Dag 251 van 2555; vechten tegen het systeem

equal money capitalismDeze blog is een vervolg op de blog van gisteren die ging over het gesprek met de jeugdarts en mijn onderliggende emoties en gevoelens gekoppeld aan een angst veroorzaakt door een ervaring in het verleden. Vandaag zal ik door de verschillende dimensies te doorlopen, proberen inzicht te krijgen in het wat/hoe/waarom van wie ik was in dat moment.

Probleem:

De angst dat ik mij niet gehouden heb aan regels van het systeem en terecht gesteld zal worden.

Oplossing:

Dit pad binnen de regels van het systeem doorlopen/spelen.

Beloning:

Geen botsing met de wet en onnodige frictie binnen het systeem, waar ik aan deelneem, veroorzaken.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om afgerekend te worden voor fouten die ik heb begaan binnen het systeem waar ik aan deelneem, die ik niet heb begaan, maar bang ben te begaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij uit het hier en nu te halen door in de geest mogelijke rampspoed scenario’s te bedenken en af te spelen terwijl de fysieke realiteit aan mij voorbij gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de ander die het systeem vertegenwoordigt mijn vijand is en ik mijzelf en mijn kind hier tegen moet beschermen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te delen in vijanden en medestanders en ik zo denkbeeldige oorlogen voer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat er nare dingen gaan gebeuren wanneer het systeem vindt dat ik foute dingen heb gedaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het systeem mij zal bestraffen voor mijn drang om mijzelf te onttrekken uit het systeem en het allemaal wel lekker zelf op te lossen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat er voor mij en mijn kind bepaald zal worden door het systeem hoe wij ons leven moeten leiden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn de controle over mijn eigen leven kwijt te raken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de legale daadkracht van de jeugdarts als vertegenwoordigster van het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het systeem mij flink wil aanpakken, omdat het systeem dit al eerder heeft gedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het ziekteverzuim van mijn kind als ongeoorloofd verzuim wordt aangemerkt en ik voor de gevolgen hiervan mag opdraaien.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn het slachtoffer van de situatie te worden terwijl ik juist het beste voor heb voor mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om niet alleen tegen het systeem op te kunnen, maar dit wel te proberen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik moet worstelen en vechten met het systeem alsof mijn leven ervan afhangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de dwingende toon waarop de jeugdarts het gesprek voert. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door de toon van het gesprek door angst te laten bevangen en een oude ervaring als blauwdruk op deze ontmoeting te plaatsen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de jeugdarts door alleen het positieve te willen zien geen rekening houdt met de tegenpool het negatieve en zo dingen verlangt van mijn kind en mijzelf die niet realistisch zijn.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om afgerekend te worden voor het niet halen van het positieve beeld van de jeugdarts en als onwillig afgeschreven te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn kind de dupe wordt van amateuristisch geëxperimenteer van mensen die niet kunnen handelen in het belang van een ieder en dus niet alles in ogenschouw nemen door te handelen uit eigenbelang. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem te beschuldigen van het willen vertragen van de schoolopleiding van mijn kind.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien staan voor de rechter en daar mijn fouten mag verklaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de rechtelijke macht na een vervelende ervaring van onmacht met de rechtelijke macht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf tegenover de jeugdarts te zien zitten/staan waardoor ik een grens voel tussen de goeden en de fouten, waarbij ik bij de goeden hoor. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te delen aan de hand van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf onderdanig aan het systeem te zien staan en en zwaardere straf als tevoren te verwachten om mij te weerhouden van het zoeken van mijn eigen weg/pad. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het ergste te verwachten en direct te denken dat ik een fout heb begaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf ongelukkig te zien in een leven dat voor mij bepaald is waar ik geen enkele vrije wil en keuze mogelijkheid heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen voor de kooi van het systeem en mij niet te realiseren dat ik al in mijn eigenkooi in de kooi van het systeem zit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest opgepakt te zien worden omdat mijn kind niet op school was en ik mij niet kan verdedigen en zeggen dat mijn kind ziek is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als slachtoffer op te stellen binnen gebeurtenissen die ik alleen maar bedenk in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien worstelen met iets dat te groot voor mij is en waarbij ik weet dat ik er niet tegenop kan maar toch moet worstelen alsof het een manier van adem halen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mij verzetten tegen het systeem als een kans om te overleven te beschouwen en daarmee mijn worsteling met het systeem gelijk te stellen aan de adem de levenskracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien ineenkrimpen door de toon die tegen mij gebruikt wordt die allerlei herinneringen oproept die ik niet onder ogen wil zien maar weg wil drukken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de emoties/gevoelens/angsten wel te willen beleven van deze oude herinnering, maar de herinnering zelf niet onder ogen te willen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien falen door mijn kind en niet op te kunnen tegen de verwachtingen die aan ons worden gesteld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet als falend te worden gezien wanneer de lat te hoog wordt gelegd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien eindigen met niets omdat het systeem niet alles in ogenschouw wil nemen en mij en mijn kind daardoor tekort doet. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik moet vechten om het beste voor mijn kind te krijgen.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik de jeugdarts wel eens even zal zeggen waar het opstaat om zo het heft weer in eigen handen te kunnen nemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als vleugellam te beschouwen binnen deze zorginstantie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik de winnaar zal zijn in de strijd tegen het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om trots te zijn op mijn overwinning in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat wanneer ik het allemaal zelf regel ik beter af ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik al deel uit maak van het systeem en mij daar niet van kan separeren maar mee moet gaan op de golfbewegingen van het systeem.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘zij snapt de situaties werkelijk niet’ in mij te laten bestaan en zo separatie tussen mij en haar te creëren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat deze back chat iets veranderd aan de situatie en mij niet te realiseren dat ik door communicatie haar hiaten kan invullen en haar informatie kan aanvullen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘ik heb niets aan dit mens’ in mij te laten bestaan en zo de jeugdarts al af te schrijven als nutteloos. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schepen achter mij te verbranden terwijl ik nog op het schip zit en mij niet te realiseren dat ik mijn doel ook kan bereiken met haar medewerking.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘hopelijk ontdekt zij mijn vroegere misstap met de leerplicht niet om mij vervolgens te kunnen pakken’  in mij te laten bestaan en zo angst te creëren tussen ons beiden en haar te bekijken door de ogen van de angst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze ervaring te beleven door de geest en niet mijn fysieke werkelijkheid 1 op 1 aan te durven.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf aan de ene kant als minder te ervaren en aan de andere kant als meerdere te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in deze polariteit en er energie uit te halen om naar de meerdere pool te trekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de jeugdarts te beschuldigen voor het zetten van een nare toon in het gesprek. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mijzelf onder druk gezet voelen, te ervaren als een nare toon.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn vrijheid beknot te voelen nu ik in zee ben gegaan met deze zorginstelling Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrijheid te ervaren als alles te kunnen doen wat mijn hartje begeert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te voelen over het feit dat ik dit keer een proces in het systeem volgens de regels van het systeem wil doorlopen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als overloper te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het in opstand komen in mijn geest te vergoedelijken als een uitlaatklep. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het spelen volgens de regels van het systeem als enerverend en moeilijk te labelen.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onderbuik hard te laten worden en pijn te laten veroorzaken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst die ik ervoer fysiek te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf benauwd te voelen door het niet volledig door ademen, maar mij terug te trekken uit het fysieke in de geest om te kunnen omgaan met het gesprek dat geweest is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat de adem de levenskracht/daadkracht is en niet het inhouden en stoppen van mijn daadkracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten te ballen en zo stress proberen weg te drukken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties weg te drukken om te kunnen functioneren in het hier en nu en mij niet te realiseren dat ik die emoties dan dik en dun weer om mijn oren geslingerd krijg,

