Dag 268 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergevingen op het reactieaspect

basisinkomengarantieIn deze blog zal ik het reactieaspect onder de loep nemen en zelfvergevingen hierop doen,ten aanzien van het mogelijk nemen van antidepressiva als pijnbestrijding door mijn dochter.

 

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf boos te voelen ten opzichte van de medische wereld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet begrepen te voelen en gezien te worden als een ouder met een melkkoe die zo snel als mogelijk het farmaceutische traject in getrokken moet worden om een levenslange klant te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de huisarts dat hij niet verder kan/wil nadenken wanneer hij antidepressiva aan een 16-jarige aanbiedt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenlijk boos op mijzelf te zijn dat ik niet instaat ben een huisarts te vinden die niet alleen maar in farmaceutische middelen denkt maar ook net even ‘out off the box’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om excuses te bedenken voor mijn nieuwe huisarts waar ik zo blij mee ben, waarom hij bedenkt om mijn dochter antidepressiva voor te schrijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwaan te ervaren naar mijn huisarts toe, maar dit recht praat naar mijzelf toe met zijn kundige manier van het komen tot diagnoses.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de medische wereld te beschuldigen van klanten binding op jonge leeftijd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de rest van mijn bestaan het niet vreemd te vinden dat er aan vroege klantenbinding wordt gedaan, maar nu het klaarblijkelijk dicht bij komt en fysiek gevoelig ligt zie ik dit ‘kwaad’ klaarblijkelijk duidelijker.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf verdrietig te voelen over het feit dat het zo slecht met mijn dochter gaat dat mijn huisarts vindt dat antidepressiva haar vrolijker zullen maken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij tijdelijk door gevoelens van verdriet mee te laten sleuren en zo niet meer duidelijk voor ogen te hebben wat belangrijk is.

 

Wordt vervolgd

Advertenties

Dag 241 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 2

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik een intro geschreven over het volgende onderwerp dat ik in het kader van de ‘de vagina de bron van al het kwaad’ serie, in het geniep. Hierin kwam naar voren dat wij als kinderen zo worden gekneed door de volwassenen dat wij onze geslachtsorganen gaan ervaren als iets dat het daglicht niet kan verdragen en iets dat in het geniep benaderd moet worden. Waardoor ik op de volgende probleem/oplossing/beloning uitkwam.

Probleem:

Geloven dat de vagina een minderwaardig onderdeel van mijn lijf is dat verstopt dient te worden en alleen benaderd kan worden in het geniep.

Oplossing:

De energetische ladingen van het woord en beeld van de vagina afhalen en begrijpen dat die door voorprogrammering van generatie op generatie zijn overgebracht en dat ik dat kan stoppen.

Beloning:

