Dag 68 van 2555; het “ik ben teleurgesteld” personage

Dag 68 van 2555; het "ik ben teleurgesteld" personage  Al pratende van de week met J. ontdekte ik of bracht ik mijn fysieke wereld een punt dat ik wel wist dat het er zat maar waar ik nog niets mee wilde beginnen, omdat zoals ik tegen J. zei, ik er niet klaar voor ben. Waarop J. zei dat ik dus niet kon staan in dat punt als ik denk dat ik er niet klaar voor/aan toe ben. En ja dat is natuurlijk zo, maar wel een punt bovenop de berg met punten die er al liggen om aan te gaan. Soms word ik daar moedeloos van en soms zet ik mijn schouders eronder en begin ik, want zonder begin komt er ook geen eind aan.

 

Het punt waarover ik spreek is mijn verhouding/relatie met mijn schoonmoeder, die relatie is als een fysieke entiteit in mij gaan zitten. Zodra ik zijdelings met haar te maken heb reageer ik en reacties hebben is een mooie graadmeter om te zien dat ik absoluut niet sta op/in dit punt.

Jaren terug toen de verbittering in de relatie startte en ik niet meer diegene wilde zijn waarin ik mij geduwd voelde door mijn schoonouders, kon het zomaar zijn dat de gedachte aan hen mij al lieten hyperventileren. Na een uitgebreide mind construct op mijn schoonvader te hebben gedaan, begon ik te snappen wat de mechanismen waren tussen hem en mij die mij deden reageren en back chat ontwikkelen. Op mijn schoonmoeder heb ik nooit een mind construct gedaan, op 2 tijdslijnen in de mind construct van mijn schoonvader na. En eigenlijk zag ik toen al de teleurstelling die ik ervoer in relatie tot mijn schoonmoeder, maar realiseerde mij niet hoe diep dat zat en wat voor een eigen leven dat uiteindelijk is gaan leiden.

 

Als jonge vrouw die een partner kreeg en een schoonfamilie, probeerde ik mij aan en in te passen aan mijn schoonfamilie en realiseerde ik mij niet dat ik mijzelf weg cijferde en een geheel nieuw personage ontwikkelde voor mijn omgang met mijn schoonfamilie. Mijn schoonmoeder deed zich voor als vriendin en vraagbaak voor mij als jonge vrouw en ik was enthousiast dat ik het zo getroffen had met mijn schoonmoeder, en daar betrad ik een polariteit waarvan ik later de consequenties heb mogen ervaren. Elke keer wanneer ik haar raadpleegde en om hulp vroeg dan kreeg ik nul op het request. Wij raakten samen verwikkeld in de spiritualiteit/Reiki en ook daar voelde ik mij zwaar teleurgesteld en in de steek gelaten. Na een woelige periode met mijn schoonouders waarin ik en mijn partner besloten om ze een tijdje niet te zien of te spreken en de boel te laten bedaren/uit te zoeken, verweet mijn schoonmoeder mij van het hersenspoelen van haar zoon en werd ik vervolgens een jaar of 2 doodgezwegen, ik voelde mij totaal afgedankt en kon het niet opbrengen om toenadering te zoeken. Ik was bang voor mijzelf, ik zag dat ik niet kon staan en ik vreesde haar manipulatieve gedrag, dus sneed ik haar uit mijn leven. Zo opgeruimd, dacht ik. Maar ja zo makkelijk gaat zoiets niet, mijn fysieke realiteit blijft mijn fysieke realiteit ook als ik mijn ogen ervoor sluit.

