Dag 281 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 1

basisinkomengarantieNa weken wachten na de constatering van fibromyalgie door de reumatoloog  werd mijn dochter in juni opgeroepen voor een gesprek in het revalidatiecentrum in onze woonplaats. Uit dit gesprek bleek dat zij niet de hulp konden bieden die zij vonden dat mijn dochter nodig heeft, dus werden wij naar de hoofdvestiging doorverwezen. Ook hier hebben we weer weken gewacht voor een afspraak met de revalidatiearts aldaar.  5 September konden we terecht, waarna 3 weken volgden waarin wij wekelijks op het revalidatiecentrum waren om een intake en mogelijke opname af te ronden. Aankomende maandag 30 september is het dan zover en wordt mijn dochter voor 9 weken intern opgenomen in het revalidatiecentrum als pijn -en chronisch vermoeid patiënt.

 

Deze week kregen we een rondleiding, maakten kennis met verschillende mensen en hoorden de verschillende regels aan. Mijn dochter wordt niet zo snel opstandig van regels, ik in tegenstelling kan nog steeds opgewonden raken van nutteloze en in mij ogen contra productieve regels. Dit bevestigt een diep niet direct heel bewust gevoel in mij van een keurslijf en gevangenschap. Terwijl wij zo rondliepen was mijn dochter eigenlijk erg enthousiast en ik moet zeggen het is een hele mooie kliniek. Zo krijgt ze 2x per week houtbewerking in haar revalidatierooster en ik zag mijn kind helemaal opfleuren, terwijl ik zelf allerlei ruis op de achtergrond aan het verwerken was.

 

Ik ben blij voor mijn dochter dat zij dit zo goed oppakt, want lang van huis zonder ons is ze nooit geweest, maar ik voelde mij niet echt blij nog verdrietig. Ik voelde mij op mijn hoede, ik denk dat dit wel aardig omschrijft wat het gevoel op de achtergrond was dat ik helder probeerde te krijgen. Tijdens de rondleiding keek men er van op dat mijn dochter op een dieet is vanwege de hypermobiliteit en de fybromyalgie en haar chloorallergie anderzijds. Niet zozeer de verbazing denk ik, maar meer een ongemak dat men niet  zo 1 2 3 wist aan te pakken. Ook wanneer ik naar de regels en eisen kijk dan denk ik, dat hebben we zelf al allemaal uitgeprobeerd. Je kunt niets eisen van een lijf dat niet mee kan doen. Je kunt wel stellen dat er om 8:15 ontbijt is, maar wat als je nog geen 3 uur hebt geslapen rond die tijd en zodra je er toch uitkomt je misselijk wordt zodra je opstaat. Wat heb je dan aan een ontbijt om 8:15?

 

Vanuit verschillende mensen is mij al geadviseerd om het over mij heen te laten komen en het te lopen en ik vind dat echt moeilijk wanneer ik zie dat er met veel gemak dingen worden gesteld die ons niet mogelijk gebleken zijn, ook niet op de goede momenten binnen mijn dochter haar conditie. Dit revalidatieproces komt mij over als een rehabilitatie om weer deel te nemen aan de maatschappij, want dat is je plek en dan hebben we wat aan jou als individu.

 

Maar goed wat zegt dat over mij als mens en moeder? Heb ik het idee/gevoel dat ik gefaald heb, omdat het revalidatieteam het wel eventjes voor mij op een rijtje zal zetten. Het zou goed kunnen dat dit eraan ten grondslag ligt, het voelt wel als een soort van afpakken van mijn kind. En dan met alle informatie en kennis die ik heb opgedaan en de laatste tijd veel zie langskomen over kinderen die om verkeerde redenen of om niets uit huis worden geplaatst. Dan voel ik de angst opkomen die ik ook voelde toen ik voor de rechter moest verschijnen na een jaar mijn kinderen thuisonderwijs te hebben gegeven en voor slechte moeder werd uitgemaakt/uitgescholden door het OM. Ik vecht al jaren voor mijn kind, is het niet lichamelijk dan wel op het gebied van school, mijn manier van opvoeden wijkt af van de main stream manier en dat kan je soms duur komen te staan. In feite beleef ik deze nieuwe ervaring niet als een nieuwe ervaring, maar als een ervaring gekleurd door de ruis van kennis/informatie/herinnering/angst, wat mij niet de mogelijkheid geeft om echt te zien wat wel of niet werkt.

