Dag 364 van 2555: computersystemen als de reflectie van mijn eigen beperkingen

DIP Lite cursusDeze post is een vervolg op de vorige post “een systeem test”. Waar ik in mijn vorige post vertelde over 3 gebeurtenissen op één dag waarbij ik tegen het ‘systeem’ aanliep, zal ik dat in deze post verder uitdiepen.

Het ‘systeem’ waar ik het over had, zijn de door mensenhanden gemaakte computersystemen, die net als de mens een reflectie van onze beperkingen zijn. En het zijn deze beperkingen waar ik zo keihard tegenop bots. Ik wil niet in dat hokje geduwd worden van beperking, terwijl ik mijzelf voortdurend in hokjes van beperking stop. Toch als dat van buitenaf wordt gedaan dan ontstaat er meer frictie/wrevel en ervaar ik het als tegenwerking.

In het eerste voorbeeld had mijn dochter in het computersysteem van het CBR een verkeerd hokje aangeklikt en tegen de tijd dat zij dit door had en het wilde veranderen ging dat niet meer. Het computersysteem en de mensen erachter wisten hier geen raad mee, er is geen protocol voor wat te doen bij het verkeerd invullen. Er werd iets bedacht en ons werd gevraagd om het op te lossen door op een uitgeprinte versie het verkeerde hokje door te kruisen, het juiste hokje aan te kruisen en een paraaf erbij te zetten, plus een verklaring van de huisarts dat het verkeerd aangekruiste ziektebeeld ook daadwerkelijk niet aan de hand was, dus geen psychiatrische behandeling/beroerte/aandoening aan het zenuwstelsel. De huisarts schreef vervolgens in deze verklaring dat er wel sprake van kortdurende psychologische interventie was geweest, wat een volgende aanvaring in het computersysteem en de mensen van het CBR opleverde. De huisarts had moeten verklaren dat er geen sprake is van een psychiatrische behandeling/beroerte/aandoening aan het zenuwstelsel, door iets nieuws in te brengen raakte het computersysteem opnieuw van de rel en produceerde een nieuwe brief die vroeg om uitleg van de huisarts. De huisarts moest nu verklaren in welke periode dit had plaatsgevonden, wat de diagnose en prognose was en wat de huidige medicatie en dosering is. Uit deze vragen kon ik opmaken dat het computersysteem nog steeds op de psychiatrische behandeling was blijven steken en de verklaring van de huisarts geen verandering had gebracht. Waarom had de huisarts dit ingevuld, omdat zij in alle eerlijkheid de verklaring wilde invullen. Maar het ging hier niet over eerlijkheid, het ging hier over een aantal gerichte vragen die voor het CBR duidelijkheid moeten geven of de aanvrager van een rijbewijs fysiek/geestelijk in staat is om auto te rijden. De huisarts heeft vervolgens de vragen van het CBR beantwoord en nogmaals geschreven dat het gaat om een psychologische behandeling.

Dit zijn dus de beperkingen van een computersysteem en de mensen erachter waar ik opgewonden over kan raken. Het computersysteem kent geen gevoelens en emoties, het is simpelweg een hokje invullen met bijvoorbeeld ja of nee. Het computersysteem is per definitie beperkt omdat het nooit alle dimensies in ogenschouw neemt of kan nemen. De verwarring ontstaat als er buiten het computersysteem om naar een oplossing wordt gezocht waar geen protocol voor is en de verkeerde triggers door verschillende mensen in het systeem worden gestopt. Dan ontstaat er chaos terwijl ik de gehele tijdslijn zie waarop dit ontstond, maar ik kon het niet stoppen of veranderen, ik was afhankelijk van anderen met emoties en gevoelens. En wow daar zit de frustratie, ik wil het tij keren, omdat ik zie dat het allemaal niet zo ingewikkeld is, maar het lukt mij niet omdat ik niet de enige deelnemer ben in dit verhaal.

