Dag 174 van 2555; opereren met de blote hand, dat wil ik ook!

equal money capitalismOp internet zag ik een afbeelding langskomen van een man die spiritueel aan het opereren was. Ik moest denken aan de periode waarin ik mij bezig hield met spiritualiteit en mijn Reiki patiënten had. Ooit had ik een foto gezien van een man die spiritueel opereerde en ooit had ik een verhaal van een kennis gehoord hoe een vriendin van haar spiritueel werd geopereerd. Het fascineerde mij enorm,ik fantaseerde hierover en ik wilde dat punt bereiken waarop ik ook met mijn blote handen iemand kon opereren en helpen.

 

Nu, met nieuwe inzichten, vind ik het echt een giller dat ik deze wens als doel in mijn leven had gemaakt. Ik begrijp het wel hoe alle puzzelstukjes op zijn plek vielen. De drang om mensen te helpen en zelfs redden zat er al vroeg in, niet vanuit een dienend perspectief, maar als de redder zelve. Ook had ik graag arts willen worden, maar dat was met HAVO en weinig exacte vakken niet mogelijk. Reiki kwam als geroepen om mijn droom van het redden van mensen op een fysieke wijze te kunnen manifesteren, maar spiritueel opereren zou natuurlijk het ultieme orgasme zijn geweest.

 

Aangezien niets is wat het lijkt, ben ik even gaan googlen om wat beeldmateriaal over dit onderwerp te vinden en om dat wat ik vermoedde bevestigt te zien. Spiritueel opereren bestaat helemaal niet, het is een hoax waar in de Filippijnen en Brazilië flink aan wordt verdiend. Hier is een video die laat zien dat spiritueel opereren thuis hoort bij de illusionist en een andere video vindt je hier waar het op een ludieke wijze wordt uitgelegd en gekoppeld wordt aan het placebo-effect.

 

Kun je nagaan ik wilde dus eigenlijk een illusionist zijn die grof geld maakt, want dat is het en het maakt dat mensen echt geloven genezen te zijn en geen verdere hulp zoeken. Er wordt op deze manier dus verdiend aan desperate zieke mensen, waar de behandelaar zich niet om bekommert. Het is geld maken en daarna wegwezen. Dat is waar het omgaat, kijken hoe wij zo snel mogelijk zo veel mogelijk geld kunnen maken. We gaan niet in de schoenen van een ander staan, daar hebben wij geen tijd voor, want tijd is geld. Nee, zo iemand zou ik niet willen zijn en niet kunnen zijn.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het overbrengen van energie als iets echt te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het krijgen van energie van andere behandelaars niet te kunnen waarnemen, maar dit niet als maatstaf nam om uit te werken dat energie overdracht wellicht niet mogelijk was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen geloven dat energie overdracht mogelijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie overdracht, als een spirituele handeling, als mijn kans te zien om een beetje arts te kunnen zijn wat ik al zoveel jaren van droomde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik niet het niveau had om voor arts te studeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een redder te willen zijn en het fysieke lichaam van de mens te willen redden, terwijl ik het lichaam op zich niet begrijp en geen volledige relatie met mijn eigen lichaam heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen redden om het redden en zodoende de aandacht te krijgen als redder, waardoor het met blote hand spiritueel opereren mij zo spectaculair lijkt dat ik dat ook wil bereiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spiritueel opereren als een doel te zien om energetisch beloond te worden en mij niet  te verdiepen in wat het nu eigenlijk is en of ik daar anderen mee zou kunnen schaden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijn eigen geluk en het behalen van mijn eigen doelen ui te gaan en daarbij het belang vaneen ieder totaal in de hype van energie uit het oog te verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets te willen doen dat in de ogen van anderen bewondering oplevert en in een roes van energie mij te bevinden en bewegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een doel vanuit mijn kinderjaren, het zijn van arts, als teleurstelling weg te stoppen wanneer ik weet dat ik dat niet kan worden, maar het geen plekje geef en niet begrijp om zo op latere leeftijd als verlangen weer omhoog te komen in een andere vorm, waarbij het thema nog steeds ‘de redder’ is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de redder van een ander te willen zijn, zodat niet ikzelf maar een ander mij kan redden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het redden van anderen voorop te stellen aan het redden van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelf de illusionist te zijn die haar eigen levensvraagstukken weg goochelt om zo mij op anderen te kunnen storten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als een energie feest waar te nemen en te geloven in de meest rare fantasieën wanneer ik denk dat het mij iets oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terugkijkend op mijzelf, mij als een dom gansje te zien en niet zie dat dit een reactie van mij is op mijzelf om te vergoedelijken dat ik het allemaal niet zo wist en het belang van mijzelf voorop stelde aan dat van het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets te willen wat niet kan en dat wat kan niet te willen en mij niet te realiseren dat mijzelf onder ogen komen en veranderen pas een uitdaging is en lef vereist en een fantasie als levensdoel is ‘couch patato’ gedrag, bewegende gedachten maar geen actie in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mij in de rol van redder zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik de nadruk op de ander leg om een quick fix te krijgen en zo mijzelf niet onder ogen hoef te komen. Dus ik stop deze afleidingsmethode, haal adem en laat het los terwijl ik uitadem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dingen die ik niet begrijp, zoals het spiritueel opereren, niet te verheven als een doel in mijn leven, omdat het beantwoord aan een verlangen dat ik al heb sinds mijn kinderjaren om de redder te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet te benadelen voor de doelen die ik eerst in mijn geest najaag die gebaseerd zijn op energie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat ‘short cuts’ om verlangens te behalen niet altijd het geheel dienen en niet in het belang van een ieder is.

Advertenties

Dag 152 van 2555, metamorfose massage

Dag 152 van 2555, metamorfose massage  Door Sylvie werd ik attent gemaakt op de metamorfose massage, waarop ik op onderzoek uitging om te zien wat dat nu precies inhield. Het is de aanraking van de reflexzone van de wervelkolom, te weten op de binnenkant voeten, zijkant duim en het hoofd tezamen met de nek. Deze techniek door Robert St. John vorm gegeven en hij ontdekte dat aan deze reflexzones onze herinneringen van voor onze geboorte gekoppeld zijn. Deze herinneringen zijn omtrent onze talenten, onze kwaliteiten en ook de belemmeringen die ons ervan weerhouden te zijn wie we zijn. Hij zag dat het mogelijk was om deze blokkades bewust te maken door deze massage techniek toe te passen en de blokkades zo losgelaten konden worden om plaats te maken voor levenskracht.

