Dag 237 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – baren – deel 1

equal money capitalismDit is een nieuwe reeks in de serie ‘de vagina de bron van al het kwaad’. Na de reeks over menstruatie en vrouwelijke bewustwording volgt nu een reeks over baren en hoe ik de vagina als het kwade ervoer tijdens zwangerschap en baren. Dit was geen bewuste gewaarwording van het kwaad van de vagina, maar door alles als een tijdlijn terug te lopen en te vertragen ben ik nu instaat om te zien waar de bottleneck zit.

 

Het hele proces van zwanger willen worden was een proces dat mij meer overkwam ook al dacht ik dat ik alles aan het plannen was. Ik plande op basis van verlangens, angsten, gevoelens en emoties. Dus in zekere zin was het onvermijdelijk dat ik op een gegeven moment op dit punt zou belanden dat ik zwanger wilde worden en dat ook manifesteerde. Dit klinkt natuurlijk niet erg romantisch, maar het is wel helder en duidelijk wanneer je snapt wat je beweegt in het leven.

 

Het verlangen naar een zwangerschap is een soort van roze wolk waarin je verkeerd nog voor je zwanger bent. Maar onderliggend aan deze roze wolk en al de plaatjes van schattige baby’s die door je hoofd spoken, is er dit knagend en zeurend verlangen als een stampvoetend boos kind dat zijn zin niet krijgt, dat niet loslaat. Wat eerst een mild verlangen is wordt uiteindelijk een obsessie totdat het doel is bereikt. Hier ben je als vrouw niet meer degene die zichzelf aanstuurt, maar het verlangen leidt jouw de weg naar een dikke buik.

 

En dan is er die dikke buik en iedereen is blij voor je en jij, als je verlangen, hebt wat je wenste en dan? Dan is het zaak dat je zeker wist wat je wenste… De geboorte is iets waar je heel lang eerst niet over spreekt en waar anderen om je heen ook niet over spreken om je niet overstuur te maken. Je doet een zwangerschapscursus en daar wordt uiteindelijk gevraagd hoe je wil gaan bevallen, maar ook nu nog gaat dat op een wollige wijze en zijn er geen details. De nieuwsgierigheid naar de bevalling trok mij en ik ging lezen en las dingen die ik eigenlijk niet wilde lezen, het verstoorde mijn roze beeld van een kind krijgen. Het woord krijgen is ook al zo’n zwak aftreksel van de werkelijkheid, want je moet er een aantal uren keihard voor werken wanneer je op een natuurlijke wijze bevalt en die wordt in Nederland toch wel aanbevolen.

 

Ik had angsten dat ik van voor tot achteren zou openscheuren en nooit meer de oude zou worden. Ik hield zelfs mijn bevalling even stop om mede te delen dat ik het niet zag zitten om ‘echt’ te bevallen, maar ja mijn dochter kwam evengoed natuurlijk en ik scheurde niet in. Toch bij mijn tweede zwangerschap zat de angst er veel sterker in, omdat ik al wist wat er ging gebeuren en zodoende was de roze wolk ook veel minder roze. Wederom scheurde ik niet in, maar ik wist dat ik niet meer mijn oude vagina terug zou krijgen, mijn verlangen voor een kind sloot het verlangen om een maagdelijke vagina te behouden natuurlijk uit. Want wat erin gaat moet er ook weer uit.

 

Probleem:

De angst dat mijn vagina compleet verbouwd zou worden na het baren van een kind en daardoor mijn vagina de schuld te geven voor het verlangen naar het zaad dat mijn voortplanting zou garanderen en in zekere zin mijn onsterfelijkheid.

 

Oplossing:

Mijzelf niet laten leiden door verlangens of andere emoties en gevoelens en dus niet iets of iemand anders de schuld geven van het niet onvoorwaardelijk staan van mijzelf.

 

Beloning:

Op mijn eigen twee benen kunnen staan, geworteld in mijn fysieke werkelijkheid en niet geleid worden door mijn geest waarbij spijt en schuldgevoelens later een rol gaan spelen. Staan 1 en gelijk aan en in het leven om snel en duidelijk te kunnen zien wanneer ik niet handel in het belang van een ieder.

 

 

Mijn volgende blog zal verder ingaan door zelfvergevingen op hoe ik mijn vagina ervoer tijdens het baren en na het baren.

Dag 41 van 2555; moederschap het meest onbegrepen beroep

Dag 41 van 2555; moederschap het meest onbegrepen beroep Een zelfvergevingszin van het “Creation’s journey to life” blog om terug te brengen naar Zelf.