In het tweede voorbeeld loop ik stuk op het feit dat de belastingdienst mijn zakelijke bankrekeningnummer wel in het computersysteem heeft staan, maar het systeem signalen afgeeft wanneer er sprake is van teruggave omzetbelasting dat er geen bankrekeningnummer aanwezig is. Dit is doormiddel van de juiste formulieren en telefoongesprekken recht gezet, maar elke keer als er geld uitgekeerd moet worden dan blijkt het systeem mijn bankrekeningnummer opnieuw niet te kennen. Dus werd mij voor de derde keer gevraagd om een formulier in te sturen omdat het laatste formulier een blanco hokje zou hebben waar ik voor de tweede maal mijn fiscaalnummer had moeten invullen. Aangezien ik dit formulier niet had ingescand kon ik dit niet nakijken, dus die les heb ik geleerd. Inmiddels wil men mijn teruggave omzetbelasting doen en heeft ook de laatste poging nog niets opgeleverd. Hier wordt ik best moedeloos van, ik zie dan al voor mij dat ik dit nog minstens 20 keer moet doen totdat iemand zegt, “oh maar we hadden een instelling in het systeem fout gezet”. Dat is wat ik vermoed dat er een kink in het systeem is wat maakt dat het systeem zegt mijn bankrekeningnummer niet te hebben, terwijl bij navraag het tot op heden wel aanwezig is.

In het derde voorbeeld probeerde ik behulpzaam te zijn door de krant te melden dat zij aan mij advertentie rekeningen stuurden die voor een ander bedrijf bedoeld waren. Ook hier had het computersysteem beperkingen en kon niet het juiste adres van de klant ingevoerd worden dat nu aan mijn zakelijke adres vastzat, terwijl ik geen klant van hen ben. De enige oplossing die het computersysteem had was een creditnota aan mij uit te sturen. En daar kreeg ik er ook nog eens twee van thuis gestuurd. Op dat punt had ik spijt dat ik überhaupt gebeld had en iets probeerde recht te breien wat geen directe gevolgen voor mij had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het computersysteem te beoordelen als beperkend waardoor mij niets valt te verwijten.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van veroordelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik binnen dit veroordelen iets trigger in mijzelf dat ik niet wil zien. Ik stop de veroordeling, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat ik mij verwijder van wat er gebeurd met mijzelf tijdens het veroordelen en ik niet wil zien dat ook ik een aandeel heb in de reactie die het in mij teweeg brengt. Als ik het woord veroordeling opsplits dan krijg ik ver-oor-deling, waarbij ver en oor verwijzen naar het niet willen zien/horen van wat er eigenlijk gaande van binnen en deling verwijst naar het feit dat het gaat om gedeelde smart waar ik een aandeel heb tezamen met het veroordeelde, in het tot stand brengen van deze reactie in mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de reactie die ik heb tijdens het veroordelen van het computersysteem wegdruk en dus liever de aandacht van mijzelf afleid en het computersysteem als de schuldige aanwijs die mij op de kast jaagt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de aandacht van mijzelf afleiden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik naar een zondebok zoek voor mijn energetische reactie. Ik stop het afleiden en onderzoek wat er gaande is in mij, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet direct het computersysteem de schuld te geven voor de emoties die ik ervaar terwijl de boel in de soep loopt, maar mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen voor dat wat ik zelf ingang zet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mensen die het computersysteem vertegenwoordigen en mij te woord staan als een blok aan het been te ervaren die niet constructief willen meedenken met mijn probleem.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van anderen beschuldigen van tegenwerking, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik iets vraag van de ander wat volgens protocollen en de computersystemen ik niet van hen kan verlangen. Ik stop het beschuldigen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om onderscheid te maken tussen mensen die moedwillig mij tegenwerken en mensen die omwille van beperkte computersystemen niet mee kunnen werken en dus niet in die positie verkeren om het verschil te kunnen maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kwaliteit van mijn communicatie met de mensen van het computersysteem af te laten hangen van mijn reactieve staat.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet kunnen communiceren in zelfoprechtheid door reactief gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de beperkingen die ik ervaar niet verminder, maar mijzelf juist beperk in mijn communicatie naar de ander toe. Ik stop de beperking, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat reactief gedrag geen handelen of communiceren in zelfoprechtheid oplevert en ik mijzelf dus beperk en saboteer, waardoor er geen oplossingen gevonden kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie te ervaren in samenhang met de situatie en dit te ervaren als in de situatie gezogen worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van frustratie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik oploop tegen de grenzen van wat ik kan doen en ervaar mijzelf zo als beperkt. Ik stop de frustratie, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in plaats van het omarmen van frustratie, wanneer ik tegen mijn eigen muur en die van het computersysteem aanloop, mijn ademhaling te omarmen en te gebruiken om hier te blijven en te kunnen zien waar de blokkade in mij en het computersysteem zit, om zo naar oplossingen te kunnen zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als gescheiden van het computersysteem te zien terwijl ik in het computersysteem vertegenwoordigt ben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afscheiding van het geheel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik liever wil kunnen zeggen dat ik er geen deel van uitmaak en dus ook niet deel van het probleem ben. Ik stop het afscheiden van mijzelf van het geheel, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf als deel van het geheel te beschouwen en dus elke keer wanneer ik een ervaring heb waarbij ik mij niet één met geheel voel ik in mijzelf moet kijken waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet wil nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om behulpzaamheid op te voeren als deugd en dus niet met een kluitje in het riet gestuurd mag worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij superieur aan de ander/computersysteem te ervaren door mijn behulpzaamheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door mijn frustratie mij eigenlijk klein en hulpeloos voel ten opzichte van de ander/het computersysteem waar geen beweging in lijkt te komen, zodat ik als tegenreactie op deze ervaring in mijzelf, mij superieur gedrag en denkpatronen aanmeet. Ik stop de superioriteit en dus de polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten verleiden om met reactief gedrag op mijn eigen reactief gedrag te reageren en zo voor de ander/het computersysteem het alleen maar moeilijker maak om tot oplossingen te komen.

