Dag 249 van 2555; mijn kind heeft reuma

equal money capitalismIk kreeg te horen dat mijn kind een vorm van reuma heeft en dat voelde als een soort van opluchting. Nu klinkt dit wat paradoxaal, want wie is er nu blij met reuma? Maar het is een soort van last die van mij afvalt en een soort van opluchting dat we niet meer verder hoeven te zoeken naar, wat het dan zou kunnen zijn wat haar niet meer normaal dagelijks laat functioneren. We zijn al 2 jaar aan het tobben en terug kijkend waren er al symptomen toen ze eind lagere school was en zelfs ook daarvoor. Het leken allemaal op zichzelf staande zaken die ons toen de puntjes niet met elkaar deden verbinden. Eerst werd hyper-mobiliteit geopperd als hetgeen dat er aan de hand was en dat leek ook wel zo te zijn toen. Waarbij ik moet opmerken dat hyper-mobiliteit ook een vorm van reuma is. Het laatste jaar zijn er vele andere verschijnselen bijgekomen die niet direct in 1 van de 200 reuma hokjes te plaatsen is. De symptomen zijn een allegaartje, maar het is wel een chronische vorm van reuma.

 

Het is raar je zit daar dan in zo’n kantoortje van de reumatoloog en mijn dochter kreeg dit nieuws te horen en ik dacht: eindelijk heeft het een naam. Alhoewel de reumatoloog vertelde dat zij er vooralsnog geen etiket aan gingen hangen, omdat de vraag ‘wat nu’ belangrijker is dan de naam. Ik was het daar niet helemaal mee eens, want de maatschappij denkt wel in hokjes en etiketten, en chronische ziekten die niet altijd zichtbaar zijn kunnen patiënten in lastige pakketten brengen en zorgen voor veel onbegrip. Dus zullen we moeten werken met het woord reuma, voor begrip en medewerking vanuit de maatschappij. Want welke school of werkgever ziet het zitten als je halverwege de ochtend op je werk/school komt of misschien helemaal niet, reuma is een grillige ziekte en zoals ik inmiddels heb ervaren kan het van het ene moment op het andere je dagindeling veranderen.

 

School is fysiek dan ook een hele uitdaging geweest de afgelopen 2 jaar, waarbij we nu op een punt zijn beland dat naar alle waarschijnlijkheid thuis studeren de beste oplossing is. Hoe digitaal een school ook is het is niet geënt op compleet digitaal thuis studeren. Het materiaal is gemaakt op zo’m manier dat klassikale instructies vereist zijn om de stof goed te kunnen begrijpen. Volgende week zullen we met de leerplichtambtenaren hierover een gesprek aangaan, via het ZAT-team waar mijn dochter voor aangemeld is. Ook met reuma wil je uiteindelijk een diploma halen en kijken wat je mogelijkheden verder zijn op de arbeidsmarkt.

 

Mijn dochter zal een intake gesprek met de reuma verpleegkundige hebben volgende week en met die input zal er gekeken worden of zij een revalidatie traject mag gaan lopen. Niet om te revalideren tot een gezond iemand, maar om te leren omgaan met de ziekte die niet weggaat, en zo optimaal mogelijk binnen de beperkingen te kunnen functioneren. Ondanks de opluchting die ik voel is het ook heel wat aan informatie wat er op mijn bordje komt. Ik probeer het ziektebeeld te begrijpen om zo mijn kind het beste te kunnen ondersteunen en geen dingen van haar te verlangen die niet realistisch zijn en tegelijkertijd haar net dat duwtje te geven wanneer zij vastzit in zichzelf en zichzelf meer beperkt dan nodig is. Reuma is een levenslang vonnis voor mijn dochter, maar ook voor ons als gezin betekent dit werken met de beperkingen van reuma. Dus ook ik zal moeten verwerken dat ik een kind met een blijvende chronische ziekte heb.