 

Nu zit er een familiereünie aan te komen in September en ook mijn schoonmoeder zal daar zijn en ik ben eigenlijk mijzelf al aan het opfokken over hoe dat zal zijn en of ik kan staan in haar/hun aanwezigheid. Ik vrees de test om het zo maar te zeggen, om te zien of ik sta in mijn fysieke realiteit met hen, omdat ik denk/vrees dat ik niet zal staan, want ik heb het hele punt nog niet voldoende doorgewerkt. De komende tijd zal ik in mijn blogs mijn schoonmoeder onder de loep nemen en de personages die een rol spelen in onze relatie onderzoeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om af te tasten als jonge vrouw welke personage ik moet aannemen binnen mijn relatie met mijn schoonmoeder, om zo goed uit de bus te komen en mijn schoonfamilie en mijn partner gunstig gestemd te laten zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gevecht met mijn schoonmoeder goter te maken in mijn mind, waardoor ik het als steeds zwaarder ga ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om manipulatie mijn drijfveer te laten zijn om een nieuwe relatie tot stand te laten komen en mij niet te realiseren dat ik in oneerlijkheid niet kan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zeker plaatje van mijzelf neer te zetten ten opzichte van mijn schoonmoeder wat niet is wie ik ben en vervolgens mijn schoonmoeder te beschuldigen van naar gedrag op het moment dat ik mijn plaatje wilde wijzigen in een meer waarheidsgetrouw plaatje en haar illusie van mij aan diggelen gooide.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de teleurstelling in mijzelf voor het niet staan als wie ik ben en niet te staan in het belang van een ieder, maar alleen eigen belang hoog in het vaandel te houden, te projecteren op mijn schoonmoeder en teleurgesteld te zijn in de ondersteuning die ik niet van haar kreeg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om keer op keer toch weer te hopen op ondersteuning van mijn schoonmoeder, als een soort van erkenning van mijzelf, terwijl ik door ervaring wist dat zij die ondersteuning niet kon geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ondersteuning in een ander te zoeken als erkenning voor wie ik ben en zo mijn zelf-verantwoordelijkheid om mijzelf te ondersteunen en mijzelf als waardig te beschouwen uit handen te geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn ego getast te zijn als mijn schoonmoeder mij niet ondersteunde en het persoonlijk te nemen en als een aanval op mij als totaliteit te zien, zonder mij te realiseren dat dit punt van geen ondersteuning kunnen bieden als het erop aan komt een punt van mijn schoonmoeder is en niets met mij van doen heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om diep van binnen te weten dat het niet kunnen ondersteunen een punt van mijn schoonmoeder is, maar haar toch te blijven zien als meer en als verlosser van mijn issues/vragen en mijn plaatje van haar niet aan te passen aan mijn bevindingen in het fysieke.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek te reageren op mijn schoonmoeder, met verstarring en hyperventilatie, zodra ik teleurstelling bespeur en de angst heb om niet te kunnen staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om gemanipuleerd te worden door mijn schoonmoeder in zaken die ik niet wil omdat ik er niet voor kan staan in het belang voor een ieder. Terwijl ik mij niet realiseer dat ik niet gemanipuleerd kan worden door een ander tenzij ik besluit mij te laten manipuleren, dus moet ik staan en duidelijk voor ogen hebben wat in het belang van een ieder is en waar ik de grens moet trekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor mijn schoonmoeder en haar als zodanig te labelen terwijl ik bang ben voor mijzelf en mijn houding in en als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik mijn schoonmoeder heb teleurgesteld, terwijl ik vind dat ik mijzelf heb teleurgesteld maar die pijn fysiek/mentaal niet wil voelen en het zodoende op haar afschuif.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in competitie te gaan met mijn schoonmoeder om mijzelf zo meer te voelen en niet beroerd als de mindere en incompetente schoondochter die ik van mijzelf heb gemaakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al te reageren op mijn schoonmoeder alvorens zij iets heeft kunnen zeggen door al vooruit te lopen in mijn mind en te denken dat ik weet wie zij is in haar totaliteit door een facet over/van haar eruit te lichten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woorden die mijn schoonmoeder spreekt/schrijft persoonlijk te nemen en zodoende niet meer in het hier en nu te kunnen zijn en in plaats daarvan in mijn mind mijzelf terug te trekken en te reageren met angst en back chat als de enige manier om dit te overleven en mij niet te realiseren dat wanneer ik mij in het hier en nu plaats ik de volledige regie over mijn leven in mijn handen heb endoor zelf verantwoordelijkheid bepaal wat acceptabel is en wat niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn partner niet zonder familie komt en mij niet te realiseren dat mijn kinderen niet vrij van de download van mijn schoonfamilie zijn en ik hen dus niet kan bannen uit mijn bestaan. Het is de manier waarop, die ik mij moet meester maken om te snappen dat ik diegene ben die mijn beslissingen neemt en dat die beslissingen altijd okay zijn als ze gemaakt zijn in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan in het belang van een ieder en mij niet bij voorbaat al bang te maken met het feit dat ik niet kan staan in het bijzijn van mijn schoonmoeder. Ik zal mij realiseren dat er niets te verliezen valt, ik kan alleen verliezen als ik in oneerlijkheid denk/spreek/handel omdat ik dan mijn regie weggeef aan polariteit en competitie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de regels die ik stel in mijn relatie tot mijn schoonmoeder, die gemaakt zijn in het belang van een ieder, om die niet te vieren of over boord te gooien maar te staan voor leven en zelfoprechtheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat angst voor mijn schoonmoeder angst voor mijn eigen houding in en als het leven is en dat ik die relatie met mijzelf moet herstellen alvorens ik de relatie met mijn schoonmoeder kan herstellen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elke keer als ik reageer fysiek/in de mind om even te stoppen en diep adem te halen om te zien wat ik mijzelf en de ander als mijzelf aan doe en zo kostbare tijd verdoe omwille van oneerlijkheid en ongegronde angsten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik kan staan als en in mijzelf in het belang van een ieder en dat er niets is wat daar tussen kan komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de relatie met mijzelf te herstellen door zelf intimiteit/zelfwaarde en het werken aan mijzelf door middel van schrijven en te snappen hoe ik en de wereld om mij heen als mij in elkaar steekt.