In eenheid en gelijkheid met mijn vagina kunnen leven en mijzelf aan te sturen wat betreft mijn kijk op/denkbeelden over mijn vagina en niet te handelen volgens mijn voorprogrammering.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om gesnapt te worden als kind terwijl ik een band met mijn vagina opbouw waarvan ik niet weet of dat getolereerd word. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet voldoe aan hetgeen men van mij verwacht binnen het gezin en de maatschappij als het gaat om mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik afwijkend ben door mijn vagina als deel van mijzelf te zien en ik niet snap waarom het iets is dat in het geniep moet afspelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van de rest van de mensen door mijzelf als afwijkend te labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn vagina als deel van mijzelf zie ik niet normaal ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn anders te zijn en uit de boot te vallen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst voor het overleven te hebben wanneer ik uit de boot val door anders te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het opnieuw opbouwen van een relatie met mijn vagina, wat ik nu zie als iets onnatuurlijks.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik die relatie aanga die ik bestempel als onnatuurlijk het zou kunnen omslaan in een obsessieve relatie en ik mijzelf niet meer onder controle heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben de controle te verliezen en losbandig een relatie met mijn vagina aan te gaan en zo niet meer in de maatschappij te passen waardoor mijn kansen in de maatschappij verminderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een relatie/band met mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afzijdig te houden van en te ontsnappen aan het 1 worden van mijn fysieke lichaam, omdat separatie zo gewoon is geworden dat separatie voelt als wie ik ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat separatie is wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik zal genieten van de relatie die ik met mijn vagina opnieuw kan opbouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het onbekende en genieten van mijn vagina te zien als iets egoïstisch, door de afscheiding die er nu nodig is om te komen tot een vorm van genieten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om 1 en gelijk te zijn aan mijn vagina en mede daardoor te veranderen in iets/iemand die ik nog niet gekend heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijn oude ‘ik’ beeld vast te willen houden, ook al is het niet in het voordeel van een ieder, om zo niet in het diepe van het onbekende te worden gegooid, daar waar ik denk totale controle kwijt te raken en mij niet te realiseren dat zelfaansturing de manier is hoe ik kan veranderen en dus de totale controle wel los zal moeten laten om 1 en gelijk aan mijn vagina te kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor mijn vagina als losstaande entiteit. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie te denken over/aan mijn vagina en mij niet te realiseren dat wanneer ik heel ben ik kan genieten van de totale expressie van mijn fysieke lichaam, waar alles interconnecties met elkaar heeft en ik niet spreek over het genieten met mijn vagina maar het fysiek genieten als een expressie.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien ontdekken van mijn lijf en dan met name mijn vagina, maar met eenangst op de achtergrond dat ik betrapt zal worden en afgekeurd als persoon. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik niet meer waardig ben wanneer ik mijn lijf/vagina leer kennen, omdat mijn buitenwereld dit als vies en ongeoorloofd beschouwd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf als eenling te zien staan en aangewezen als degene die niet normaal is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik het niet zal redden wanneer ik mijn vagina anders benader als hoe ik denk dat men dat van mij verlangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf onophoudelijk bezig te zien met mijn vagina als een angst/schrikbeeld van een outcast die het niet meer op een rijtje heeft. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina tot een outcast van mijn fysieke lichaam te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf los van mijn vagina te zien als een soort van rebus, een poppetje + een vagina = een mens.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn separatie van mijn vagina zo te visualiseren dat het een acceptabel beeld voor mij  word.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest niet te zien genieten van mijn relatie met mijn vagina en mij vast te houden aan dit beeld, omdat dit beeld zo vertrouwt is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren binnen mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien als wie ik denk dat ik ben in separatie met mijn vagina.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik iemand anders zou kunnen zijn/worden wanneer ik de beelden van het verleden loslaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien genieten van totale fysieke lichaamsexpressie , maar dit tegelijkertijd weg te duwen als fantasie, of iets dat niet voor mij is weggelegd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren en mijzelf bij voorbaat af te snijden van een toekomst in totale  fysieke lichaamsexpressie, wat onacceptabel is en daarom kan ik dat niet tolereren van mijzelf ten opzichte van mijzelf.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik als een heel mens functioneer. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door de ogen van de geest te zien en zo te hopen dat ik een kapotte relatie kan herstellen zonder het pad te doorlopen dat nodig is om van kapot naar heel te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat alles in orde is en geen onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam bestaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken die aangepakt moeten worden als niet bestaand te beschouwen en zo mijn geweten te sussen over het feit dat ik geen zelfverantwoordelijkheid neem in het herstellen van de relatie met mijn lijf/vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat de relatie die ik nu met mijn lijf/vagina heb okay is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positief opgewekte gevoelens door geloof en overtuiging door de geest boven een negatieve ondertoon te stellen die waarschuwt voor de onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ mijn vagina hoeft niet mee te doen, dat maakt het alleen maar moeilijker’ in mij te laten bestaan en zo mijn voorprogrammering niet op de proef te stellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en alleen in het geniep mij gewaar kan zijn van mijn vagina waarbij ik tegelijkertijd mijn voorprogrammering uitspeel en het gewaarzijn wegzet als vies en onbehoorlijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘het genieten van de vagina kan alleen in het geniep anders krijg ik problemen’ in mij te laten bestaan en zo een personage te ontwikkelen waarin geniep de boventoon speelt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage te moeten ontwikkelen om om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam door mijn vagina als los onderdeel te zien dat niet kan meedoen als een geheel, want het is vies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat als ik gesnapt word?’  in mij te laten bestaan en zo een ‘fake’ vorm van opgewondenheid/spanning toe te voegen aan het in het geniep genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te verwarren met opgewondenheid/spanning en mij niet te realiseren waar dit verknipte beeld van genieten en intiem zijn ontsprong.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minderwaardig te voelen bij het idee dat mijn vagina onderdeel is van mij. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om minderwaardigheid aan mijn vagina te koppelen, omdat ik denk dat anderen dat zo zien door de manier waarop ermee wordt omgegaan en hoe er ontwijkend over wordt gepraat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afkeer te voelen om te mogen genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit mogen genieten in mijn geest om te zetten naar losbandig en oncontroleerbaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar een band met mijn vagina die niet omhult is door geheim en geniep, maar ik houd mijzelf tegen door angstbeelden in mijn geest van losbandigheid die door kerk en omgeving niet gewaardeerd worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst voor losbandigheid mijzelf rigide neer te zetten en zo participeer in een polariteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudendheid te voelen wanneer ik denk over een relatie met mijn vagina zonder taboes. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudend te zijn als het gaat om een verandering die de kijk op mijzelf totaal zal veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om walging te voelen voor mijn vagina als de onwil tot veranderen van mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijzelf te walgen door verandering af te houden uit angst voor het onbekende en mij niet te realiseren dat wanneer ik mijzelf aanstuur ik mijn toekomst bepaal wat dus de angst voor het onbekende tot een overbodigheid maakt.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verkramping van mijn spieren te ervaren als een fysiek tegenhouden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verkrampen als het aankomt op verandering en verkramp als het aankomt op het accepteren van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet vrijuit te ademen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving te manipuleren door niet goed door te ademen en zo weg te kunnen duiken in de geest wanneer het te moeilijk wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spanning in mijn fysieke lichaam te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de frictie die ik in de geest ervaar fysiek te maken door een algehele spanning in mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een opgejaagdheid te voelen in mij lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf opgejaagd te voelen door de fysieke werkelijkheid die mij laat zien dat ontkenning van de onbalans tussen mijn lijf en vagina niet de oplossing is.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onbalans tussen lijf en vagina te laten accumuleren tot een fysieke conditie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ziekte in mij het zien in mij is waar het mis ging.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie door het leven te gaan en dit als normaal te bestempelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf heel te voelen in mijn geest terwijl ik niet heel ben in mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de consequenties van het leven in separatie met mijn vagina niet onder ogen te zien en zo te hopen dat alles wel vanzelf goed zal komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nare dingen onder het tapijt te vegen om zo in een ‘ik weet nergens van’ mentaliteit verder te kunnen leven.