 

De afgelopen periode ben ik al tegen schuldgevoel aangelopen in verschillende vormen en heb die doorgewerkt met zelfvergeving en correcties, wat nu goed te merken was. Ik zag dat ik niet meer reacties had zoals voorheen. Wel probeerde mijn geest mijn schuldgevoelens aan te wakkeren, maar ik zag wat mijn geest deed en ging er niet in mee. De komende periode zal ik gerust tegen dingen aan gaan lopen die ik zal gaan uitschrijven en delen op deze plek. Vooralsnog laat ik het onderwerp even rusten totdat er weer meer zicht is op wat nu verder en waar ik daarbinnen tegenaan loop.

 

Het woord reuma heeft op zich geen negatieve connotatie voor mij. Ik kende ooit een mede student op de Kunstacademie die reuma in een al ver gevorderd stadium had. Wij vonden haar wel stoer dat ze kunstenaar wilde worden, ondanks haar ziekte. Tegelijkertijd vond ik het niet realistisch om zo’n vak te kiezen, maar ik kon mij niet echt in de schoenen van deze vrouw verplaatsen om te snappen waarom zij die studie aanging. Dus reuma is een neutraal woord voor mij en eigenlijk wil ik dat zo houden, en daarom word dat mijn uitdaging, om er geen positieve nog negatieve emoties/gevoelens aan te koppelen maar het een woord te laten zijn dat een chronische ziekte aanduid.

 

Advertenties

Dag 214 van 2555; ze dwingen mij

equal money capitalismDe middelbare school van mijn kinderen heeft gevraagd of wij als ouders een intelligente test willen laten afnemen, volgens de school zou dit worden gedekt door onze verzekering. Aangezien de school niet zeker is of mijn kinderen op de juiste plek zitten (lees snel genoeg resultaten en diploma’s gaan behalen) en dus is ons bevraagd om hun niveau te laten bepalen.  Ik zie de absoluutheid van dit soort testen niet, maar ik snap de vraag vanuit de school. De school had voor ons gemak al contact met een orthopedagoge/psychologe opgenomen en de situatie voorgelegd. De situatie is 2 tieners die 6 jaar in het buitenland hebben gewoond die nu hun leven in Nederland weer proberen op te pakken, maar weinig aansluiting hebben op school qua lesstof. Dit wordt al snel gelabeld als niet intelligent genoeg, maar dat is een niet intelligente constatering.

 

Dus ik zette mijn beste beentje voor en probeerde mee te vloeien met het systeem en belde de orthopedagoge. Mijn eerste vraag was: wat kosten 2 intelligentie test bij u? Dit bleek een moeilijk te beantwoorde vraag, oftewel de orthopedagoge draaide om de hete brij heen. Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit, ik zou €1000 kwijt zijn. Wat daarvan eventueel door de verzekering vergoed werd dat kon zij niet zeggen, wat niet raar is want elke verzekering heeft weer andere normen. Ik vertelde haar dat mijn verzekering wel heel veel moest gaan vergoeden alvorens ik met haar in zee kan, waarop deze mevrouw zei: maar voor je kinderen doe je toch alles? En dat schoot verschrikkelijk verkeerd in mijn keelgat! Ik was boos dat er geprobeerd werd op vals sentiment in te spelen geprobeerd werd geld uit mijn zak te kloppen. Als klap op de vuurpijl blijkt deze orthopedagoge ook nog eens een niet gecontracteerde psychologe te zijn, wat inhoudt dat zij niet erkent is door verzekeringsmaatschappijen. Haar verklaring hiervoor is dat zij anders niets kan doen ,waar ik ook wel begrip voor kan hebben, maar je maakt het cliënten net makkelijk op deze manier. Wij gingen uiteen met de afspraak dat ik mijn verzekering zou bellen om te zien wat er vergoed gaat worden. De orthopedagoge vroeg mij of ik alvast een afspraak wilde maken met haar, waar ik voor bedankt heb, het lijkt mij zinniger om eerst alles financieel op een rijtje te hebben.

 

Bij mijn verzekeringsmaatschappij mocht ik niet noemen dat het om een intelligentietest ging want die worden sowieso niet vergoed. Alsof je maandelijks een IQ-test laat afnemen bij je kind omdat het zo leuk is. Daar zou naar mijn smaak toch wel wat differentiatie aan aangebracht mogen worden. Mij wordt met klem gevraagd deze test te laten doen, uit mijzelf had ik dat niet gedaan. Dus ik moest een lulverhaal ophangen dat mij door de orthopedagoge ingefluisterd was, waar de verzekering geen antwoord zo 123 op kon geven. Ik wordt hierover terug gebeld.