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gewenste uitkomst en verloop van dit gesprek in mijn geest overnieuw te doorlopen, zodat ik er wel een tevreden gevoel over kan hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als winnaar uit de bus te willen komen om mijzelf goed te voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het hier en nu te zijn tijdens het gesprek en zo niet mijn fysieke werkelijkheid kan aansturen in het belang van een ieder. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst mijn fysieke werkelijkheid niet aan te durven gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst niet optimaal alles uit het gesprek te halen wat mogelijk is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn situatie op voorhand te bemoeilijken door eigenwijs tegen het systeem in te willen.

Dag 250 van 2555; op gesprek bij de jeugdarts

equal money capitalismVandaag gingen mijn dochter en ik op gesprek bij de jeugdarts, dit gesprek was geïnitieerd vanwege onze deelname aan een zorgteam. Door de reuma van mijn dochter heeft ze veel school gemist en school bood aan om mijn dochter aan te melden bij dit zorgteam, zodat er gekeken kon worden hoe met de situatie om te gaan. Ik heb hiermee ingestemd, omdat ik inmiddels begrepen heb dat ik bepaalde zaken in het systeem moet doorlopen om erkenning te krijgen en de daarbij behorende hulp. Zonder dit team had ik allang gezegd, laat mijn dochter thuis studeren op de momenten dat zij genoeg energie heeft en zo haar eigen tijd in te delen. Maar dat is niet de manier hoe dit schoolsysteem werkt en doorlopen dient te worden. Dus wij gingen op gesprek en waren benieuwd, aangezien de brief voorstelde om te gaan kijken naar hoe om te gaan met de voortgang van school en op welke manier.