“I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not realize that the stage of pregnancy is a VITAL stage in preparing the child as Living Word, through being the space and time breath by breath as the Living Word as Life that will give the child to be born a sound foundation as Life, and that the environment within which the birth from conception is incubated, must be in every way without stress, emotion, fear or any pattern that can be copied to the disadvantage of the child.”

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zwangerschap te ervaren als het zitten op een roze wolk en alles als mooi en bijzonder te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als tegenpool van mijn roze wolk roes tijdens mijn zwangerschap, angsten te ervaren als echt en bedreigend.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrust door angsten in mij te accepteren als iets dat hoort bij een zwangerschap.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angsten/zorgen in mijn zwangerschap te zien als een deugd van een aanstaande moeder die geeft om haar kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geconsumeerd te worden en wakker te liggen van de angsten in mij tijdens mijn zwangerschap en mij niet te realiseren dat ik hiermee angst doorgaf aan mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te snappen waarom mijn kind zo angstig is, terwijl ik mijzelf zag als iemand met nagenoeg geen angsten en niet kon snappen dat een kind van mij zo angstig kon zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelf verantwoordelijkheid te nemen voor het doorgeven van mijn emoties /gevoelens/ angsten/ patronen aan mijn kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik geen blanco blad ter wereld kon brengen omdat ik door mijn angsten/emoties/gevoelens al een boek vol had geschreven als de start van het leven van mijn kinderen in dit leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mijn kinderen een eerlijke start in de wereld heb gegeven, terwijl door mijn oneerlijkheid en niet in oprechtheid mijn eigenshit had opgeruimd was de kans voor mijn kinderen op een eerlijke start verkeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik mijn kinderen heb opgezadeld met de zonden van de voorvaderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verliezen in new age fantasie en 9 maanden rond liep met een belletje op mijn buik om het kind aan het geluid te laten wennen en er niets van te snappen dat elke keer als mijn kind het belletje hoorde na de geboorte, het ging huilen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben al te falen als moeder, alvorens ik begon, omdat mijn kind niet zo reageerde als de boeken zeiden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik goed voorbereid was tijdens mijn zwangerschap en erna, mij niet realiserende wat het impliceerde om een kind groot te brengen in onze huidige wereld als leven gelijk aan leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om patronen door te geven aan mijn kinderen die zij nu weer af moeten leren om niet belast te zijn met de zonden van de voorvaderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet harder te zijn voor mijzelf dan nodig is, omdat ik mij toen niet realiseerde wat ik mij heden ten dage realiseer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als tijdsverspilling te beschouwen dat ik al die jaren niet instaat ben geweest om te begrijpen wat nodig is om een kind een goede start in het leven te geven en in plaats daarvan de raad opvolgde van hen die mij zijn voorgegaan en er een potje van hebben gemaakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij ongemakkelijk te voelen bij bepaalde opvoedkundige adviezen, maar nooit heb durven opstaan om aan te kaarten dat de methodes die werden aangeraden als misbruik voor het kind waren, om in volledige zelf expressie op te kunnen groeien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het opvoeden mijn intuïtie te volgen en niet mijn gezond verstand.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het systeem dat geen éénduidig advies kan geven aan jonge ouders en zodoende jonge ouders te laten experimenteren met hun kinderen met alle consequenties van dien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te voelen naar het systeem en het niet naar Zelf terug te brengen als onmacht wat eigenlijk  luiheid en angst is om mijn kop boven het maaiveld uit te steken en een halt te roepen aan de onkundige opvoedkundige adviezen van het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar vrouwen in stress leven door armoede en hongersnood en zo hun kinderen een dubbele slechte start in het leven geven, waar niet uit op te staan is als het geld systeem zoals wij het nu kennen blijft zoals het is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vooruit te gaan als moeder vrij van schuld over het verleden maar door te leren van het verleden en mijn kinderen daar te assisteren en te ondersteunen waar nodig om terug te keren naar het blanco blad.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kennis over opvoeding altijd eerst te checken met gezond verstand en te zien wat zo’n advies daadwerkelijk impliceert alvorens het toe te passen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf vrij te maken van emoties/gevoelens/angsten/patronen om zo een voorbeeld voor mijn kinderen te zijn en te laten zien dat het worden van een blanco blad om daarna herboren te worden in het fysieke, iets is dat mogelijk is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als gelijke aan mijn kinderen dit pad naar een blanco blad te lopen, aangezien we allemaal dezelfde slechte start in het leven hebben meegekregen en zo elkaar kunnen ondersteunen.