Dag 277 van 2555: woorden – dimensie – interpersoonlijk

basisinkomengarantieWaar ik in mijn vorige blog de betekenis van het woord ‘dimensie’ heb opgezocht en mijn persoonlijke betekenis van het woord in kaart heb gebracht. Gebruik ik in deze blog, die betekenis gevormd door associaties, herinneringen, emoties en gevoelens, om te zien wat mijn zelfdefinitie door dit woord ‘dimensie’ voor gevolgen heeft gehad op mijn interpersoonlijke relaties.

 

Uiteindelijk kreeg het woord ‘dimensie’ in zijn betekenis een tweedeling voor mij, enerzijds een met twee voeten op de grond betekenis en anderzijds een zweverige/wollige betekenis. Wat er gebeurde binnen mijn interpersoonlijke relaties was dat ik de persoon beoordeelde/indeelde in één van deze groepen binnen het moment van interactie. Dingen als: ‘nee, dat is veel te zweverig hoe die persoon hierover praat” of “ja dat is met twee benen op de vloer, zo is het”. Dus de mensen die mijn favoriete betekenis van het woord ‘dimensie’ verwoorden of gebruikten die zag ik als volwaardig en als iemand om naar te luisteren en mee in gesprek te gaan. Zij bevestigden mijn wereld die ik had gecreëerd rondom het woord ‘dimensie’. Soms voelde ik zelfs aversie tegenover deze zweverige manier van praten. Het komt er dus op neer dat ik de mensen in mijn wereld niet zag voor wie ze zijn maar ze gebruikte om mijn zelfgecreëerde wereld te bevestigen. Deden ze dit niet dan waren ze in dat moment niet van waarde voor mij. Dit is even heel erg uitvergroot, maar daar komt het wel op neer.

 