Op zich sluit dat heel mooi aan bij wat wij bij Desteni doen met het zelfvergeven van emoties/gevoelens/angsten waarna we deze patronen benoemen en corrigeren in ons fysieke bestaan. Deze simpele fysieke aandacht die het proces van loslaten en de regie weer terugnemen over ons leven, laat ons het contact met de fysieke realiteit zien zo belangrijk is om niet in onze geest te verdwijnen en ons juist vast te bijten in onze patronen.

Ik heb een aantal filmpjes bekeken om te zien hoe het echt in z’n werk ging, waarbij een Engelstalig filmpje en een Nederlandse site mij lieten begrijpen hoe deze massage techniek in de praktijk gaat. Al snel zag ik bij het zoeken naar filmpjes dat er ook mensen mee werken die van de zweverige spirituele vorm van masseren zijn, terwijl het zo niet bedoeld is. Dit zweverige/spirituele maakte een connectie met herinneringen van mij als Reiki behandelaar. Ik heb in mijn proces goed kunnen zien wat ik met het hele Reiki verhaal bereikte en dat was geen opperste beste kant van mij als persoon zal ik maar zeggen. Speciaalheid en reddersgedrag lagen hieraan ten grondslag. En in een moment argwaande ik deze massage techniek, oftewel ik argwaande mijzelf om niet weer in deze valkuil van speciaalheid en reddersgedrag te vervallen. Dus voegde ik het woord bij de daad en vroeg aan mijn familieleden wie er proefpersoon wilde zijn. Mijn partner bood mij zijn voet aan en nadat mijn dochter had gezien dat het niets ernstigs was kreeg ik haar beide duimen om te oefenen. Het werd als prettig ervaren, mijn partner kreeg het zelfs heet, maar zoals de techniek zegt er worden geen interpretaties gedaan want dat is simpelweg de geest voeren en het voegt niets toe aan de waarde van de massage.

Vanmorgen heb ik een complete behandeling aan mijzelf gegeven en het voelt prettig, het fysieke contact, maar het bracht mij niet in spirituele sferen. Wat mijn angst voor terugval dus niet bevestigde. Simpelweg blijven ademen en zien wat ik doe, houdt mij in het hier en nu, wat een aangename ervaring is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een connectie tussen een ‘real time’ kennismaking met metamorfose massage te koppelen aan herinneringen aan Reiki en dit niet direct te stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de herinnering aan Reiki bij het zien van metamorfose massage te accepteren en de angst die het met zich meebrengt toe te staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor het spirituele aspect niet direct te duiden, maar te volgen en te laten uitmonden in gevoelens van wantrouwen buiten mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wantrouwen naar metamorfose massage te voelen in de vorm van angst en mij niet te realiseren dat dit een reflectie is en ik naar buiten wijs als de veroorzaker van mijn angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het naar buiten wijzen om een veroorzaker voor mijn angst aan te wijzen eigenlijk een handreiking van mijzelf is die mij laat zien dat de oorzaak in mijzelf ligt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen en niet te durven staan als iemand die klaar is en korte metten met haar spirituele verleden heeft gemaakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen als het gaat om positieve energie trekken uit het speciaal zijn als iemand die een spirituele gave heeft en anderen kan redden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat dit punt van energie trekken nog steeds een punt is dat ik niet kan weerstaan en mij niet te realiseren dat ik mij in deze angst niet eens de tijd gun om in mijn fysieke realiteit te laten zien dat ik het aankan en dat de verleiding niet meer te groot is, de angst bestaat alleen nog in mijn geest die probeert of er nog reacties zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben als metamorfose massage enigszins spiritueel gedaan wordt en vervolgens in een reactie van wantrouwen schiet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet eerst mijzelf te willen aanraken, maar eerst te willen testen op anderen, uit angst voor mijn angst/gevoelens van wantrouwen die uiteindelijk een motie van wantrouwen naar mijzelf is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfs even bang te zijn om echt te voelen en te genieten van deze fysieke aanraking van mijzelf, uit angst dat alsnog ik niet te vertrouwen ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo weinig vertrouwen in mijzelf te hebben en daardoor mijzelf niet eens de voordeel van de twijfel te gunnen om te zien waar het schip strand.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet eerst mijn buiten wereld te wantrouwen, maar eerst adem te halen en te zien/realiseren/begrijpen waar ik mee te maken heb alvorens conclusies te trekken en in de reactie te schieten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke realiteit te vertrouwen en niet blind te varen op mijn geest.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om spiritualiteit niet als zwarte piet te veroordelen, maar te zien dat het niet spiritualiteit is wat ik wantrouw maar spiritualiteit in mijn handen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer door mijn geest moedwillig te laten beperken en de regie over mijn leven in eigen handen te nemen, in plaats van te geloven in de angsten die mijn geest produceert.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om te werken aan meer vertrouwen in mijzelf door ervaringen van zelfvertrouwen toe te laten in mijn fysieke realiteit.

Dag 136 van 2555; laat mij in mijn plaatjeswereld, ik heb het goed

Dag 136 van 2555; laat mij in mijn plaatjeswereld, ik heb het goed  Deze foto zag ik langskomen op Facebook, waarbij de man zich zogenaamd warmt aan het vuur dat hij heeft geschilderd. We lachen om zo’n plaatje en vinden het naar alle waarschijnlijkheid grappig en zien de absurditeit ervan in. Wat we ons tegelijkertijd niet realiseren is dat wij ons bestaan in handen leggen van plaatjes en dat als de gewoonste zaak van de wereld beschouwen. Plaatjes die zich als een diashow zich de hele dag door vertonen aan onszelf binnen onze geest, die wij beschouwen als 1 en gelijk aan onze fysieke realiteit hebben grote invloed op onze beslissingsvaardigheden. Ik gebruikte vroeger deze plaatjes als een startpunt voor een verlangen om iets tot stand te laten komen. Zeg maar het plaatje als het recept voor het manifesteren van de taart. Ik deed eigenlijk niets zonder dat er een regisserend plaatje aan vooraf ging.

Als Reiki behandelaar zag ik eerst een plaatje dat mij vertelde waar ik mijn handen moest neerleggen op de client, dat ging dan de hele behandeling zo verder. Ik ‘voelde’ dat als het geleid worden door een hogere macht, maar ik werd in wezen geleid door mijn eigen geest die inmiddels vol zat met Reiki plaatjes nadat ik mij er in verdiept/gestudeerd had. Wanneer de plaatjes niet duidelijk waren dan ervoer ik dat als het af laten weten van de hogere macht en ervoer ik mijzelf als minder krachtig als Reiki behandelaar. Een totaal mijzelf voor de gek houden, maar niet bekeken vanuit het perspectief dat ik deze plaatjes in mijn geest gelijk zette aan mijn fysieke realiteit, deze plaatjes waren mijn wereld.

