Dag 359 van 2555: een masker van kalmte

DIP Lite cursusMijn zoon kwam terug van 3 dagen schoolkamp naar de Ardennen. Zij hadden survival activiteiten gedaan en kampeerden midden in de natuur in tipi tenten. Er werd hen aangeraden om zichzelf te controleren op teken na het struinen in de natuur. Mijn zoon besloot niet te douchen aangezien zij met 100 man 2 douches tot hun beschikking hadden en dit moest plaatsvinden voordat zij een survivaltocht door water en modder gingen maken.

Na het eten op de avond dat hij terug was gekomen zat ik met hem na te praten over hoe hij het had ervaren zo’n kamp, waarop hij aan zijn enkel kriebelde en vervolgens keek naar wat daar zat. Het was een teek van zo’n 2-3 millimeter groot die inmiddels in zijn enkel vastzat. Hij had deze teek absoluut niet gezien, maar toch was hij daar. Ik bleef kalm, maar voelde de onrust van binnen wel aanzwellen. Gedachten kwamen op van: niet nog een kind dat aan Lyme moet lijden. Met de chronische Lyme van mijn dochter in mijn achterhoofd kon ik in dat moment mij niet neutraal opstellen.

Normaal gesproken verwijdert mijn partner de teken aangezien hij daar een handigheid in ontwikkelt heeft. Mijn partner was niet thuis, dus besloot ik met mijn bijna geen ervaring toch de theorie in de praktijk te brengen. Met de tekentang heb ik zo’n 6 pogingen gedaan voordat ik de teek eruit had. De plek was wat geïrriteerd en rood om de beet door het kriebelen van mijn zoon en het eruit halen van de teek. Mijn dochter wilde naar de huisartsenpost om de teek daar te laten verwijderen, maar ik vond dat ik het eerst moest proberen aangezien ik een tekentang bezit. Toen de teek eruit was heb ik een cirkel om de beet met pen op zijn enkel gezet en de volgende ochtend was er geen grote rode kring ontstaan. Wel ben ik goed aan het opletten of hij verschijnselen krijgt die anders zijn dan anders, wat niet makkelijk is met een kind dat 2 nachten slecht geslapen heeft en spierpijn van de activiteiten en lange busreis.