 

Nu moet ik even tussendoor vermelden dat toen wij vertrokken uit Nederland naar Italië wij net een rechtszaak achter de rug hadden voor het thuisscholen van onze 2 kinderen. Dit was best een heftige ervaring om als criminele ouders weggezet te worden door de rechter op basis van feiten die zeer vrijelijk geïnterpreteerd waren. Laten we zeggen nog net niet gefabriceerd, dus konden wij ons hier niet op beroepen. Deze ervaring heb ik weggeborgen in mijn geest als een zeer onplezierige ervaring waarin ik onterecht voor slechte ouder werd uitgemaakt door mij te onttrekken aan het schoolsysteem, dat mijn kinderen het plezier in school totaal ontnam.

 

Dit gezegd hebbende voelde het op gesprek gaan bij deze arts die weer gekoppeld is aan de leerplichtambtenaar als een ‘wat heb ik fout gedaan?’ gesprek. Op de achtergrond speelde mee dat ik toch bang was ter verantwoording te worden gesteld voor het vele thuis zijn van mijn zieke dochter. Ik dacht dat ik open het gesprek in kon gaan/aan kon gaan, maar toen een autoritaire toon door de jeugdarts werd gezet en wij om beurten de mond werden gesnoerd begon het gesprek vrij onaangenaam te verlopen. De toon en woordkeuze van de jeugdarts die na elk antwoord dat mijn dochter gaf werd gezet deed vermoeden dat deze mevrouw al op voorhand ideeën over mijn dochter had. Hetzij door de communicatie met school of hetzij door de verschillende input van anderen die deze arts zelf tot een verhaal heeft gevormd.

 

Ik moest op mijn woorden letten, in de zin van afwegen of de woorden tegen mij gebruikt zouden worden. De arts was liever zelf aan het woord waarin ze de ene opinie na de andere los liet en waarde oordelen maakte die zeer gekleurd waren. Halverwege het gesprek begrepen wij dat er helemaal niet gekeken ging worden hoe mijn dochter het beste haar opleiding kan voortzetten zodat er een diploma kan gaan komen. Het ging deze jeugdarts erom mijn dochter zo snel mogelijk weer full-time op school te krijgen, wat de afgelopen 2 jaar niet mogelijk gebleken is en dus op dit moment een utopie is. Dit was te negatief volgens de arts en wij moesten ons aan het meest positieve beeld (lees onrealistische) vast houden en dat gebruiken om te komen tot weer totale integratie. Na 2 keer de mond te zijn gesnoerd drukte ik toch mijn vraag erdoorheen hoe deze mevrouw het scenario voor ogen had dat wanneer mijn dochter relatief veel zou missen volgend jaar en zodoende een derde keer dit jaar over te moeten doen. Waarbij zij meldde dat zij niet van het negatieve uit wilde gaan.

 

Wat heb ik aan een jeugdarts van een zorgteam dat de realiteit niet onder ogen wil/kan zien, welke hulp kan ik van zo iemand verwachten? Wat doe ik hier ging door mij heen gemengd met angst dat ze mij zouden melden bij de leerplicht om te zeggen dat ik mijn kind eerder uit bed moet halen en naar school moet fietsen. Want toen zij hoorde dat ik geen betaald werk deed leek het haar de beste oplossing dat ik mijn kind naar school zou brengen. Waarop ik vroeg, waarmee? Achterop een fiets die er net voor geschikt is, en ik dacht: op mijn rug, met de auto die ik niet tot mijn beschikking heb? Alle vragen van onze kant die realistisch waren en datgene waar wij tegenaan lopen in het dagelijks leven werden in het luchtledige gelaten.

 

Ik voel mij geboeid door het systeem wat ik uit angst netjes wil doorlopen en waar ik tegelijkertijd uit wil springen omdat ik zie dat het mijn kind tekort doet. Ik wil geen hulp van regelneukers, ik wil gemeende praktische aan de realiteit gerelateerde hulp, is dat zoveel gevraagd? Toen ik thuis kwam had ik een hele harde pijnlijke onderbuik en ik had moeite met het goed doorademen waardoor ik mijzelf als benauwd ervoer. Hoe kon ik zo onbegrepen worden door een arts? Ik voelde mij een leugenaar terwijl ik wist dat ik niet had gelogen. Ik had angst voor het pad wat wij zullen moeten doorlopen, het pad der onbegrip met een kind dat een chronische ziekte heeft die niet altijd even zichtbaar is. Wil ik dit? Kan ik dit aan? Kan ik dit aan en mijzelf binnen het systeem houden? Gewurgd door het systeem, snak ik naar adem en een gemakkelijke uitweg. Het ziet ernaar uit dat ik dit thema een tweede keer moet doorlopen, dus is het zaak om goed te beseffen wat ik doe. De komende blogs zal ik wijden aan zelfvergeving op de verscheidene punten die vandaag zijn beroerd en zal ik het afsluiten met correctieve zinnen en verbintenissen. Om het daarna in de realiteit te doorlopen en te zien of ik de beoogde verandering kan waarmaken.

 

Probleem:

 

De angst dat ik mij niet gehouden heb aan regels van het systeem en terecht gesteld zal worden.