 

Ik zie dat ik bang ben voor het systeem en zijn macht om zomaar de dingen die mij dierbaar zijn uit mijn handen te pakken, omdat het niet alleen en exclusief in het belang van het systeem is. Ik zie instituten als instituten van het systeem die niet in het belang van een ieder werken, maar je dit met een big smile wel brengen alsof het in het belang van een ieder is. Dus de komende 9 weken worden ook voor mij een proces van revalideren, het revalideren/remediëren van opinies/angsten/kennis/informatie om zo de gevoelens die het oproept een plaatsje te kunnen geven en te zien voor wat ze zijn.

 

De zelfvergevingen volgen in de opvolgende blog en deze serie zal de komende 9 weken een plekje binnen mijn blogsite krijgen.

Advertenties

Dag 269 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergevingen op het fysieke gedragsaspect

basisinkomengarantieDit is een vervolg op de voorgaande blogs in deze serie.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf in een gespannen toestand te zien gaan wanneer de huisarts de antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om in dat moment te zien dat ik mijzelf blokkeerde en geen open kijk meer had op de situatie los van het feit of de antidepressiva de juiste weg waren om te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem in te houden voor een fractie van een seconde om zo de tijd stil te zetten en niet verder te laten gaan terwijl de huisarts de antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijd stop te willen zetten en mij te separeren van de feitelijke gebeurtenis in dat moment om zo niet met deze feitelijke gebeurtenis in dat moment geconfronteerd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten samen te knijpen/ballen wanneer ik terug denk aan het moment dat mijn huisarts antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf vast te zetten zodat ik niet in beweging kan komen door mijn vuisten te ballen/samen te knijpen in de hoop dat het weg zal gaan en ik er niet mee geconfronteerd hoef te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verhit te raken als ik terug denk aan dat moment waneer mijn huisarts aan mijn dochter de antidepressiva aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst toe te laten in mijn lijf als het mij verhit voelen over het feit dat mijn dochter misschien de antidepressiva zal gaan willen gebruiken zonder alle voors en tegens te hebben onderzocht.

Wordt vervolgd.

Dag 247 van 2555; candida – de illusie van misbruik – de gewilde vriendin willen zijn – deel 3

equal money capitalismDeze blog is een voortzetting op mijn vorige blog waar ik de verschillende dimensies doorloop over een onderwerp uit mijn verleden, te weten ‘niet nummer 1 te zijn voor de ander binnen een relatie’. In deze blog zal ik doormiddel van correctieve zinnen en verbintenissen dit onder werp verder uitwerken.

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan om afgedankt te worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door deze angst mij laat leiden tot uitkomsten en gevolgen die niet vast hoeven te staan, maar nu in de ban van deze angst zal het mijn toekomst bepalen. Ik stop deze angst en stuur mijzelf aan in gelijkheid aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een nieuwe relatie aan te gaan zonder herinneringen/emoties/gevoelens/angsten uit mijn verleden, maar deze nieuwe ervaring met een ander als mijzelf te doorleven/doorlopen in mijn fysieke werkelijkheid en niet in door de ogen van mijn geesteswerkelijkheid de negativiteit de overhand te laten nemen.