Ik limiteerde zo mijn omgang met anderen en zelfs teksten die ik las geschreven door organisaties of anderen, las ik niet verder omdat ik het een dood spoor vond. Ik kon niet verder dan de betekenis van het woord kijken dan de betekenis gekoppeld aan mijn associaties, die voortkomen uit de tijd dat ik zelf spiritueel op zoek was. Ik heb vrij abrupt gebroken met het spirituele, toen ik inzag dat dit mij nergens zou brengen. Wat mijn reactieve manier van omgaan met de zweverige kant van het woord ‘dimensie’ kan verklaren. De angst dat b.v. mijn proces te zweverig is wanneer ik het woord ‘dimensie’ gebruik en ik zo in relatie tot anderen mogelijkerwijs zou communiceren dat mijn huidige proces zweverig is. En dat is het tegenovergestelde van wat ik wil communiceren, waardoor hier de polariteit van zweverig – geaard doorschemert. Wat maakt dat ik niet graag met zweverige mensen in gesprek ga, omwille van de ervaring dat er niet doorheen te breken is, om überhaupt een geaard gesprek te hebben. Waarbij ik gemakshalve vergeet dat ik in mijn zweverige periode op een bepaald moment ook met gezond verstand kon zien dat spiritualiteit niets verandert aan de situatie in de wereld. Dus ik ontneem hierbij de ander de kans om met een ander in gesprek te komen die de dingen op een andere wijze ziet, wat voor beide partijen wel verfrissend kan zijn.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om twee werelden te creëren waar het woord ‘dimensie’ deel van mijn realiteit uitmaakt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het indelen van mijn wereld aan de hand van betekenissen/associaties van woorden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik zo verder van de realiteit afraak en mij separeer van mijn werkelijkheid door het najagen van betekenissen gevoed door emoties/gevoelens. Ik stop het indelen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een alarmbel te laten afgaan wanneer ik mijzelf mijn wereld zie indelen aan de hand van de ‘geest’ betekenis van woorden en zo verder verstrikt te raken in de ‘geest’ in plaats van hier te zijn in de fysieke realiteit als het fysieke en met het fysieke.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geaarde wereld van het woord ‘dimensie’ als positief te bestempelen en als de waarheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het positief labelen van de betekenis/associaties van woorden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik hiermee deel neem aan een polariteit waar de uitkomst duidelijk van mag zijn en niets toevoegt aan de werkelijke betekenis van het woord. Ik stop het positief labelen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om woorden naast ze te voorzien van betekenissen gebaseerd op associaties/gevoelens/emoties niet ook nog eens in te delen in positieve woorden om zo een goed gevoel te kweken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de zweverige wereld van het woord ‘dimensie’ als negatief te bestempelen en als een dwaalspoor te zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het negatief labelen van de betekenis/associaties van woorden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik deelneem in een polariteit en dat waar ik angst voor heb af probeer te houden door naar de positieve pool te vluchten en het negatieve zodoende als een dwaalspoor te zien. Ik stop het negatief labelen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om woorden naast ze te voorzien van betekenissen gebaseerd op associaties/gevoelens/emoties niet ook nog eens in te delen in negatieve woorden om zo het negatieve af te wenden en niet mijn angst voor het zweverige bewaarheid te zien worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om personen te veroordelen/beoordelen die het woord ‘dimensie’ zweverig gebruiken en niets met ze te maken wil hebben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het veroordelen van anderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik het zweverige veroordeel omdat ik daar zelf een angst heb liggen en daar niet in mee gezogen wil worden. Ik stop het veroordelen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens ik de ander veroordeel/beoordeel eerst in mijzelf te kijken wat er zoveel reactie in mij teweeg brengt door de ander als mijn spiegel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld/mijzelf positief te laten bevestigen door de personen die hetzelfde dachten over het woord ‘dimensie’ als ik zelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in positief bevestigen van mijn wereld door anderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik bijstand van buitenaf zoek omdat ik weet dat ik niet kan staan als de betekenis van dit woord omdat het geen levend woord is. Ik stop het positief bevestigt willen worden en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de kracht om mijzelf te bevestigen ook daadwerkelijk uit mijzelf te halen en dat te doen met levende woorden om mij zo niet verder in een neergaande spiraal met consequenties te duwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aversie te voelen tegen een zweverige manier van doen door anderen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in negatieve gevoelens jegens anderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik die negatieve gevoelens opvoer om mijn eigen angst niet onder ogen te hoeven zien. Ik stop het deelnemen in negatieve gevoelens jegens anderen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in te zien dat aversie mij niet uit het daadwerkelijke probleem gaat helpen van angst voor het niet goed doorlopen van mijn proces als het te zweverig is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren in mijn interacties met anderen door één woord dat ik het liefst op één manier wilde interpreteren om mijzelf zo veilig te voelen en mijn zelf gecreëerde wereld overeind te houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in limitatie door de betekenis van een woord, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik terug naar de basis moet en de betekenis van het woord moet herzien om zo de limitatie op te heffen. Ik stop het limiteren en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik de limitatie opwerp en dus ook de limitatie weg kan halen door mijn woord betekenis te herzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reactief te zijn bij het woord zweverig in relatie tot het woord ‘dimensie’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in reactief gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik niet in het hier en nu ben en dus ook niet op een heldere manier kan kijken naar waar ik mijzelf instort. Ik stop het reageren en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn reactie bij het woord ‘zweverig’ helder te krijgen om zo geen reactie meer nodig te hebben om met dit woord om te kunnen gaan, maar het woord mij te laten ondersteunen in mijn tocht naar leven als het levende woord.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn proces zweverig is en daarmee niet goed en voor niets.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in angst voor het mislukken van mijn proces, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik deze angst in het leven roep als een survival middel van mijn ego die niet gebaat is bij mijn proces. Ik stop de angst en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te entertainen met de vraag of mijn proces voor niets is of niet goed, maar simpelweg het proces te doorlopen in elk moment en elke adem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zweverige personen uit te sluiten uit mijn wereld om zo niet met mijn angst geconfronteerd te worden dat zweverigheid niets goeds oplevert dan ellende.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het uitsluiten van personen uit mijn realiteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik niets kan uitsluiten uit mijn realiteit en dat zelfs separatie mij niet kan helpen om mijzelf uit te sluiten van mijn werkelijkheid. Ik stop het uitsluiten van personen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik mijzelf kan separeren van mijn werkelijkheid, maar dat dit alleen maar gaat over het niet participeren in mijn werkelijkheid en het observeren van  mijn werkelijkheid, maar zolang ik hier op aarde in het fysieke ben, ben ik in de fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben dat ik kansen en ontmoetingen heb gemist met mensen door de betekenis/associatie die ik aan het woord ‘dimensie’ heb gegeven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in spijt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat spijt de klok niet kan terug draaien, maar wel een nieuwe toekomst kan helpen uitstippelen. Ik stop de spijt en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn spijt te gebruiken als startpunt om te zien dat er iets moet veranderen, waarbij vervolgens verandering van dat wat niet functioneert als startpunt verder gaat om zo de betekenis van het woord ‘dimensie’ te herzien in een levend woord in het belang van een ieder.

