Dag 175 van 2555; mensen kijken op de markt

equal money capitalismVandaag op de markt stond ik op mijn beurt te wachten bij de groentekraam, waar ook een vrouw met een fotocamera met mega lens erop foto’s aan het maken was van de groenten en het fruit. Op een gegeven moment startte zij met het maken van foto’s van het personeel achter de kraam. Ik keek naar de gezichten van het personeel en de vrouwen probeerden meteen aardiger of vrolijker te kijken. Op een gegeven moment werd er een vraag over een Japanse groente gesteld door een klant en één van de verkoopsters vroeg de baas om advies, zij kende de groente zelf niet en stak haar neus in de groente om te ruiken wat de geur was. Dit was allemaal vrij spontaan en de verkoopster was zo te zien lekker bezig en zat goed in haar vel. Totdat de fotografe zei dat deze verkoopster lelijk op een foto stond terwijl zij rook aan de Japanse groente. Volgens de fotografe leek het of ze haar neus ophaalde en dat zij het vies vond. Volgens de fotografe was dat geen reclame voor de zaak. Ik zag de verkoopster van spontaan afglijden naar een zorgelijk gezicht, alsof zij er geen zin meer in had. Zij ging stilletjes verder met waar ze mee bezig was maar de dynamiek en de sfeer die er eerder was, die was totaal verdwenen. Dit was natuurlijk zo omdat de sfeer op energie gebaseerd is en dus altijd van een ‘high’ naar een ‘low’ gaat. Toch was het duidelijk wie het naar een ‘low’ bracht met de acceptatie en goedkeuring van ons allen.

 

Er waren 2 dingen die door mij heen gingen, eerlijkheid is nog geen zelfoprechtheid en wanneer je jezelf bekijkt door de ogen van een ander dan val je ten prooi aan angst.

 

Eerlijkheid is nog geen zelfoprechtheid. De fotografe had de foto die zij niet mooi vond van de ruikende vrouw aan de Japanse groente gewoonweg kunnen deleten en daar was dan de kous mee af geweest. Mocht zij perse een foto van een ruikende vrouw hebben gewild dan had zij kunnen vragen of ze nog een foto ervan mocht nemen. Dat is zelfoprechtheid, niet de ander kleineren om jezelf beter of populairder te maken. Want de fotografe keek wel om zich heen of zij bijval kreeg bij haar constatering, dus roddel en achterklap, dus zelf oneerlijkheid. Eerlijkheid wordt vaak geïnterpreteerd als alles moeten zeggen als een soort van opbiechten, zonder dat we daar rekening houden met het belang van een ieder. Wij zijn eerlijk, wij hebben het eruit gegooid en na mij de zondvloed. Ik ken dat gevoel nog wel van denken dat je iets moet zeggen, opbiechten en dat je dan een beter mens kan zijn. Maar denk maar eens terug aan zo’n soort ervaring van eerlijkheid dan zul je zien dat het een soort van drang was die je niet kon helpen of stoppen, je moet het zeggen. Weinig vrije wil zou ik zeggen, terwijl bij zelfoprechtheid neem je even gas terug om te zien of een ieder erbij gebaat is dat je nu gaat zeggen wat je gaat zeggen. Dan heb je de eigen regie in handen en stuur je jezelf aan.

 

Wanneer je jezelf bekijkt door de ogen van een ander dan veroordeel je jezelf genadeloos en is de angst om zoiets nog eens te doen hetgeen je verlamd. De verkoopster was in haar sas en deed haar werk, het is altijd gezellig bij hun kraam, ze maken een  praatje en een lolletje met de klanten. Maar na de opmerking van het vieze gezicht trekken en dat zoiets ‘not done’ was, besefte de verkoopster waarschijnlijk dat haar bestaansbubbel haar niet beschermde tegen dit soort interacties. Het je even naakt voelen wanneer je beseft dat anderen naar je kijken en opinies en vooroordelen over je hebben net zoals jij anderen veroordeeld en beoordeeld. Die shock van gesnapt zijn, de herkenning van wat jezelf ook doet die zich nu tegen jou keert en die je een rotgevoel geeft en je onzeker maakt. Zo onzeker maakt dat geen enkele beweging meer natuurlijk lijkt te zijn en je jezelf ineens gevangen voelt in de veroordeling en beoordeling van de ander die eigenlijk net als jezelf is. Dus kijk je door de ogen van de ander naar jezelf en doe je er nog een schepje bovenop, totaal gedeprimeerd en niet meer jezelf kunnen voorstellen dat je ooit weer spontaan kunt zijn en terug in je bubbel kan zonder te hoeven worden herinnerd aan de ander die doet zoals jij.