 

Oplossing:

 

Dit pad binnen de regels van het systeem doorlopen/spelen.

 

Beloning:

 

Geen botsing met de wet en onnodige frictie binnen het systeem, waar ik aan deelneem, veroorzaken.

 

 

Wordt vervolgd.

Dag 187 van 2555; de dief van mijn eigen geluk

equal money capitalismVandaag luisterde ik naar een radio documentaire over een dorpje waar het altijd vredig was geweest. Niemand draaide zijn deur op slot, fietsen niet op slot, auto’s niet op slot. Iedereen kent iedereen en hulp vragen is niet moeilijk. Het was ook een christelijke gemeenschap en het leek wel het paradijs op aarde. Totdat er een serie van inbraken en vernielingen losbarstte. Men ging zich onveilig voelen en het woongenot in het dorp nam ziende ogen af.

Met name de oudere bevolking ging opzoek naar een dader of daders aangezien de politie het enigszins liet afweten. Mensen begonnen te speculeren over wie het gedaan zou kunnen hebben en al gauw vonden de ouderen een groepje jongeren dat met lawaaierige brommers/scooters wel de dieven en vandalisten moesten zijn. De jongeren werd niets gevraagd, het was simpelweg een feit dat deze jongeren, die al zo lang de ouderen op de zenuwen hadden gewerkt, de daders waren. Er werd hier zeer actief over geroddeld in het dorp en de jongeren en hun ouders werden boos aangekeken als zij in het dorp zich begaven.

De jongeren en hun ouders voelden zich het slachtoffer van het bekrompen denken van de ouderen, toen de ouderen fysiek deze families stalkten, dacht de politie er niet over om hen te helpen. Zo was er 1 jongen die als de leider van de roversbende werd aangemerkt en diens moeder ontving een dreigbrief, zij ging ermee naar de politie maar die legden het naast zich neer. Ook werd hun bezoek dat op fietsen of scooters kwam mishandeld, door bougies los te maken of te verwijderen, kabels en banden door te snijden en fietssturen los te draaien, maar weer deed de politie niets.

De ouderen die zeiden dat zij zich niet meer veilig voelden en op hun gemak in hun eigen dorp, maakten het leven van de jongeren met hun families tot een hel en dat werd getolereerd door de instanties. Na deze documentaire dacht ik, dit is de wereld in het klein. Het is okay wanneer wij gedreven door angst anderen het leven tot een hel maken, maar oh wee als iemand anders ons vertrouwen in het leven wegneemt en het op losse schroeven zet. Dit is natuurlijk de wereld op zijn kop, want vertrouwen in onze omgeving zou vertrouwen in onszelf moeten zijn. Dus hoe kan iemand anders het vertrouwen in onszelf wegnemen als dat is gebaseerd op zelfoprechtheid?