Advertenties

Dag 275 van 2555: woorden, de bouwstenen van ons bestaan

basisinkomengarantieIk ga een nieuwe blog serie starten waar ik per keer een woord zal bekijken. Bekijken in de zin van onderzoeken hoe het woord binnen mijn bewustzijn zich afspeelt binnen mijn realiteit. Wat de emoties en gevoelens en herinneringen zijn die ik eraan heb geplakt door de jaren heen of al in een vroeg stadium van mijn leven. Vervolgens zal ik kijken hoe ik het woord leef en wat de gevolgen en eventuele directe beperkingen hiervan zijn. Om zo instaat te zijn om te zien wat het gebruiken/leven van dit woord met zijn huidige betekenis voor gevolgen heeft op mijn relaties in en met mijn wereld en uiteindelijk te zien wat dit woord in de zin van hoe het geleefd wordt op een globaal niveau voor gevolgen en effecten heeft. Deze persoonlijke, interpersoonlijke en mondiale aspecten van een woord zullen verspreid worden over meerdere blogs waar ik zelfvergeving en correctieve zinnen toevoeg om zo inzichtelijk te maken wat ik heb geleefd tot nu toe in relatie tot dat woord en hoe dat te corrigeren in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Woorden zijn de eerste dingen die we leren, alles wat daarvoor komt zijn geautomatiseerde processen van het fysieke lijf, zoals een zuigreflex om te drinken, een peristaltische beweging van de darm om het voedsel/de melk door het darmkanaal te bewegen en uiteindelijk uit te scheiden. Woorden worden in eerste instantie fysiek ervaren door een baby en al in die fase kunnen er emoties en gevoelens gelinkt worden aan woorden. Een hoge stem die een bepaald woord zegt kan de baby als ‘naar’ ervaren en het woord als zodanig labelen als negatief. Dus ervaringen die positieve of negatieve emoties/gevoelens opleveren worden door ons aan woorden geplakt en vervolgens gaan we die woorden leven volgens de nieuwe energetische definitie die we het gegeven hebben. Later als we ouder zijn komen er ook nog eens opinies en ideeën bij die een woord totaal uit zijn oorspronkelijke betekenis halen. Het is dan ook belangrijk om woorden weer terug te brengen naar wat ze daadwerkelijk zijn los van onze persoonlijke perceptie.

 

Wanneer je jezelf beseft dat ‘woorden de man maken’, dan kun je ook zien dat enige vooruitgang in je leven alleen kan plaatsvinden door in je woorden te zien wie je bent in elk moment dat je woorden gebruikt. Hetzij fysiek gesproken, hetzij gesproken/gehoord in je ‘geest’, hoe dan ook zij bepalen door de macht die je eraan weggeeft wie jij bent. Ik zal mij dan ook laten leiden in mijn keuze van woorden om te onderzoeken door de woorden die mij opvielen tijdens mijn dag als een aandachtspunt of waardevol om naar te kijken. En dat hoeven niet altijd groteske woorden te zijn, want elk woord is er 1 en elk woord draagt zo zijn dimensies met zich mee in mij en zijn dus allen gelijk en even belangrijk om aangepakt te worden.