 

Deze zelfvergevingen zijn gedaan, door mij in de schoenen van mensen te plaatsen, die met de genoemde problematieken in aanmerking zijn gekomen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik eerlijk ben wanneer ik alles zeg wat voelt als achterhouden van informatie en niet de tijd wil nemen om even gas terug te nemen en te zien wat ik doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat eerlijkheid altijd vrij dwangmatig voelt, een gevoel is van dit moet ik vertellen anders ben ik een slecht mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat eerlijkheid een gevoel is en daarom bestaat bij de gratie van energie, terwijl zelfoprechtheid een zelfsturende actie van mijzelf is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik door het gevoel van eerlijkheid wordt geleid uit sociaal voorgeprogrammeerde overwegingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerlijkheid als iets goeds te bestempelen, als een deugd en verder geen vragen erbij te stellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat eerlijkheid over de ruggen van anderen kan gaan en ik mij in dat moment van eerlijkheid alleen maar met mijzelf bezig houd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat eerlijkheid een egoïstische daad is en dat het bijna altijd eigen gewin is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik bij eer-lijk, het lijk dat uit de kast valt moet eren en bij zelf-op-recht ik zelf het recht heb op het filteren van de informatie die ik spuit in mijn buitenwereld in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te worden wanneer ik mijzelf door de ogen van een ander te zien en te voelen hoe de ogen van beoordeling en veroordeling in mij prikken

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik anderen net zo beoordeel en veroordeel als dat anderen dat met mij doen, wat mij onveilig doet voelen in mijn wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de veiligheid van mijn bubbel niet te ervaren wanneer een ander negatieve commentaren over mij maakt en mij niet realiseer dat al de keren dat ik de roddel over mijzelf niet hoor ik ook niet van de rel ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het beoordelen en veroordelen van anderen aan mijn adres en het rotgevoel dat onzekerheid in mij oproept alleen maar kan beleven als ik weet en hoor dat anderen dat zeggen ver mij en het niet bestaat wanneer ik het niet weet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onwetendheid als zaligheid uit te roepen als het gaat over roddel en achterklap over mij, zolang ik het niet weet is het er niet en dat is een regel die vrij inwisselbaar is voor elk rotgevoel of probleem waar we niet mee geconfronteerd willen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf nog eens extra te veroordelen als anderen dat al hebben gedaan, omdat ik mij gesnapt voel nu anderen mijn eigen gedrag richting mij richten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet gestoord te willen worden door anderen en lekker wil leven in mijn eigen bubbel al oordelend over de bubbels in mijn buitenwereld die lekker safe van mij weg zijn.

 

Wanneer en als ik zie dat ik eerlijkheid boven zelfoprechtheid verkies dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik bij eerlijkheid mijn gewin of mijn gram wil halen en ik zo consequenties genereer die ik later moet doorlopen. Dus ik stop de eerlijkheid ten koste van de zelfoprechtheid en laat de eerlijkheid die eigenlijk gelijk is aan oneerlijkheid met elke uitademing weg stromen en geen deel meer uitmaken van wie ik ben.

 

Wanneer en als ik mij anderen zie oordelen of beoordelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik tegelijkertijd met het beoordelen en veroordelen mijzelf veroordeel en beoordeel als de ander en ik niet verder kom dan verwijten, dus stop ik de roddel en achterklap en haal adem en breng mij terug in het hier en nu.

