Dag 231 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – menstruatie – deel 1

equal money capitalismWaar Eva in het paradijs Adam verleidde met de appel van de boom van kennis en informatie, zagen we dat na het nuttigen van de appel zij zich bewust werden van hun naaktheid/fysikaliteit. Dit was het moment dat er schaamte ontstond omtrent hun naaktheid, maar tegelijkertijd ook manipulatie zijn intrede deed. Wellicht verleidde Eva, Adam, nu met haar lichaam en was haar ‘grot der wonderen’ hetgeen Adam niet kon weerstaan. Waar wij heden ten dage geld en seks als grote motivators hebben om ons te laten bewegen door ons fysieke bestaan, hadden Adam en Eva alleen seks. Door de bewustwording van hun naaktheid oftewel hun ware aard ontstond er al snel separatie tussen lichaam en geest. Dit zou je als een erfzonde kunnen zien die generatie na generatie werd doorgegeven.

Zijn de meesten van ons niet opgevoed met het besef dat naakt zijn niet iets is waar je te koop mee loopt, dat is intiem, wordt dan gezegd. Maar staat intiem hier dan niet gelijk aan geheimzinnig/stiekem het kan het daglicht niet verdragen. Ik was als kind niet trots op mijn fysieke lichaam, ik had er ook geen hekel aan, maar ik functioneerde niet als een geheel. Mijn vagina werd vaak aangeduid met een hoofdknik naar beneden, wat op mij als kind overkwam als, dat ding daar beneden waarmee je plast. Ik snapte het geheimzinnige eromheen niet, maar zoiets wordt gewoon en je neemt dat als kind over. Er werd een naam voor bedacht, want elk gezin gaf het weer een andere naam, wat aangaf dat het een andere entiteit moest zijn dan ikzelf want het had een andere naam. Als ik bij anderen thuis kwam en ik zei dat mijn been jeukte dan werd ik begrepen, had ik gezegd dat mijn spaarpot jeukte dan hadden sommige gezinnen mij waarschijnlijk moeilijk aangekeken. Een andere entiteit en gesepareerd van de rest van mijn lijf met een naam die naar geld verwijst. Ik was de weg kwijt als kind.

Naar mate ik groter werd mocht ik bepaalde dingen niet doen en bepaalde houdingen niet aannemen, want dan zou men mijn vagina/onderbroekje zien. Dit werd niet met zoveel woorden gezegd, maar mij werd gevraagd om mij damesachtig te gedragen, waardoor ik niet eens heerlijk met mijn benen wijd in een stoel kon gaan zitten. Ik zag die vagina van mij, die losse entiteit, mijn vrijheid inperken. Op mijn 14e werd ik ongesteld, wat mijn band met mijn vagina niet deed versterken. Mijn menstruaties waren vanaf het begin heftig en zeer pijnlijk. Ik had 7 jaar gewacht op mijn menstruatie en het leek mij iets leuks om naar uit te kijken, althans zo werd het gebracht, “dan ben je een groot meisje, een vrouw”, nou kom maar op dacht ik. Door mijn menstruatie heb  ik mijn vagina wel ettelijke keren in de uitverkoop willen doen, de pijn heeft ons geen hechtere band doen krijgen, maar ik zag het als de bron van al het kwaad.

Deze blog serie die 3 blogs zal gaan omvatten en als onderwerp menstruatie heeft, zal deel gaan uitmaken van een grotere serie die allemaal als titel ‘de vagina de bron van al het kwaad’ zullen hebben. De verschillende onderwerpen die ik wil gaan aansnijden zijn, menstruatie, vrouwelijke bewustwording, in het geniep en kinderen krijgen, om zo terug naar de bron te gaan. Daar waar ik mij afscheidde van mijn vagina, om opnieuw een band met mijn vagina op te bouwen, gelijk en 1 aan al mijn andere lichaamsdelen. Vervolgens zal deze serie mij dan weer terug leiden naar het onderwerp candida, waar de vorige 3 blogs gingen over de angst voor een mogelijke vaginale infectie. Mijn afgelopen blogs maakten mij duidelijk dat ik eerst de band met dit lichaamsdeel de vagina moet herstellen alvorens verder te kunnen gaan met verdere onderzoeken in mij als mens en leven als een reflectie van binnen naar buiten en buiten naar binnen.

Probleem:

Het mijzelf afscheiden van mijn vagina door mijn menstruatie als een kwaad te zien dat mij overkomt en beperkt.

Oplossing:

Gelijk gaan staan aan mijn menstruatie en mijn vagina als mijzelf als leven.