 

Om een kort voorbeeld te geven van een woord wat ik heb onderzocht is het volgende woord: bloemkool. Als kind vond ik bloemkool niet lekker om te eten, maar omwille van de kindertjes in Afrika die niets hadden, moest ik toch netjes mijn bordje leegeten. Bij het woord bloemkool ging er niet door mij heen dat het een groente is die wit is en een bloemvormige structuur/vormheeft. Nee, bij bloemkool dacht ik aan ‘vies’, waarbij ik in het moment de geur en smaak herbeleefde en al griezelde bij het idee. Het was voor mij niet meer het ondersteunen van mijn fysieke lijf door het eten van bloemkool, maar een nachtmerrie waar ik gedwongen werd iets te eten waar ik van kokhalsde. Wanneer ik werd uitgenodigd om b.v. bij een vriendinnetje te blijven eten, dan zou ik niet ingaan op de uitnodiging wanneer zij bloemkool aten. Als volwassenen heeft het lang geduurd voordat ik bloemkool van mijn eigen geld kocht en het durfde te eten zonder al die herinneringen. En op een globaal niveau kunnen we zien dat we niet alleen onszelf beperken wanneer het aankomt op de keuze van wat we eten, maar dat we ons koopgedrag laten afhangen van voorkeur alleen en niet gezondheid en voorkeur in het moment. Daarnaast is dit natuurlijk ook een luxe probleem, want wanneer ik niets anders dan bloemkool kon eten dan at ik bloemkool om mijzelf in leven te houden. Dus onze zogenoemde vrije keuzes die wij denken te hebben, komen vaak niet voort vanuit vrijheid maar gaan terug naar onze eigen onderwerping aan woorden door het labelen van een woord met meer dan alleen zijn feitelijke betekenis.

Dag 248 van 2555; candida – de verzuring – deel 1

equal money capitalismIn deze blog uit de serie candida wil ik verder ingaan op de verzuring/verbittering binnen mijn relaties in het verleden. Door nog eens terug te kijken op mijn relaties uit het verleden met mannen dan zie ik dat ik elke keer een relatie aanging met een man die eigenlijk nog vastzat aan zijn ex, maar dit niet direct duidelijk maakte. Dus naar mate de relatie vorderde, kwamen de verhalen over de ex en zoals ik het nu zie, was ik degene die als een tussenoplossing fungeerde tussen het scheiden van de ex en het weer verenigen met de ex. In deze relaties had ik merendeel van de tijd  lol met deze mannen en ondernamen we leuke dingen, maar ik werd nooit voorgesteld aan vrienden en nooit voorgesteld als de vriendin. De emoties van afgedankt zijn en het niet waard zijn heb ik doorgetrokken in zuurheid en spreek over mijzelf als slachtoffer wanneer ik met anderen over dit verleden spreek.

 

Wanneer ik kijk naar relaties in de zin van vriendschappen met vrouwen en mannen, dan ontmoette ik iemand waar ik een vriendschap mee aanging, maar er werd mij al vrij direct duidelijk gemaakt dat ik geen volledige toewijding van hen zou krijgen want ik was 1 van de vele vriendschappen die zij waren aangegaan. Ik was te leuk om te laten liggen, maar ik moest niet klagen als ik aandacht tekort kwam, want ik was een soort van los aanhangsel dat per gratie deze vriendschap mocht beleven. Dit leverde mij ook emoties op van afgedankt/tweede rangs/onbelangrijk die ik ook weer op mijn beurt omzette in zuurheid.

 

Dus relaties hebben mij in de meeste gevallen emoties opgeleverd die ik omzette in zuurheid, verzuurde relaties oftewel teleurstellende relaties. Wat resulteerde in het mij afzijdig houden van relaties en geen relaties meer willen aangaan uit angst voor teleurstelling. Deze zuurheid is uiteindelijk gaan fermenteren en heeft geresulteerd in candida albican, wat mij enorm heeft doen opschrikken. Ik was bereid om iets te doen aan mijn situatie en zocht alle richtingen op, maar pas nu ben ik er klaar voor om dit onderwerp echt aan te pakken. Nu het grootste gevaar geweken is, n.l. geen vaginale ontstekingen meer en geen spruw meer op mijn tong.

