is om met boosheid/woede te experimenteren en daardoor niet te zien dat ik het beste in mijn fysieke werkelijkheid boosheid kan aanpakken en mijzelf aan te sturen in plaats van aangestuurd te worden door de energie van boosheid/woede in mijn geest.

 

Gevoel dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij de winnaar te voelen wanneer ik dit personage van niet boos worden aanneem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij meer te voelen dan ik weet dat ik ben door te denken dat ik ‘on top of’ de boosheid/woede ben en mij niet te realiseren wat er allemaal woekert binnenin mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf goed te voelen voor het niet aanwezig zijn van boosheid/woede in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in een andere wereld te voelen wanneer ik boosheid/woede onderdruk en dit fijn te vinden als een soort van ontsnappen aan iets ergs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij het tegenovergestelde te voelen van wat er eigenlijk gaande is in mijn geest en wat er getriggert wordt in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eenonverschilligheid naar de persoon/de situatie te voelen wanneer ik niet boos wordt in mijn fysieke werkelijkheid maar wel in mijn geest.

 

Fysieke dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf zweverig te voelen wanneer ik mij terug trek in dit personage van niet boos worden, wat duidelijk aangeeft dat ik in de geest mij terug trek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om algehele doofheid te voelen inmijn lijf wanneer ik besluit niet boos te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een apathie te beleven wanneer ik mij terug trek in mijn geest en niet boos lijk te zijn in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Consequentie dimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik in separatie met mijzelf ben wanneer ik mij ontpop tot dit personage van niet boos worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren wat deze woekerende boosheid/woede in mij als vleselijk lijf doet en dit van mij af te schuiven door geen zelfverantwoordelijkheid hiervoor te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de drang naar stabiliteit voortkomt vanuit mijn jeugd waar ik mijn vader zijn woede uitbarstingen als onstabiel en onberekenbaar beschouwde wat koste wat kost vermeden moest worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat geen angst voor anderen hun boosheid/woede te willen ervaren voort komt uit het feit dat ik dat niet van mijzelf wil/durf t erevaren en daarvoor een overlevingsstrategie heb ontworpen in de vorm van een personage.

 

Wanner en als ik mij zie glijden in het personage van niet boos worden dan stop ik en adem ik. Ik realiseer mij dat ik in dat moment boosheid/woede onderdruk dat zal gaan uitspelen in mijn geest waar ik mij als winnaar ervaar voor het niet boos worden in mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop dit patroon van onderdrukken en kijk de boosheid/woede in de ogen om het zo aan te sturen dat het een volgende keer voorkomen kan worden. Ik haal diep adem en ga vooruit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij doormiddel van het ‘ik word nooit boos’ personage niet meer te onttrekken aan het voelen van boosheid/woede in mijn fysieke werkelijkheid en dit personage te gebruiken voor het niet nemen van mijn zelfverantwoordelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het personage van nooit boos worden los te laten en te zien/realiseren/begrijpen dat het niet meer nodig is om in stand te houden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de boosheid/woede onder ogen te zien van maakt dat ik het kan opruimen en daadkracht behoud waardoor ik stabiel en objectief kan zijn ten opzichte van deze emoties.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om boosheid/woede niet naar binnen te laten gaan als een emotie gedreven door energie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn afhankelijkheid van de energie van boosheid/woede die ik in het geheim in de geest blijf herhalen te stoppen.

Dag 123 van 2555; bezorgdheid

Dag 123 van 2555; bezorgdheid Het woord ‘bezorgdheid’ wordt te pas en te onpas binnen onze samenleving gebruikt en het is een perfect middel om vanuit “liefde” iemand de mond te snoeren. Zo bevond ik mijzelf in een situatie waarin ik probeerde uit te leggen wat de ware aard van iemand zijn actie was en men mij de mond snoerde door te melden dat het vanuit bezorgdheid was gedaan. Deze bezorgdheid die ging over mij was echter niet geadresseerd aan mij, terwijl er geen fysieke obstakels waren om aan mij die bezorgdheid te uiten. Een raar mechanisme die ‘bezorgdheid’, je bent zoals men dan zegt ‘oprecht bezorgd’ over iemand maar deelt dat niet met die iemand, in plaats daarvan deel je het met anderen in diegene zijn omgeving. Is daar al niet een woord voor? Dit zou men roddelen kunnen noemen, wanneer achter de rug om van de één dingen over de ander worden gezegd.