 

Advertenties

Dag 123 van 2555; bezorgdheid

Dag 123 van 2555; bezorgdheid Het woord ‘bezorgdheid’ wordt te pas en te onpas binnen onze samenleving gebruikt en het is een perfect middel om vanuit “liefde” iemand de mond te snoeren. Zo bevond ik mijzelf in een situatie waarin ik probeerde uit te leggen wat de ware aard van iemand zijn actie was en men mij de mond snoerde door te melden dat het vanuit bezorgdheid was gedaan. Deze bezorgdheid die ging over mij was echter niet geadresseerd aan mij, terwijl er geen fysieke obstakels waren om aan mij die bezorgdheid te uiten. Een raar mechanisme die ‘bezorgdheid’, je bent zoals men dan zegt ‘oprecht bezorgd’ over iemand maar deelt dat niet met die iemand, in plaats daarvan deel je het met anderen in diegene zijn omgeving. Is daar al niet een woord voor? Dit zou men roddelen kunnen noemen, wanneer achter de rug om van de één dingen over de ander worden gezegd.

Het moge duidelijk zijn dat de meeste mensen niet het totale plaatje hebben als het gaat om ‘doe een ander niet wat je zelf niet wil dat jou geschied’ en om de consequenties van onze daden uit goede en slechte bedoelingen te kunnen overzien. Goede en slechte bedoelingen komen namelijk uit dezelfde bron/polariteit en hebben daarom ook dezelfde basis. Zo kan een goede bedoeling soms zo maar uitpakken als een slechte bedoeling en een slechte zomaar als een goede bedoeling. Nu is dat zomaar, natuurlijk helemaal niet zomaar, dingen gebeuren niet uit zichzelf. Wij creëren onze realiteit en overzien vaak niet de gevolgen van onze eigen manifestaties en noemen dat dan ‘zomaar’ of een ‘wonder’. Op deze manier kan het leven heel wat verassingen hebben.

Maar terug naar het woord ‘bezorgdheid’, toen ik bij mijzelf naar binnen keek en zag dat wanneer ik gevoelens van bezorgdheid heb, dan is dat altijd vanuit een punt van eigen belang. Ik ben dan bezorgd dat er iets zal veranderen of fout gaan in mijn realiteit waar ik de nadelen van zal ondervinden. Bezorgdheid is eigenlijk altijd geredeneerd vanuit jezelf en meestal iets dat in ons hoofd zit/blijft en daarnaast vaak niet direct gedeeld wordt met de ander. Als het gedeeld wordt met de ander dan is het om ons eigen hachje te redden ook al willen we dat niet toegeven. Dit maakt bezorgdheid tot een egoïstische daad, die momenteel als goede deugd door onze samenleving wordt geaccepteerd om roddel en eigenbelang voorop te stellen aan het dienen van het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de bezorgdheid over mijn situatie als een naar gevoel te labelen en mij niet te realiseren in dat moment dat ik met roddelen te maken had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn realisatie dat het uiteindelijk om roddel ging en geen goede bedoelingen waren, die  ik niet kon overbrengen aan de ander die in zijn proces nog niet instaat is om bezorgdheid als egoïstische daad te zien, op miscommunicatie uitliep.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door deze miscommunicatie mijzelf de mond te laten snoeren door het woord ‘bezorgdheid’ en met een gevoel achterbleef alsof ik er niet toe deed en het alleen maar om de goede bedoelingen van de bezorgdheid draaide.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in het gevoel van het er niet toe doen en mij zo weg te zetten als slachtoffer in dit gesprek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ook eerst niet doorzag wat de echte aard van ‘bezorgdheid’ is en dit nu wel verlang van anderen in mijn omgeving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in de rug gestoken te voelen nu ik weet dat anderen over mij spraken achter mijn rug om.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een naar gevoel te vinden wanneer ik weet wanneer anderen over mij praten in mijn afwezigheid maar later niet de exacte context te horen krijg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit naar gevoel niet direct een naampje te geven maar te blijven sudderen in dit gevoel, terwijl ik weet dat het inspeelt op mijn drang tot controle en ik mij als slachtoffer en hulpeloos voel nu ik mij verlies in dit nare gevoel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de regie over mijn leven hebben niet betekent dat ik iedereen en alles kan controleren op wat zij over mij denken of zeggen en mij niet te realiseren dat wat de ander denkt of zegt over mij altijd een reactie op mij is en iets waar de ander wat mee moet, dus niet waardevol voor mijzelf om mee aan de slag te gaan als het gaat om mijzelf te corrigeren en verbeteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefrustreerd te zijn dat de ander niet door de mist van de samenleving heen kan/wil kijken om te zien met wie hij echt te maken heeft in zijn nabije omgeving en mijzelf niet te realiseren dat ik anderen niet tot inzichten kan laten komen, anderen komen zelf tot inzichten en dat kan door middel van mijn voorbeeld zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bezorgdheid te hebben gehad omtrent mijn kinderen en partner en mij niet te realiseren dat ik dat uit eigen belang en angst voor het verliezen van mijn realiteit zoals die in mijn mind/hoofd is weergegeven deed.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verlies van een mind realiteit als echt verlies te ervaren en daar dan gevoelens van bezorgdheid omtrent te ontwikkelen om zo de mind/hoofd bezig te houden met afleiding om niet echt naar mijzelf te hoeven kijken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord bezorgdheid niet meer te gebruiken of toe te passen zoals de samenleving het voor ogen heeft, maar een ander te vragen hoe het gaat en of zij ondersteuning wensen met de situatie die zij doormaken en niet vanuit een punt van eigen belang te handelen maar in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet emotioneel te reageren wanneer ik zie dat iemands goede bedoelingen in essentie niet goed zijn, maar het simpel te zien voor wat het is zonder het te voeden en aandacht te geven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om roddel over mijzelf niet als punt te gebruiken om onstabiel en onzeker over mijzelf te worden en er niet meer van te maken dan wat het in mijn fysieke realiteit is.