 

Hieronder volgen nog 2 citaten van Bernard Poolman over  de betekenis en uitwerking van candida:

 

“Candida is een conditie in het fysieke lichaam dat indiceert dat je balans, ph, jouw innerlijke balans van het fysieke in onbalans is. Dit komt door gewoonte over de tijd heen, waar je jezelf toestond… Jij als het ‘denkende deel’ van jou, om emoties te beleven en deze emoties te worden. Wat betekent, dat je deze emoties zal aannemen op het niveau van zoetheid of op een niveau van zuurheid. ” ~ Bernard Poolman

 

“Om de ervaring van candida te stoppen waar je voelt dat je misbruikt bent, zul je al deze herinneringen moeten los laten en jezelf toestaan om je het volgende te realiseren: Wanneer je een ervaring had waar jij je misbruikt voelde, de enige weg om hieruit te komen, is met complete zelfvergeving en om de herinnering op dezelfde wijze in de ogen te kijken. Waar het erop uit zal draaien dat je door een ervaring zal gaan waar je angst hebt om opnieuw misbruikt te worden en waar je standvastig zult moeten gaan staan om zonder misbruik te leven en compleet te leven. Want vertrouwen kan alleen dan ontstaan als je vertrouwt. Misbruik kan alleen dan ontstaan wanneer je het toestaat. Of jij maakt misbruik van anderen. Het probleem is – zodra je misbruik toestaat, wordt je de misbruiker. Dat is altijd het geval. Hoe jij misbruikt, hangt van vele factoren af en die kunnen heel klein of simplistisch zijn.” ~ Bernard Poolman

 

In deze serie wil ik het woord en de uitwerking van de verzuring gaan aanpakken en verder uitdiepen.

 

 

Probleem:

De verzuring door emoties als echt ervaren en het mijzelf opstellen als slachtoffer hierbinnen.

Oplossing:

De emoties die hebben geleid tot verzuring in proportie zien en niet als waarheid aannemen zonder te zien/realiseren dat ik de keuze heb mij te definiëren bij deze emoties of mij te definiëren als leven door zelfaansturing.

Beloning:

Mijzelf niet meer te laten verzuren en te fermenteren tot een punt dat er fysieke ziekte ontstaat en zo vrij te zijn van de emoties die tot de verzuring hebben geleidt in de eerste plaats.

 

 

Wordt vervolgd…

Dag 155 van 2555; mijn relatie met relaties

Dag 155 van 2555; mijn relatie met relaties  Deze blog is een verzameling van zelfvergevingen op het onderwerp relatie, in de ruimste zin van het woord, om zo op een later tijdsstip te zien waar verdere verdieping nodig is of waar zich punten openen die verder uitgewerkt dienen te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik relaties nodig heb om een relatie met mijn fysieke realiteit aan te kunnen gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties los van mijzelf te zien als een middel om de relatie met mijn fysieke realiteit aan te kunnen gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie van mijn relaties toch de behoefte heb gecreëerd om een relatie met iets/iemand als iets van mij te bestempelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie als een bezit te beschouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord relatie in te wisselen voor het woord connectie als het gaat om waar ik wel en waar kijk geen relatie mee wil hebben/aangaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie die een connectie is die ik ‘voel’ met iets/iemand als leidraad te nemen voor het aangaan van die relatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ook al ‘voel’ ik geen connectie met iets/iemand ik toch in relatie sta tot dit iets/iemand door mee te gaan in de polariteit van aantrekken/afstoten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn fysieke realiteit is opgebouwd uit multi-interconnecties en ik er meer en meer bijmaak door mijzelf te verliezen in gedachten/gevoelens/emoties, terwijl ik in separatie met een groot deel van die relaties leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het opgaan en afhankelijk zijn van relaties mijzelf limiteert, maar ook het in separatie zijn met mijn fysiek aanwezige relatie met alles dat is, beperkt mij om in volledige gelijkheid te zijn met water er is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen relatie aan te gaan met dat waar ik van walg/verafschuw en mijn niet realiseer dat ik al in relatie sta met deze relaties door te participeren in de polariteit van aantrekken/afstoten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties te zien als rel-atie, waar ellende van komt en kan eindigen in een rel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huiverig te zijn om relaties aan te gaan uit angst ze te moeten verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om relaties niet te zien als een reflectie van mijzelf en zodoende altijd verrast te zijn als een relatie met iets/iemand mijzelf verrast door de weerspiegeling van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties met iets/iemand macht over mij te laten hebben door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen door de angst van verlies of confrontatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veel relaties/interconnecties te zien wat maakt dat ik er afstand van neem en het liever op een afstandje observeer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties als een blok aan mijn been te voelen als mijn aantrekkingskracht ernaar toe over is en mij niet te realiseren dat dit het type relatie is dat ik met iets aanga dat voortkomt uit energie, dus een energetische relatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties/interconnecties te gebruiken binnen mijn fysieke realiteit om te komen tot mijn gewenste resultaat waarbij ik niet uitga van het belang van een ieder, maar ga voor een doel dat ik voor ogen heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vergeten dat ik ten aller tijden een relatie met mijzelf aan moet gaan alvorens naar buiten te treden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties als bevestiging te zien van hoe ik het doe in mijn eigen leven volgens mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om waarde te hechten aan relaties als een manier om te kunnen voelen dat ik leef/besta.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om slechte relaties als iets los te zien van goede relaties en mij niette realiseren dat het meer van hetzelfde is en goede relaties niet bestaan zonder slechte relaties.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord relatie te definiëren of herdefiniëren, zodat ik een leidraad heb om mijn relaties in mijn fysieke realiteit te kunnen aangaan of verantwoordelijkheid voor kan nemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties los te zien van het mij bewegen binnen mijn fysieke realiteit in beperking, maar mij te realiseren dat de fysieke wereld is opgebouwd uit interconnecties en multi relaties, waar ik mij niet van hoef af te scheiden maar mij bewust van moet zijn zonder aan de relaties emoties/gevoelens te plakken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen aantrekking of afstoting nodig te hebben om relaties te zien en waar te nemen voor wat ze zijn, maar mij te realiseren dat ik in beide gevallen een relatie aanga langs de ene of de andere kant.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties als een punt van verlies te naar voren te schuiven en zo op voorhand al gevoelens van verlies ontwikkel alvorens de relatie aan te gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties als neutraal te bezien en ook neutraal in relaties te staan, zodat ik altijd instaat ben om binnen deze relaties die ik aanga mijn zelfverantwoordelijkheid te behouden en de regie in het voordeel van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties niet gelijk te zetten aan bezit waardoor er automatisch angsten van verlies opspelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de relaties in mijn leven met het leven om te zetten in een agreement met het leven als mijzelf.