Advertenties

Dag 295 van 2555: kwetsen

leefbaar inkomen gegarandeerd2 Blogs terug schreef ik dat ik niemand wilde ‘kwetsen’ met mijn blog en tegelijkertijd zag ik dat dit een punt was dat ik moest aanpakken. Want wie bang is te kwetsen is in feite in datzelfde moment bang om gekwetst te worden. Dus om maar even bij de basis te beginnen, heb ik het woord opgezocht in de van Dale.

 

1. verwonden

2. krenken, beledigen

 

De betekenis waar ik mee zal werken is de 2e betekenis; krenken.

Het is niet zo dat ik niets tegen anderen durf te zeggen en bij alles wat ik zeg bang ben de ander te ‘kwetsen’, het zijn specifieke momenten waarin ik bang ben de ander te ‘krenken’ en bang dat dit als een boemerang effect op mij terug zal slaan. Het woord ‘krenken’ is dan ook een klank die het gevoel en de emotie die eraan vastzit heel goed verbeeld. Er komt een beeld op van een stuk papier dat met woeste beweging tot een bal wordt geknepen om vervolgens als een projectiel te gebruiken.

 

Zo ook zijn de woorden die ik niet gebruik uit voorzorg de ander niet te krenken/kwetsen. Dus het lijkt of ik mij verplaats in de ander, waarbij ik besluit dit niet te zeggen want ik zou dat zelf ook niet tegen mij gezegd willen krijgen. Dit klinkt haast als naastenliefde, maar als ik er goed naar kijk dan zie ik dat ik, dingen niet zeg uit angst de bal terug gekaatst te krijgen en geen zin te hebben in de eventuele ‘nare’ woorden van de ander die mogelijkerwijs uit frustratie/reactie weer op mij reageert als een boemerang-effect.

