Dag 344 van 2555: de vraag is nog niet beantwoord- deel 2

DIP lite cususDeze blog post is een vervolg op dag 343, het is aan te bevelen om eerst dag 343 te lezen om deze blog post in de juiste context te kunnen plaatsen.

Inmiddels is er heel wat gebeurt tussen de vorige blog post en nu. Afgelopen dinsdag kon mijn dochter, door het uitvallen van een andere patiënt, versneld bij een natuurgeneeskundigtherapeut terecht. Deze therapeut is gespecialiseerd in het diagnosticeren met Electro Acupunctuur van Voll en het behandelen met Bio Resonantie therapie. Wij gingen naar deze afspraak met de vraag of er sprake was van de ziekte van Lyme en kregen een 2,5 uur durend consult waar alles aan mijn dochter werd doorgemeten en een behandeling werd gegeven naar aanleiding van de testresultaten. Eindelijk werd duidelijk dat het fysieke lichaam van mijn dochter er slecht aan toe is en werd dit niet van de tafel geveegd met allerlei medisch goed klinkende ptietpraat.Uit de test kwam inderdaad Lyme naar voren, maar ook Q-koorts wat eigenlijk niet gek is aangezien mijn dochter zo’n 1,5 jaar tussen de geiten heeft vertoefd op ons eerste adres in Italië. We praten dan over chronische Lyme en chronische Q-koorts. Daarnaast werd HPU geconstateerd, een stofwisselingsstoornis. Met het testen van de urine van mijn dochter konden we zien door het Voll apparaat dat haar eigen urine haar waarden/frequenties omhoog deden gaan. Wat betekent dat zij essentiële voedingsstoffen/mineralen/vitaminen niet opneemt maar direct weer uitplast/uitscheidt. Ook kon worden gemeten dat er nierstenen/gruis aanwezig is en inderdaad mijn dochter heeft veel lage rugpijn die dan naar voren wegtrekt door de liezen. Het heeft alleen nog niet tot een acute niersteenaanval geleidt. De lever is zo overbelast dat de nieren het zijn gaan overnemen met alle gevolgen van dien. Ook kon worden gemeten dat de longen, hart en lever en ook de schildklier er slecht aan toe zijn. Door de slechte gesteldheid is er latent pre-diabetes aanwezig, die zich uiteindelijk tot diabetes kan ontwikkelen als er niets gedaan wordt. De reumatische verschijnselen en het uit de kom schieten van gewrichten zijn ook terug te herleiden naar de geconstateerde aandoeningen. Zo ook haar hartproblemen die niet serieus werden genomen en dus niet echt onderzocht, maar wel aanwezig zijn, zijn naar boven gehaald. Het trieste van dit verhaal is dat wij alle symptomen die bij deze aandoeningen horen aan artsen hebben verteld en eigenlijk voor gek werden versleten, mede ook omdat het niet onder de noemer van 1 ziekte gebracht kon worden. Dus toen fibromyalgie gesteld werd en ik dat op een bepaald moment niet kon rijmen als zijnde het antwoord op mijn vraag, begon voor mij de zoektocht pas echt.

Terugkijkend kan ik zien dat het verschil tussen reguliere gezondheidszorg die het lijf als radartjes ziet en het in deeltjes bekijkt en uit elkaar neemt, in zoveel gevallen tot niets komt, omdat zij het lijf niet als één geheel zien. Vervolgens gooien zij de symptomen juist weer op één hoop en proberen dat in één ziektebeeld te passen. Mijn vermoeden was al heel lang dat het niet om één aandoening ging, maar meerdere aandoeningen die dit ziektebeeld naar voren brachten. Voor mij is dit nu bevestigt.