 

 

Probleem:

 

Ik voel mij gedwongen een IQ-test te laten afnemen bij mijn kinderen, wat meer geld kost dan dat ik heb, wat enkel een hulpmiddel voor school is. Dit roept oude ervaringen op, waar school mij voor het blok zette om mijn zoon een allergie test te laten afnemen, terwijl hij nog te jong was en er niets bruikbaars uit de test kwam en ik me bedonderd en gebruikt voelde.

 

 

Oplossing:

 

Kijken naar een gecontracteerde en dus erkende psycholoog die onder een andere noemer de IQ-test wil afnemen en anders geen test, want iets wat je niet kunt betalen kan je niet kopen.

 

 

Beloning:

 

Mijzelf blijven aansturen en het belang van alle partijen in de gaten houden.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gedwongen te voelen om de IQ-test te laten afnemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn kinderen benadeel wanneer ik niet mee ga in deze vraag, omdat ik niet overtuigt ben van de waarde van deze test binnen de context op school waar het voor bedoeld is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te geloven dat een IQ-test een betere plaatsing zal bewerkstelligen, omdat het de taal- en stofachterstand niet in ogenschouw neemt en bang te zijn dat dit op een teleurstelling uitloopt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik meer geld dan ik mij kan veroorloven uitgeef aan iets dat het niet waard is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gedwongen voelen als triggerpunt te gebruiken om een oude ervaring binnen te gaan en die uitkomst op deze nieuwe ervaring te plakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik de vraag vanuit school niet kan weigeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn aangeklaagd te worden als slechte ouder en niet medewerkzaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als niet medewerkzaam door het systeem gestraft te worden op 1 of andere manier.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al geïrriteerd het telefoongesprek aan te gaan met de orthopedagoge vanuit het punt dat ik mij gedwongen voelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden op de orthopedagoge binnenin mijzelf terwijl zij op mijn vals sentiment probeert in te spelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de orthopedagoge te beschuldigen van het mij proberen te dwingen om een IQ-test bij haar af te nemen door te zeggen dat ouders dat voor mijn kinderen zouden doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het feit dat wanneer ik die test niet laat afnemen de orthopedagoge mij dus ziet als iemand die niet alles voor haar kinderen overheeft en mij niet te realiseren dat ik op deze manier dus geloof in haar statement.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de orthopedagoge dat ik een lulverhaal moet ophangen bij mijn verzekering en mij niet te realiseren dat ik mij gedwongen voel en als een sputterende tiener toch doe wat mij gevraagd wordt ,omdat ik zie dat ik ander sin de problemen kan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit gevoel van gedwongen worden als een autoriteitskwestie neem en in de polariteit ga zitten om het gevoel te bevechten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat anderen mij proberen aan te sturen op wegen die ik van mijzelf niet mag en kan bewandelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn niet meer mijzelf te kunnen aansturen omdat de emoties en gevoelens de overhand gaan nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen dat deze situatie niet gecreëerd was en men gewoon werkte op school met wat hier is en eens echt keek naar mijn kinderen zonder voorgprogrammeerde hokjes.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf overrompeld te voelen door de situatie en mij niet te realiseren dat dit een eerste teken is van de verantwoordelijkheid buiten mijzelf neerleggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hier geen zin meer in te hebben en bang te zijn dat wanneer ik het financieel aanga ik er lange tijd voor op de blaren moet zitten en andere belangrijke zaken moet uitstellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op school die zonder iemands financiële situatie te kennen maar denkt dat ouders €1000 hebben rondslingeren om aan zaken te spenderen die niet onder de eerste levensbehoeften vallen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn in financiële problemen te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn nu ik het langzaam maar zeker financieel een beetje op een rijtje krijg weer naar beneden getrokken te worden door dit soort vragen die ik niet denk te kunnen afslaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik altijd degene ben die de beslissingen over mijn leven neemt en zodra ik mijn zelfverantwoordelijkheid neem ik niet in een situatie terecht kan komen die mij en mijn gezin compromitteert.