Dag 88 van 2555; de confrontatie

Dag 88 van 2555; de confrontatie  Daar gingen we dan in de auto op naar een familie reünie van mijn partners kant van de familie. Al weken ben ik stukjes aan het ontleden in de relatie tussen mij en mijn schoonmoeder en was nu het moment aangebroken om te zien of ik in mijn fysieke realiteit stabiel kon zijn of in het moment mijzelf kon corrigeren. Net voordat wij aankwamen begon ik wat nerveus te worden maar niet zoals vroeger als echte fysieke stress, maar meer het spannend vinden. Toen we de oprit opreden zag ik mijn schoonvader spullen uit de auto laden en mijn schoonmoeder stond aan een verkeerde deur te trekken, om daar naar binnen te gaan waar de reünie niet was. Direct daarna verscheen mijn zwager met partner en ontstond er een kleine familie reünie op de oprit van mijn partners directe familie. Mijn schoonouders begroeten ons alsof er nooit wat had plaatsgevonden (na 6 jaar in de clinch te hebben gelegen met elkaar) en sloten wij ons aan bij de rest van het gezelschap.

 

Gedurende die paar uur heb ik getracht met iedereen die er open voor stond een gesprekje aan te knopen, ik ken deze familie eigenlijk amper, dus het was om het even geweest als men mij in een groep wildvreemden had gezet. Ik heb even kort een paar keer een gesprekje met mijn schoonmoeder gehad, maar toch vond ik het een rare gewaarwording dat zij het contact gewoon weer oppakte zoals het was, waarbij ik dat nu juist niet trachte te doen, wetende dat ik dan weer in dezelfde patronen zou vervallen als vroeger en dat heeft niet tot veel goeds geleidt dan consequenties die ik heb moeten lopen. Voor het eerst voelde ik mij niet minder en niet gemanipuleerd, wel was ik op mijn hoede om te zien wanneer ik vreesde gemanipuleerd te worden, maar dat moment brak niet aan.