Hier volgen de zelfvergevingszinnen en correctieve zinnen voor de angst om niet voor vol aangezien te worden. 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn niet voor vol te worden aangezien wanneer ik blijf zoeken naar een antwoord terwijl de medische wereld het antwoord denkt gevonden te hebben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor het niet passen in het systeem, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben buiten gesloten te worden uit het systeem en zo niet meer naar antwoorden kan zoeken. Ik stop de angst voor buitensluiting en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf zo aan te passen aan het systeem dat dit mij de gelegenheid geeft om door te zoeken naar mijn antwoorden zonder het systeem in de war te maken, zodat het mij ejecteerd en afwijst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer de ander mij niet voor vol aanziet ik niet meer in staat zal zijn, om mijn ‘ding’ te kunnen doen, wat ik ervaar als mijn drijfveer en identiteit.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij afhankelijk op te stellen van de ander om mijn ‘ding’ te kunnen doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hoop dat de ander mij permissie geeft om te zijn wie ik denk te zijn en te kunnen blijven doen wat ik denk dat ik moet doen. Ik stop de afhankelijkheid van de ander/het systeem en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en mijn daden niet van anderen af te laten hangen, waarbij ik tegelijkertijd geen redenen/excuses bedenk/maak om de ander de schuld te geven van het mij niet in de gelegenheid stellen van dat wat ik wil doen, door te hopen op goedkeuring van de ander/het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anders gezien te worden dan hoe ik mijzelf zie.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang zijn dat mijn plaatje van mijzelf niet strookt met dat van het plaatje van de ander over mij wat resulteert in het mij afwijzen als zijnde gek, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik meer waarde hecht aan plaatjes in de ‘geest’ en het beeld dat ik van mijzelf heb ontwikkelt, alsmede de plaatjes die ik denk dat de ander over mij heeft, dat ik niet meer in staat ben om hier te zijn en te doen wat gedaan moet worden. Ik stop te leven aan de hand van plaatjes en denkbeelden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om hier te zijn en niet mijzelf aan te sturen door hetgeen ik denk dat de ander van mij denkt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer met de ander bezig te zijn door mijn denkbeelden en opinies over de ander en zo essentiële informatie die hier is en hier wordt aangegeven door de ander mis, door de tunnelvisie die ik mijzelf heb opgelegd door mijzelf te bewegen vanuit wat ik denk dat de ander denkt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van fysiek leven aan de hand van een ‘geest’ blauwdruk, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen appels met peren kan vergelijken en dus ook geen ‘geest’ realiteit in het fysieke kan leven zonder frictie. Ik stop het gebruik van mijn ‘geest’ blauwdruk en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een fysieke blauwdruk te gebruiken die mij handen en voeten in het fysieke geeft en geen twee dimensies door elkaar te gebruiken waardoor verwarring en frictie de overhand gaan nemen.

Hier volgen de zelfvergevingszinnen en correctieve zinnen voor de angst over de uitkomst van het zoeken naar een antwoord op mijn vraag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ervaren voor de uitkomst van de test die gedaan werd bij mijn dochter.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor het onbekende, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf veilig waande in de situatie waar ik nog aan het zoeken was en mij nu kwetsbaar voel voor de eventuele ‘nare’ boodschap die uit de test kan komen. Ik stop  de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet gek te laten maken door allerlei verschrikkelijke scenario’s in mijn ‘geest’ die niet bewezen zijn, waardoor ik mijzelf onnodig in angst laat leven en mijn fysieke lichaam te kort doe door de stress die ik het toedien hiermee.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren met angst voor het onbekende en zo mijzelf vleugellam te maken in het moment.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelfsabotage door angst voor het onbekende, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mezelf saboteer en stop door te handelen volgens mijn angst en zo de tijd probeer stil te zetten en geen uitkomst hoef te horen. Ik stop de zelfsabotage en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te saboteren door de tijd stop te willen zetten en zo de diagnose/uitkomst niet te hoeven ervaren, maar in plaats daarvan mijzelf te aarden en zonder ruis te luisteren naar wat wordt gezegd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen over een eventuele ‘slechte’/’nare’/’heftige’ uitkomst als zijnde de moeder van de patiënt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van schuld over het kind dat ik heb gebaard met mogelijke fysieke aandoeningen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als zwangere vrouw alles wat in mijn macht lag heb gedaan om de zwangerschap voorspoedig te laten verlopen. Ik stop het schuldgevoel en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet de schuld te geven van eventuele aangeboren afwijkingen/aandoeningen en zo mijzelf gevangen te houden in een vacuüm waardoor ik mijzelf niet meer aanstuur en niet meer vooruit kom.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de oorzaak te willen zijn van de fysieke situatie waarin mijn dochter zich bevindt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen verantwoordelijkheid willen nemen voor de situatie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik diep van binnen liever mijn handen er vanaf trek en niet geconfronteerd wil worden met mogelijke schuldvraagstukken en waar de zaken zo gekeerd hadden kunnen worden dat de uitkomst misschien nu anders zou zijn geweest. Ik stop het afschuiven van verantwoordelijkheid uit angst om aangewezen te worden als de schuldige en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de fysieke gesteldheid van mijn dochter niet in die mate persoonlijk zal nemen waardoor de schuldvraag mij lam legt, maar in plaats daarvan mij bezig te houden met wat hier is en zo te toe te werken naar oplossingen, waarbij ik wel zie waar eventueel mijn aandeel ligt in de fysieke conditie van mijn dochter, maar dit alleen te gebruiken als informatie en niet als emotionele chantage van de ‘geest’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik emotioneel een ‘negatieve’ diagnose/uitkomst niet kan dragen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst dat ik een diagnose/uitkomst emotioneel niet aankan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik deze gevoelens als de ‘geest’ in de strijd gooi om frictie te veroorzaken. Ik stop de angst en frictie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik een diagnose aankan zolang ik mijzelf niet laat meesleuren in een achtbaan van emoties en gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de tijd niet kan terugdraaien en de kennis en informatie die ik nu heb over het fysieke lichaam niet kan toe passen in het verleden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van met terugwerkende kracht de situatie te willen veranderen/redden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn tijd wil investeren in het redden van de situatie doormiddel van mijn ‘geest’, terwijl echte verandering alleen in de fysieke werkelijkheid kan plaatsvinden in het hier en nu. Ik stop het willen redden door de ‘geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te laten verleiden tot het heldendom waarin ik de situatie red die alleen in mijn ‘geest’ zich afspeelt en dus niet de daadwerkelijke situatie veranderd, waardoor ik zal moeten inzien dat verandering alleen in het fysieke plaatsvind en niet in de ‘geest’.