 

 

Wanner en als ik mijzelf in angst zie gaan om niet meer mijzelf te kunnen aansturen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik altijd een ja moet geven om dingen te laten gebeuren die mij gevraagd zijn. Ik stop de angst en haal diep adem, neem gas terug en bekijk de situatie vanuit een punt waar alle participanten recht op gelijke behandeling hebben.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te blijven aansturen ondanks dat ik mij overdonderd voel door de situatie en mij niet laat verleiden om mijn zelfverantwoordelijkheid uit handen te geven omdat zoiets gemakkelijker lijkt maar uiteindelijk zijn de gevolgen ook daarvan voor mij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander niet als een vijand te zien, maar als een medemens waar ik mee kan communiceren en mijn twijfels aan kan uiten om zo tot eenoplossing te komen die in het belang van een ander is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerdere situaties waarin ik mij gedwongen voelde niet als blauwprint voor andere gelijksoortige situaties te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de boosheid die ik voel jegens de anderen te gebruiken als indicator dat ik niet sta in dat punt en dat ik mijzelf op dat punt moet leren aansturen en zelfverantwoordelijkheid leren nemen in zelfoprechtheid.

Dag 204 van 2555; je bent een slijmjurk

equal money capitalismNa het lezen van een artikel over de giftigheid van ui en knoflook op het menselijk lichaam, ben ik verder opzoek gegaan naar informatie. Het is niet raar dat deze informatie niet massaal tot ons komt want het internet staat vol met positieve verhalen over ui en knoflook. In 1 artikel stond dat wanneer je 21 dagen zonder ui en knoflook zou eten en dan weer een maaltijd met ui en knoflook zou nuttigen je direct kon voelen wat een belasting ui en knoflook op het fysieke lijf heeft. Dit vond ik een mooi experiment om zelf uit te vinden wat de impact van ui en knoflook op mijn lijf is. Met het hele gezin hebben we besloten dit experiment aan te gaan en vandaag zitten we op dag 6.

Ik had altijd geleerd dat een goede maaltijd bestond uit een basis van ui/ui-achtige en knoflook, dit zou mijn gezondheid waarborgen. Tijdens mijn anti-candida dieet werd mij aangeraden de hoeveelheid ui en knoflook nog wat op te schroeven, omdat het bacterie dodend is. En daar zit geen leugen in, maar het is de halve waarheid. Ui en knoflook zijn als pesticiden in je fysieke lijf en net als antibiotica dood het alle bacteriën, de goede en de slechte. Dus door veel intake van ui en knoflook verzwakken we ons immuunsysteem. Ook is ons reactievermogen vermindert, dus na de 12 dagen zal ik zien hoe alert ik ben.

In deze blog zal ik de ui onder de loep nemen en heb informatie over de ui uit het boek ‘Psychologische Symbooltaal van de Voedingswaren’ van Christiane Beerlandt gehaald. Dit boek is een heerlijk boek om in rond te dwalen en te zien waar de verschillende voedingsstoffen volgens Christiane voor staan. Het blijft natuurlijk onze zelfverantwoordelijkheid wat wij met die gedeelde spirituele informatie doen. Ik gebruik het om te zien of ik een klik/reactie heb met wat ik lees en probeer het dan terug te brengen naar mijzelf.

“Ui staat voor de afwisseling koude-warmte, voor het inhouden, absorberen van energieën (letterlijk: bijvoorbeeld in de vorm van het vasthouden van slijmen/vocht, enz…) om dan met een krachtige plets deze energie open te laten springen, vrij te geven, als met een katapult: de uitdrijving, de daadkracht, de handeling, de uitstuwing.”

“De Ajuin spreekt als volgt: “Spaar eerst alles een beetje…, hou het allemaal bij je…, pluk er het nuttige uit, overdenk alles een keer, neem een besluit om dan het nodige – met kracht – naar buiten te brengen: zowel datgene wat jij kwijt wil, datgene dat eigenlijk niet echt (meer) bij je hoort, als de woorden die jij te zeggen hebt, de daden die jij te stellen hebt. Jij laat het eerst allemaal ‘aanzwellen’, jij ervaart, jij beleeft, jij overdenkt, jij voedt jezelf ermee en laat het in je leven, om dan met kracht uit jou te drijven datgene wat uitgedreven moet worden.”