Dag 20 van 2555 dagen; vastklampen aan relaties ook al zijn ze over de datum

Dag 20 van 2555 dagen; vastklampen aan realties ook al zijn ze over de datum Recent nam ik deel aan een gesprek over relaties en waarom relaties meestal eindigen. We namen ons voor om eens in zelf oprechtheid te kijken naar onze eigen relaties die niet goed waren afgelopen om door Zelf vergeving inzicht te krijgen in het waarom, van zoiets geaccepteerds, als het opbreken van een relatie.

Ik moest meteen denken aan mijn lange afstandsrelatie die ik rond mijn 23/24e had met een Filipijnse jongen, die in de Verenigde Staten woonde. Wij ontmoeten elkaar in Nederland door gemeenschappelijke vrienden en hebben zijn hele verblijf in Nederland samen doorgebracht. Vanuit dit samenzijn ontstond er een lange afstandsrelatie waarbij hij zo af en toe naar Nederland kwam. Halverwege deze relatie vond ik op onplezierige wijze uit dat hij nog een andere vriendin in de Verenigde Staten had, die mij midden in de nacht opbelde en dan uitschold of niets zei. Inmiddels was ik geworteld in deze lange afstandsrelatie en was ik niet van plan deze op te geven en bleef zodoende mijn vriend zien die zich uit deze situatie probeerde te lullen. Hij had van alles kunnen zeggen, ik had het met graagte voor zoete koek aangenomen zolang wij maar bij elkaar konden zijn als stel.

Uiteindelijk trok hij dit dubbelleven niet meer en brak de relatie met mij op, omdat hij bij de andere vrouw in woonde. Ik ben er nooit achter gekomen of haar kinderen ook zijn kinderen waren, maar ik denk het niet. Zijn zussen en broer hadden mij opgenomen in hun familie als “de vriendin van” en dit had waarschijnlijk niet gebeurd geweest als er kinderen in het spel waren geweest, maar dat blijft speculatie.