Tijdens het eruit halen van de teek had ik een angst over mij heen dat ik de teek er niet goed uit zou krijgen en daardoor meer schade zou aanbrengen. Wanneer mijn zoon au zei dan wist ik bijna zeker dat ik iets fout deed met de teken tang. Hetgeen waarom mijn zoon au zei was het feit dat ik met de 6 pogingen ook langzaam de plek aan het epileren was en het eruit draaien van haren nu niet heel lekker aanvoelt op een tere plek als een enkel. Ik wilde kalmte bewaren om mijn zoon geen angst aan te jagen, maar noch ik als mijn dochter waren er echt kalm onder. Het was dan ook niet gek dat mijn zoon even later precies wilde weten hoe iemand besmet kon raken met Lyme door een teek die als gastheer functioneert. Ook toen voelde ik mij schuldig dat hij verder aan het denken was over Lyme en ik wellicht hem had bang gemaakt door te handelen vanuit een startpunt van angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord teek in mijn solar plexus beweging waar te nemen en dit te negeren, omdat ik er niet mee geconfronteerd wil worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van energie beweging in mijn solar plexus te ervaren en dit te negeren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in dat moment de confrontatie met mijzelf niet aan wil en sterk wil zijn, maar het tegenovergestelde bereik door angst toe te laten in mijn denken en handelen. Ik stop het negeren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om energie beweging in mijn solar plexus altijd in het moment te onderzoeken, zodat de gevolgen beperkt blijven, en ik vervolgens vrij van emoties en angsten kan denken en handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van de teek in de enkel van mijn zoon het hele traject van besmetting aan mij voorbij zag gaan in mijn ‘geest’.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het projecteren van gevolgen in de toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet stabiliseer door aan alle mogelijke uitkomsten te denken vanuit een startpunt van energie/angst. Ik stop het projecteren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vanuit gezond verstand te bedenken wat ik moet doen in het moment om verdere gevolgen te voorkomen, maar niet preventief te denken/handelen vanuit angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat wanneer ik een masker van kalmte opzet ik ook kalm van binnen ben en dus kan handelen/denken vanuit stabiliteit/kalmte.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de buitenkant perfect te laten zijn terwijl de binnenkant niet meer weet wat te doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de schone schijn niet kan ophouden en dat ik binnen en buiten hetzelfde zal moeten zijn om echte kalmte te kunnen uitstralen en een echt punt van kalmte voor de ander kan zijn. Ik stop de mooie buitenkant als het niet strookt met de binnenkant, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om meer te oefenen met het gelijk trekken van mijn binnen- en buitenwereld en dat ik zolang dat nog niet een natuurlijke expressie van mijzelf is, ik de buitenkant stabiel laat zijn en vergeving doe op dat wat nog niet lukte aan de binnenkant, om zo mijzelf te corrigeren en het op een ander moment nogmaals te proberen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de emoties die rondgingen binnenin mij ten tijde van het verwijderen van de teek te willen onderdrukken om zo kalmte op te roepen of ruimte te maken voor kalmte.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van emoties onderdrukken om er geen last van te hebben in het moment, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik met iedere onderdrukking vaneen emotie meer gevolgen de wereld in help. Ik stop het onderdrukken, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer er emoties van binnen rondgaan ik de emoties erken en zie, maar ze niet ervaar of meega op de emoties en zo mijn handelen/denken te laten beïnvloeden door deze emoties. Op die manier weet ik dat deze emoties er zijn en kan ik op een later tijdstip hen aanpakken om zo in het vervolg te snappen wat mijn valkuilen zijn in bepaalde situaties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze angst die ik ervoer een angst voor de dood van mijn kind is en dus een overlevingsangst.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van overlevingsangst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst ontwikkel voor iets dat nog niet gebeurt is of staat te gebeuren. Ik stop het projecteren van angst voor overleving, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat angst op voorhand geen goede gids is om zaken met gezond verstand af te handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf de schuld te geven van het krijgen van een tweede kind met Lyme.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij schuldig voelen aan iets dat er nog niet is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben dat door mijn handelen vanuit emotie gevolgen ontstaan waardoor mijn zoon ziek wordt. Ik stop het aanpraten van een schuldgevoel aan mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet op de feiten vooruit te lopen en te zien/begrijpen/realiseren dat ik wel weet dat handelen vanuit angst niet okay is en daardoor dus vrees dat er nare gevolgen van komen en zo op voorhand mijzelf te straffen doormiddel van een schuldgevoel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik de chronische Lyme van mijn dochter emotioneel aankan en dus niet geconfronteerd wil worden met het tegenovergestelde.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat ik stabiel ben op een bepaald punt, maar waar de realiteit mij anders laat zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hierop reageer met ontkenning en mijn buitenkant bij elkaar pak om een masker van kalmte op te zetten. Ik stop de ontkenning, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niets te ontkennen dat fysiek bewezen is en zo dus geen strijd aan te gaan binnenin mij die alleen maar meer energie en ontkenning zal uitlokken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kalm te willen blijven voor de ander om zo mijn angst niet over te berengen op de ander.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van kalm willen blijven omwille van de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst zelf kalm moet wezen om als punt van kalmte voor de ander te kunnen fungeren. Ik stop het handelen om de ander te ondersteunen zolang ik mijzelf niet eerst kan ondersteunen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst voor mijzelf te kiezen, niet vanuit een punt van egoïsme, maar om te zien/begrijpen/realiseren dat ik niets voor de ander kan betekenen als ik het niet eerst zelf op orde heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een kalme persoonlijkheid in het leven te roepen om zo niet eerst naar wie ik ben in het moment hoef te kijken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een persoonlijkheid uit de kast trekken om zo mijzelf te omzeilen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet alleen mijn emoties onderdruk/negeer maar ook mijzelf. Ik stop het omzeilen/negeren van mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer zodra het moeilijk wordt een andere persoonlijkheid uit de kast te trekken en zo te denken dat ik de situatie heb gered/opgelost, terwijl ik afscheiding in mijzelf heb gecreëerd door mijzelf af te splitsen in een andere persoonlijkheid.

