Dag 119 van 2555; bloggen is voor mijzelf en mooi meegenomen als het een ander ondersteunt

Dag 119 van 2555;  bloggen is voor mijzelf en mooi meegenomen als het een ander ondersteunt  Ik weet niet goed wat ik moet schrijven, elk onderwerp dat ik bedenk moet ik uit mijn tenen trekken. Ik zou veel liever iets schrijven op mijn andere blog sites, wat net iets minder confronterend is dan mijn persoonlijke blog. Voor mij is dit schrijven op mijn blog in principe een prettige uitlaatklep om dingen van de dag nog eens te laten passeren en dieper op in te gaan om te snappen wat er nu eigenlijk plaatsvond. Nu is mij ter ore gekomen dat het voor sommigen moeilijk te verteren is dat “nieuwtjes” eerder op mijn en mijn partners blog staan dan door mijn verbale tam tam verspreid wordt. Dit heeft een nare druk op mij gelegd en op mijn schrijven. Er komen vragen op als, moet ik eerst een ieder die het graag persoonlijk wil horen mijn blog mondeling toelichten? Kan ik over sommige zaken niet meer bloggen want dat stoot anderen dan voor het hoofd als zij nog niet op de hoogte zijn? Ineens liet ik mij de zin voor bloggen ontnemen en het ineens in een ingewikkeld daglicht zien. Een aarzeling om te bloggen en enigszins een nerveus gevoel over mij heen. Mijn bloggen is niet bedoeld om anderen voor het hoofd te stoten, maar ik kan niet instaan voor de reacties die jij als lezer hebt op mijn woorden. Dus zal er altijd wel iemand op zijn tenen getrapt zijn of zich beledigt voelen, dat is inherent aan het plaatsen van woorden op papier/internet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om woorden van een ander om te zetten in een gevoel wat ik label als negatief en mijzelf aanzet tot handelen uit angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat anderen uit mijn directe omgeving vallen over mijn geschreven woorden wat zal leiden tot boosheid die ik vervolgens persoonlijk zal nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen stress te willen veroorzaken in mijn directe omgeving en in plaats daarvan mijzelf kleiner te maken en hetgeen waarvan ik geniet, te willen opgeven om de lieve vrede te bewaren, terwijl tegelijkertijd de andere polariteit zich uitspeelt en boosheid in mij opkomt dat een ander mij dwarsboomt in mijn expressie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn dat een ander mij verteld wat te doen en wanneer wel te schrijven en mij niet te realiseren dat ik de regie in handen heb en alleen angst mij kan doen geloven dat ik naar de pijpen van een ander moet dansen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat er voor mijn gevoel teveel afhangt van de relaties die nu even in de mangel zitten en daarom op emoties/gevoelens gebaseerde argumenten van de anderen in overweging te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gecontroleerd te voelen en te denken dat ik verantwoording moet afleggen aan anderen nu ze eventjes boos zijn, doordat zij reageerden op woorden van mij, wat geheel hun eigen beslissing is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoel toe te staan dat gebaseerd is op het reactief zijn van anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nu bang ben om te schrijven uit angst dat dingen in het verkeerde keelgat schieten van diegenen waar ik een loyaliteitsrelatie mee heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen verantwoordelijk te houden voor hoe ik mij voel ten opzichte van de ideeën die zij over mij hebben gezien door mijn eigen ogen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te realiseren dat ik mij laat leiden door irreële  gedachten en angsten omtrent mijn bloggen en mij zo zelf de lol in het bloggen ontneem wat niet in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ander zijn mening zwaarder te laten wegen dan de mijne wanneer ik wordt geconfronteerd hiermee en de behoefte voel om mij terug te trekken, terwijl ik in mijn back chat wel verweer heb en recht voor z’n raap ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om back chat te hebben over hoe anderen wel durven om mij iets te ontnemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slachtoffer te willen zien van de anderen hun reactief gedrag.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om rustig aan te horen wat een ander te vertellen heeft over hoe mijn geschreven woorden op hem/haar overkomen en vervolgens de reactie van de ander niet persoonlijk te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in angsten te schieten maar simpelweg te zien wat hier is en wat het startpunt van de ander is om stampij te maken over iets dat hij/zij zich persoonlijk heeft aangetrokken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen energie te generen door angst over ,wat anderen van mij denken en zullen doen als maatregel om mij te laten doen wat zij willen, maar te zien dat dit alles in mijn hoofd/mind zich afspeelt en ik in de fysieke realiteit gewoon tot oplossingen kan komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer de tijd daar is hen aan te bieden vaker te lezen wat ik en mijn partner schrijven, zodat zij altijd op de hoogte zijn en als er vragen rijzen dat zij die dan vervolgens stellen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn plezier in bloggen niet te laten ontnemen door ideeën in mijn hoofd/mind die ontsproten zijn uit angst.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan voor de woorden die ik schrijf in zelfoprechtheid en daarbij het belang van een ieder niet uit het oog verlies, want door te bloggen kunnen anderen die in gelijksoortige situaties komen zien wat ik in zo’n situatie heb doorgemaakt en hoe ik het heb aangepakt.