 

Dus heb ik te maken met ego en de controle willen behouden. Ik wil mijn ego niet laten ‘krenken’ en dus ‘krenk’ ik de ander niet om zo de ander niet de gelegenheid te bieden om mij te ‘krenken’, dus totale controle van de situatie.

 

Die totale controle over de situatie maakt dat ik in zo’n moment mij ellendig voel, mentaal en fysiek, ik blijf wikken en wegen of het verstandig is hetgeen te zeggen wat ik wilde zeggen. Dit wikken en wegen maakt mij vervolgens dan weer onzeker en totaal niet meer instaat om de afweging die ik bij mijzelf afdwing nog te maken. Uiteindelijk neemt dit proces bezit van mij en raak ik bezeten van dit punt om niet gekwetst te willen worden en laat ik de angst die ermee gepaard gaat mijn lijf in hoogste alarmfase gaan om de vijand af te weren.

 

Uiteindelijk heeft de ander het zo’n beetje gedaan, wat niet verwonderlijk is want het is een ego-kwestie, en het ego wil best een nederlaag nemen maar dan wel als slachtoffer. Dit hele proces kost energie en als het voorbij is ben ik op of nog zo opgepompt van de energie dat ik niet kan wachten om een volgend kwets-punt op te pakken om nogmaals het hele energetische circus af te laten draaien.

 

Ik zie dat dit energetische circus niet in het belang van een ieder is en dus moet ik dit stoppen in mijzelf. Met gezond verstand kan ik zien wanneer ik iemand kwets en wanneer ik realistische feedback geef of dingen zeg die gezegd mogen worden, want dat is een punt van zelfoprechtheid en niet van het ego. Wanneer ik alleen maar positief wil zijn en leuk gevonden wil worden dan leef ik niet dan fantaseer ik in mijn ‘geest’ een leven dat geen leven is. Dus tijd om te stoppen en te leven.

 

In mijn volgende blog zal ik zelfvergeving doen op dit punt en mijzelf corrigeren in mijn fysieke werkelijkheid.

Dag 291 van 2555: iets te persoonlijk

leefbaar inkomen gegarandeerdMijn dochter was een nachtje thuis vanuit het revalidatiecentrum, aangezien zij de volgende ochtend een paar uur school op haar eigen school moest gaan proberen. School heeft door de jaren heen bij onze dochter voor veel stress gezorgd en ik maakte mij wel een beetje zorgen of deze eerste keer na heel wat uren schoolverzuim door ziekte goed was voorbereid. Mijn partner haalde haar op nadat wij gegeten hadden en het moment dat ze binnen stapte was ze druk en haast hyper in haar praten en zijn. Naarmate de avond vorderde liep de spanning op. Ik vroeg haar hoe ze tegenover de volgende dag stond en zoals mijn dochter betaamt was het antwoord, goed hoor.

Ik zag dat mijn dochter zichzelf niet kon stoppen om zichzelf uit deze hyperbui te halen en besloot even kort dit te benoemen om haar een duwtje te geven en onder ogen te zien dat het ‘goed hoor’, misschien wat oppervlakkig was. Zij reageerde in eerste instantie niet, totdat ik zag dat de tranen over haar wangen rolden. Ik vroeg haar wat er was en ik kreeg een vuile blik van haar en stilte volgde. Totdat ze opstond en met haar spullen naar boven vertrok, waarop ik vroeg wat er nu allemaal aan de hand was. Wij als ouders waren niet  ondersteunend en wij zeiden gemene dingen waardoor zij zich niet erg welkom voelde.