Advertenties

Dag 332 van 2555: wat is het dat ik denk verloren te hebben wanneer ik spreek over ‘terugkrijgen’

Dip-Lite cursusSinds mijn dochter met een homeopathische kuur is gestart, voor al die klachten die door de reguliere gezondheid werden afgedaan als vaag en tussen de oren, zie ik langzaam het kind weer terugkomen dat ik ooit had. De homeopathische kuur slaat aan en beetje bij beetje komt de energie terug en vermindert de pijn in haar gewrichten. Doordat deze homeopathische kuur aanslaat kun je stellen dat de aard van de fysieke klachten liggen in onverwerkte emoties die over vele jaren zijn opgestapeld en tot uiting zijn gekomen in fysieke klachten. Dit betekent echter niet dat de fysieke klachten dus niet echt zijn en tussen de oren zitten, maar ze zijn een gevolg van jarenlange emotionele opstapelingen die zich een uitweg moesten verschaffen.

 

Al op een leeftijd van 3 – 4 jaar zag ik als moeder mijn kind veranderen van een open, leergierig kind dat de wereld tegemoet trad met veel enthousiasme, naar een kind dat met 5 zei dat ze niet groot wilde worden en zich langzaam terugtrok en een angstig meisje werd. Er waren wel momenten waarop ik even zag hoe mijn kind eigenlijk was, maar het leven werd steeds moeizamer en het vertrouwen in de wereld om haar heen was kapot gemaakt door vele kleine en grote zaken die haar leven tekenden. Met 13 jaar werden de onverwerkte emoties vastgezet in fysieke klachten en begon een tocht binnen de reguliere gezondheidszorg, die haar etiketten opleverden die meer kwaad deden dan goeds. Op het moment, een aantal weken geleden, dat mijn dochter haar hartklachten weer terugkwamen begon ik het somber in te zien. Ik had weinig vertrouwen in de reguliere medische zorg, dat het langzaam en tergend aftakelen van mijn kind waar ik al die jaren al hulpeloos naar had moeten kijken, nog goed ging komen. Een algemeen arts die haar verzekerde dat er echt niets met het hart aan de hand was en dat er dus niets ergs kon gebeuren, stelde mij dan ook alles behalve gerust. Ik zag dat er een destructief proces aan de gang was, maar werd niet serieus genomen.