 

 

 

Dag 20 van 2555 dagen; vastklampen aan relaties ook al zijn ze over de datum

Dag 20 van 2555 dagen; vastklampen aan realties ook al zijn ze over de datum Recent nam ik deel aan een gesprek over relaties en waarom relaties meestal eindigen. We namen ons voor om eens in zelf oprechtheid te kijken naar onze eigen relaties die niet goed waren afgelopen om door Zelf vergeving inzicht te krijgen in het waarom, van zoiets geaccepteerds, als het opbreken van een relatie.

Ik moest meteen denken aan mijn lange afstandsrelatie die ik rond mijn 23/24e had met een Filipijnse jongen, die in de Verenigde Staten woonde. Wij ontmoeten elkaar in Nederland door gemeenschappelijke vrienden en hebben zijn hele verblijf in Nederland samen doorgebracht. Vanuit dit samenzijn ontstond er een lange afstandsrelatie waarbij hij zo af en toe naar Nederland kwam. Halverwege deze relatie vond ik op onplezierige wijze uit dat hij nog een andere vriendin in de Verenigde Staten had, die mij midden in de nacht opbelde en dan uitschold of niets zei. Inmiddels was ik geworteld in deze lange afstandsrelatie en was ik niet van plan deze op te geven en bleef zodoende mijn vriend zien die zich uit deze situatie probeerde te lullen. Hij had van alles kunnen zeggen, ik had het met graagte voor zoete koek aangenomen zolang wij maar bij elkaar konden zijn als stel.

Uiteindelijk trok hij dit dubbelleven niet meer en brak de relatie met mij op, omdat hij bij de andere vrouw in woonde. Ik ben er nooit achter gekomen of haar kinderen ook zijn kinderen waren, maar ik denk het niet. Zijn zussen en broer hadden mij opgenomen in hun familie als “de vriendin van” en dit had waarschijnlijk niet gebeurd geweest als er kinderen in het spel waren geweest, maar dat blijft speculatie.

Toen mijn toenmalige vriend het uitmaakte stortte mijn wereld in elkaar. Ik heb 3 dagen in bed liggen huilen en ik had erg met mijzelf te doen. Het rare was dat ik doodsbenauwd was om mijn leven weer op te pakken en de buitenwereld onder ogen te moeten komen als vrouw zonder relatie die gedumpt is. Dat kon ik niet aan. Ik bleef vastklampen aan de relatie en aan het beeld om een vrouw te zijn die door een ander geliefd werd, zodat ik totaal voldeed aan het meest ideale plaatje in mijn hoofd. Dit plaatje wat zich gevormd had door de jaren heen door beelden en ervaringen door mijn participatie in de samenleving.