Het slijm vasthouden is een verbluffend punt, aangezien ik al tijden aan het zoeken ben waarom ik zoveel slijm heb en hoest. Het slijmen is dus vasthouden van energieën, wat voor mij gelijk staat aan emoties en gevoelens. Het hoesten is de uitstuwing/handeling aangestuurd door de emotie/het gevoel. Dit begint interessant te worden.

In een gesprek dat ik met Sylvie over de ui had, was haar perspectief op het vasthouden van slijm, dat zij het associeerde met het werkwoord slijmen (overvriendelijk/bij iemand slijmen om in het gerief te komen). Bij mij had dat vervolgens ook weer een reactie dat terugvoer naar mijn jeugd, waarbij mijn broertje mij een slijmerd/manipulator vond, door de manier waarop hij zag dat ik dingen voor elkaar kreeg. Ik heb dat altijd als erg ervaren, als een vloek, ik ervoer mijzelf niet als een slijmjurk, maar iemand die alle neuzen 1 richting probeerde uit te zetten.

Het tweede stuk waar de ajuin spreekt en het heeft over eerst laten aanzwellen en ervaren/beleven/overdenken/voeden om het daarna met kracht naar buiten te brengen, klopt zeker wel. Ik overdenk en wik en weeg eerst dingen om daarna dit heel resoluut naar buiten te brengen, omdat ik zeker van mijn zaak ben.

Probleem:

Dus wat is het probleem hier? Het vasthouden van emoties en gevoelens als slijm en door de hoest deze emoties en gevoelens uit te stuwen wat zich vervolgens in een handeling gebaseerd op deze emoties en gevoelens vertaald. Daarnaast het binnenhouden van het slijm als emoties en gevoelens als het wikken en wegen binnenin mij alvorens het met kracht naar buiten te hoesten als emoties en gevoelens die als een resolute opinie naar buiten wordt getorpedeerd. Dus zou ik kunnen zeggen dat het mijn manier van communiceren is wat het probleem is.

Oplossing;

Niet vasthouden van emoties/gevoelens, maar in mijzelf direct te kijken wat deze emoties/gevoelens mij zeggen over mijzelf. Om zo evenwichtig naar buiten te komen en niet resoluut en te krachtig, zodat dat anderen en mijzelf zou kunnen schaden.

Beloning:

Mijn huidige zijn te kunnen ombuigen naar een leven in het moment en in het belang van een ieder. Niet meer oppotten van gevoelens/emoties en niet meer zoveel waarde hechten aan emoties/gevoelens waardoor ik erop handel. Praten in de toon die vereist is en niet met het ego wat resoluut praten vertegenwoordigd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties en gevoelens vast te houden in de fysieke vorm van slijm.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze emoties en gevoelens binnenin mij te wikken en te wegen en voor mijzelf te houden door het als een eigen wereld te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen op deze emoties/gevoelens in de fysieke symbolische vorm van hoest en mij niet te realiseren dat ik hier niet mijzelf aanstuur maar aangestuurd word door mijn eigen gecreëerde emoties/gevoelens in de hoedanigheid van slijm.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hoesten als het resoluut naar buiten brengen van mijn opinies gevormd in mijn geest te gebruiken om mensen te overdonderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het slijmen als en slijmjurk te gebruiken om mensen te masseren en in de juiste toestand te brengen dat mijn resolute krachtige uitstoot de mensen wel overdonderd maar mij niet in twijfel trekt door het masserende voor traject.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om heftige reacties te hebben op het woord slijmen/slijmjurk en mij niet te realiseren dat mijn ego beroerd werd hiermee en mij in uiterste paraatheid bracht om te voorkomen dat het ego weggevaagd zou worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn broertje gesnapt te worden op iets dat ik niet ervoer als negatief, maar meer als iets om mijn buitenwereld mee te creëren/manipuleren, maar wat mij werd gepresenteerd als een negatieve karaktertrek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn emoties en gevoelens te manifesteren in mijn fysieke werkelijkheid als slijm en hoest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen vraagtekens te zetten bij mijn voorgeprogrammeerde informatie over voedsel en gezondheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd alert te zijn dat ik ui gebruikte in mijn voedsel bereidingen uit angst voor mijn gezondheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik zonder ui ongezond zou worden en ten prooi zou vallen aan ziekten/bacteriën.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de ui met al zijn lagen gelijk is aan alle lagen die ik moet doorlopen, gelijk staat aan de emoties en gevoelens in mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat eten zonder ui erin mat en smaakloos is en beter niet genuttigd kan worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld klein te zien worden wanneer ik geen ui meer mag/kan eten en mij niet te realiseren dat het bestaan van mijn ego in dit verhaal een rol speelt en dus de angst voor de dood zal doen opspelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld zonder ui niet te kunnen voorstellen wat gelijk staat aan een wereld zonder emoties en gevoelens en ego, iets dat ik als systeem niet zal laten gebeuren uit angst voor verandering en angst voor de dood.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om op te staan als leven om te zien dat ik zonder emoties/gevoelens/ego kan bestaan om zo een leven in het belang van een ieder te leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen slijmjurk te zijn maar mijzelf te bewegen/motiveren door het leven en niet door emoties/gevoelens. Om zo te kunnen zijn wie ik ben, zonder anderen en mijn wereld te manipuleren uit overlevingsdrang.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer resoluut en met kracht te communiceren, maar mijn communicatie af te laten hangen van het moment, en te werken met wat hier is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn emoties/gevoelens/opinies niet fysiek te laten worden en om te zetten in slijm en hoest, maar te spreken als leven, te bestaan als leven en op te staan als leven.