Er overviel mij een gevoel van wat heb ik misdaan en een licht gevoel van onrecht. Ze ging naar boven en wij lieten het voorval voor dat moment. Even had ik de neiging om steun te zoeken bij mijn partner in de trant van, ik heb haar toch niets aangedaan. Ik deed dit niet, want ik zag dat mijn ego getroost wilde worden voor wat mij werd aangedaan, en dat was natuurlijk helemaal niet hetgeen hier gebeurde. Ik had zeker iets aangeslingerd en mijn vinger op een zere plek gelegd, dus dat was wat ik had besloten te doen. Maar dat ik de reactie op mijn woorden persoonlijk nam, dat was niet echt nodig.

Later die avond kwam mijn dochter naar beneden en ik besloot mijn excuses aan te bieden voor de woorden die haar duidelijk hadden geraakt. Ik legde haar uit dat die woorden geen woorden waren om haar te bezeren, maar om haar duidelijk te maken wat ze aan het doen was. Ze zei dat het okay was, waarop ze melde dat ze nu buikpijn had. Ze was dus duidelijk zenuwachtig en haar hele lijf liet haar dat weten maar cognitief zat ze in een cirkeltje te redeneren. Ze wist niet goed wat ze moest vinden van morgen, ze zou het wel zien. Ze vertelde dat het moeilijk voor haar is om voor dat iets gebeurd in te schatten wat het met haar doet, pas achteraf kan ze dat beredeneren. Er wordt erg veel afgedacht door mijn dochter, het is fijn wanneer je een goed stel hersenen hebt, maar het kan een last zijn als je verdwijnt in de spelonken van je gedachtes.

Mijn woorden hadden wel zijn werk gedaan, om haar even uit de gedachtencirkel te halen, maar de reflectie van mijn woorden als de reactie van mijn kind nam ik persoonlijk, terwijl dit niet echt iets met mij van doen had. Ik zie dat je als moeder je kind niet wil bezeren in woord en daad, je wil goed doen voor je kind. Dus ik liet mijn moedersysteem op volle toeren draaien en ik zocht buiten mijzelf om, om te zien welk onrecht mijn kind werd aangedaan, dan in te zien dat ik reageerde op de reactie van mijn dochter.

Zelfvergevingen en zelfcorrectie volgen in de volgende blog.

Dag 195 van 2555; de geest als mijn voorbeeld voor zelf-discipline

equal money systemProbleem:

Vandaag zag ik dat ik een reactie op mijn dochter had, die het moeilijk vindt om gedisciplineerd te zijn en consequent. Nu zorgt haar fysieke toestand er vaak voor dat zij gehinderd wordt en tegelijkertijd zie ik dan dat een zekere regelmaat die dan was opgebouwd weer volkomen op z’n gat ligt. Het is dan een grote drempel om het weer op te pakken. Nu zag ik dat ik reageerde op het stukje van niet gedisciplineerd zijn. In eerste instantie zag ik die ongedisciplineerdheid als zonde dat ze die kans laat liggen, maar dat was natuurlijk de rollen omdraaien. Wanneer ik een reactie heb dan gaat het over mij en als ik dan nadenk over de ongedisciplineerdheid van een ander dan verberg ik dus iets voor mijzelf.

Dus keek ik er nogmaals naar, maar nu vanuit mijzelf als het uitgangspunt. Ik leg normaal gesproken mijzelf discipline op om zo effectief te kunnen leven en wanneer ik niet consistent ben dan ervaar ik dat als een falen, en zo zie ik dat ook van mijn kind, het falen in het leven. Dus dat is één dimensie en een andere is dat ik zie dat ik b.v. heel gedisciplineerd kan zijn als het gaat om gedachten, het volgen van de gedachten van de geest, het participeren in gedachten van de geest, het participeren in herinneringen, emoties en gevoelens. Wanneer ik hierin gedisciplineerd deelneem dan zie ik dat als falen. Dus het woord discipline heeft op deze manier een negatieve lading, het is slecht als ik het niet heb en het is slecht wanneer ik het in combinatie met de geest gebruik. Grappig want dit zijn juist de twee manieren waarop ik discipline gebruik, ik gebruik het om mijzelf af te zeiken en aan te tonen dat ik het niet kan op de manier zoals ik het voor ogen heb. En die manier is als iemand die het allemaal al onder de knie heeft, waar ik dus nooit aan kan tippen. Mijn probleem hier is dan ook dat ik mijn persoonlijke lat te hoog leg en die tegelijkertijd gebruik voor de mensen in mijn omgeving.