Dit gedrag zie ik bij velen terug en is een bestaansreden geworden los van de fysieke realiteit. We werken voor een baas om ons bestaan te kunnen bekostigen, maar los daarvan is de drijfveer om onze plaatjes bevredigt te krijgen vele malen groter. Die auto, vakantie, computer, tv, kleren en noem het maar op die allemaal als plaatjes in onze geest zijn opgeslagen en ons doel in ons leven zijn geworden. Dit noemen we geen egoïsme, hebberigheid of inhaligheid, nee dat is je dromen uit laten komen van je zuur verdiende centen.

Ik woon nu in een huurhuis, waar zeer duidelijk de plaatjes die men had vergaart in de geest over hoe trendy te wonen, bij elkaar zijn gebracht en tot leven zijn gekomen in de fysieke realiteit. Men noemt dat dan hun stijl of dat wat zij graag zien in hun huis als hun eigen identiteit, maar is dat wel zo? Is het niet zo dat wij ons laten programmeren door de plaatjes die wij zien in onze fysieke wereld? Is het niet zo dat de reclame jongens doormiddel van slimme NLP (neuro-linguistic-programming) ons doen geloven dat wij deze plaatjes in onze geest willen en tot hoger doel in ons leven stellen? Zijn wij niet gewoon een grote mierenhoop die vlijtig dat aan het manifesteren is wat er in ons geprogrammeerd is/wordt?

Ik heb mij inmiddels van heel wat plaatjes ontdaan en van de overige plaatjes zie/realiseer/begrijp ik dat het geprogrammeerd is en niet werkelijk is wie ik ben. Dat is een stuk rustiger leven, dat kan ik wel zeggen. Nu dient zich over een paar maanden de situatie aan dat ik ga verhuizen en dat huis mag ik naar wens inrichten. Waarbij ik vroeger niet had kunnen wachten, de verfstalen al klaar had liggen en een totaal interieur plan had geproduceerd, weet ik nu niet eens wat voor kleur ik op de muur zou willen hebben. Niet dat ik het gewoonweg niet weet, maar meer dat het niet uitmaakt. Er verandert significant niets aan het leven wanneer ik blauw/wit/beige/rood op de muur smeer. Het is meer een kwestie van een praktische leefomgeving maken, dan kan elke kleur een juiste kleur zijn, die past binnen dit beginsel.

Probeer maar eens zonder plaatjes beslissingen te maken, ga maar eens naar de supermarkt en stel een maaltijd samen die niet geregisseerd is door plaatjes. Koop maar eens een nieuwe jeans of ga eens naar de kapper zonder al die plaatjes in je geest en maak eens echt een keuze die in het belang van een ieder is. Als de plaatjes in onze geest echt zo krachtig en machtig waren als we onszelf doen geloven dan hadden we met plaatjes al lang alle problemen opgelost, maar de realiteit is een andere.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn voornamelijk vergeving op de periode dat ik voornamelijk leefde vanuit de plaatjes in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik een wereld heb gecreëerd naast mijn fysieke realiteit die bestaat uit plaatjes en die ik als mijn realiteit beschouw boven mijn tastbare fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de plaatjes in mijn geest niet van mij zijn, maar geleend van het systeem waar ik deel van uitmaak, die ik gebruik om mij als individu te plaatsen/in eenhokje te stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het mijzelf plaatsen in een hokje doormiddel van de plaatjes in de geest een uiting is van niet weten wie ik ben en een naarstig zoeken buiten mijzelf naar wie ik dan wel ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het volgen van de plaatjes het uit handen geven van de regie van mijn leven is, waardoor ik nooit zal ervaren dat de kracht in mij is om mijnleven te regisseren in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit zal weten wie ik ben zolang ik het buiten mijzelf zoek in algemene plaatjes die geen optelsom zijn van wie ik werkelijk ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer plaatjes tot nu toe nog nooit een verschil in de wereld hebben gemaakt, plaatjes dus ook geen verschil in mijn leven kunnen maken, als zijnde een deel van het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn hele leven ben geprogrammeerd door de plaatjes in mijn buitenwereld, zodat mijn geest genoeg materiaal had om mij te doen geloven dat mijn binnenwereld een veilige haven is voor mij, een plek die vertrouwd aanvoelt en te verkiezen valt boven mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat die vertrouwde wereld geschapen door mijn geest met toestemming van mijn kant, een uitvalsbasis werd voor al die momenten dat ik de fysieke werkelijkheid niet dacht aan te kunnen en mij terugtrok in een plaatjeswereld om mijzelf te sussen en het negatieve gevoel dat mij beheersde te vervangen met positieve gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn fysieke realiteit niet draait om positieve en negatieve gevoelens, maar om wat daadwerkelijk hier is als mijzelf in het moment en dat ik daarmee in overeenstemming moet komen in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het geloven in een plaatjeswereld niet de manier is om de wereld te redden, maar dat plaatjes als middel wel mensen kan wakker schudden en tijdelijk kan terug plaatsen in de fysieke werkelijkheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om plaatjes als middel in mij fysieke wereld te zien en mij te onthouden van energetische relaties aan te gaan met plaatjes binnen mijn geest.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om plaatjes niet als waarheid en dus als meer dan mijzelf, gelijk aan de fysieke werkelijkheid, te beschouwen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de regie over mijn leven in handen te geven van plaatjes die als een programmering gedurende mijn leven zijn geïnstalleerd en mij te realiseren dat ik die plaatjes niet ben en dat die plaatjes niet mijn fysieke werkelijkheid zijn maar in het leven geroepen om te manipuleren voor het vergaren van winst in welke vorm dan ook.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om beslissingen te nemen in het belang van een ieder vrij van programmering en altijd eerst een moment van bezinning te nemen om te zien wie de beslissing neemt, ik of mijn programmering.

Dag 81 van 2555; lekker samen spiritueel doen

Dag 81 van 2555; lekker samen spiritueel doen  Dit is een blog dat voort borduurt op eerdere blogs waarin ik mijn relatie ten opzichte van mijn schoonmoeder onder de loep neem om te zien waar de bottleneck zit en hoe ik die relatie terug kan nemen naar mijzelf in het hier en nu. Met andere woorden hoe ik zelf verantwoordelijkheid kan nemen voor mijn denken/voelen/emoties ten opzichte van mijn schoonmoeder.