Beloning:

Eén en gelijk aan mijzelf en het leven staan en zo leven te mogen ervaren door mij heen als een geheel/eenheid die mij doet beseffen dat ik daadkracht heb en als geheel veel sterker ben dan in delen.

Dag 218 van 2555; maar grootmoeder wat heb je grote oren – deel 3

equal money capitalismIn deze blog zal ik doormiddel van correctieve zinnen en verbintenissen die ik met mijzelf aanga, mijzelf een leidraad geven om te staan 1 en gelijk aan het leven als wie ik werkelijk ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan over mijn uiterlijk en dan specifiek mijn flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat angst mij in mijn geest trekt waar angst opeenstapelt en ik alleen verandering in dit patroon kan aanbrengen door in mijn fysieke werkelijkheid te blijven en mijzelf te accepteren zoals ik fysiek ben met alles erop en eraan. Ik stop het patroon van angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst voortkomende uit het hebben van flaporen niet als een excuus te gebruiken om mijzelf af te scheiden van mijn realiteit en te zien dat ik op dit punt nog niet 1 en gelijk sta aan het leven en dus is het een aandachtspunt waar ik mee zal blijven werken totdat ik er 1 en gelijk aan kan staan.

 

wanneer en als ik mijzelf zie verdwijnen in een negatief zelfbeeld met als aanleiding mijn flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik een negatief zelfbeeld heb door het ideaalbeeld van mijzelf in mijn geest dat frictie geeft met mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop met mijzelf als negatief te zien en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan dat ik mijn zelfbeeld niet laat bepalen door geest werkelijkheden en mij beperkt tot het hier en nu en mijzelf niet af te meten aan ideaal plaatjes en te denken dat het leve anders en beter was geweest met perfecte oren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie fantaseren over hoe ik eruit zou kunnen zien zonder flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik door participatie in dit fantaseren mijzelf afscheid van de werkelijkheid en mijzelf met de nodige gevolgen die ik niet kan overzien. Ik stop de fantasie over wat had kunnen zijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te fantaseren over hoe ik eruit zou kunnen zien en mij zo van mijn werkelijkheid af te scheiden en af te leiden en niet te kunnen waarnemen en onderscheiden wat er werkelijk toe doet.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in backchat om mijzelf onderuit te halen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het met mijzelf moet doen en alleen op mijzelf kan vertrouwen wat bemoeilijkt wordt wanneer ik mijzelf tegen mijzelf keer en gevolgen creëer die ik niet kan overzien. Ik stop de backchat over mijn flaporen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een maatje/buddy voor mijzelf te zijn waar ik op kan vertrouwen en niet 1 die zichzelf onderuit haalt door backchat, om zo sterk te worden en te kunnen staan als en voor het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf ontevreden zie zijn over mijn uiterlijk met flaporen dan stop ik en haal adem. Ik realiseer mij dat teleurstelling betekent dat ik aan iets had moeten voldoen waar ik niet aan voldoe, omdat het beeld waar ik aan moet voldoen gemaakt/geschapen is in de geest om frictie/strijd te veroorzaken in mij. Ik stop de ontevredenheid en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf teleurgesteld zie zijn in mijn flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik teleurgesteld ben omdat ik niet gekregen heb wat ik dacht te krijgen als een verwent kind. Ik stop de teleurstelling en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie schamen voor mijn uiterlijk met flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat schamen een dekmantel voor ontevredenheid en achtergesteldheid is die ik als rechtgeaarde consument 1 op 1 doorzet als het gaat om mijn uiterlijk. Ik stop de schaamte, haal diep adem en zie dat het hebzucht is naar alles te willen hebben wat mij wordt voorgehouden dat ik zou moeten hebben om succesvol te kunnen zijn.

 

Wanner en als ik mijzelf boos zie worden over het slachtoffer zijn van flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik boos ben om niet dat te zijn wat mij is ingeprent dat ik kan zijn en daardoor mijn kansen op succes verspeel en het slachtoffer van isolatie en uitstoting kan zijn. Ik stop de angst om uitgestoten te worden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer teleurgesteld te zijn in mijn flaporen en mijn beeld van de fysieke werkelijkheid bij te stellen om zo in rust en eenheid met mijzelf door het leven te kunnen gaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer ontevreden met mijn fysieke uiterlijk te zijn en eens echt te kijken naar wat ik heb en ben zonder vooroordelen en opinies gekoppeld aan plaatjes in mijn geest van de perfecte oren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer te schamen voor mijn flaporen en te zien dat dit een soort van consumentistische honger is naar meer en perfecter die niet reëel is in mijn fysieke werkelijkheid waardoor ik de dingen die niet voldoen aan dit consumentistische beeld niet kan en mag waarderen.