Tegelijkertijd zien we hoe de hatelijke interne conversaties van de ouderen het praatje van alledag werd en zij elkaar zo besmetten met haatpraat. Dit ging zover dat jongeren door de ouderen van hun scooters afgetrokken werden, boos bejegend werden, als daders bejegend werden en materiële schade leden. Als weldenkend mens zou je toch tot de conclusie moeten komen dat je gedrag te ver gaat en dat je het onderwerp niet meer los kan laten, dat je er bezeten van bent en dus om hulp moet vragen. Nee weldenkende mensen geplaagd door angst mogen het recht in eigen handen nemen en alles wat hen bang maakt vernietigen, ongeacht of het jonge mensen zijn die nog een toekomst voor zich hadden in hun eigen dorp. Al roddelend de kerk in en al roddelend de kerk weer uit en niet stilstaan bij de immense schade die ze het leven en henzelf als het leven berokkenen.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn geschreven vanuit de schoenen van de ouderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij bedreigd te voelen nu er geweld en vernieling in mijn dorp is binnen gedrongen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het nooit meer als vroeger kan worden , door het vertrouwen dat in mij geschaad is en ik mijn omgeving niet meer kan vertrouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat inbrekers ook bij mij in huis zullen inbreken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat de inbrekers niet zullen worden opgepakt wanneer de politie niet snel handelt en ik nooit meer rust zal vinden in mijn eigen dorp.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedreven door angst mij genoodzaakt zie om te bedenken wie de inbrekers en vernielers zijn geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat ik het recht in eigen handen mag nemen en eigenhandig een dader mag aanwijzen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de jongeren die rondhangen op hun scooters in het dorp of je van de sokken rijden met hun te dure scooters.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de angst voor het mij onveilig voelen door de inbraken heb gekoppeld aan het mij onveilig voelen door de rondhangende jongeren en dus de jongeren als een logisch gevolg als daders zie van de inbraken en vernielingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij door angst laat leiden en zo de angst die ik ervaar overbreng op de jongeren door hen op gevaarlijke wijze te treiteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet meer normaal betrokken ben bij de inbraken, maar dat het onderwerp zich in zijn bezit heeft genomen en ik het niet meer los kan laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat wanneer ik stop met het leven zuur maken van de jongeren zij mij het leven zullen zuur maken met nog meer inbraken en vernielingen dus wil ik ze voor zijn, waardoor ik mij niet realiseer dat ik deze vicieuze cirkel instant houd en zelfs begonnen ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dader die ik op basis van emoties heb aangewezen, misschien niet de dader is, wat iets is dat ik niet wil en kan zien, want dan moet ik inzien dat ik op kwaadaardige wijze gehandeld heb en mijn eigen rechter heb gespeeld zonder bewijsmateriaal.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles ervoor over te hebben om mijn gevoel van onbehagen weg te krijgen en weer stabiliteit onder mijn voeten te voelen en mij niet te realiseren dat ik degene ben die gelooft in mijn gevoel van onbehagen en dus handelt naar dit gevoel vanuit het punt van angst en niet vanuit een punt dat gebaseerd is op mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat met de inbraken mijn gevoel van stabiliteit en geluk in het leven gestolen is en ik dus wel iemand moet aanwijzen die dat gedaan heeft, zodat ik het slachtoffer kan zijn en zo al mijn daden voorkomend uit deze rol kan verantwoorden als zijnde goed.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de dief van mijn eigen geluk ben en het geluk van het hele dorp in de weg sta zolang ik niet mijn zelfverantwoordelijkheid neem in zelfoprechtheid en zie dat mijn handelen het crimineelst van allemaal was.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen eigen rechter meer te spelen wanneer ik niet in het hier en nu ben maar bevangen ben door angst en zo geen beslissingen kan nemen in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angsten te zien voor wat ze zijn en ze niet uit de weg te gaan door onschuldigen hetzelfde rot gevoel te bezorgen wat ik zelf mijzelf heb aangedaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de politie in het vervolg zijn werk te laten doen en zelf een oplettend burger te zijn die zijn/haar bevindingen in zelfoprechtheid doorgeeft aan de politie om zo het onderzoek te bespoedigen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te roddelen omdat ik heb ervaren hoe ik mijzelf daarin verlies en daarmee mij waardigheid verlies en tot alles in staat ben om dit gedrag goed te keuren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat het fijn wonen in mijn dorp afhangt van wie ik ben in mijn dorp in elk moment en elke ademhaling.

Dag 186 van 2555; wanneer frustratie de overhand neemt

equal money capitalismGisteravond wilde ik mijn partner een website tonen, maar zodra ik op mijn balk ging staan om de URL in te voeren dan floepte mijn cursor naar boven of beneden van de balk. Mijn partner zei iets in de trant van, je moet wel in het kader klikken. Waarop ik zei, dat is wat ik doe, maar de cursor springt meteen weg. Ik zat te zuchten en te bedenken hoe ik het snelst dit kon oplossen. Mijn partner vroeg mij om niet de rechter muis knop in te drukken, maar gewoon op de balk te klikken, en dat was nu juist wat ik steeds had gedaan. Ik raakte geïrriteerd van de opmerkingen van mijn partner, hij veronderstelde door alleen naar het scherm te kijken dat ik van allerlei zaken deed, terwijl dat niet het geval was. Ik zag irritatie bij hem en ik wilde dit snel tot een einde brengen om niet in een impasse te komen, dus besloot ik de tab te sluiten. De tab sloot niet maar gaf in plaats daarvan een voor mij nieuw uitklap venster. In de tussentijd bleef mijn partner door ratelen in mijn linker oor dat ik toch echt moest ophouden om de rechter muisknop te gebruiken. En ja toen was ik gefrustreerd, mijn partner dacht dat ik gefrustreerd was van de computer, maar in werkelijkheid was ik gefrustreerd van mijn communicatie met hem. Ik had het idee dat ik niet tot hem kon doordringen dat hij vast zat in de realiteit van het beeldscherm, wat duidelijk niet de realiteit was aangezien ik niet dat met de muis deed wat er werd weergegeven op het scherm. Maar wat mij het meest frustreerde was dat ik door de woordkeuze die mijn partner gebruikte kon horen dat ik in dit moment werd beoordeeld door de ogen van eerdere ervaringen geladen met frustratie die mijn partner over mij heeft. Daar zat ik dus in mijn fysieke realiteit en ik snapte niet hoe ik tot mijn partner kon doordringen die zijn vertrouwen bouwde op eerdere negatief geladen ervaringen en de werkelijkheid van het computerscherm dat duidelijk in de bonen was.