Dag 110 van 2555; een stroopwafel met cappuccino

Dag 110 van 2555; een stroopwafel met capuchino   Voor een krappe week zijn we terug gekeerd naar Italië om de laatste losse eindjes af te wikkelen en genoeg mode stoffen in te kopen voor een wintergarderobe voor 4 personen. Mijn partner noemt het een vakantie, voor mij is het gewoon iets dat moet gebeuren en iets dat al in de planning stond toen wij een krappe 4 maanden terug remigreerden naar Nederland.

 

De avond dat wij aankwamen in ons oude dorp in Italië gaf dat een raar gevoel, het was als vanouds, niets structureel was er verandert in 4 maanden tijd. Het was alsof ik terug gezogen werd in de tijd dat ik hier woonde, een soort van dimensie shift. Ik ken hetzelfde gevoel wel met mensen die je lang en intiem hebt gekend, wanneer je die mensen weer ziet na lange tijd dan pak je de draad op alsof er geen tijd tussen heeft gezeten. Met mijn oude dorp weet ik dat ik er niet meer woon en niet meer deel vanuit maak zoals voorheen, maar daar doorheen gaat een soort van automatische piloot zijn gang die mijn Italiaanse personage activeert.

 

Mijn Italiaanse personage die weet hoe te reageren in bepaalde situaties vanuit een oude overlevingstactiek om mijzelf staande te houden in een Italiaans bergdorp. Mijn stem die hoger is als ik spreek, mijn taal die eenvoudig is en mijn manier van handgebaren. In mijn Italiaanse personage ben ik duidelijk anders dan in mijn Nederlandse personage. Mijn Nederlandse personage heeft een lagere stem, heeft minder handgebaren, spreekt op een bepaald niveau, is meer in voor een geintje en is nuchter.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf gaande weg een Italiaans personage heb aangemeten om mijzelf staande te houden binnen een cultuur die mij vreemd was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen na te doen als mijn Italiaanse personage, hele zinnen over te nemen net zolang totdat het voelt alsof ik het was, terwijl ik niet die persoon was het was mijn Italiaanse personage die uiteindelijk op automatische piloot ging.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te ergeren aan de woorden en zinnen die ik na papegaaide, wat mij een niet origineel gevoel van mijzelf gaf en ik mijzelf zag vervagen in de massa en worden als de massa die ook zo sprak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet langer speciaal te voelen in mijn Italiaanse personage, omdat dit personage in het leven geroepen was om in  de massa op te gaan en niet boven het maaiveld uit te steken om zo te kunnen overleven binnen een vreemde cultuur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ondanks mijn pogingen om d.m.v. mijn Italiaanse personage in de massa op te gaan nooit volledig heb kunnen integreren en dat als een mislukking te ervaren, men wilde niet nog een Italiaanse erbij zij vonden een Nederlandse leuker om mee te pronken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beperkt te voelen in het mij uitdrukken binnen mijn Italiaanse personage en daardoor boos op mijzelf te worden en het Italiaanse personage daardoor te verafschuwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn stem te veranderen naar een hogere toon binnen mijn Italiaanse personage en dit wel waar te nemen maar niet zien/realiseren dat dit gekoppeld was aan een personage en niets had te maken met wie ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet thuis te voelen in mijn Italiaanse personage, maar als een vreemde eend in de bijt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf opgesloten te voelen binnen mijn Italiaanse personage en te hunkeren naar andere personages die mij in mijn perspectief meer vrijheid gaven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mij niet thuis te voelen binnen een andere cultuur en ander land en dit af te schuiven op mijn Italiaanse personage om mijzelf vervolgens als het Italiaanse personage te verafschuwen en te geloven dat 1 personage ben uit de vele personages die ik speel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn Nederlandse personage als mijn echte ik te beschouwen doordat ik geboren en getogen ben in Nederland.