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 178 van 2555; een constante muur van kindergehuil

equal money capitalismVanmorgen huilde ons buurjongetje van 2 nagenoeg de hele morgen bijna aaneengesloten door, ik kwam tot de conclusie dat het mij toch wel stoort wanneer ik geconcentreerd achter de computer zit te werken. Het is geen huilen van pijn of verdriet zozeer, het klinkt heel boos, maar dat is mijn interpretatie als moeder van 2 tieners en inmiddels heel wat buurtkinderen die veel huilden.

 

Met de kerst had mijn buurman een briefje in zijn kerstkaart gedaan over zijn hobby, hij speelt de jamboree en oefent dit thuis op tijden die hij zelf gesteld heeft. Hij wilde weten of wij daar last van hebben en zo ja om erover te praten. De huizen waar wij in wonen stammen uit begin 1900 en hebben een enkelsteense muur tussen de verschillende huizen. Het is vaak alsof ik de buren op visite heb en dat zal ook voor de buren gelden wanneer wij lawaai maken. Bij de vraag die mijn buurman stelde over het feit of wij last hebben van zijn getrommel, ging er door mij heen, eigenlijk heb ik daar niet echt last van. Waar ik wel last van heb is het eeuwige gejank aan de andere kant van de muur alsof het in mijn eigen huis is. In de weekenden valt het wel mee en als opa en oma oppassen door de week ook, maar de rest van de week is het veel lawaai.