Oplossing:

Mijn oplossing is mijn lat zo neerleggen dat iets realistisch is/wordt om te veranderen/behalen/beheersen, zodat ik het kan bereiken binnen een mensenleven. Wanneer mijn lat te hoog ligt zal ik altijd falen en altijd een teleurstelling voor mijzelf zijn en de ander als mij op deze zelfde manier afrekenen en zo teleurgesteld zijn in hen als mijzelf.

Daarnaast zal ik het woord discipline moeten ontdoen van zijn negatieve lading om zo met de daadwerkelijke essentie van het woord verder te kunnen.

Beloning:

De beloning bij het toepassen van deze oplossing zal zijn dat ik stapsgewijs mijzelf vooruitgang zie maken, en door de lading weg te nemen van het woord discipline, zal ik wanneer iets niet meteen lukt mijzelf niet omlaag halen maar gewoon doorgaan totdat het mij wel lukt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als falend te beoordelen wanneer ik niet slaag in het toepassen van discipline in mijn leven op een specifiek punt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik mij als falend zie/beschouw ik niet verder kom maar in deze emotie blijf hangen enzo angsten ontwikkel om nog verder te gaan uit angst dat ik opnieuw zal falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in een ‘loop’ te brengen van falen en vervolgens in de angst voor falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord discipline als negatief te labelen door de ervaringen die ik ermee heb opgebouwd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het falen in mijn leven als onoverkoombaar te ervaren en niet te zien als een voortgaand proces.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de discipline waarmee ik deelnaam aan de geest als slecht en negatief te labelen en niet als feit te constateren en iets dat veranderd kan worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om participatie in de geest een negatieve lading te geven en daarmee deze discipline niet meer als een aanwezig middel te zien, maar het af te schrijven als een besmet negatief iets.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn totale zijn als negatief te zien wanneer ik participeer in de vorm van discipline die ik negatief geladen heb als woord.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door discipline in mijn leven toe te passen mijn zijn veranderd in de lading van het woord discipline en mij niet realiseer dat ik participeer in energie, omdat mijn totale zijn kan veranderen door de rol/personage van een gedisciplineerd iemand aan te nemen op basis van mijn definitie gevormd door herinneringen en daaraan gekoppelde emoties/gevoelens/angsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te zien/realiseren/begrijpen wat discipline inhoudt vanuit een gelijk en één uitgangspunt/principe en het daardoor in oneerlijkheid en zelfverwijt, in afscheiding van mijzelf, toe te passen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf af te scheiden van mijzelf door discipline te gebruiken als een zelfverwijt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in oneerlijkheid te zijn met mijzelf, door discipline dat een hulpmiddel is, als separatiemiddel te gebruiken als zelfverwijt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de lading van het woord discipline weg te nemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als eerste reactie naar beneden te halen wanneer ik niet altijd slaag in mijn toepassing van discipline, maar mij te realiseren dat het een voortgaand proces is als werk in uitvoering.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord discipline in een andere blog te herdefinieerden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn lat in het leven zo neer te leggen dat het realistisch blijft en ik mij stap voor stap kan verbeteren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de lading van een woord niet langer mijn zijn te laten bepalen.

Dag 171 van 2555; wat een kut stem

equal money capitalismTerwijl ik mijn mail aan het doorwerken was en naar de commentaren op een video van mij op YouTube ging, las ik een commentaar van Arie anoniem die zei: wat een kut stem en wat een onzin. Even voelde ik een lichte misselijkheid door mijn buik gaan en beweging in mijn solar plexus. Hoezo kut stem dacht ik, maar tegelijkertijd twijfelde ik of mijn stem inderdaad vervelend was.