 

Eerder schreef ik al hoe mijn schoonmoeder mijn Reiki master werd en mij in Reiki 1 en 2 inwijdde. Het leek leuk en praktisch om zo samen lekker spiritueel bezig te zijn en ervaringen uit te wisselen en te leren van elkaar, maar in de praktijk pakte dat anders uit. Ik dook diep in de materie en zag Reiki als een springplank om bijzonder en speciaal te kunnen zijn en ik voelde mij voor het eerst de baas over mijn realiteit. Mijn schoonmoeder was er echter in gepushed door vriendinnen en was zonder het echt te willen master geworden. Bij het Reiki master zijn hoort het hebben van leerlingen om zo de leer voort te zetten en die taak probeerde mijn schoonmoeder af te houden, zij had daar geen behoefte aan zoals zij vertelde.

 

Ik had veel spirituele vragen en stelde die aan mijn schoonmoeder als mijn master en dus vraagbaak. Keer op keer werd mij gezegd dat ik met rare dingen bezig was en dat zij dat soort zaken niet deed. Dit frustreerde mij en ik voelde mij in de kou gelaten en beperkt door mijn schoonmoeders tegenwerking. Ik zag mijn kans om spiritueel te groeien (lees: te groeien in bijzonder/speciaal zijn ) niet lukken met een master die niet thuis geeft en alles afmeet aan haar eigen ervaringen en mij daardoor ziet als raar en niet goed bezig. Langzaam maakte ik mij los van haar, omdat ik haar had gelabeld als onbetrouwbaar en een slechte bron voor informatie. Ik stroopte het internet af naar steeds weer nieuwe informatie over hoe mijn energetische gaven uit te breiden en te verbeteren. Ik sprak hier ook niet meer over met mijn schoonmoeder en onze spirituele wegen scheiden zich.

 

Ik vond een Reiki groep waar ik elke maand mee samen kwam en leerde alle zaken die ik nog niet wist van de master en haar man die deze avonden organiseerden. Dit werd mijn uitje en echt mijn ding. Ik vertelde mijn schoonmoeder over de groep waar ik in verzeild was geraakt en zij vroeg of zij mee mocht als zij in Nederland was. Zo ging zij 2 of 3 keer mee en maakte zichzelf dan het middelpunt van de avond en vertelde honderd uit en gaf Jan en alleman tips als master en ik snapte niet dat zij mij al die tips niet had kunnen geven door de jaren heen. Opnieuw had dit “lekker samen spiritueel doen” kunnen worden, maar het werd weer een teleurstelling die zover ging dat men mij vroeg haar niet meer mee te nemen, omdat men haar gedrag vervelend vond. Opnieuw liet ik deze mogelijkheid om “lekker samen spiritueel te doen” varen en koos voor de weg van de minste weerstand en vervolgde mijn eigen pad. Eén waar ik door niemand werd gedwarsboomd en alleen mijn gang kon gaan en cliënten behandelde om keer op keer mijzelf bijzonder te voelen en mijn “gaven” als zeer bijzonder te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om spiritualiteit te zien  als een hulpmiddel om iemand te zijn en als opstapje om mijzelf als speciaal/bijzonder te ervaren/zien en mij niet te willen realiseren of mijn acties als spiritueel wel voor een ieder voordelig waren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om het labelen van mijzelf als bijzonder/speciaal/het iemand zijn, de graadmeter te laten zijn voor het onder controle hebben van mijn leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om door het idee van het onder controle hebben van mijn leven diegenen te vrezen die mijn spirituele groei beperkten of blokkeerden en mij niet te realiseren dat die spirituele groei eigenlijk een verlangen was om iemand te zijn en opgemerkt te worden in de grijze massa.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om mijn “walk of fame” te hebben door middel van spiritualiteit om niet in de anonimiteit te hoeven sterven en iemand geweest te zijn en zodoende een betere kans op overleven te hebben gehad.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om teleurgesteld te zijn in mijn schoonmoeder wanneer zij mijn verlangen naar erkenning in het leven boycotte en afdeed met “jij bent raar” wat mij deed besluiten om mij te separeren van haar om zo de pijn van afwijzing niet te hoeven voelen en niet keer op keer opnieuw te hoeven beleven wanneer ik met haar was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om iets buiten mij te zoeken dat mij eigen waarde kon geven zoals spiritualiteit en erkenning/bevestiging van anderen verlangde om mij als spiritueel personage te kunnen opstijgen boven de grijze massa uit en mij niet te realiseren dat ik degene ben die mij erkenning geeft en ik degene ben die beslist of ik eigen waarde in en als het leven heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om mijn schoonmoeder niet te vertrouwen als mijn Reiki master en mij daardoor niet te realiseren dat het geen vertrouwen hebben niet met haar maar met mij te maken had en een kwestie van geen vertrouwen hebben in mijn buitenwereld was opdat die mij niet dat zou geven wat ik verlangde, erkenning.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om belangrijkheid te hangen aan het feit dat mijn schoonmoeder mijn Reiki master was en daardoor mij moest bedienen van informatie/te ondersteunen, terwijl in de werkelijkheid mijn schoonmoeder decoratie was om mijn speciaal zijn aan te kleden en ik sowieso op zoek was gegaan naar meer informatie om de verslaving aan mijn spirituele personage te bevredigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om mij niet te realiseren dat mijn hunkering naar erkenning en speciaal zijn voortkomt uit een vorm van consumeren, het willen/moeten hebben van dit personage om iemand te kunnen zijn en zonder al te veel zorgen te kunnen leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om boos te zijn op mijn schoonmoeder voor het niet voorzien van informatie en het wel te geven aan anderen in mijn bijzijn. Terwijl ik mij niet realiseer dat het niet geven/kunnen geven van informatie in de personage van Reiki master een punt aan de kant van mijn schoonmoeder was en niet iets dat ik persoonlijk zou moeten nemen als een aanval op mijn verlangens en daardoor als een aanval op mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet verantwoordelijk te houden voor het verstrekken van informatie en in plaats daarvan zelf de verantwoordelijkheid te nemen om aan informatie te komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om teleurstelling in mijn schoonmoeder niet te verwarren met teleurstelling in het niet krijgen van een verlangde uitkomst.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om spiritualiteit/alles buiten mijzelf, niet als hulpmiddel te gebruiken om eigenwaarde te hebben/krijgen maar eigenwaarde uit mijzelf te putten door het nemen van zelfverantwoordelijkheid en de regie over mijn leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om speciaal te willen zijn en boven de grijze massa uit te stijgen niet langer als levensdoel te verheffen, maar mijzelf te realiseren dat het staan voor het leven door zelfoprechtheid en zelfverantwoordelijkheid een doel is dat in het belang van een ieder is en verheerlijking van mij als personage alleen maar consequenties oplevert en mij verhinderd om in gelijkheid deel te nemen aan het leven.