 

Dus vind ik dat het tijd wordt om eens naar binnen te kijken wat mij na zo’n half jaar te zijn blootgesteld aan constant boos gehuil nu zo stoort. Ten eerste heb ik de neiging om bij de buren aan te bellen en te vragen of het wel goed met hun zoontje gaat, maar dat doe ik niet want ik wil mijn neus niet in andermans opvoedingszaken stoppen en ik heb geen vermoedens dat het kind direct fysiek mishandeld wordt. Ik heb de neiging om in mijn geest oplossingen te bedenken voor mijn buurvrouw wat ze kan doen om het kind te laten stoppen met een overdaad aan decibellen te laten produceren. Van massage tot een andere aanpak in opvoeding bedenk ik, maar ik ga, mijn buurvrouw die ik eigenlijk niet of nauwelijks ken, niet met dit soort dingen lastig vallen. Opvoeding en opmerkingen over de opvoeding die je aan ouders geeft, liggen al snel gevoelig. Ik maak ook niet echt een praatje met haar op straat, want ik zie haar nauwelijks tot niet, anders zou ik al pratende eens iets kunnen laten vallen hoe dingen ook anders kunnen. Ik weet ook helemaal niet of zij iets fout doet, het enige wat ik van haar heb gezien en gehoord is dat ze constant nee roepend achter haar 2 jarige aanloopt. En ja daar zou hij op den duur eens flink pissig van kunnen worden.

 

Dit gehuil stoort mij, het gaat diep naar binnen en werkt in op mijn moedergevoel en triggert emoties en gevoelens van vroeger. Mijn dochter toen zij ongeveer 3 was ontpopte zichzelf als een echte janker, er was altijd wel een aanleiding om te huilen. Ik voelde mij als moeder daar erg gefaald onder, wat deed ik fout, dat mijn kind altijd maar huilde. Ook op school huilde zij constant en eigenlijk pas met een jaar of 14 is dat minder geworden en nu met nagenoeg 16 gaat het goed. Zij zegt nu ook zelf dat ze niet meer zoveel hoeft te huilen, ze ziet er  geen aanleiding meer voor. Ik vond dat moeilijk als moeder om je kind altijd zo ongelukkig te zien en als eerste copingsmechanisme haar te zien gaan huilen. Dus falen en onmacht waren wel de grootste emoties die het huilen van mijn kind bij mij teweeg bracht. Daarnaast het gevoel dat ik nooit meer vrij van gehuil zou zijn, altijd maar weer en in het begin dag en nacht. Of ze kon niet slapen of ze had een boze droom, ik probeerde van alles om haar leven naar de zin te maken, maar het leek niet te lukken. Als ik eens ’s avonds weg ging om te werken dan hing ze aan mijn been huilend dat ik niet weg mocht en dan vertrok ik met een rotgevoel. Huilen vankinderen wekt bij mij hele intense moedergevoelens op, waarbij ik volgens mijn eigen richtlijnen niet goed uit de bus kom.

 