Dag 341 van 2555: mijzelf niet willen conformeren aan regels, lang leve de parkeervrijheid

DIP lite cursusSamen met mijn dochter had ik een afspraak bij de homeopate, waar wij met de auto naar toe gingen. De parkeersituatie aldaar is wat vreemd, vreemd in de zin van, ik had dit nooit eerder gezien. Elk huis heeft 1 parkeerplek op zijn naam en er is geen extra ruimte voor visite of een tweede auto. Waarschijnlijk is dit bedacht om een autoluwe wijk te maken binnen de woonerfachtige buurt met vele variaties aan drempels.

De eerste keer had ik mijn auto neergezet en helemaal niet gezien dat er een tegel aan het begin van het parkeervak lag met een nummer erop dat correspondeerde met een huisnummer. Aangekomen bij de homeopate vertelde zij dat we onze auto beter op haar parkeerplek konden zetten. De tweede keer stond haar auto op hun parkeerplek en besloot ik mijn auto er maar gewoon naast te zetten, aangezien de gehele parkeerplaats uitgestorven was en iedereen naar zijn werk leek te zijn. Bij terugkomst was er niets aan de hand en stond er nog steeds bijna niemand. Deze keer was het weer zo leeg, maar de auto van de homeopate stond er wel, dus vanuit opportunisme reed ik mijn auto weer op de plek ernaast.

Bij terugkomst stond de auto van de eigenaar van de parkeerplek achter mij geparkeerd. Dit was zo krap gedaan dat ik wel naar hun huis moest gaan om te vragen of zij hun auto wilden verplaatsen. Echter dat zag ik niet zitten, ik voelde mij schuldig en overwoog zelfs om te liegen en te zeggen dat ik niet wist hoe het parkeren daar werkte. Ik zag in gedachte al een schreeuwend iemand en ik besloot niet aan te bellen bij de eigenaar van de parkeerplek, nog terug te gaan naar de homeopate, om vervolgens alsnog het advies te krijgen om bij hen aan te bellen. Ik voelde mij in een hoekje gedreven en begon dan ook de toepasselijke bokkensprongen te maken om mij uit deze situatie te redden zonder gezichtsverlies of confrontatie met wat ik in gang had gezet.

Mijn auto was niet mijn eigen auto, maar een leenauto van onze garage waar onze auto voor een beurt was. Het was een Suzuki Alto en ik schatte in dat met vaak en en weer gaan toch de auto uit het plekje kon manoeuvreren. En dit lukte, omdat er naast mij aan één kant geen geparkeerde auto stond. Terwijl ik naar voren en achteren manoeuvreerde keek mijn dochter buiten de auto aan de kanten waar andere auto’s stonden zodat ik niets zou raken. In één van mijn laatste pogingen met het naar voren manoeuvreren moet ik de scherpe stenen muur die aan mijn kopse kant stond iets geraakt hebben, want mijn dochter riep je hebt de muur geraakt. Ik dacht nog: ik voel helemaal geen muur, nou dan kan nooit erg zijn. Mijn dochter stapte in en we reden weg en zij zei dat het een fikse kras in de bumper was. Ik kon dat niet geloven en zei dat het wel goed was en was eigenlijk alleen maar blij dat ik mij bevrijd had vanuit een hachelijke zelfgecreëerde situatie.