Dag 71 van 2555; het “ik ben spiritualiteit” personage

Dag 71 van 2555; het "ik ben spiritualiteit" personageWaarbij ik eerst spiritualiteit nog vreesde en als meer dan mijzelf zag sloeg ik geleidelijk door naar de andere pool van de polariteit en zag ik mijzelf niet alleen spiritualiteit in de vorm van Reiki beoefenen, ik werd het, ik werd spiritualiteit en het werd een bezetenheid waarin ik eindelijk de grote persoonlijkheid/de redder kon zijn die ik verlangde te zijn. Spiritualiteit bevredigde mijn verlangens voor zolang de high van de energie het toeliet en alvorens ik uit de polariteit stapte. Ook dit personage loop in in verhouding tot mijn schoonmoeder en zal meer dan 1 blog beslaan om het overzichtelijk te houden en alles dieper te kunnen blootleggen.

 

De herinnering die nu opkomt is die van het hebben onderzocht wat Reiki inhield. Ik kwam erachter dat Reiki in de eerste plaats zelfhulp was en in een later stadium een middel om anderen te behandelen. Wat mij meteen deed twijfelen aan mijn schoonmoeder en mijn beeld van mij over haar dat meer was dan het beeld dat ik van mijzelf had. Het ging zover dat ik medelijden voelde voor de staat waar mijn schoonmoeder klaarblijkelijk in verkeerde dat ze dit nodig had. Ik voelde een soort van victorie dat ik geen zelfhulp nodig had. Ik zag Reiki als een kans om mijn kinderen te helpen en allerlei mensen in mijn directe omgeving. Ik zag mijn kans schoon om het helende orakel te worden en zo betekenis aan mijn bestaan te kunnen geven.

 

Inwijdingen in de Reiki waren duur en er werden al gauw een paar honderd euro voor gevraagd, die ik daar niet aan wilde opofferen. Ik besloot mijn schoonmoeder te vragen of zij de inwijding wilde doen, omdat zij een master in de Reiki was. Mijn schoonmoeder had veel weerstanden maar vond uiteindelijk dat zij het toch moest doen.

 

Ik zat op een stoel in de keuken en mijn schoonmoeder begon een ceremonie van tekens en geblaas in mijn gezicht en ik vond het raar. Ik wilde dit zo graag dat ik door mijn verlangen heen niet meer nuchter kon/wilde nadenken en nam het als in een roes en een energie high waar. Ik was duizelig na de sessie en was enigszins teleurgesteld toen ik niets voelde nadat ik mijn handen op mijn schoonmoeder mocht leggen. Het behoefte wat meer ervaring werd mij gezegd en nu zie ik dat het inderdaad ervaring kost om te leren je mind zo je fysieke te laten manipuleren dat je denkt dat alles mogelijk is. Reiki beoefenen is je mind beoefenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder binnen het beoefenen van Reiki als superieur aan mijzelf te zien en na te hebben begrepen wat Reiki was voelde ik mij superieur aan haar uit medelijden voor het zielige bestaan dat zij volgens mij had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder als zielig te zien door het feit dat ik vond dat ik geen zelfhulp in wat voor vorm dan ook nodig dacht te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontkennen dat ik zelfhulp nodig had en dat vanuit een punt van ego ik dat niet ging toegeven, ik zag zelfhulp als iets voor losers.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om absoluut niet als een loser gezien te willen worden, want dat was een vorm van zwakte die ik verachte, de zwakte die in mijn mind mijn einde zou betekenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het negatief geladen begrip “zwakte” vanuit andere herinneringen op deze gebeurtenis te projecteren om zo angsten te ontwikkelen die mij in deze situatie  beperkten en mij niet helder deed beslissen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een naar gevoel te vinden om als zwakkere naast mijn schoonmoeder te moeten leven en mij in allerlei bochten te moeten wringen om mij nog enigszins goed te voelen in de situatie waarin ik mijzelf en mij als de relatie met mijn schoonmoeder compromitteerde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik participeerde in een polarisatie waarin ik van energetisch goed voelen naar energetisch slecht voelen zwiepte en aan die gevoelens waarde hechte en beslissingen op nam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het zielig vinden van een ander eigelijk veel over mijzelf zegt aangezien het een reactie is die in mij als mij bestaat en mij aangeeft dat ik mijzelf zielig vind en medelijden met mijzelf heb voor het manoeuvreren van mijzelf in de positie van inferieure persoon.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik afgaf op mijn schoonmoeder als mijzelf en met mijzelf te doen had terwijl ik in staat van ontkenning was en mijzelf wijsmaakte dat ik alles voor elkaar had en mijn schoonmoeder niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren wat zelfhulp behelsde en ik door de ogen van de angst om zwak te zijn niet open voor anderen nog voor mijzelf stond om in gezond verstand te kunnen zien dat vooruitgang alleen plaatsvindt als ik zelfverantwoordelijkheid neem en zelfoprecht ben en zodoende de regie over mijn eigen leven in handen neem om niet langer in polariteit te leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te reageren op het woord zelfhulp en direct aan dit woord  het woord loser te koppelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld boven het belang van een ieder te stellen bij de keuze van waar een Reiki inwijding te doen en mijn schoonmoeder in een situatie te pushen waardoor ikzelf goedkoper uit was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet stil te staan bij mijn schoonmoeder en hoe zij in deze situatie stond en alleen voor mijn doel te gaan om kosteloos een Reiki inwijding te krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen te kiezen voor het vervullen van mijn wensen/verlangens en te vinden dat ik dar recht op heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat mijn schoonmoeder niet moest zeuren en gewoon die Reiki inwijding moest doen om zichzelf zo over haar weerstanden heen te zetten en mij niet te realiseren dat ik mijn eigenbelang aan het pushen ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de Reiki inwijdingsceremonie als raar te ervaren en mij ongemakkelijk te voelen bij de handelingen die ik niet beoordeel als waardevol.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ceremonie te bestempelen als een toneelstukje waar ik even doorheen moet om daarna het geen waarna ik zo verlangde in handen te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder als een actrice te zien die interessant wil doen maar deze gedachte totaal in de wind sla om zo mijn verlangen vast te kunnen houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf dingen en gevoelens in te beelden om zo de ceremonie echt te laten lijken voor mijzelf en mijzelf te doen geloven dat ik met deze energetische middelen ik mij kan verlossen van mijn inferieure gevoel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik nu met deze inwijding alles aankan op energetisch gebied en dat de wereld van spiritualiteit aan mijn voeten lag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn wanneer mijn handen niet direct het gewenste resultaat geven en ik ga daardoor twijfelen aan de ceremonie die ik toch al als raar/belachelijk had bestempeld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld in mijn schoonmoeder te zijn dat zij niet heeft kunnen waar maken wat zij pretendeerde nu ik mijn handen nog niet echt kan gebruiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om belazerd te worden met deze ceremonie en niet dat te krijgen wat ik wilde hebben, krachtige energetische handen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een kind mij te voelen dat iets wil hebben en het al in gedachten in handen heeft en het nu probeert fysiek te maken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer met energiewerk bezig te houden nu ik mij realiseer/begrijp/zie dat energiewerk niet in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om reacties ten opzichte van mijn schoonmoeder terug te brengen naar Zelf om zo geen opinies en geloven te creëren die mij later in mijn leven blijven beperken en niet doen verder komen in het leven maar die mij omlaag halen en in angst in de mind doen leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren/begrijpen/zien dat ik niet een “act”/personage nodig heb zoals energiewerk om waardig in het leven en waardig als het leven te zijn.