En dat zijn gevoelens die ik weg had gestopt, maar nu dagelijks een beetje naar boven worden gehaald terwijl ik probeer te functioneren in mijn eigen huis. Dat is waarom ik oplossingen wil zoeken om het te laten stoppen, alsof ik het opvoeden over wil doen met mijn nieuwe inzichten en om het gepluk en geprik in deze emoties te laten stoppen. De beste remedie is natuurlijk om het te bekijken en te vergeven, zodat ik die gevoelens een plekje kan geven en zo buiten spel kan zetten omdat ze eenvoudigweg niet meer nodig zijn in mijn huidige leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te storen/irriteren aan het gehuil van het kind aan de andere kant van de muur, zonder te onderzoeken wat dat in mij los maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen storen aan het kind aan de andere kant van de muur om zo geen ruimte over te hebben om naar binnen te kijken wat mij echt beroerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij zorgen te maken over het kind aan de andere kant van de muur en te willen snappen wat er aan de hand is en of ik het kan oplossen om zo de redder in mijn eigen verhaal te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen voelen dat er verdriet in mij is bij het horen van het verdriet aan de andere kant van de muur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het verdriet van de ander het verdriet in mij los maakt en mij de kans geeft elke dag weer opnieuw om uiteindelijk te gaan zitten en dit verdriet een plaatsje te geven om verder te kunnen zonder het verdriet dat als een onderdrukte emotie ergens in mij is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om over het verdriet in mij als falende moeder die haar kind niet kan laten stoppen met huilen heen te stappen en niet in de ogen wil zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet als falende moeder te willen zien, maar mij wel als falende moeder te voelen met een kind dat zich ongelukkig gedraagt en constant huilt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te wensen dat het huilen alsjeblieft ooit over zal gaan net zoals ik het nu wens bij mijn buurjongetje maar niets onderneem en het passief onderga.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het huilen als indicator voor mijn falen te nemen en het huilen persoonlijk te nemen van mijn kind en nu ook weer van de buurjongen wat ik mij duidelijk aantrek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer er geen reden gevonden kan worden voor het huilen van mijn kind ik dan maar mijzelf de schuld geef en mij als slechte moeder bestempel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om graag naar andere kinderen te kijken en in mijn geest te bedenken hoe een situatie van een andere ouder beter had gekund om zo in te halen wat mij volgens mijn gevoel en herinneringen niet is gelukt bij mijn eigen kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onmacht te voelen bij het huilen van mijn kind en mijzelf aansprakelijk stel voor het kunnen laten stoppen van het huilen van mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te voldoen aan het perfecte plaatje van een moeder wat ik in mij mee draag en zo frictie voel tussen geest en fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om overtuigt te zijn dat alleen een goede moeder haar kind kan laten stoppen met huilen en het tot een vrolijk kind kan maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van het constante gehuil van een kind een prikkel van falen te ervaren en machteloosheid tegelijkertijd en mij alleen denk te kunnen laten berusten in het storen aan het geluid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat met het geluid van het huilen ik terug getrokken word in de tijd zonder dit te realiseren en mijzelf zo limiteer om verder te komen dan storen en irriteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huilen als trigger punt te hebben voor het oprakelen van gevoelens die ik niet wil herkennen en dus als ongedefinieerde energie voel en waarneem maar niet kan plaatsen en het dan maar storen of irriteren te noemen, terwijl het een verdriet is van onmacht en falen ten opzichte van mij als het plaatje in mijn geest van de perfecte moeder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mijn kind gelukkig had moeten maken en mij niet te realiseren dat het kind zichzelf gelukkig kon maken in de setting waarin ze opgroeide.

 

Wanneer en als ik mij stoor aan gehuil van een kind dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat dit storen een dekmantel is om niet te hoeven voelen dat ik faalde en onmachtig was als moeder, gerelateerd aan het beeld dat ik had van het zijn van een perfecte moeder, en dus niet zag hoe ik het ongelukkig zijn va mijn kind persoonlijk nam. Dus ik stop en haal adem en realiseer mij dat ik een ander niet gelukkig kan maken en dat alleen de ander die beslissing kan nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te storen aan het gehuil van het kind aan de andere kant van de muur, maar mij te realiseren dat ik kan stoppen met het verdriet in mij, omdat het persoonlijk nemen van het verdriet van een ander de ander niet helpt en mijzelf alleen maar verlamd emoties van falen en onmacht.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om diep adem te halen wanneer het gehuil weer begint en mij niet op de ander te concentreren maar op mijzelf en mijn eigen proces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn beeld van moeder aan te passen en te toetsen aan mijn fysieke realiteit om te zien of het haalbaar is en realistisch.

Dag 169 van 2555; alles hoort erbij!

equal money capitalismSamen met mijn partner besloot ik donderdag een wandelroute te lopen rond Huizen (NH) terwijl de auto de laatste reparaties kreeg om op NL kenteken gezet te kunnen worden. Het was een koude dag, dus we hadden ons goed ingepakt. Normaal gesproken wanneer ik lang in de kou buiten ben, dan worden mijn uiteinden behoorlijk koud. Mijn handen en voeten bereiken dan meestal het stadium van dood worden en dat is geen pretje.