 

Wanneer en als ik schaamte over mijn uiterlijk fysiek maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijzelf wil separeren om de emotionele pijn die mij door de geest wordt aangepraat niet te voelen. Ik stop de schaamte en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij geen emotionele pijn aan te praten door te geloven in mijn geest en te varen op de geest die mij altijd in de problemen brengt.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn flaporen als de vijand zie bestempelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij gesepareerd heb van mijzelf en daardoor mijzelf als vijand beschouw wat uiteindelijk het einde van mijzelf zou betekenen. Ik stop om mijzelf als vijand van mijzelf te beschouwen en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf omlaag haal door mijn uiterlijk met flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijn eigen vriend ben en echte vrienden halen elkaar niet naar beneden voor energetische zucht. Ik stop het neerhalen van mijzelf en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn oneffenheden zie uitvergroten dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijzelf op deze manier saboteer en zo niet 1 en gelijk aan en als het leven kan staan. Ik stop het uitvergroten en hou mij bij de fysieke werkelijkheid en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer als de vijand te zien en vrede te sluiten om zo mij te richten op dat wat er wel toe doet.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer onderuit te halen en te zien dat ik het met mijzelf moet rooien wat betekent dat ik een band van vertrouwen met mijzelf zal moeten opbouwen om zo stabiel te zijn en het leven aan te kunnen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen dingen uit te vergroten die geen extra aandacht nodig hebben maar gewoon zijn en in gelijkheid kunnen bestaan aan alles wat is, ook dat wat ik beschouw als onwaardig door de ogen van de geest en ik zal alles weer terug brengen in proportie en zo mijn oren niet als een punt van succes of overleven te zien maar als instrumenten om het levende woord mee te horen.

Dag 208 van 2555; stiekem

equal money capitalismSinds een paar weken ga ik met mijn dochter naar de acupuncturist om te ervaren of dit verlichting geeft voor haar hyper-mobiliteit. Terwijl mijn dochter wordt behandeld schrijf ik alle punten op waar naaldjes in worden gestoken. De eerste keer zei de acupuncturist toen ik vragen stelde over de punten, dat ik dat niet zomaar 1 2 3 kon begrijpen zonder de nodige studie. Dit antwoord maakte dat ik wat voorzichtiger werd met vragen stellen, terwijl ik alles noteerde. Nu op de derde behandeling lijkt de acupuncturist te wennen aan de moeder met het kleine notitie boekje.

 

Ik noteer deze punten zodat mijn dochter naast het fysieke proces ook een proces van zelfvergeving, zelfrealisatie en correctie kan wandelen met behulp van de Desteni boodschap. Toch voelt het als stiekem wanneer ik alle punten opschrijf tijdens de behandeling van mijn dochter, alsof ik elk moment gesnapt kan worden en dan moet uitleggen wat ik doe. Waarbij ik al scenario’s in mijn geest zie van onbegrip bij de acupuncturist en weinig animo om door te gaan met het behandelen van mijn dochter.

 

Probleem:

 

Het noteren van de energie punten, waarbij ik dit als stiekem gedrag label wat angst oplevert dat wanneer de acupuncturist weet waarom het is ons niet meer verder zou willen helpen. Dus schaamte over het proces van zelfvergeving als angst om niet begrepen te worden en aan de zijlijn te worden gezet als raar en niet passend in het systeem.

 

Oplossing:

 

Om te zien/realiseren/begrijpen dat ik niet over Desteni en het proces hoef te beginnen als daar geen aanleiding voor is en niet naar gevraagd wordt, wat de angst om als een outcast te worden gezien wegneemt.

 

Beloning:

 