 

Wat mij opviel in deze situatie was dat dit een grote frustratie van mij is wanneer mensen mij beoordelen aan de hand van gewezen ervaringen. Ik ken mensen die altijd blij worden van mij, omdat zij die ervaringen hebben gehad en dat willen behouden.Vroeger als kind werd je vaak afgerekend op het beeld dat je ouders van je hadden gevormd. Dit zijn zulke situaties waar ik het gevoel heb dat ik geen invloed kan uitoefenen op mijn werkelijkheid, omdat de ander niet deelneemt aan de fysieke werkelijkheid. En omgekeerd maak ik mij er natuurlijk zo nu en dan ook schuldig aan om anderen te benaderen op basis van opinie of eerdere ervaringen. Zo kunnen we niet effectief met elkaar omgaan, de werkelijkheid van de geest en de fysieke werkelijkheid zijn niet 1 op 1 uitwisselbaar. Diegene in de werkelijkheid van de geest is een zombie in de fysieke werkelijkheid en diegene in de fysieke werkelijkheid kan geen contact maken met de zombie.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefrustreerd te raken van het feit dat ik niet in contact sta met de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer de ander mij beoordeeld aan de hand van eerdere negatieve ervaringen ik ook daadwerkelijk diegene ben uit de werkelijkheid van de geest van de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verzetten tegen het personage dat ik denk te moeten aannemen omdat het op mij gedrukt wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om dit negatieve personage te worden, wat frictie geeft met het positieve zelfbeeld van mijzelf dat altijd goed uit de verf komt in mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ego los te laten in zo’n situatie en probeer mijn gezicht te redden, wanneer ik zie dat de ander mij negatief wil afschilderen, terwijl dat niet berust op de werkelijkheid in dat moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om letterlijk een muur te voelen tussen mij en de ander wanneer ik niet met communicatie kan doordringen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het nooit meer goed komt en ik nooit meer zal doordringen tot die ander, nu de mindset veranderd is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie te gebruiken om mijn angsten te verbergen die erachter schuil gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie de boventoon van mijn interactie te laten zijn en mij niet te realiseren dat ik mij op die manier limiteer en niet meer kan zien wat er gedaan kan worden om de situatie terug in het hier en nu te zetten om ermee om te kunnen gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij hulpeloos te voelen nu communicatie niet lukt met de ander en het daar dan maar bij te laten en de frustratie in al zijn lagen in te slikken en te onderdrukken totdat het er een keer uit zal komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen oplossing te kunnen zien, omdat ik denk vanuit het eigen kader en mij niet realiseer dat we met z’n tweeën zijn en dus samen uit een communicatie impasse dienen te komen, wat niet rust op 1 partij maar op beiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in zo’n situatie van geen communicatie te willen terugtrekken om mijn wonden te likken om niet meer met de negatieve ervaring geconfronteerd te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het terug trekken in de geest als meest veilige optie te zien wanneer communicatie in mijn fysieke werkelijkheid niet lukt en ik de handdoek in de ring gooi.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beoordelen op basis van opinie en herinneringen en de ander niet de kans te geven om te laten zien wie hij/zij is in het moment en mij in dat moment niet te realiseren dat het ook mij frustreert wanneer anderen mij zo beoordelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om situaties in de fysieke werkelijkheid te beoordelen met de werkelijkheid van mijn geest en mij niet te realiseren dat zo’n beoordeling altijd verwijtend is of de werkelijkheid verdraaid ten voordele van mijzelf.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mij verlies in frustratie over hoe de ander mij beoordeeld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze beoordeling niets aan mijn zijn veranderd en slechts een perceptie van de ander is. Ik stop en zie dat deze angst om slecht beoordeeld te worden mij nergens brengt dan consequenties en haal ik adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten leiden door frustratie in welke vorm dan ook en hoe geoorloofd ik het ook vindt ik het moment, frustratie geeft aan dat ik mijzelf niet aanstuur in het belang van een ieder dus is het een actie vanuit zelfoneerlijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat alleen ik bepaal wie ik ben in elk moment van mijn ademhaling en dat een opinie/ervaring/beeld van een ander daar geen verandering in aan kan brengen in de fysieke werkelijkheid.

Dag 142 van 2555; wanneer voeding en opvoeding niet langer worden gedaan vanuit gezond verstand

Dag 142 van 2555; wanneer voeding en opvoeding niet langer worden gedaan vanuit gezond verstand  Ik keek naar de documentaire van de NCRV genaamd Dokument – Rauwer, waarin Tom en zijn moeder Francis gevold worden over een periode van 5 jaar. Om gezondheidsredenen besluit Francis een gescheiden moeder met  2 thuiswonende zonen dat het voor hen het beste is wanneer zij op een totaal rauw dieet over gaan. Zij weet de astma van Tom hiermee te reduceren tot een niveau waar medicatie niet meer nodig is. In die begin periode dat Francis op rauw eten overging,  ging ik met mijn gezin ook over op semi rauw eten. In die periode zag ik al opnames van haar die nu ook verwerkt waren in de documentaire. Erg leuk om haar terug te zien en te zien hoe zij gegroeid was in het leven en hoe ik dat ben over de afgelopen 5 jaar.