 

Tijdens het wandelen voelde ik mijn voeten en handen koud worden en tegelijkertijd ging er iets door mij heen van hè mijn handen, hè mijn voeten. Dit was een belangrijk moment zo ontdekte ik later. Want het mij bewust zijn van het hebben van handen en voeten deed mijn bloedsomloop ineens effectiever stromen. Ik nam normaal gesproken die handen en voeten voor lief, die zaten daar ergens aan de uiteinden en die bezorgden alleen maar ellende met kou. Dus zonder dat ik het ooit door had gehad, had ik mijn handen en voeten met koud weer elke keer weer opnieuw buiten spel gezet. En iets dat niet meedoet kan ook niet meegenieten van de warmte die aanwezig is in de rest van mijn lijf. Het maken van hele kleine beweginkjes met mijn vingers in mijn handschoenen en het actief meebewegen van mijn tenen met mijn voeten tijdens het lopen, zorgde ervoor dat ik mijn handen en voeten actief mee liet doen en ze als een deel van het geheel beschouwde. De hele tocht heb ik geen ijskoude handen gehad, af en toe zelfs even warme handen en voeten. Gisteren en vandaag heb ik het ‘zijn van een geheel’ met de aanhoudende ijzige kou nog verder geoefend en steeds is het resultaat dat ik warme voeten en handen heb. Ik wilde zeker zijn dat ik niet mijzelf iets inbeeldde of projecties vanuit de geest als echt ervoer, vandaar dat ik het nog eens teste.

 

Later bezag ik dit voorval nog eens en moest ik denken aan de wereld waarin wij leven. Wij zijn als wereld ook geen geheel waardoor landen als het onze alle energie om een goed leven te leiden hebben, maar de mensen in de uiteinden, de landen die ver weg zijn, daar denken wij niet dagelijks aan. Wij denken niet constant bewust aan de mensen die naar bed gaan zonder eten of moeten slapen in de kou of in een oorlog, wij gaan door met ons leven en af en toe denken wij aan hen. Wat inhoudt dat zij soms ontwikkelingshulp krijgen die niet structureel is en niet het probleem wegneemt waarom zij niet mee mogen doen aan de kapitalistische warmte die wij wel hebben. Wanneer wij ons constant bewust zouden zijn van alle mensen die het nog niet voor elkaar hebben en ja ook die mensen in Verweggiestan, dan zouden we in eerste instantie gek worden van het schuldgevoel, maar uiteindelijk opstaan en er alles aandoen om een beter systeem in de wereld te realiseren, waar iedereen meetelt, erbij hoort en mee mag doen. Zou het niet mooi zijn als we er allemaal warmpjes bij zouden zitten?

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet constant bewust te zijn van alle delen van mijn lijf en het zijn van een geheel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen die delen van mijn lijf bewust te willen meemaken die mij positieve ervaringen opleveren en de negatieve delen te negeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn handen en voeten te negeren en als lastig te beschouwen met kou.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van mijn handen en voeten en ze als niet bestaand te beschouwen door ze te negeren, totdat zij op negatieve wijze om aandacht vragen en hen dan als lastig te bestempelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om pijn prikkels door kou als negatieve aandacht van mijn handen en voeten te beschouwen en mij niet te realiseren dat mijn lijf met mij communiceert en praktische dienstmededelingen aan het doorgeven is die ik in de wind sla.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik mijn handen en voeten als minder dan de rest van mijn lijf beschouw terwijl mijn handen en voeten de blauwdrukken van mijn hele lichaam in zich hebben en dus aan mij laten zien wat het is om een geheel te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polarisatie van meer en minder en mijn eigen lichaamsdelen te oordelen en mij niet te realiseren dat het oordelen hetgeen is wat ik ook buiten mijzelf doe, als binnen als buiten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als binnen en als buiten andere mensen in andere landen niet de kans wilde geven om een geheel met ons te zijn, simpelweg omdat ik mij niet bewust wilde zijn van het geheel waar ik deel vanuit maak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat anderen niet te eten hebben en ik nu wel en mij niet te realiseren dat dit schuldgevoel een dekmantel is voor het niet compleet willen loslaten van een leven dat werkt voor mij waar ik alles heb wat ik nodig heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik dingen moet opgeven om anderen een beter leven te kunnen geven en mij niet te realiseren dat we het allemaal goed moeten hebben om een geheel te kunnen vormen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik het mij inbeeld wanneer ik instaat ben om een geheel te vormen met mijn handen en voeten als het resultaat van jaren lange sociale programmering die mij deed geloven dat het niet mogelijk is om een geheel te zijn en dat het niet mogelijk is dat iedereen het even goed heeft.