Deze video is een vertaling van een video over depressie van Bernard Poolman die ik zelf heb ingesproken. Ik besloot deze video ooit te vertalen in het Nederlands en in te spreken, omdat de boodschap over depressie zo raak is neergezet. En dat is sinds de dag dat ik deze video plaatste hetgeen geweest waar mensen over struikelen. Het is niet de stem die kut is, het is de boodschap die kut is voor velen omdat het hun ware aard blootlegt.

Het grappige aan dit soort commentaren is dat men niet door heeft hoe men zichzelf blootgeeft en laat kennen. Het is duidelijk dat Arie anoniem een probleem heeft met depressie en de ware aard hiervan. Dat hij zijn nare gevoelens hierover op mij probeert af te schuiven is gewoonweg geen zelfverantwoordelijkheid nemen. Commentaren die op de persoon gericht zijn, blijven af en toe het effect bij mij opleveren dat ik zo’n commentaar persoonlijk neem voor een moment. Gewoon ademen en zien wat het is, dat is het beste advies wat ik mijzelf kan geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het commentaar van Arie anoniem persoonlijk te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te twijfelen aan het feit dat mijn stem vervelend klinkt en door die twijfel te twijfelen aan mijzelf als mens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op het feit dat eenander mijn stem een kut stem vindt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de reacties die een ander op mijn stem heeft persoonlijk te nemen en daardoor de reactie over te nemen en 1 te worden met die reactie en te twijfelen aan mijzelf, terwijl ik mij niet realiseer dat zijn reactie niets te maken heeft met mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik een vorm van communicatie heb met Arie, door op zijn reactie reacties te hebben, maar eigelijk treffen wij elkaar alleen maar in reactie en draaien wij slechts om elkaar heen in onze zelf gecreëerde bubbels waarbij we allebei reageren op verschillende dingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik tijdens en na het lezen van een commentaar, waar de ander persoonlijk wordt, even gas terug te nemen en adem te blijven halen. Om zo te kunnen zien waar de ander op reageert en of ik hem/haar kan assisteren op het punt van reactie, of dat ik het commentaar als een wind door mij heen moet laten gaan om vervolgens mij weer aan andere taken te wijden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mensen die op het internet namen bezigen als Arie anoniem zichzelf met opzet anoniem houden om te kunnen trappen en schelden op anderen door de onvrede die in henzelf is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik goed werk heb geleverd wanneer er zoveel mensen reacties hebben op mijn stem in deze video en dat de boodschap dus is aangekomen, maar voor alsnog niet wordt aangenomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een stem en een gevoel in mij waar te nemen als mijn solar plexus wordt beroerd, die zegt dat ik dit niet wil, terwijl ik mij niet realiseer dat dit niet willen gaat over niet de verantwoordelijkheid op mij te willen nemen om dit soort berichten/boodschappen te brengen en vervolgens de commentaren erop  af te handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wel achter de boodschap van de video te staan, maar mijn zelfverantwoordelijkheid wanneer het persoonlijk wordt met commentaren, niet wil nemen en liever wil wegkruipen in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de volle laagte willen incasseren als het om negatieve reacties gaat, maar wel de positieve reacties.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om reacties van anderen niet meer persoonlijk te nemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de reacties van anderen niet meer met mijn reactie op hen te verwarren en mij zo het geheel persoonlijk aan te trekken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als ik A zeg met het plaatsen van een video ik ook B moet zeggen als het gaat om negatieve commentaren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik zie dat ik met mijn stem mensen in reacties krijg, ik dat kan gebruiken als een middel om anderen zichzelf te laten realiseren en wie weet uiteindelijk zichzelf te kunnen zien voor wie ze zijn, en niet weg te lopen voor deze taak, maar zelfverantwoordelijkheid erin te nemen.