 

Op een gegeven moment begon mijn schoonmoeder over een neef te spreken die er niet was en dat het oneerlijk naar zijn ouders toe was dat hij er niet was. De neef had hier bij ons moeten zijn want daar hoorde hij en niet bij de familie van zijn vrouw en hoe zielig zijn moeder was dat hij er niet was door geen karakter te tonen van zijn kant etc.etc. Ik zei tegen mijn schoonmoeder dat ik niet kon zeggen over de situatie aangezien ik de neef en de familie niet goed ken, maar mijn schoonmoeder bleef aanhouden over hoe oneerlijk het van de neef was. Toen schoot het door mij heen dat zij waarschijnlijk ook zo heeft lopen praten over ons in de tijd waarin wij in de clinch lagen en heeft medegedeeld aan zwagers en schoonzussen hoe zielig zij was. Een aantal keken mij even scheef aan alvorens een babbeltje te maken wat ik ietwat vreemd vond. Dit maakte mij lichtjes nerveus en ik wilde het gesprek stoppen, niet meer meedoen en liep naar een ander groepje samen met mijn schoonmoeder om zo van onderwerp te kunnen veranderen.

 

Achteraf bedacht ik mij dat ik dit gesprek niet had hoeven accepteren en toestaan, het was roddel en onoprechtheid waarin ik niet wilde participeren maar door niet te staan en niets te doen deed ik automatisch mee. Dat voelde niet echt leuk, want ik wilde niet meedoen ik wilde mij distantiëren, dus verschuilen voor het feit dat ik niet stond en zei: stop, ik ga niet mee in jouw roddelpraat en het persoonlijk nemen van zaken die helemaal niet persoonlijk zijn. Dus dat is de volgende stap in het proces om voet bij stuk te houden ten opzichte van mijn schoonmoeder in het belang van een ieder.

 

Uiteindelijk nodigde mijn schoonmoeder zichzelf uit bij ons thuis volgende week, maar dit liet ik bewust gebeuren om zo eens met hen alleen te kunnen zijn en door mijn gedrag en als dat nodig is ook in woorden de nieuwe spelregels toe te lichten waarop ik contact met hen kan onderhouden, zonder dat iemand zich hoeft te onderdrukken/wegcijferen omwille van het bewaren van de lieve vrede.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om lichte nerveusheid te voelen net voor aankomst bij de reünie als een soort van plankenkoorts en toch even die twijfel of ik kan staan ten opzichte van mijn schoonmoeder/schoonouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om toch licht gekwetst te zijn dat mijn schoonmoeder de draad weer oppakte alsof er niets gebeurd was na al die jaren vol stress en geruzie en verlangde ik in zekere zin naar een excuus van haar kant voor haar onacceptabele gedrag, terwijl ik haar gedrag geaccepteerd en toegestaan had zodat het zover kon komen in de eerste plaats.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden hoe mijn schoonmoeder over de neef sprak waar zij eigenlijk niets mee te maken had, maar het persoonlijk maakte en ik het op mijn beurt persoonlijk maakte en vreesde over hoe zij heeft geroddeld over mij binnen de familie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te realiseren dat het gezelschap wellicht door een gekleurde bril naar mij keek na aanleiding van de verhalen van mijn schoonouders oer mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de ogen van het gezelschap naar mijzelf te kijken en te denken dat ik een vreemde eend in de bijt was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te staan en het gesprek/geroddel niet te stoppen en uit te leggen dat ik zoiets niet kan accepteren en toestaan binnen mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor een seconde gemanipuleerd te voelen in het roddel gesprek en het probeerde af te wenden door een nuchtere opmerking te maken terwijl ik wist en zag dat mijn schoonmoeder bezeten was van dit voorval en dus niet ging stoppen tenzij ik mijn participatie stopte en er dus geen ruimte meer was voor deze roddel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als onaangenaam te ervaren om mee te (moeten) doen aan roddel en achterklap.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het moment mijn schoonmoeder haar roddelparade te stoppen en te kortsluiten door niet te participeren en mij daar vervelend over te voelen alsof ik faalde en de roddel niet kon stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij uiteindelijk toch minder te voelen als mijn schoonmoeder en niet de roddel durfde te stoppen resoluut en in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet bang te zijn voor het maken van een afspraak met mijn schoonouders, maar alvast op voorhand met mijzelf af te spreken dat ik mij niet zal laten manipuleren en dat ik het ben die de regels stelt voor mijzelf, terwijl ik mij niet realiseer dat deze toekomst projectie gebaseerd is in angst en dus minder voelen en niet durven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelens/verwijten en plots opkomende angsten in contact met mijn schoonmoeder vertraagd en in en als de adem te beleven om te kunnen zien wat er daadwerkelijk aan de hand is en zo adequaat te kunnen reageren/handelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan en mij te realiseren dat ik mijn eigen schepper ben en dat over mij af roep wat ik zelf creëer.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om contact/confrontatie met mijn schoonmoeder niet uit de weg te gaan, maar  het aan te gaan om zo in de praktijk mijn  zelf-corrigerende afspraken te toetsen en te zien hoe dingen anders kunnen lopen wanneer ik sta en de volledige zelfverantwoordelijkheid neem voor dit contact.