Het moge duidelijk zijn dat de meeste mensen niet het totale plaatje hebben als het gaat om ‘doe een ander niet wat je zelf niet wil dat jou geschied’ en om de consequenties van onze daden uit goede en slechte bedoelingen te kunnen overzien. Goede en slechte bedoelingen komen namelijk uit dezelfde bron/polariteit en hebben daarom ook dezelfde basis. Zo kan een goede bedoeling soms zo maar uitpakken als een slechte bedoeling en een slechte zomaar als een goede bedoeling. Nu is dat zomaar, natuurlijk helemaal niet zomaar, dingen gebeuren niet uit zichzelf. Wij creëren onze realiteit en overzien vaak niet de gevolgen van onze eigen manifestaties en noemen dat dan ‘zomaar’ of een ‘wonder’. Op deze manier kan het leven heel wat verassingen hebben.

Maar terug naar het woord ‘bezorgdheid’, toen ik bij mijzelf naar binnen keek en zag dat wanneer ik gevoelens van bezorgdheid heb, dan is dat altijd vanuit een punt van eigen belang. Ik ben dan bezorgd dat er iets zal veranderen of fout gaan in mijn realiteit waar ik de nadelen van zal ondervinden. Bezorgdheid is eigenlijk altijd geredeneerd vanuit jezelf en meestal iets dat in ons hoofd zit/blijft en daarnaast vaak niet direct gedeeld wordt met de ander. Als het gedeeld wordt met de ander dan is het om ons eigen hachje te redden ook al willen we dat niet toegeven. Dit maakt bezorgdheid tot een egoïstische daad, die momenteel als goede deugd door onze samenleving wordt geaccepteerd om roddel en eigenbelang voorop te stellen aan het dienen van het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de bezorgdheid over mijn situatie als een naar gevoel te labelen en mij niet te realiseren in dat moment dat ik met roddelen te maken had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn realisatie dat het uiteindelijk om roddel ging en geen goede bedoelingen waren, die  ik niet kon overbrengen aan de ander die in zijn proces nog niet instaat is om bezorgdheid als egoïstische daad te zien, op miscommunicatie uitliep.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door deze miscommunicatie mijzelf de mond te laten snoeren door het woord ‘bezorgdheid’ en met een gevoel achterbleef alsof ik er niet toe deed en het alleen maar om de goede bedoelingen van de bezorgdheid draaide.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in het gevoel van het er niet toe doen en mij zo weg te zetten als slachtoffer in dit gesprek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ook eerst niet doorzag wat de echte aard van ‘bezorgdheid’ is en dit nu wel verlang van anderen in mijn omgeving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in de rug gestoken te voelen nu ik weet dat anderen over mij spraken achter mijn rug om.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een naar gevoel te vinden wanneer ik weet wanneer anderen over mij praten in mijn afwezigheid maar later niet de exacte context te horen krijg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit naar gevoel niet direct een naampje te geven maar te blijven sudderen in dit gevoel, terwijl ik weet dat het inspeelt op mijn drang tot controle en ik mij als slachtoffer en hulpeloos voel nu ik mij verlies in dit nare gevoel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de regie over mijn leven hebben niet betekent dat ik iedereen en alles kan controleren op wat zij over mij denken of zeggen en mij niet te realiseren dat wat de ander denkt of zegt over mij altijd een reactie op mij is en iets waar de ander wat mee moet, dus niet waardevol voor mijzelf om mee aan de slag te gaan als het gaat om mijzelf te corrigeren en verbeteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefrustreerd te zijn dat de ander niet door de mist van de samenleving heen kan/wil kijken om te zien met wie hij echt te maken heeft in zijn nabije omgeving en mijzelf niet te realiseren dat ik anderen niet tot inzichten kan laten komen, anderen komen zelf tot inzichten en dat kan door middel van mijn voorbeeld zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bezorgdheid te hebben gehad omtrent mijn kinderen en partner en mij niet te realiseren dat ik dat uit eigen belang en angst voor het verliezen van mijn realiteit zoals die in mijn mind/hoofd is weergegeven deed.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verlies van een mind realiteit als echt verlies te ervaren en daar dan gevoelens van bezorgdheid omtrent te ontwikkelen om zo de mind/hoofd bezig te houden met afleiding om niet echt naar mijzelf te hoeven kijken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord bezorgdheid niet meer te gebruiken of toe te passen zoals de samenleving het voor ogen heeft, maar een ander te vragen hoe het gaat en of zij ondersteuning wensen met de situatie die zij doormaken en niet vanuit een punt van eigen belang te handelen maar in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet emotioneel te reageren wanneer ik zie dat iemands goede bedoelingen in essentie niet goed zijn, maar het simpel te zien voor wat het is zonder het te voeden en aandacht te geven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om roddel over mijzelf niet als punt te gebruiken om onstabiel en onzeker over mijzelf te worden en er niet meer van te maken dan wat het in mijn fysieke realiteit is.