Rauw eten of overgaan op rauw eten dat is niet alleen je dieet veranderen dat is je life-style veranderen en je positie in het systeem. Dit laatste heb ik mij goed gerealiseerd tijdens mijn proces en zag ik dat het mij verwijderen van het systeem, alleen maar mij duur kwam te staan. ‘De groeten en adieu’ tegen het systeem zeggen, dat pikt het systeem niet en het systeem zal met grof geschud je met hangende pootjes proberen terug te laten komen, om weer 1 met het systeem te zijn en netjes kapitalistisch gedrag te vertonen.

Uit de documentaire was goed te zien dat de eetwijze van Tom en Francis niet goed werd begrepen door de omgeving waardoor Francis zich verder wilde afscheiden en Tom thuis scholing wilde gaan geven. Wanneer eenmaal je ogen worden geopend dan zie je hoe grote chaos en rotzooi de samenleving/wereld is en onze eerste reactie is, willen afscheiden van dat wat ons tegenstaat. Zo ook heb ik mijn kinderen een jaar thuis scholing gegeven en kwam ik met de rechter in aanmerking die niet keek naar mij als mens/vrouw/moeder, nee, ik was in overtreding en dus moest ik beboet worden. Dit was zo helder te zien in de documentaire waar de wet werd opgedreund door de rechter en absoluut niet in ogenschouw werd/kon genomen worden dat het hele educatieve stelsel een aanfluiting is en Tom waarschijnlijk beter af zou zijn geweest wanneer hij thuis geschoold zou worden. Maar Francis en ook ik waren ongehoorzaam jegens het systeem en dat laat het systeem niet op zich zitten, het bijt terug, is het niet meteen dan later maar het vergeet nooit.

Dan loopt Francis tegen het feit aan dat het AMC vindt dat Tom te klein is voor zijn leeftijd en er worden testen gedaan waar Tom en eFrancis netjes aan meewerken. Er wordt dan gesteld dat Tom 12 cm korter is dan wat hij naar alle waarschijnlijkheid geworden zou kunnen zijn. Waarbij hij 6 cm zou kunnen inhalen als hij direct aan een gekookt mainstream dieet zou gaan, maar de laatste 6 had moeder Francis toch echt op haar geweten. Dus een moeder van een kind dat ‘gezond’ voedsel tot zich neemt en 6 cm kleiner blijft dan verwacht wordt volgens statistieken, wordt voor de rechtbank gedaagd en kan een uit huis plaatsing tegemoet zien. Moeder zou mogelijkerwijs een gevangenisstraf kunnen krijgen en dan denk ik, zijn we nu helemaal van de pot gerukt hier in Nederland. Zouden we dan ook niet alle ouders en kinderen uit elkaar moeten trekken en onder jeugdzorg moeten plaatsen voor het niet vestrekken van gezonde en verantwoorde voeding en opvoeding? Je kind vol plempen met Mac-Donalds voer een paar keer per week behoeft geen correctie, maar ‘gezond’ eten, tja dat kunnen we natuurlijk niet tolereren. Mijn dochter at erbarmelijk vanaf een jaar oud tot vrij recent, ik heb van alles geprobeerd over de jaren heen en zo ook een semi rauw dieet om haar goed te laten groeien en gezond te laten worden. Zij is zeker minder lang dan dat ze verwacht werd te worden, maar er is geen rechter bij mij aan de deur geweest om mijn kind uit huis te plaatsen.

In mijn perspectief is het opzoeken van de publiciteit van Francis een begrijpelijke maar, niet zo’n gunstige stap geweest. Op deze manier heeft zij voer aan mensen gegeven die met haar case aan de haal gingen en door geestelijke masturbatie  tot hogere inzichten kwamen, afgesneden van de realiteit, waardoor het systeem haar ongenadig heeft terug gepakt voor haar niet loyale gedrag aan het systeem. Je ziet op een bepaald moment in de documentaire dat Francis al gaat overwegen, wat als ik wordt gedwongen Tom gekookt eten te geven. De angst, het zaadje is dan geplant en Francis gaat opnieuw zich inlezen in allerlei voedingsprodukten om bevestiging te zoeken voor haar idealen/overtuigingen, waarmee de angst alleen maar toeneemt en helder denken begint te vervagen. Ik heb dat zelf gewandeld het pad van bang te worden van eten, omdat je weet wat er allemaal inzit of wat ermee wordt gedaan. Ik kwam uiteindelijk op het punt waar ik moest onder ogen zien dat ik niets meer kon eten of drinken, wilde ik geen schadelijke stoffen tot mij nemen. Dan schiet je als mens natuurlijk enorm door, gedreven door angst is leven dan niet meer mogelijk. Onze wereld is een gesloten systeem en als we niet goed zijn voor onze wereld of het accepteren en toestaan dat anderen dat niet zijn, dan heeft dat een effect op alles. Al ons voedsel is op enigerlei wijze vervuilt en al ons water is vervuilt, we kunnen illusies daarover hebben maar dat is jezelf voor de gek houden. En deze laatste stap heeft Francis nog niet gedaan in de documentaire, zich gerealiseerd dat wij de wereld hebben verknalt en dat jezelf afscheiden daarvan niets uitmaakt.