Dag 77 van 2555; het “beschuldigende” personage

Dag 77 van 2555; het "beschuldigende" personage  Ik realiseerde vandaag ineens hoe sommige situaties in mijn leven anders hadden uitgepakt wanneer ik niet anderen had beschuldigd met de bijbehorende back chat, maar simpel het levende voorbeeld was geweest. Er zit zoveel meer actie in het levend voorbeeld zijn en het is zoveel krachtiger, want mensen gaan voor zich zelf over dingen nadenken en beslissen dan hoe zij erin staan.

 

Ik fietste vandaag op de brug, wat een nieuwe brug voor mij is in mijn nieuwe woonplaats. Dat maakt dat je meer oplet hoe dingen gaan en geregeld zijn. De eerste keer dat ik met de kinderen deze brug nam, fietsten wij op de rechter baan, zoals eigenlijk iedereen deed op dat moment. Uit gewoonte en geleerd te hebben om rechts te rijden en uit kudde gedrag deed ik dit. Totdat ik ineens zag dat er een vage fietser en voetganger op de twee stroken geschilderd waren en dat de linker baan voor fietsverkeer was en de rechter voor de voetgangers. Ik begon links te rijden, om zo geen verwarring te creëren en niets vermoedende voetgangers van de sokken te rijden. Dus ook vandaag reed ik op de linker baan voor de fietsers en wed ik rechts ingehaald door een fietser. Even voor een moment zou ik in een back chat schieten en de jongen beschuldigen van onacceptabel gedrag, maar ik liet het varen. Even later ging de jongen erg langzaam en ik fietste nog steeds links op het fietspad en haalde hem dus links terwijl hij op het voetpad fietste. Hij keek heel verbaasd en ging harder fietsen. We werden beiden vervolgens ingehaald door een fietser die net als mij op het fietspad fietste, waardoor de jongen wat om zich heen keek, hij veranderde niet van baan maar het zou zomaar kunnen zijn dat wij met ons gedrag bij de jongen een zaadje hebben gelegd. Hij kan zich als puber ertegen verzetten of hij kan ineens zien dat hij al die tijd op het voetpad heeft gefietst en dit makkelijk kan voorkomen door voortaan links te rijden. Hoe dit zich verder ontwikkeld wie zal het zeggen…

 