Te genieten in het moment van samen met mijn dochter naar de acupuncturist gaan en mij niet bezwaard/beschaamd te hoeven voelen over mijn gedrag dat ik als stiekem label.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik de punten noteer en als het ware stiekem moet doen over de echte reden van noteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik naar mijn eigen gedrag kijk door de ogen van de acupuncturist, maar met de informatie die ik over mijzelf heb, waardoor ik gevoelens baseer op een verknipte werkelijkheid die ik aan mijzelf toon.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik dit stiekem doen op een stiekeme manier doe, omdat ik er in mijn geest van alles erbij en erom fantaseer dat niets te maken heeft met mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen over het Desteni proces wat wij doorlopen waar de angst om niet begrepen te worden aan ten grondslag ligt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schaamte als afweermechanisme te gebruiken en de geest te voorzien van energie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schaamte als dekmantel van angst te laten dienen dat ik door het doen van het proces niet geaccepteerd zal worden door de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat die angst om niet geaccepteerd te worden eigenlijk de angst naar mijzelf is om niet geaccepteerd te worden door mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te schamen voor mijzelf en zo te denken dat ik mijzelf niet kan accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn geest en ego liever de maatschappij aanwijzen die mij niet zal accepteren, want op die manier is de schaamte meer een systeem schaamte, echte schaamte als fysieke schaamte over wat ik heb geaccepteerd en toegestaan zou het einde van mijn geest en ego betekenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om systeem angst als gesnapt te worden ervaar bij het opschrijven van de energie punten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze systeem angst van niet gesnapt te willen worden slechts een dekmantel is voor schaamte en geen zelf acceptatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te zien als een waardig persoon dat een proces doorloopt dat voor de meeste mens vreemd is, maar daarom niet minder waardevol en dus de moeite waard om door de schaamte en angsten heen te duwen om zo herboren te worden als een betrouwbaar mens dat met het leven kan worden toevertrouwt.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om onderscheid te maken tussen systeem schaamte en fysieke schaamte om zo achter de waarheid van mijzelf te komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te genieten van een bezoek aan de acupuncturist en geen fantasie wereld te laten samensmelten in zulke momenten met de fysieke werkelijkheid, maar alleen met wat hier is te werken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer stiekem te voelen wanneer ik dingen doe waar ik anderen geen volledige uitleg over hoef te geven en zo even uit het oog verlies wat het verschil tussen eerlijkheid en zelfoprechtheid is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te accepteren en dit niet op de maatschappij af te schuiven.

Dag 124 van 2555; ik ben mijn handtas en ik verafschuw hem

Dag 124 van 2555; ik ben mijn handtas en ik verafschuw hem Toen wij deze zomer naar Nederland verhuisden was het weer redelijk slecht. De handtas die ik had was een eigen creatie van stof en al gauw bleek dat in dit koude kikkerlandje het niet een handig item was om belangrijke spullen in te stoppen. Financieel waren we er nog absoluut niet bovenop en geld voor een mooie degelijke handtas van leer was er niet. Ik had al wel gekeken wat er zoal was, maar alles was meer dan het budget dat ervoor bedoeld was. Ik baalde hier best wel van, ik ben geen echt tassenmens en zie de handtas als een noodzakelijk kwaad, maar als ik er dan toch 1 moet gebruiken vanuit praktische overwegingen dan is het leuk als de tas ook praktisch is en er een beetje naar mijn smaak uitziet. Op een gegeven moment liepen mijn partner en ik over de zaterdag markt  en zagen een handtassen kraam. Echte plastic handtassen voor maar €15! Mijn partner moedigde mij aan te kijken of er wat bij zat voor mij. Na 1 blik wist ik al dat ik het niet veel vond, maar gaf het nog een tweede kans, wetende dat dit de prijs was die we ons wel konden permitteren. Uit vele lelijke onpraktische modellen met toeters en bellen koos ik mijn huidige tas. Ik was er niet happy mee, maar mijn spullen bleven wel droog op deze manier.

 

De weken erna ervoer ik schaamte voor deze tas wanneer ik buitenshuis ermee liep. Het voelde alsof iedereen naar mij keek en mij uitlachte voor het afgrijselijke gedrocht dat ik bij mij droeg. Steeds meer verstopte ik de tas terwijl ik hem kruislings om had achter op mijn rug. Wanneer ik ergens kwam zette ik mijn tas niet te pontificaal neer en zoveel mogelijk uit het zicht. Totdat ik eindelijk door had wat ik deed, ik identificeerde mij met mijn goedkope plastic handtas en vergeleek mij met een ieder die een mooiere tas had volgens mijn opinie. Ik was best geschokt, een soort van schaamte op een schaamte. Geschokt dat ik mij dus identificeerde met mijn tas, ik schaamde mij voor het zijn van een goedkoop en een wanna be geslaagd iemand en vervolgens schaamde ik mij voor dit schamen. Hoe ingewikkeld kun je het maken?