 

Realisatie: wanneer ik een geheel ben dan functioneer ik ook als een geheel.

 

Wanner en als ik het patroon zie dat ik niet een geheel vorm met heel mijn lichaam dan stop ik en haal ik adem. I realiseer mij dan dat het negeren of separeren van mijn lichaamsdelen alleen maar consequenties oplevert die ik vervolgens moet doorlopen. Dus zal ik mij bewust zijn van mijn gehele lichaam en mij bewust zijn van mijn wereld als mijn lichaam en zodra ik dit patroon in mijzelf zie dan stop ik en haal ik adem om mijzelf vervolgens te corrigeren in het belang van een ieder.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf en mijn wereld als een geheel te zien waar alles en iedereen mee mag doen om evenredig te genieten van alle aanwezige middelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijnhanden en voeten gelijk aan alles te zien en het negatieve van de kou en de pijn van de kou te zien als communicatie van mijn handen en voeten aan mij en de rest van het lijf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat we moeten werken aan een nieuw systeem om alle delen van het geheel te erkennen en gelijk mee te laten doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het Gelijk Geld Kapitalisme bekendheid te geven om zo ook anderen in staat te stellen om alle delen van het geheel een eenheid te laten vormen.

Dag 117 van 2555; numerologie, onthulde mijn gebrek aan vertrouwen in de ander

Dag 117 van 2555; numerologie, onthulde mijn gebrek aan vertrouwen in de ander  Iemand maakte mij attent op een website waar je naam en voornaam ingevuld kon worden en dan wordt je personage/karakter omschreven aan de hand van numerologie. Zo zei deze persoon, er zit veel stof in deze omschrijvingen om je personages eens verder onder de loep te nemen. Dat leek mij een goed idee, niet zozeer vanwege mijn geloof in numerologie, maar meer om eens te kijken waar in de omschrijving ik reacties op zou hebben. Veel van de tekst ging over al mijn goede kanten, al of niet herkenbaar voor mij, maar waarop ik een reactie had was een negatief punt dat ik niet graag onder ogen zag/zie. Het was niet voor niets dat in mijn zoektocht om personages te vinden binnenin mij en vervolgens onder de loep te nemen om zo zelf te vergeven en te  corrigeren, deze personage dus niet tevoorschijn kwam. Dit was iets dat ik echt wel herkende en zag in mijzelf, maar het in het zelfde moment ook gelijk weer onder het tapijt veegde. Teveel confrontatie met mij als negativiteit, zonder te zien dat door het te erkennen en aan te pakken er groei kan ontstaan, wat nu afgesneden werd door het weg te stoppen.

Het stukje tekst waar het omgaat is het volgende:

“Aan de basis van je relationele issues in je privé sfeer (prive en professioneel) zit het gebrek aan nummer 2. Misschien heb je ook issues gehad of nog steeds in je getrouwde leven? Een gebrek aan vertrouwen in je partner? Uw lichtgeraaktheid, uw gebrek aan geduld en uw scherpzinnigheid vinden hun bron in een gebrek aan nummer 2… Raak niet in paniek: aan dit alles kan worden gewerkt en het kan overwonnen worden!”