In bewuste onwetendheid alle voer tot je nemen is niet de oplossing, helemaal niet meer eten en drinken is ook niet de oplossing, wat blijft er dan nog over? Het enige wat hier is, dat is de realisatie dat wij moeten eten en drinken en door angst hiervoor wordt eten en drinken een vrij vage/angstige/irrationele aangelegenheid. Wij zijn gemaakt van de materie van de aarde, ons eten en drinken is gemaakt van de materie van de aarde, we zijn dus gelijk aan elkaar en zouden ons als gelijken moeten verhouden. Dus dat eten, wat gelijk aan jou is, en niet in afscheiding of in angst. Wel met gezond verstand natuurlijk, gif eten is niet ter ondersteuning van het menselijk lichaam, echter al ons eten is op verschillende wijze wel vervuild. Dit is een consequentie die wij moeten doorlopen en niet kunnen ontlopen door zogeheten gezonder of superfood te eten, want alles komt van de aarde en heeft hetzelfde startpunt als alles op aarde en dat is leven. Wat we ook eten het is leven en het huidige leven is verrot en besmet, we eten wat we zijn en kunnen daar dus gelijk aan staan totdat we begrijpen dat het huidige bestaan niet de weg te gaan is en dat we radicaal wat moeten veranderen aan onze maatschappij van hebzucht en onverschilligheid naar de ander toe. Eigen belang is wat wij dagelijks op ons bordje krijgen en dat bijt op een gegeven moment terug.

Het voeden en opvoeden van onszelf en onze kinderen wordt zwaar onderschat en absoluut niet ondersteunt door de zogeheten professionals en wij hebben een lange weg te gaan en heel wat realisaties te doen alvorens we zullen zeggen: het moet anders. Toch die dag gaat er komen, omdat onze drang om te overleven te groot is en wij van binnen heel goed weten dat er iets flink mis is op alle gebieden in de samenleving. Mocht je al zo ver zijn, bekijk dan eens het Equal Money System of op z’n Nederlands het Gelijkheids Geld Systeem, we heten je van harte welkom op het forum en zouden graag jouw ideeën horen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat ik mij niet kan losmaken/afscheiden van het systeem/maatschappij zonder consequenties en het systeem mij daar altijd voor zal laten boeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat mijn startpunt voor het willen afscheiden van het systeem altijd angst is en dus mijn angst zich zal manifesteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat angst voor het systeem iets is dat in de geest zich afspeelt van een individu en niet gedeeld wordt door anderen tenzij het wordt omgezet in geschreven/gesproken woord en wij zo elkaar besmetten met een angst die ontsproten is uit de spelonken van de fantasie zonder correlatie met de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat voedsel en onze ideeën over voedsel een grotere impact heeft op ons leven zodra we gaan inzien in welke staat onze voedselketen verkeerd door onze participatie in het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat ook ik deel uitmaak aan de aftakeling van onze wereld en dat voedsel 1 van de vele uitvloeiselen is dat ons laat zien dat het goed mis is met ons bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat voedsel gemeden moet worden wanneer het niet ondersteunend is voor het lichaam, maar niet vanuit een startpunt van angst

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat het voeden van je kind op verantwoorde wijze en niet op een wijze die het systeem en zijn kapitalistische aard voorschrijft, als een bedreiging van het systeem wordt gezien en het niet wordt getolereerd dat individuen zelf gaan nadenken en een weg gaan uitstippelen los van het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat het opvoeden en voeden van mijn kind moet geschieden binnen de richtlijnen van het systeem volgens de toetsing van het systeem en wanneer ik mij daar tegen verzet dan ben ik een afvallige van het systeem en geen verantwoorde bezorgde ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat ik geen eigen identiteit/zelf mag hebben buiten het systeem om, ik mag personages hebben tot ik er consumentistisch bij neerval, maar niet voor mijzelf denken en beslissingen nemen want dat zou leiden tot anarchie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat ik deel uitmaak van het geheel en mijn snor dus niet kan drukken dus beter bewustzijn kan kweken bij de ander dan tegen de stroom in te zwemmen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als mensheid om mij niet meer af te scheiden van het geheel en te snappen dat afscheiden niet mogelijk is, ik kan hooguit aan de zijlijn mijzelf plaatsen, maar ik zal altijd deel uitmaken van het geheel.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als mensheid om het voeden en opvoeden van onze kinderen als een serieuze aangelegenheid te benaderen en mij altijd eerst zelf in te lezen/te informeren over wat het beste is voor onze kinderen als de mensheid die het stokje overneemt wanneer wij er niet meer zijn.