Wanneer en als ik mijzelf verraden voel door de ander dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben teleurgesteld te raken in mijzelf door een relatie aan te gaan met een startpunt dat niet is genomen door zelfoprechtheid. Ik stop het verraad aan mijzelf om mijzelf zo niet teleur te stelen en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer te verraden binnen een relatie en eerst te bepalen of de relatie een relatie van gelijkheid is, waardoor ik in zelfoprechtheid kan stoppen met deze relatie wanneer ik zie dat deze niet in het belang van een ieder is. Om zo niet te verzuren in de relatie en mijzelf niet te verraden door in zelfoneerlijkheid door te gaan met een relatie in ongelijkheid.

Wanneer en als ik misbruik toesta in mijn leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alles over heb om leuk gevonden te worden en een relatie te behouden enzo niet meer helder voor ogen heb waar de lijn ligt tussen acceptabel en onacceptabel. Ik stop het toestaan van misbruik en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties niet als ultieme doel in mijn leven te zien en daardoor niet over de schreef te gaan en het onacceptabele van mijzelf en de ander te accepteren.

Wanneer en als ik mijzelf bang zie zijn om alleen op de wereld te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een angst is om alles en iedereen te moeten verliezen, incluis mijzelf. Ik stop de angst voor eenzaamheid en leef 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te hebben alleen op de wereld over te blijven zonder dat iemand zich over mij bekommert en mij te realiseren dat ik nooit mijzelf eenzaam kan voelen wanneer ik mijzelf heb en een relatie met mijzelf kan opbouwen in gelijkheid en eenheid aan het leven.

Wanneer en als ik mijzelf zie zoeken naar zelfbevestiging, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik graag speciaal gevonden wil worden door de ander, maar mijzelf niet zie staan, waardoor de ander dit gat moet opvullen. Ik stop het zoeken naar zelfbevestiging en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfbevestiging eerst en alleen bij mijzelf te zoeken om vervolgens stabiel een relatie met de ander aan te gaan zonder afhankelijk te zijn van de ander, waarbij ik ook niet verbittert/verzuurt kan raken wanneer de ander niet die bevestiging geeft die ik wens.

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben om in de massa op te gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat ik speciaal moet zijn om een relatie te hebben en te behouden. Ik stop de angst om te verdwijnen in de massa en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bitterheid en zuurheid niet in een relatie te tolereren van mijzelf en mij niet te definiëren door deze negativiteit om alles te slikken uit angst om niet gezien te worden en alleen achter te blijven terwijl een ieder ander het leuk heeft met elkaar.

Wanneer en als ik mijzelf zie saboteren door in ongelijkheid een relatie te leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijzelf compromitteren om door de ander gezien te worden een omslachtige manier is om mijzelf te zien staan en te waarderen. Ik stop de sabotage en leef 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te saboteren maar in plaats daarvan mijzelf te waarderen, niet als polariteit, maar vanuit het feit dat ik geen relatie met iemand of iets aankan gaan wanneer ik geen relatie met mijzelf heb bestendigt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vastklampen aan een relatie in ongelijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de deur open voor negativiteit en nooit 1 en gelijk aan de ander als mijzelf zal zijn in deze relatie en dus verbittert zal eindigen met een disillusie. Ik stop het vastklampen en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de deur niet te openen voor negativiteit door te participeren in ongelijkheid en oneerlijkheid binnen een relatie, maar een relatie als een agreement/overeenkomst te zien waarin alle partijen gelijk en 1 zijn aan elkaar, waardoor de agreement nooit in ongelijkheid/geheim kan plaatsvinden.

Wanneer en als ik mijzelf vernederd voel door verraad aan mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik trouw aan mijzelf kan zijn en zelfwaarde uit mijzelf kan putten door 1 en gelijk aan het leven te staan. Ik stop de vernedering en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te vernederen, maar mijzelf op te tillen om te gaan staan als wie ik werkelijk ben, waarbij ik de ander niet nodig heb om het leven in mijzelf te voelen stromen en te weten dat ik er  toe doe, maar de ander mij te laten assisteren en helpen door te reflecteren om zo mijzelf aan mijzelf te laten zien.