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrij te voelen in mijn Nederlandse personage en niet de limitaties van een personage te ervaren, omdat ik overtuigt ben van het feit dat ik dit ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik mij 100% goed kan uitdrukken in het Nederlands terwijl vaak genoeg mij de woorden tekort schieten waarbij ik dan de schuld op iets anders afschuif dan mijn beperking in welke taal dan ook om mij volledig en altijd juist te kunnen uitdrukken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn Nederlandse personage als beter te zien dan mijn Italiaanse personage omdat ik er meer vertrouwt mee ben, maar beide personages leiden uiteindelijk tot consequenties wat gelijkheid zou betekenen en geen vergelijking of competitie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij Nederlander te voelen en geen Italiaan, simpel en alleen omdat ik ergens ben geboren op de aardkloot wat mij dus klaarblijkelijk geen recht geeft om mij anders dan Nederlander te voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het feit dat ik mij Nederlander voel ik veel mogelijkheden en kansen wegstreep die als mens wel mogelijk waren geweest, waardoor ik mij niet realiseer hoe beperkend dit Nederlandse personage is dat mij zo’n gevoel van vrijheid geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn stem lager te laten zijn binnen mijn Nederlandse personage dan binnen andere personages wat mij het gevoel geeft dat ik stabiel en gegrond ben, terwijl dat niet is gestoeld op daadwerkelijke fysieke constateringen binnen mijn werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gelukkig als Nederlander te voelen en goed in mijn vel, omdat ik weet hoe ik moet overleven binnen het Nederlandse systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn Nederlandse personage als dominant nationaliteiten personage naar voren te schuiven wanneer dingen moeilijk worden en ik dan graag in de schulp van de Nederlander wegkruip en dus verdwijn in mijn mind/hoofd om elke confrontatie, die mijn “Nederlander zijn” zou kunnen ondermijnen, uit de weg te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrolijk en plagerig te kunnen zijn in mijn Nederlandse personage en dat totaal heb geëlimineerd binnen mijn Italiaanse personage omdat het niet aansloeg en mij niet het recht op overleven verleende.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen personage aan te nemen aangaande nationaliteit, maar mij simpelweg te profileren als mens gelijk aan en als het leven en mij zo te bekwamen in het menszijn in het voordeel van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen competitie aan te gaan wat betreft mijn Nederlandse en Italiaanse personage, maar mij te realiseren dat beide personages een overbodigheid zijn en mij niets anders dan consequenties brengen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kunnen “zijn” los van definities en opinies die gebonden zijn aan naties/landen, los van tradities die niet van mij zijn maar van mijn voorvaderen waardoor ik de zonde van de voorvaderen alleen maar voortzet en progressie/evolutie in mij als mens onmogelijk maak

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij overal thuis te voelen omdat ik mij thuis voel in mijzelf en waar ik ook heen ga ik neem altijd mijzelf mee.