Eén ding is zeker er zijn situaties in mijn leven geweest waar ik niet echt een antwoord wist op hoe te reageren of niet te reageren in situaties die mij gevoelens/emoties opleverden. Ik zelf ben noot zo van het schreeuwen of belerend toespreken van vreemden geweest als het gaat om dingen die je vindt dat een ander fout doet of onacceptabel zijn. Laatst nog schreef ik over fietsers op een voetpad, waarbij mijn vader iedereen de les ging lezen en de gemoederen bij hem erg hoog opliepen. Dit is olie op het vuur gooien en dat bleek ook wel, dat wij daar liepen was al genoeg en het levend voorbeeld van het feit dat wij ons binnen een wandelgebied bevonden op een voetpad. Wij hadden niet aan de kant hoeven gaan voor de fietsers, aangezien het niet aangemerkt was als fietsgebied. Zo simpel, zo simpel kan ons leven zijn. Vroeger zou ik gezegd hebben, maar wat als die fietsers boos worden dat ik niet aan de kant ga, maar dat is niet mijn pakkie aan. Als anderen besluiten te reageren dan moeten zij dat maar doen, het is niets persoonlijk, het is een reactie die zij hebben en die zij kunnen gebruiken om inzicht in hun eigen leven te krijgen. Ik kan hun leven niet glad trekken door hen niet boos te maken en aan de kant te springen, dat zijn beslissingen die zij moeten nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever anderen te beschuldigen van gedrag dat ik niet vind kunnen dan de reactie van mij op de situatie te onderzoeken en te zien waar ik de confrontatie met mijzelf niet aan wilde gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat wanneer ik met beschuldiging en back chat in mijn mind reageer op onacceptabele situaties met anderen, zo’n situatie ooit nog wel eens kan veranderen in een acceptabele situatie, terwijl ik mij niet realiseer dat ik de situatie alleen maar naar binnen toe in mijn mind heb genomen als iets persoonlijks wat emoties/gevoelens oplevert en dat het niets meer te maken heeft met mijn fysieke realiteit en de ander niet eens weet dat ik mij stoor aan zijn/haar gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beschuldigen in de mind als lekker veilig te ervaren en zo de ander niet boos hoef te maken met het feit dat ik zijn/haar gedrag afkeur, maar mij ook niet realiseer dat er niets veranderd aan de situatie in het fysieke anders dan consequenties vor mijzelf door oneerlijk gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet naar binnen te willen kijken om te zien waarom bepaald gedrag van anderen mij stoort waardoor ik de situatie afdoe met het beschuldigen van de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het “beschuldigende” personage niet te willen opgeven omdat het mij zoveel schijnbare veiligheid oplevert om niet te hoeven zien waarom ik reageer op de ander en niet kan staan als het punt waar de beschuldigingen over gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de beschuldigingen die als back chat begonnen, wel met anderen te willen/moeten delen, maar niet met degene waar het om gaat en mij niet te realiseren dat zoiets gelijk staat aan roddel en onacceptabel gedrag is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf meer te voelen dan degene die ik beschuldig en niet te bedenken dat wij gelijk zijn en ik dezelfde makke heb als de ander, maar het alleen niet wil toegeven of opgeven omdat het nog teveel beloning oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat beschuldigen, het de schuld geven is en dus geef ik de schuld aan de ander terwijl die schuld van mij was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het zijn van een levend voorbeeld risicovol is en mij niet te realiseren dat back chat/emoties/gevoelens/roddelen consequenties hebben die ik niet kan overzien en dus veel meer risico met zich meebrengen dan te zijn en te staan als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat het levend voorbeeld zijn geen conflict of confrontatie met de ander inhoudt, maar dat het gewoon gezond verstand binnen een situatie betekent los van wat anderen doen met die situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om confrontatie met mijzelf in een situatie waarin ik moet staan, opzettelijk te verwarren met confrontatie en conflict met een ander en het als eng af te doen dat moet worden verwerkt in de mind om er een enge herinnering van te maken en mij te behoeden voor het mij confronteren met mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om beschuldigen niet meer te labelen als veilig, maar te zien voor wat het is, een verkapte vorm van roddel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het levende voorbeeld zijn niet meer te zien als een gevecht, maar als een hulpmiddel om mijzelf te laten staan als en in het leven en daarmee mijzelf en anderen als mijzelf de weg te wijzen naar het verbeteren van onszelf om zo de wereld te kunnen verbeteren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de confrontatie met mijzelf aan te gaan en te zien op welk punt ik reacties heb terwijl ik de ander beschuldig in stilte.

