Dag 371 van 2555: De angst voor pijn als overerving

DIP Lite cursusIn mijn vorige blogpost gaf ik al aan dat ik het stukje over pijn en de angst daarvoor in een andere blog wilde gaan aanpakken. Wat ik heb gedaan is het beluisteren van een Eqafe interview waar uitgelegd wordt waar de angst voor pijn vandaan komt.

De angst voor pijn en de beleving van pijn is ons aangeleerd door onze directe omgeving. Hoe dramatischer dat proces is verlopen hoe dramatischer we met pijn omgaan. Wanneer we tussen de nul en drie jaar oud zijn dan hebben we het concept pijn nog niet begrepen en zijn we ook niet in staat om dat door uitleg van onze ouders te begrijpen. Dus een baby of dreumes begrijpt pijn niet. De vraag zou dan kunnen zijn: maar hoe leg je het zo’n jong kind dan uit? Door als ouder stabiel te zijn kan je een basis bieden aan je kind om te leren omgaan met pijn zonder dat je kind emotioneel over zijn toeren raakt.

Wanneer een baby/dreumes pijn heeft dan zal het kind in eerste instantie nog niet reageren. Er is een moment van proberen te begrijpen wat hen is overkomen en wat ze ervaren. Pas als er een ouder of andere naaste uit zijn omgeving erbij komt gebruikt het kind de reactie van de ander om te begrijpen hoe het om moet gaan met deze pijn. Heeft het kind de vinger tussen de deur gehad, dan kan het zijn dat het nog staat te kijken naar wat hem net is overkomen. Komt de moeder aangesneld om naar de vinger te kijken en ze kijkt het kind verschrikt aan, waarbij de moeder angst ervaart voor wat haar kind is overkomen, dan neemt het kind de gezichtsuitdrukking en de energetische lading van de moeder haar stem om in te schatten hoe het gaat reageren. Die energetische lading van de moeder voelt zo onprettig dat het kind gaat huilen. Hoe groter de emotionele lading van de moeder is des te erger gaat het kind huilen.

Wat er dus in dat moment gebeurt, is het leggen van een koppeling tussen pijn en de energetische reactie van de moeder met name door gezichtsuitdrukking en stem. We leren dus door anderen in onze omgeving hoe we met pijn moeten omgaan. Vaak hoor je ouders ook zeggen, pas toen ik eraan kwam begon mijn kind te huilen. Anderen bestempelen dit gedrag ook wel als aanstellerij, als aandacht willen hebben van de moeder. Maar de moeder is het levend voorbeeld voor het kind, die laat het kind zien hoe hij mens moet zijn.

Zelf ben ik kind en ben ik moeder en soms ben ik als ouder geen koele kikker geweest en echt geschrokken van wat er met mijn kinderen fysiek gebeurde door valpartijen en noem het maar op. Ik heb hen geleerd hoe energetisch pijn te ervaren, net zoals mijn ouders mij hebben geleerd dat ik bang moest zijn voor pijn. Hebben we dit moedwillig gedaan? Nee, we wisten niet beter. We wisten niet dat we onszelf konden stabiliseren door op onze ademhaling te letten en onze stem geaard en stabiel te gebruiken met lage tonen. Maar nu weten we het wel en kunnen we het doorgeven aan hen die het nog niet weten.

Dus de herinnering dat ik met mijn dode vingers van de kou tegen de verwarming aan zat om mijn vingers bij te laten trekken, was een ervaring van gemixte gevoelens. Ik wilde heel graag dat het bloed weer terug kwam in mijn vingers, maar ik herinnerde mij ook van eerdere keren dat het een pijnlijk proces was. Dus ik wilde het wel en ik wilde het niet, maar toch legde ik mijn vingers op de verwarming. Tegelijkertijd voelde ik een energetisch gevoel in mijn buik dat ik als onprettig en misselijkheid ervoer. Dit was de aangeleerde angst in mijn solar plexus. De angst die ik als baby/dreumes had afgekeken van mijn ouders. Pijn is erg en naar, dat zat diep in mij, waarbij ik niet wil zeggen dat we nu alle pijn als lekker moeten gaan beleven. Pijn is functioneel, het is een waarschuwing van ons lichaam om op te passen of om een pas op de plaats te maken. Waarbij masochistische pijn een soort van genieten van de angst voor pijn zou kunnen zijn. Genieten van de verschillende hormonen die vrijkomen in het lichaam die het pijnsignaal als functionele rode vlag overschreeuwen.