 

Ik wil dus niet worden gezien als goedkoop en waardeloos, maar als duurzaam/exclusief en speciaal. Waarbij beiden geen hout snijden en simpelweg elkaars polen zijn en dus meer van hetzelfde. Dus dit eindigt alleen maar in het mijzelf vergelijken met anderen uit een soort van competitie, om uit te maken in welke pool van de polariteit ik zit, om mij vervolgens meer of minder dan de ander te voelen. Dat is pas waardeloos. Het mij niet kunnen neerleggen bij mijn financiële situatie en daardoor niet in het hier en nu te kunnen zijn, maar in constante vergelijking met anderen mijzelf net iets op te hemelen en net iets minder waardeloos te voelen. Terwijl ik dan voor het gemak over het hoofd zie, dat wat ik wel heb hier in het moment en datgene op die manier moet missen, dus dat is zelf sabotage, dromen van wat je niet hebt en niet zien wat je wel hebt. Dit is dan ook het moment om daar een punt achter te zetten en niet langer mijn realiteit te ontvluchten, omdat het mij niet aanstaat en omdat ik het verafschuw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te identificeren met het gevoel dat mijn huidige handtas in mij oproept.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verafschuwen om het feit dat ik mij door identificatie met mijn handtas, waardeloos en goedkoop voel en zo een beeld van/over mijzelf neerzet gebaseerd op gevoelens over iets dat buiten mij bestaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfwaarde van een handtas te laten afhangen en mij niet te realiseren dat zelfwaarde gebaseerd is op Zelf en niet gebaseerd op de items dat Zelf als bezit zich toe eigent als zichzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik mij identificeer met mijn handtas ik automatisch in vergelijking ga met anderen om mij beter of slechter te voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nodig te hebben om mij beter te voelen dan anderen en zo eigenwaarde op te bouwen terwijl ik mij niet realiseer dat eigenwaarde afkomstig is van het eigen Zelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat er voor eigenwaarde, zaken van buitenaf, mij moeten geruststellen en mijn eigenwaarde moeten bevestigen, waarbij sommige zaken van buitenaf meer eigenwaarde opleveren dan andere zaken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie te voelen naar diegenen die zichzelf wel een mooie handtas kunnen veroorloven en in mijn ogen dus waardevoller zijn dan ik ben en mij niet te realiseren dat ik in dat moment mijzelf saboteer en mijzelf niet de kand geef om te zijn wie ik ben gebaseerd op mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de maatschappij al jaren in mij aan het imprinten is dat mijn zelfwaarde niet door Zelf wordt bewerkstelligt maar door de mate van mijn bezit en ik nu dus met eigen ogen kan gadeslaan dat deze imprint geslaagd is en ik jaren heb gelooft dat zelfwaarde niet een stabiel gegeven is maar iets dat fluctueert naar mate de economie fluctueert en mijn positie in het monetairesysteem, zonder dit bewust te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om 1 en gelijk aan mijn handtas te zijn en mij goedkoop en waardeloos te voelen door de positie die ik inneem in het monetairesysteem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen opwerken van goedkoop en waardeloos naar exclusief, speciaal en waardevol, terwijl ik mij niet realiseer dat ik mij binnen een polariteit bevindt en alleen maar een heen en weer beweging van pool naar pool maak, terwijl de origine die van vergelijk en competitie gelijk blijft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik mij binnen competitie bevindt ik nooit mijn zelfwaarde kan zien of vinden omdat die altijd afgemeten wordt aan de ander en dus niet stabiel is en van binnen uit komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren door mijzelf te identificeren met mijn huidige positie binnen het monetairesysteem en op deze manier niet de moeite neem om te zien wie ik ben en wat ik voor mijzelf en anderen kan betekenen in elk nieuw moment opnieuw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schaamte als angst voor wie ik nu denk te zijn als dekmantel te gebruiken om niet vooruit te komen waardoor ik niet verander in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen mij te identificeren met items/personen van buitenaf en mij volledig te focussen op mijzelf als diegene die ik ben in elke adem en elk moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te vergelijken met anderen wetende dat dit mij niet verder helpt dan het aanmoedigen van nog meer gevoelens en emoties zoals jaloezie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door de imprint van de maatschappij heen te kijken en te zien dat competitie mij niet verder brengt en mij niet instaat stelt om mijzelf te leren zijn voor wie ik ben en zodoende ook niet instaat ben om in de schoenen van eenander te gaan staan als mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien wat ik doe en wat mijn acties en vasthouden aan opinies voor consequenties met zich meebrengen, zodat ik niet onnodig hoef te manifesteren en consequenties te doorlopen en zodoende niet mijn tijd te kunnen steken in zaken die in het belang van een ieder zijn en daardoor te blijven steken in dezelfde fouten en niet te leren van mijn verleden.