Dag 59 van 2555; het “zachte” personage

Dag 59 van 2555; het "zachte" personage  In mijn blog van gisteren opende zich een nieuw punt en ik ging met mijzelf de verbintenis aan om dit punt verder in een blog onder de loep te nemen. Met name 1 zelfvergevingszin sprong eruit en die zal ik hier citeren:

 

“Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hard voor mijzelf te zijn, vanuit een polariteit en daardoor mijn zachte kant als favoriet te bestempelen en altijd te streven om bij mijn zachte kant uit te komen, terwijl mijn innerlijke woorden hard zijn ten tijde van mijn zachte personage. ”

 

Eigenlijk heb ik mijzelf altijd als een zachte persoonlijkheid/personage gevoeld en met name door de feedback die ik van anderen ontving werd dat nog eens bevestigd. Wat er achter de schermen zich afspeelde in mijn mind, was alles behalve zacht, simpel als consequentie van het participeren in deze polariteit die zich manifesteerde in een personage.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als zacht te ervaren en mij niet te realiseren dat zoiets consequenties heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zacht personage te hebben gecreëerd omwille van het verbloemen van mijn werkelijke harde personage en te geloven dat de zachte kant echt is wie ik ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen aannemen dat ik ook de creator ben van mijn harde kant en er alles aan doe om mijn gelijk te halen en aan te tonen dat mijn harde kant niet is wie ik werkelijk ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind al geconditioneerd te zijn dat alles wat zacht is fijn/aangenaam is. Het aaien van een jong dier, het knuffelen met speelgoedbeesten, zacht haar en er altijd gewaarschuwd werd voor harde dingen, niet zulk hard lawaai maken, kijk uit de vloer is hard als je valt, harde snoepjes die je niet kunt doorbijten, hard fietsen is gevaarlijk en ga zo maar door. Ouders en je omgeving laden de woorden hard en zacht alvast voor je met negatieve en positieve lading waar jij als kind dan verder mee aan de slag kan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verder te borduren op deze conditionering en mij nooit heb afgevraagd of dat wel juist was, of dat wel iets diende om zo deze woorden op te laden en consequenties te laten uitspelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te gruwelen bij de gedachte dat ik een hard personage zou zijn, uit angst dat niemand mij meer zou accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te genieten van het hard zijn in mijn mind binnen de intimiteit van mijn schedelpan en te geloven dat het geen kwaad kon om anderen te oordelen/veroordelen/belachelijk te maken en tegelijkertijd een vriendelijke lach op mijn gezicht te toveren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om roddelen te veroordelen terwijl ik zelf in mijn mind aan 1 stuk door roddelde om zo mijn zachte personage naar de buitenwereld instand te kunnen houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deelnam aan een polariteit waar ik op elk gewenst moment uit kon stappen door niet meer te participeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als overleven te benaderen en zodoende altijd bezig te zijn met goed overkomen en nooit mijn venijnige staart te laten zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zacht en vriendelijk te willen zijn, maar niet vanuit eigen regie en vrije wil, maar vanuit een gedwongen situatie om anders als hard en onaardig te worden gezien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn harde personage in stand te willen houden omdat het mij de nodige mind energie oplevert wat ik als overleven bestempel, maar eigenlijk niet meer dan een zombie staat is of machonettepop van de polariteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als saai te bestempelen wanneer er geen stiekeme roddel in mijn mind zich meer afspeelt, alsof er een speeltje wordt afgepakt en te geloven dat ik het verdien om hard te mogen zijn in mijn mind en daar niemand mee te schaden. Dit alles om een energiespel in stand te houden dat niemand dient en alleen maar schaad. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om destructief te zijn uit eigenbelang en mij als slachtoffer op te stellen terwijl ik de dader en het slachtoffer van mijzelf ben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij los te maken van de polariteit zacht versus hard.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om los te komen van mijn verslaving aan de mind en specifiek gedachten in de mind.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer bezig te houden hoe ik wordt ervaren door de ander, zolang ik handel in het belang van een ieder en anderen behandel zoals ik zelf behandeld wil worden is dat okay.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leven zonder te oordelen.