Wat ik ervoer als een ervaring van mijzelf, als wie ik ben, terwijl ik de angst van pijn beleefde was eigenlijk niet puur en alleen ik. Het is een aangeleerde reactie op een lichamelijke prikkel. Toen ik als kind van 2 met mijn gezicht in een brandend campinggastelletje viel, zullen mijn ouders en opa en oma zeer zeker verschrikt hebben gereageerd. Ik zou hetzelfde hebben gedaan. Maar stel je eens voor dat we onszelf zo konden aansturen dat we kortdaad konden handelen, het natuurlijk geen fijne situatie vonden maar de ruimte in onszelf konden maken zodat we onszelf en ons kind konden stabiliseren. Dan zouden onze kinderen geen onderdrukte angst voor pijn hebben opgebouwd en als effectief mens door het leven kunnen gaan.

Eigenlijk kan ik constateren dat ik ook vandaag de dag pijn niet als een eigen ervaring beleef. Niet dat de angst en emotionele lading heel bewust aanwezig is, maar het is er wel. Dus zal ik de komende periode bij pijn letten op mijn ademhaling en op enige energetische beweging in mijn fysieke lichaam. Om vervolgens met gezond verstand te kunnen beleven om wat voor een type pijn het gaat en hoe ik moet handelen ten opzichte van de pijn.

Dag 163 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 4

equal money capitalismDe afgelopen 3 blogs die ik in het kader van het associatief denken heb geschreven wil ik uitbreiden met de volgende vraag:

 

Waarom kies ik voor associatief denken, in het moment wanneer ik eigenlijk in het hier en nu zou moeten zijn en niet in de geest?

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te bekritiseren voor het feit dat ik nooit echt de tijd heb genomen om naar binnen te kijken en oprecht te voelen welke gevoelens/emoties mij weerhouden van participatie aan mijn fysieke werkelijkheid wanneer ik associatief denk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om associatief denken als iets heerlijks te beschouwen om mijn geest afleiding te geven van dat wat mij echt bezig houdt of in de greep houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het naar binnen kijken op dit punt van associatief denken zo weg te hebben gedrukt dat het niet in mij opkwam dat er iets loos was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenlijk niet te willen herbeleven of her-voelen wat het nu is dat mij doet vluchten in de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te hebben gerealiseerd dat ik bang ben om hier te zijn en te leven in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te associƫren om zo grip te houden op die werkelijkheid die mij in weze zo beangstigt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik de realiteit in mijn geest aankan ik ook de fysieke realiteit aankan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het associatief denken te gebruiken om mij groter te voelen en niet mijzelf te ervaren in mijn fysieke realiteit waar ik mij eerst minder voel en daarna mogelijkerwijs dat beeld aanpas.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdrietig te zijn nu ik weet wat dat de angst voor het leven de oorzaak van het niet willen zijn in het hier en nu is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit verdrietig zijn als dekmantel te gebruiken voor de spijt die ik voel dat ik niet geleefd heb in het moment toen het daar was, een gemiste kans die niet meer terugkeert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te doen geloven dat ik niet besefte dat ik niet wist wat leven was in het moment dat ik angst ervoer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen laten doordringen tot mijzelf dat ik angstig ben, maar als een polariteit het tegenover gestelde heb geleefd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wegduiken in de geest de eerste reactie van een organische robot is en dat het aan mij is om daar verandering in aan te brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het ondersteunend is om nu oprecht en vol aanwezigheid te kunnen ervaren en te realiseren dat het angst was dat mij in de geest deed weg kruipen.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet achter gevoelens/emoties zoals verdriet en spijt te verschuilen, maar de realisatie beet te pakken en te gebruiken om verandering in gang te zetten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit rode vlag moment van wegkruipen in de geest door associatief denken te gebruiken om een gemiste kans van leven te voorkomen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het participeren in de geest te zien voor wat het is en mijzelf niet langer voor de gek te houden en te denken dat het een zaligheid is om weg te duiken in mijn geest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst voor het leven en om te leven te hebben, maar te durven zien welke angst mijn geest mij voor de voeten gooit en mij te realiseren dat ik die angst kan terug brengen naar wat het is, om te zien dat het een grotere uitdaging is om te overleven in de geest dan te leven van adem naar adem in ieder moment.