Wanneer en als ik mijzelf als de ander mijzelf zie saboteren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het zover laat komen, omdat ik geen zelfrespect/zelfwaarde heb. Ik stop de sabotage en sta 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit meer op een punt van niet hebben van zelfwaarde te komen en over mij heen te laten lopen en alles te accepteren wat niet in het belang van een ieder is.

Wanneer en als ik mijzelf gemotiveerd door de ander zie om te leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn wil om te leven niet bij een ander vandaan kan komen en ook niet zal komen. Ik stop de afhankelijkheid van de ander en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn reden tot leven te zijn en de leegte in mij te vullen met leven en zo het leven niet te bevechten maar te leven/doorlopen en te genieten van het zijn in het moment.

Wanneer en als ik mijzelf als een niemand zie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat  ik hier ben in mijn fysieke realiteit en dus wel iemand moet zijn wanneer ik mijzelf kan vastpakken. Ik stop het niemand zijn en zal als iemand 1 en gelijk aan het leven gaan staan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kiezen voor het leven en als iemand op te staan in zelfoprechtheid en niet anderen te beschuldigen van de verzuring en verbittering in mijn leven die ik heb geaccepteerd en toegestaan door in ongelijkheid met de ander in relatie te staan.

Wanneer en als ik mijzelf zie verbeelden dat ik gewild en geliefd ben bij anderen, dan stop ik en haal adem. Ik realiseer en zie dat ik dit doe als tegenpool om niet te worden afgedankt. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in fantasieën te verzanden, om zo mijn angst om afgedankt te worden en dus maar alles te moeten accepteren, te overbluffen met positiviteit en zo in polariteit te verzanden.

Wanneer en als ik mijzelf niet goed genoeg vind dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit voortkomt uit de angst  om afgedankt te worden. Ik stop de angst om afgedankt te worden en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet persoonlijk te nemen wanneer ik niet nummer 1 ben voor de ander, en zo de andere persoon niet te misbruiken door een relatie in ongelijkheid voort te laten bestaan uit angst om als een niets/niemand te eindigen.

Wanneer en als ik mijzelf zie wegkwijnen uit zelfmedelijden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat door het aannemen van een slachtofferrol ik niet bij machte ben om te gaan staan 1 en gelijk als en in het leven. Ik stop het wegkwijnen en het zijn van het slachtoffer en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet tot slachtoffer te maken en zo mijzelf de mogelijkheid te ontnemen om te gaan staan.

Wanneer en als ik mijzelf de ander zie beschuldigen voor het niet geven van erkenning, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat erkenning vanbinnen moet komen om vervolgens niet afhankelijk te zijn van de erkenning die de ander mij toebedeeld. Ik stop het beschuldigen en neem het terug naar mijzelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te erkennen als leven.

Wanneer en als ik mijzelf ongelukkig zie zijn in een relatie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik verstrengeld ben in een polariteit en hoop/wens om gelukkig te zijn en niet verzuurt en verbittert. Ik stop deze polariteit en sta 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een relatie/agreement niet te definiëren door geluk/ongeluk en verzeild te raken in polariteit, maar simpelweg te zijn en te beleven door mijzelf aan te sturen in het belang van een ieder.

Wanneer en als ik mijzelf fysiek angst laat beleven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik preventief zal moeten zorgen dat mijn gevoelens/emoties niet fysiek worden, maar worden aangepakt alvorens zij fysiek worden. Ik stop het fysiek maken van mijn angst.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet misselijk/afwezig/paraat te voelen door de angst die ik in mij laat bestaan door te blijven in een relatie die is gebaseerd op ongelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf het woord teleurstelling aan het woord relatie zie koppelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat deze koppeling ervoor zorgt dat ik geen relatie zonder teleurstelling/verbitterdheid aan kan gaan. Ik stop de koppeling tussen relatie en teleurstelling en laat het los.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de koppeling tussen het woord relatie en het woord teleurstelling los te laten en weer terug te brengen naar woorden in gelijkheid.