 

Dag 70 van 2555; het ” ik voel me aangetrokken maar vrees spiritualiteit” personage

Toen ik als  tiener met spiritualiteit in aanraking kwam, boeide het mij en voelde ik mij ertoe aangetrokken en op hetzelfde moment was ik er angstig voor en maakte ik het als iets dat meer was dan mijzelf. Iets als meer dan mijzelf en iets dat instaat was mij te leiden of de regie over te nemen over mijn leven. Toen ik in aanraking kwam met mijn schoonmoeder, bemerkten wij al snel dat wij als raakvlak spiritualiteit hadden met het verschil dat ik er interesse in had en mijn schoonmoeder het praktiseerde.   Ik heb een herinnering van zo'n 17 jaar geleden toen ik met mijn partner in het prille begin van onze relatie afreisde naar een huis van een familielid waar mijn schoonouders logeerden die toentertijd in de VS woonden. In dat weekend wilde mijn schoonmoeder mij, mijn partner en zijn tweelingbroer een Reiki behandeling geven en ik wist niet goed wat ik ermee aan moest. Ik vond het wel allemaal spannend die spiritualiteit, maar dit was erg echt en kwam erg dichtbij. Ik had het idee dat mijn schoonmoeder van alles kon zien en weten en wist niet of ik eraan toe was om zo'n intieme relatie met haar aan te gaan.  Ik lag op de geïmproviseerde "behandeltafel" en merkte eigenlijk niets van boven natuurlijke krachten, maar lag in constante angst dat zij dingen zou ontdekken die ik niet wilde delen of dingen zou zien die ik niet wilde weten. Ik genoot niet van deze aandacht en behandeling in het moment, verre van dat.  Ook was ik wat winderig op dat moment, misschien van de stress die ik over mij afriep en stuurde voortdurend de gas die zich in mij ontwikkelde terug, mij schamend voor het zijn van een mens die winden laat. Terwijl ik mij goed in de markt wilde zetten bij mijn partner en mijn schoonfamilie. Ik eindigde de sessie dan ook met buikpijn en ik voelde mij nog veel beroerder dan toen de sessie begon. De vrees voor mijn schoonmoeder dat zij dingen kon zien  en aanvoelen van mij bleef nog een periode bestaan, totdat ik mij ging verdiepen in wat Reiki nu precies inhield, maar daar zal ik een andere blog aan wijden.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als minder te ervaren dan mijn schoonmoeder en haar allerlei super krachten toe te kennen die zij in werkelijkheid niet heeft.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen hele intieme band met mijn schoonmoeder te willen hebben, ik vond haar okay, maar zag haar niet als een beste vriendin met wie ik alles wilde delen.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven zeggen dat een behandeling niet had gehoeven, ook omdat ik het eigelijk ook wel spannend vond, maar liever had toegekeken en de behandelingen liever had gadegeslagen.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn controle over mijzelf kwijt te zijn tijdens een behandeling.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de super krachten die ik mijn schoonmoeder toebedeelde te vrezen en daarin te vrezen de macht over mijn bestaan te zullen verliezen.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spiritualiteit te vrezen omdat ik het meer had gemaakt dan mijzelf en mij nooit echt had verdiept in  de spiritualiteit waardoor het een vrezen werd van het onbekende waarbij ik van het ergste uitging en het als een bedreiging zag van mijn geheime binnenwereld.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat mijn schoonmoeder mijn geheime binnenwereld ongemerkt uit mij kon halen met haar super krachten.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder alvorens zij iets kon doen al beschuldigde van het informatie uit mij te halen met haar superkrachten die ik niet met haar wilde delen.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder te vrezen en mij te willen verstoppen voor haar alziende oog, terwijl ik mij niet realiseerde dat de opeenhoping van gas in mijn darmen niet door haar werd opgemerkt, wat had kunnen werken als een indicator dat zij niet dat alziende oog had wat ik haar toedichtte.   Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen gezond verstand te gebruiken wanneer ik met mijn spirituele schoonmoeder ben, maar uit angst in mijn mind schiet waar ik nog meer om mijn schoonmoeder heen fantaseer en het beeld alleen maar angstaanjagender maak.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder op een voetstuk te plaatsen en haar in de categorie van God te plaatsen, die zoals ik had geleerd als kind, ook alles wist en alles kon doorzien.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik altijd goed gedrag moest vertonen nu mijn schoonmoeder alles kon zien en mij kon ontmaskeren voor wie ik eigelijk ben.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de normale processen van mijn lichaam zoals winden laten, onderdruk om een beter beeld af te geven van mijzelf en zo mijn lijf compromitteer.   Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat een leuke meid geen winden laat en al helemaal niet in het bijzijn van anderen.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind te horen wanneer er door wie dan ook in huis winden werden gelaten, dat het vies was. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij vies te voelen voor het laten van winden buiten het toilet  en dit dus zeer letterlijk en persoonlijk te nemen.  Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet meer te maken dan mijzelf uit onwetendheid of angst voor het onbekende wat zij vertegenwoordigen. Ik ben het die mijn eigen regie in handen heeft en ik besluit waar ik wel en niet in mee ga.  Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn schoonmoeder niet meer te maken dan mijzelf, maar in zelfoprechtheid mijzelf te delen met haar en dat te delen waar wij beiden wat aan hebben zonder daar emoties en gevoelens aan te hangen.  Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer mijn lijf te compromitteren door winden tegen te houden omdat ik anders niet voldoe aan het plaatje dat ik door opvoeding en socialisatie van mijzelf als vrouw heb.  Toen ik als  tiener met spiritualiteit in aanraking kwam, boeide het mij en voelde ik mij ertoe aangetrokken en op hetzelfde moment was ik er angstig voor en maakte ik het als iets dat meer was dan mijzelf. Iets als meer dan mijzelf en iets dat instaat was mij te leiden of de regie over te nemen over mijn leven. Toen ik in aanraking kwam met mijn schoonmoeder, bemerkten wij al snel dat wij als raakvlak spiritualiteit hadden met het verschil dat ik er interesse in had en mijn schoonmoeder het praktiseerde.