Toen mijn toenmalige vriend het uitmaakte stortte mijn wereld in elkaar. Ik heb 3 dagen in bed liggen huilen en ik had erg met mijzelf te doen. Het rare was dat ik doodsbenauwd was om mijn leven weer op te pakken en de buitenwereld onder ogen te moeten komen als vrouw zonder relatie die gedumpt is. Dat kon ik niet aan. Ik bleef vastklampen aan de relatie en aan het beeld om een vrouw te zijn die door een ander geliefd werd, zodat ik totaal voldeed aan het meest ideale plaatje in mijn hoofd. Dit plaatje wat zich gevormd had door de jaren heen door beelden en ervaringen door mijn participatie in de samenleving.

Het moment dat ik ervan overtuigt was dat het beeld/plaatje van mij naar de buitenwereld weer gezuiverd was, durfde ik de wereld weer aan. Ik was eigenlijk in relatie geweest met niets of niemand dan een plaatje van hoe het zou moeten zijn en ik gebruikte de mensen om mij heen als pionnen/figuranten om mijn verlangen naar dit ideaalbeeld te verwezenlijken. Ik klampte mijzelf vast aan een plaatje dat ik relatie noemde, wat mij een identiteit verschafte en het gevoel gaf iemand te zijn. Ik nam maar vergat mijzelf onvoorwaardelijk te geven, geen wonder dat zoiets niet goed afloopt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te misbruiken onder de noemer van een relatie om zo mijn behoeften te vervullen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien wat HIER was en alleen te willen leven in de mind versie van mijn relatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn toenmalige partner te claimen en niet te willen afstaan uit angst om mijn ideaal beeld niet te hoeven los laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn identiteit te bouwen om een ideaal beeld van een relatie die in werkelijkheid geen relatie was maar overspel waar ik in toestemde om de relatie te behouden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om back chat te hebben over de andere vrouw om zo mijn gevoel diep van binnen, dat ik niet in het beste belang van een ieder bezig was, te verdoezelen en te onderdrukken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als startpunt en middelpunt van de relatie te plaatsen waardoor er geen ruimte was om mijzelf te delen met de ander die er alleen was als decoratie, terwijl ik mij niet realiseerde dat hij de reden was dat ik een relatie had en dat toen het plaatje van een ideale relatie zonder hem, ik verder moest en bleef zitten met de energie in de vorm van emoties en gevoelens en zodoende de relatie wegglipte tussen mijn vingers.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te rouwen om een relatie die gebaseerd was op mind energie en mij niet te realiseren dat ik rouwde om een persoonlijkheid van mij die geen bestaansrecht meer had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo doelgericht op mijn verlangen af te gaan om een relatie te hebben die kon stroken met mijn ideaalbeeld, dat ik ijskoud en berekend elke stap nam om zo dichter bij mijn doel te komen en eenmaal daar het te behouden wat er ook zou gebeuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen in mijn wereld niet als levende wezens te zien maar als figuranten om mijn verlangen beloont te zien worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontdekken dat onder het masker van aardig en warm een machine schuilt gaat die berekenend is als het gaat om verlangens en dromen te verwezenlijken en het tegenovergestelde is van diegene die ik graag wil dat ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we elkaar gebruiken als weggooi artikelen om onze verlangens te bevredigen in totale separatie van onze fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we het normaal vinden dat we elkaar gebruiken/misbruiken in relaties, om zo aan onze trekken te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we onze kinderen opleiden tot meester manipulatoren om ervoor te zorgen dat zij leren hun behoeften/verlangens altijd bevredigt te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we elkaar haten binnen realties maar elkaar niet loslaten omdat loslaten het einde van onze persoonlijkheid zou betekenen en wij liever misbruiken dan misbruikt te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar nemen normaal is en geven als naïef/afwijkend wordt  gezien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar zelf intimiteit iets engs is en geen startpunt voor het beginnen van een relatie met een ander levend wezen.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om zelf intimiteit te bewerkstelligen binnen mijn relatie om zo te mogen nemen en mijzelf te kunnen geven.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om stabiliteit in mijn relatie te bewerkstelligen zodat ik een levend voorbeeld voor anderen kan zijn als het gaat om relaties.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om elk levend wezen als een levend wezen te beschouwen en niet als pionnen/figuranten om mijn verlangens te bevredigen.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om niet langer bevestiging buiten mijzelf te zoeken om mij als een iemand te kunnen voelen.