 

Ik heb mijn kind door de jaren heen langzaam tussen mijn vingers door zien wegglippen en de vrees dat ik haar zou kwijtraken was groot. Ik spreek hier dan over het verliezen van iets dat ik had en niet langer meer zag in mijn kind, je zou het een levenssprankel kunnen noemen. Ik verlangde terug naar het kind dat ik ooit had gebaard, het kind dat zich veilig mocht en kon voelen. Ik keek in de ogen van mijn kind en zag niets, ze waren leeg en dof en dat verontrustte mij zeer, maar ik ging verder met het zoeken naar een oplossing. Ik kon niet geloven en wilde niet aannemen dat dit het was, er moest een oplossing zijn. En die is er dus ook.

 

Nu ik langzaam mijn kind weer zie opbloeien en met twee handen het leven zie vastgrijpen, dan weet ik dat ze er nog is en nog mee wil doen. Het feit dat mijn kind weer ja tegen het leven kan zeggen, maakt mij af en toe emotioneel. En daar zit het punt dat ik wil onderzoeken. Ik wordt emotioneel van, het feit dat hetgeen ik dacht verloren te zijn, ik nu lijk terug te krijgen. Een ontlading van angsten en emoties omtrent verliezen en terugkrijgen.

 

Ik krijg het kind terug dat ik had en wat ik wilde hebben, omdat dat alles aansloot bij mijn verwachtingen en verlangens. Het plaatje was positief, ik hield van mijn kind en anderen konden makkelijk van haar houden voor wie ze was. Het was de puurheid en het intens genieten van alles dat wij als volwassenen verleerd zijn wat haar zo toegankelijk maakte. Dat had ik en dat wilde ik behouden en daar heb ik voor gevochten keer op keer. Eerst binnen het schoolsysteem en nu binnen het medische systeem, met dezelfde houding en dezelfde drang, het terugkrijgen van wat ik had. Dit leek op een bepaald moment iets dat onmogelijk was, een soort van Don Quichot gevecht waarvan ik niet wist hoe lang mijn adem was en zou zijn. Eerst was ik iets verloren en later voelde het alsof mij iets was afgenomen. Dus werkte ik vanuit een slachtoffer positie waar mij iets was aangedaan. Ik zag dat het schoolsysteem mijn kind schaadde en ik zag hoe het medische systeem mijn kind schaadde. Dus was het mijn taak als moeder om dat terug te krijgen/eisen wat van mij was.

 

Vaak wordt gezegd dat wanneer je aan het kind van een moeder komt, dan kom je aan haarzelf en dus werd dit een zeer persoonlijke strijd waar ik met twee handen dat moest vasthouden/verdedigen wat de ander mij wilde afpakken. Het woord ‘terugkrijgen’ is dan ook een geladen woord voor mij binnen deze context, waar onrecht een zwaar stempel op het geheel drukt. Verliezen en ‘terugkrijgen’ een polariteit, waarin ik wanneer ik dit niet stop tot in den eeuwigheid kan doorstrijden.

 

Terug – krijgen impliceert dat ik naar een geweest punt terug wil keren en dat moet mij gegund worden door het te krijgen. ‘Terugkrijgen’ is niet een directe actie van mijn kant, alleen wanneer ik voor deze gunst moet vechten dan wordt het terugnemen. Ik heb dus gevochten om terug te nemen wat ik vond dat van mij was, namelijk de pure expressie van mijn kind. Nu dat lijkt terug te komen ervaar ik dit als het ‘terugkrijgen’ van mijn kind, maar wie heeft mij dat gegund? In zekere zin heb ik dat zelf geschapen dat punt van gunnen, door het pad van de meeste weerstand binnen het schoolsysteem en het medische systeem niet meer aan te gaan maar andere wegen te bewandelen en alleen nog dat te gebruiken wat in het belang van een ieder is. Dus door het bewandelen van de homeopathische weg, heb ik het mijzelf gegund om terug te krijgen wat ik als verloren beschouwde. Wellicht is ‘terugkeren’ een betere bewoording voor de tocht die ik liep met mijn dochter.

 

In mijn volgende blog zal ik doormiddel van zelfvergeving en zelfcorrigerende zinnen mijn intenties en emoties rond het woord ‘terugkrijgen’ verder verkennen om uiteindelijk tot een herdefiniëring van het woord te komen.