 

Ik heb een herinnering van zo’n 17 jaar geleden toen ik met mijn partner in het prille begin van onze relatie afreisde naar een huis van een familielid waar mijn schoonouders logeerden die toentertijd in de VS woonden. In dat weekend wilde mijn schoonmoeder mij, mijn partner en zijn tweelingbroer een Reiki behandeling geven en ik wist niet goed wat ik ermee aan moest. Ik vond het wel allemaal spannend die spiritualiteit, maar dit was erg echt en kwam erg dichtbij. Ik had het idee dat mijn schoonmoeder van alles kon zien en weten en wist niet of ik eraan toe was om zo’n intieme relatie met haar aan te gaan.

 

Ik lag op de geïmproviseerde “behandeltafel” en merkte eigenlijk niets van boven natuurlijke krachten, maar lag in constante angst dat zij dingen zou ontdekken die ik niet wilde delen of dingen zou zien die ik niet wilde weten. Ik genoot niet van deze aandacht en behandeling in het moment, verre van dat.

 

Ook was ik wat winderig op dat moment, misschien van de stress die ik over mij afriep en stuurde voortdurend de gas die zich in mij ontwikkelde terug, mij schamend voor het zijn van een mens die winden laat. Terwijl ik mij goed in de markt wilde zetten bij mijn partner en mijn schoonfamilie. Ik eindigde de sessie dan ook met buikpijn en ik voelde mij nog veel beroerder dan toen de sessie begon. De vrees voor mijn schoonmoeder dat zij dingen kon zien  en aanvoelen van mij bleef nog een periode bestaan, totdat ik mij ging verdiepen in wat Reiki nu precies inhield, maar daar zal ik een andere blog aan wijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als minder te ervaren dan mijn schoonmoeder en haar allerlei super krachten toe te kennen die zij in werkelijkheid niet heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen hele intieme band met mijn schoonmoeder te willen hebben, ik vond haar okay, maar zag haar niet als een beste vriendin met wie ik alles wilde delen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven zeggen dat een behandeling niet had gehoeven, ook omdat ik het eigelijk ook wel spannend vond, maar liever had toegekeken en de behandelingen liever had gadegeslagen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn controle over mijzelf kwijt te zijn tijdens een behandeling.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de super krachten die ik mijn schoonmoeder toebedeelde te vrezen en daarin te vrezen de macht over mijn bestaan te zullen verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spiritualiteit te vrezen omdat ik het meer had gemaakt dan mijzelf en mij nooit echt had verdiept in  de spiritualiteit waardoor het een vrezen werd van het onbekende waarbij ik van het ergste uitging en het als een bedreiging zag van mijn geheime binnenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat mijn schoonmoeder mijn geheime binnenwereld ongemerkt uit mij kon halen met haar super krachten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder alvorens zij iets kon doen al beschuldigde van het informatie uit mij te halen met haar superkrachten die ik niet met haar wilde delen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder te vrezen en mij te willen verstoppen voor haar alziende oog, terwijl ik mij niet realiseerde dat de opeenhoping van gas in mijn darmen niet door haar werd opgemerkt, wat had kunnen werken als een indicator dat zij niet dat alziende oog had wat ik haar toedichtte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen gezond verstand te gebruiken wanneer ik met mijn spirituele schoonmoeder ben, maar uit angst in mijn mind schiet waar ik nog meer om mijn schoonmoeder heen fantaseer en het beeld alleen maar angstaanjagender maak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder op een voetstuk te plaatsen en haar in de categorie van God te plaatsen, die zoals ik had geleerd als kind, ook alles wist en alles kon doorzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik altijd goed gedrag moest vertonen nu mijn schoonmoeder alles kon zien en mij kon ontmaskeren voor wie ik eigelijk ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de normale processen van mijn lichaam zoals winden laten, onderdruk om een beter beeld af te geven van mijzelf en zo mijn lijf compromitteer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat een leuke meid geen winden laat en al helemaal niet in het bijzijn van anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind te horen wanneer er door wie dan ook in huis winden werden gelaten, dat het vies was. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij vies te voelen voor het laten van winden buiten het toilet  en dit dus zeer letterlijk en persoonlijk te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet meer te maken dan mijzelf uit onwetendheid of angst voor het onbekende wat zij vertegenwoordigen. Ik ben het die mijn eigen regie in handen heeft en ik besluit waar ik wel en niet in mee ga.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn schoonmoeder niet meer te maken dan mijzelf, maar in zelfoprechtheid mijzelf te delen met haar en dat te delen waar wij beiden wat aan hebben zonder daar emoties en gevoelens aan te hangen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer mijn lijf te compromitteren door winden tegen te houden omdat ik anders niet voldoe aan het plaatje dat ik door opvoeding en socialisatie van mijzelf als vrouw heb.

 

Dag 34 van 2555; Pippi Langkous en Tita Tovenaar waren mijn grote voorbeelden.

Dag 34 van 2555; Pippi Langkous en Tita Tovenaar waren mijn grote voorbeelden. Als kind heb je voorbeelden in je fysieke werkelijkheid, eerst je ouders en brusjes en langzaamaan breidt zich dat uit naar tv en film idolen. In mijn tijd was er nog niet zoveel tv vertier, maar Pippi Langkous sprak erg tot mijn verbeelding. Daar waar mijn vader en moeder in mijn mind alles konden, deed Pipi er nog een schepje bovenop. Paarden optillen, leven zoals zij wilde, eigenlijk een vrijgevochten leven waar zij ook nog eens opkwam als er onrecht werd gedaan. Dat tapte enorm in op mijn reddersysteem en gaf mij het vertrouwen dat ook ik alles kon wat ik wilde en iedereen en alles kon redden. Tita Tovenaar voegde daar nog eens wat magie aan toe en de juiste ingrediënten voor mijn leven als redder waren daar.

 

Nu moet ik zeggen dat dit leven als redder zich voornamelijk eerst afspeelde in mijn mind en ik als kind allerlei geweldige scenarios in mijn mind ontwierp als er nare dingen gebeurde. Altijd weten wat je moet zeggen, in je mind, en me zo goed voelde terwijl het een nare ervaring was geweest in mijn werkelijkheid. Ik weet nog dat ik een keer mijn jongere broertje te hulp kwam die werd geterroriseerd door een jongetje. Ik was wel 2 koppen groter dan dit jongetje en ik pakte hem aan zijn kraagje op, zoals een goede Pippi betaamt, en vroeg het kind wat hij nu eigenlijk wilde. Na dit voorval werd mijn broertje nooit meer lastig gevallen door dit jongetje. Ik had mijn broertje dus gered!