Advertenties

Dag 98 van 2555; de kracht van het woord

Dag 98 van 2555; de kracht van het woord  Hoe verder ik in mijn proces kom hoe meer ik kan zien wat de woorden die ik spreek zeggen over mijzelf. Tegelijkertijd met dat proces kan ik steeds beter zien wat de woorden van anderen onthullen over zichzelf. Ook heb ik gemerkt dat mensen die zich hier niet mee bezighouden vrij narrig worden als je ze confronteert met de woorden die ze spreken/schrijven. Elk woord is specifiek en je kunt niet achteraf jezelf eruit lullen met nog meer woorden, wat wel vaak gebeurd als je de ander confronteert met de woorden die hij/zij sprak. Mensen hebben het nooit zo bedoeld. Ik zal waarschijnlijk hetzelfde gedaan hebben, als ik mij niet was gaan verdiepen hierin en nog niet mijn verantwoordelijkheid voor mijn woorden voor het deel dat ik mij bewust ben, had genomen. Dus ik snap het wel, dat men narrig wordt, maar tegelijkertijd kan ik het niet accepteren wanneer het gaat om geen verantwoordelijkheid nemen voor zaken die cruciaal zijn om verder te kunnen met planeet aarde en elkaar.

 

Meestal reageer ik niet, op dit soort woorden van anderen die totale lamlendigheid en separatie met de werkelijkheid weergeven, op de sociale media. Toch liet ik mij gisteren verleiden om een persoon op zijn woordkeuze te wijzen en mijn commentaar daardoor persoonlijk te maken voor deze persoon. Aiaai dat had ik niet moeten doen, ik had het algemeen moeten houden en dan had ik ook de boodschap die ik wilde overbrengen kunnen overbrengen. Ik vond het woordgebruik zo’n tekent voorbeeld van de verantwoordelijkheid afschuiven dat ik de persoon daar bewust van wilde maken. Maar de persoon nam het persoonlijk en verweet mij van het invullen van de persoon zijn geschreven woorden. Dan zit de communicatie ineens muurvast, want de persoon die het persoonlijk nam kan niet meer helder in het hier en nu zijn, dus communicatie is niet meer mogelijk en de boodschap gaat verloren tussen het op de pik getrapt voelen en aangetast zijn in het goed mens personage en ik stond erbij en ik keek erna. Krachtig zijn woorden, met 1 zin hielp ik de communicatie om zeep en met het lezen van 1 zin sneed de ander de communicatie af.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ander te wijzen op zijn onoprechtheid zonder een relatie /overeenkomst met die persoon te hebben zodat wat het mogelijk zou maken om in zelf oprechtheid dingen te delen en de ander als mijzelf te assisteren en te ondersteunen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beteuterd te zijn toen de persoon het persoonlijk nam en narrig werd en mijzelf niet voor het reageren had verplaatst in de schoenen van de ander om te kunnen zien dat dit niet als ondersteuning zou worden opgepakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn woorden als bedreigend zouden worden gezien en niet als gelijkwaardig en ondersteuning.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet verantwoordelijk was voor het persoonlijk nemen van mijn woorden door de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de reactie op mijn woorden van de ander persoonlijk nam en de persoon labelde als onwetende, waardoor ik automatisch mijzelf meer voelde omdat ik mijzelf gelabeld had als wetende. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij meer te voelen dan de ander en te participeren in polariteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na deze communicatie botsing de ander te labelen als iemand die niet wil luisteren naar gezond verstand en zich alleen maar wil profileren als goed mens, waardoor ik opnieuw de communicatie tussen ons onmogelijk maak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze persoon als niet luisterend te labelen uit angst voor verdere communicatie die ik dan zou ervaren als falen door de originele ervaring als blauw print te gebruiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van deze persoon zijn profielfoto op mijn prikbord antipathie te voelen jegens de persoon en mij niet te realiseren dat het de angst is voor verdere confrontatie en herhaling van een ervaring die ik labelde als falen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer zelfvertrouwen te halen uit het feit dat ik de woorden van mijzelf en de ander beter begrijp dan vroeger en beter kan doorzien waar de onoprechtheid zit en mij niet te realiseren dat zelfvertrouwen uit mijzelf komt en niet kan afhangen van iets dat ik mij aangeleerd heb en in zekere zin buiten mijzelf ligt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de verleiding om te reageren op deze persoon op FB niet een actie in het moment was , maar een accumulatie van ergenisjes over de woorden van de andere persoon over een langere periode heen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te reageren op de ander vanuit emotie die opgebouwd was over een langere periode en daardoor ook ik mijn woorden niet in totale oprechtheid kon schrijven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij onze eigen woorden niet snappen en daarmee onszelf niet snappen en zo woorden laden met emoties die niet in relatie staan tot die woorden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet instaat zijn te communiceren op gelijke basis met elkaar en zodoende elkaar niet kunnen ondersteunen en assisteren om als groep, als mensheid, de schouders onder de wereld te zetten en te werken aan een betere toekomst die de test des tijds doorstaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer vanuit reactie met anderen te communiceren, maar alleen te communiceren vanuit een punt van ondersteunen in gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst voor falen niet meer af te schuiven op anderen en zodoende antipathie te ontwikkelen voor de ander en die ander zodoende te mijden om dat nare gevoel van falen niet te hoeven ervaren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om communicatie puur en helder te houden en altijd eerst de zaken voor mijzelf op een rijtje te hebben en zodoende een levend voorbeeld te zijn die communiceert met de ander vanuit zelfoprechtheid.