Het moment dat ik ervan overtuigt was dat het beeld/plaatje van mij naar de buitenwereld weer gezuiverd was, durfde ik de wereld weer aan. Ik was eigenlijk in relatie geweest met niets of niemand dan een plaatje van hoe het zou moeten zijn en ik gebruikte de mensen om mij heen als pionnen/figuranten om mijn verlangen naar dit ideaalbeeld te verwezenlijken. Ik klampte mijzelf vast aan een plaatje dat ik relatie noemde, wat mij een identiteit verschafte en het gevoel gaf iemand te zijn. Ik nam maar vergat mijzelf onvoorwaardelijk te geven, geen wonder dat zoiets niet goed afloopt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te misbruiken onder de noemer van een relatie om zo mijn behoeften te vervullen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien wat HIER was en alleen te willen leven in de mind versie van mijn relatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn toenmalige partner te claimen en niet te willen afstaan uit angst om mijn ideaal beeld niet te hoeven los laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn identiteit te bouwen om een ideaal beeld van een relatie die in werkelijkheid geen relatie was maar overspel waar ik in toestemde om de relatie te behouden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om back chat te hebben over de andere vrouw om zo mijn gevoel diep van binnen, dat ik niet in het beste belang van een ieder bezig was, te verdoezelen en te onderdrukken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als startpunt en middelpunt van de relatie te plaatsen waardoor er geen ruimte was om mijzelf te delen met de ander die er alleen was als decoratie, terwijl ik mij niet realiseerde dat hij de reden was dat ik een relatie had en dat toen het plaatje van een ideale relatie zonder hem, ik verder moest en bleef zitten met de energie in de vorm van emoties en gevoelens en zodoende de relatie wegglipte tussen mijn vingers.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te rouwen om een relatie die gebaseerd was op mind energie en mij niet te realiseren dat ik rouwde om een persoonlijkheid van mij die geen bestaansrecht meer had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo doelgericht op mijn verlangen af te gaan om een relatie te hebben die kon stroken met mijn ideaalbeeld, dat ik ijskoud en berekend elke stap nam om zo dichter bij mijn doel te komen en eenmaal daar het te behouden wat er ook zou gebeuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen in mijn wereld niet als levende wezens te zien maar als figuranten om mijn verlangen beloont te zien worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontdekken dat onder het masker van aardig en warm een machine schuilt gaat die berekenend is als het gaat om verlangens en dromen te verwezenlijken en het tegenovergestelde is van diegene die ik graag wil dat ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we elkaar gebruiken als weggooi artikelen om onze verlangens te bevredigen in totale separatie van onze fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we het normaal vinden dat we elkaar gebruiken/misbruiken in relaties, om zo aan onze trekken te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we onze kinderen opleiden tot meester manipulatoren om ervoor te zorgen dat zij leren hun behoeften/verlangens altijd bevredigt te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we elkaar haten binnen realties maar elkaar niet loslaten omdat loslaten het einde van onze persoonlijkheid zou betekenen en wij liever misbruiken dan misbruikt te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar nemen normaal is en geven als naïef/afwijkend wordt  gezien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar zelf intimiteit iets engs is en geen startpunt voor het beginnen van een relatie met een ander levend wezen.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om zelf intimiteit te bewerkstelligen binnen mijn relatie om zo te mogen nemen en mijzelf te kunnen geven.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om stabiliteit in mijn relatie te bewerkstelligen zodat ik een levend voorbeeld voor anderen kan zijn als het gaat om relaties.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om elk levend wezen als een levend wezen te beschouwen en niet als pionnen/figuranten om mijn verlangens te bevredigen.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om niet langer bevestiging buiten mijzelf te zoeken om mij als een iemand te kunnen voelen.