 

Als tiener droomde ik ooit dat ik de wereld ging redden. De wereld die in brand stond, waar overal kraters in de aardbodem verschenen en waar ik met mijn vlieg vermogen mensen wegnam van de ramp om ze te redden.

 

Toen ik moest gaan kiezen wat ik wilde worden waren de beroepen die in mij opkwamen allemaal beroepen waar ik de medemens kon redden. Uiteindelijk werd ik maatschappelijk werkster en kon ik mijn reddersysteem de vrije loop laten.Toen ik de zware problemen van anderen zat was, schoolde ik mij om tot binnenhuis architecte en redde vervolgens het interieur van mensen.

 

Ik werd pas echt “goed” toen ik Reiki ontdekte en het op mijzelf gebruikte, maar er meer van genoot om andere lijven onder mijn handen te hebben en te zien hoe ik hen kon “genezen”/redden. Hier combineerde ik mijn mind fantasie met de werkelijkheid op zo’n manier dat de dingen in elkaar gingen overlopen. Dit was een periode in mijn leven waar ik in mijn mind woonde en me niet kon voorstellen dat ik nog iemand was zonder Reiki. Het was Reiki dat mij bestaansrecht gaf als redder en mij eigenwaarde verleende om de redder te mogen zijn.

 

Vrij direct nadat ik in contact met het Desteni materiaal kwam ben ik gestopt met Reiki en kwam ik weer terug op aarde. Ik had al die jaren toen ik in dat ene moment, als kind zittende voor de tv besloot om te worden zoals Pippi en Tita Tovenaar, één ding over het hoofd gezien. Ik kon en kan geen anderen redden, ik zal net als een ieder ander mijzelf moeten redden. Vertrouwen in mijzelf moeten hebben als mens dat ik instaat ben om in zelf oprechtheid te leven en zo anderen te inspireren. Dat is compleet iets anders dan de redder willen zijn van anderen en mijn kop in het zand te steken voor de zaken die ik zelf moet aangaan in mijn leven.

 

Inmiddels na een x aantal jaren Desteni en terug gekomen te zijn op aarde, blijft dit een hardnekkig systeem en betrap ik mij er zo nu en dan nog steeds op dat ik dingen vanuit mijn fysieke werkelijkheid wil fixen/redden in mijn mind. Nu zie ik dat, neem het waar en corrigeer mijzelf. Mijn redderkostuum kan in de uitverkoop want de wereld veranderen/redden begint bij jezelf. Wees de verandering, verander jezelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tv idolen als voorbeeld voor mijn bestaan heb verkozen, om zo mijn werkelijke realiteit niet onder ogen te hoeven komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij zou gaan vereenzelvigen met tv idolen die totaal zijn opgebouwd/gecreëerd uit fantasie, door naar hen op tv te kijken als kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit vereenzelvigen niet zo onschuldig was en verdere gevolgen had voor de rest van mijn leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn startpunt voor belangrijke keuzen in mijn leven gebaseerd waren op hoe Pippi het zou hebben aangepakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de figuur Pipi een blauwdruk was voor mijn eigen persoonlijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aangetrokken te zijn tot boven natuurlijke krachten en magie als afleiding voor wat ik hier op aarde moet doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te hebben gerealiseerd dat waar ik in geloofde en dat wat mij zelf vertrouwen en bestaansrecht gaf, gebaseerd was op energie en dus illusie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven in dienst te stellen van mind fantasieën om zo mijzelf niet onder ogen te hoeven komen en mijzelf een excuus te kunnen verlenen voor het niet nemen van zelf verantwoordelijkheid en zelf oprechtheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij alleen maar goed te voelen als ik anderen kon helpen/redden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geschiedenis in te willen gaan als een redder om zo iemand te zijn geweest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de redder willen zijn voortkomt uit het ego en alleen mij dient, waar de geredde persoon niet meer dan een figurant is in mijn superman aflevering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik andere wilde redden terwijl ik alleen maar bezig was met mijzelf energetisch te voeden om mij als levend te beschouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te redden als een energie vampier en mijn eigen gewin voorop stelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in beweging te komen als het ging om redden wanneer er niets te halen viel voor mij op energetisch gebied.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij heel/compleet te voelen als redder met Reiki.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een identiteit te hebben gebouwd omtrent mijzelf als Reiki redder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij leeg te voelen bij de gedachten dat ik geen Reiki meer zou kunnen doen en daardoor niemand meer zou zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn bestaansrecht te bouwen rond het beoefenen van Reiki.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik afhankelijk was van Reiki als een junk verslaafd aan energie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik Zelf wegcijferde voor mijn Reiki persoonlijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik alles kon wat ik wilde zonder de consequenties daarvan te hoeven ondergaan omdat ik een redder was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij elkaar willen redden in plaats van onszelf en zo eindigen in een wereld waar niemand gered wordt en wij onszelf, tezamen met de wereld, ten gronde richten door geen zelf verantwoordelijkheid te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij ervoor kiezen om in een mind realiteit te leven en te geloven dat wij de boze buitenwereld de baas kunnen zijn door in onze eigen mind bubbel veilig en ver weg te zijn van onze verantwoordelijkheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij liever onze tv idolen willen zijn dan onszelf om zo alleen het positieve te ervaren en niet te hoeven worden geconfronteerd met wie wij eigenlijk zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij Tita Tovenaar denken te zijn maar nog niet eens instaat zijn een brood te manifesteren wanneer we arm en berooid zouden zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar fantasie meer tot de verbeelding spreekt dan de realiteit en wij denken te zullen onder gaan, wanneer wij de realiteit ten volste zouden beleven, maar in de realiteit verzuipen wij in de zee van fantasie die onze mind over ons uitstort en wij hebben niet door dat we drenkelingen zijn die alleen maar overleven door ons aan het laatste drijfhout vast te pakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij overleven als een deugd zien en fantaseren over het hebben wat ons hartje begeert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar het redden van een ander meer punten oplevert dan het redden van onszelf, simpel omdat wij het leven als een spel zien waar diegenen die alles hebben de winnaar zijn en diegenen die niets hebben de verliezers.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf als eerste te redden, niet vanuit een egoïstisch startpunt, maar vanuit de wetenschap dat alleen iedereen te redden is wanneer iedereen voor zich zijn/haar zelf verantwoordelijkheid neemt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mind realiteit niet meer boven de fysieke realiteit te stellen en te participeren in het hier en nu in elke adem.