Het grappige is dat in de rest van de tekst, zaken die hier als negatief worden voorgehouden, eerder geprezen werden. Er zit een kern van waarheid in en ook weer niet, een soort van horoscoopachtige manier van een persoonlijkheid generaliseren zou ik zeggen. Maar de zin waar ik echt even een schokje door mijn fysieke lijf voelde gaan was “Een gebrek aan vertrouwen in je partner?” en specifieker “gebrek aan vertrouwen”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een fysieke reactie te ervaren bij de zin: gebrek aan vertrouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord ‘vertrouwen’ niet echt een beeld te hebben, maar het als een abstract iets te ervaren  een blanco. Terwijl ik mij niet realiseer dat ik wel handel op dit woord, dus een betekenis moet aanwezig zijn, maar is waarschijnlijk te confronterend en dichtbij dat ik het liever afschilder als iets onbekends.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet oprecht te zijn over wat de betekenis van het woord vertrouwen in de ander gelijk aan vertrouwen in mijzelf voor mij betekent, omdat ik weet dat ik het niet waar kan maken en niet waardig ben in mijn eigen ogen en zodoende mij focus op anderen hun minpunten om zo niet naar mijzelf te hoeven kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat elk minpuntje in een ander mij deed/doet argwanen en de persoon af te schrijven als niet betrouwbaar en onvoorspelbaar waarvan ik niet op aan kan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander niet te vertrouwen uit gemakzucht om mijzelf niet onder ogen te hoeven komen en vervolgens wanneer ik zelf doe wat ik de ander niet toevertrouw ik mijzelf op de borst kan slaan en de polariteit van goed en slecht in werking zet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het wantrouwen in mijzelf om te zetten in het wantrouwen in de ander en energie uit het feit te halen dat ik het beter kan dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om competitie te gebruiken om mijzelf beter weg te zetten en in een roes van “kijk hoe goed ik ben” geen tijd en ruimte meer overlaat om naar mijzelf te kijken en te zien wat er  gaande is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen en zo instabiliteit in mijzelf vast te zetten doormiddel van angst/competitie/polariteit en wantrouwen te worden, van binnen en van buiten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd te zoeken naar het negatieve in anderen als een soort van redmiddel om niet naar binnen te hoeven kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van binnen heel onzeker te zijn over datgeen wat ik claim beter te kunnen dan de ander, maar mijzelf er niet mee vertrouw om tot een goed eind te brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf gefrustreerd te voelen over hoe anderen in mijn ogen de boel verknallen en frustratie te voelen over het feit dat ik ook niet weet hoe het op te lossen en op mijn tenen ga lopen om toch tot een oplossing te komen en de polariteit te bevestigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet volledig te willen leren kennen, bang voor het negatieve in mij en zodoende geen vertrouwensrelatie met mijzelf kan/wil opbouwen om te zien of ik iets in zelfoprechtheid aankan of niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik het vertrouwen in mijzelf verknal en wat moet ik dan als ik mijzelf niet meer heb om op terug te vallen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat gebrek aan vertrouwen een mooie dekmantel is om niet naar alles binnenin mij te kijken en het af te doen als iets dat negatief is en zodoende geen aandacht mag hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen vertrouwen in mijzelf te hebben en geen vertrouwen in de wereld al seen afspiegeling van mijzelf en zodoende dus niet kan geloven in het verbeteren van de wereld dat begint bij mijzelf, maar te hopen dat er iets zal gebeuren waardoor alles toch nog goed komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het negatieve in en buiten mij totaal te negeren en er alleen maar aandacht aan schenk wanneer het mijn personage tot een beter personage maakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vertrouwen as iets buiten mij te bestempelen en wat ik zodoende niet nodig heb naar mijzelf toe, omdat ik bang ben dat het negativiteit oplevert en kritisch kijken naar mijzelf, wat bloot zal leggen wie ik ben in momenten van superieur voelen aan mensen die ik als niet te vertrouwen bestempel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vertrouwen als iets zoetsappigs te zien en mijzelf te bestempelen als doorgewinterd en met twee voeten op de grond, waar vertrouwen voor watjes is en zodoende mij niet realiseer dat ik zo nooit een intieme band van vertrouwen met mijzelf kan bewerkstelligen als een basis van waaruit ik in en als het leven kan staan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om op andere momenten vanuit andere hoeken dit punt van wantrouwen naar mijzelf als wantrouwen in de ander verder zal aanpakken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord ‘vertrouwen’ in mijzelf te herdefiniëren en te komen tot een werkbare definitie die het vertrouwen in mijzelf helpt herstellen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer op anderen te focussen als het aankomt op vertrouwen versus wantrouwen enin plaats daarvan in mijzelf te kijken wat dit neer kijken op anderen mij verteld over mijzelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om stabiliteit in mijzelf terug te krijgen door de regie weer in handen te nemen over mijn eigen leven, om zo een solide basis te hebben om vanuit te werken.