Ik voelde een golf van energie over mij heen komen een soort van overwinning. Ik verbeeldde mij al hoe de eigenaar van het plekje op zijn neus zou kijken een hoe mede buurtgenoten zich zouden ergeren aan de geparkeerde auto midden op het pleintje. Ook was ik in de veronderstelling dat de leenauto een zwarte kunststoffen bumper had en dat de schade echt wel zou meevallen.

We reden nog even langs het winkelcentrum voor een boodschapje en bij het uitstappen keek ik naar de bumper. Ik schrok me dood, het was een rood gespoten bumper die diepe groeven aan de voorkant had, de rullen hingen er aan. Ik voelde mijzelf misselijk worden en besefte wat voor een achtbaan ik in werking had gesteld door opportunistisch een parkeerplek van een ander in te pikken. Hoe kan ik dit nu uitleggen, wat gaat mij dit kosten zal men boos zijn of wil de garagehouder nooit meer een leenauto aan mij uitlenen, ging allemaal door mij heen. Bij thuiskomst vertelden we het verhaal aan mijn partner die natuurlijk niet echt geamuseerd was en meteen zei: nou dat gaat dan van het geld af voor de verbouwing van onze slaapkamer. Ik voelde mij schuldig door zijn opmerking, de zolder moet echt aangepakt worden zodat wij daar kunnen slapen, nu had ik dat verpest.

Ik begon te Googlen naar bumper reparatie om te zien wat zoiets zou kosten. Volgens mijn partner moest het overgespoten worden en dat zou een paar honderd euro gaan kosten. Ik kon dat niet echt geloven aangezien de leenauto oud is en van alles mankeert. Mocht de garagehouder die auto willen verkopen dan moet hij er zoveel aan verbouwen dat het niet meer oplevert dan wat er in gestopt is aan geld. Ik had gelezen over poetsmethoden en gekleurde lak in de groeven wat sommigen al aanboden voor €40 en wat in een halfuur gepiept zou zijn. Ik speelde met de gedachten om zo iemand het te laten opknappen en dan niets tegen de garagehouder te hoeven zeggen, zodat iedereen blij kon zijn. Echter bij de contact pagina stond dat de man niet goed bereikbaar was en bij geen respons men het gewoon moest blijven proberen. Dat was dus niet de oplossing.

De volgende dag konden wij onze auto weer ophalen en de leenauto inleveren. Mijn partner wilde dat ik meeging, om uitleg te doen aan de garagehouder, die ik al 20 jaar ken sinds de aanschaf van mijn eerste auto. Ik vond dat eigenlijk niet leuk, maar inmiddels had ik wel ingezien dat ik mijn verantwoordelijkheid moest gaan nemen in deze zaak. Aangekomen bij de garage vertelde ik de garagehouder dat ik een scherp muurtje had geraakt en ik zijn voorbumper had geschaafd waarvan hij de onkosten op onze rekening mocht zetten. Onze verzekering betaalde niet uit, dus dat was pech. De man is niet zo snel van zijn stuk te brengen en zei: “ik ga er echt geen andere bumper opzetten ik poets het wel bij met wat kleurlak en dat is het.” Zo dat was een opluchting, want wat de kosten ook mogen zijn, ze zullen nooit de hoogte hebben van een nieuwe bumper of spuitwerk. Dus toch nog een slaapkamer in het verschiet.

Ik vertelde de garagehouder dat dit mijn eerste zelfgemaakte schade was na 26 jaar rijden, waarop hij antwoordde: “als dat je enige schade blijft voordat je tussen vier plankjes gaat dan heb je niet te klagen.” Ik was erg opgelucht hoe alles was verlopen, maar realiseerde mij wel dat door het aan mijn laars lappen van de parkeeretiquette in deze woonwijk, ik meer problemen had veroorzaakt dan absoluut nodig was. Ik ga dan ook onderzoeken waar er andere parkeergelegenheid is in die buurt waar ik wel zonder problemen mijn auto kan neerzetten, om niet meer de gok te wagen of zoiets mij wel niet opnieuw zal overkomen.

Dag 187 van 2555; de dief van mijn eigen geluk

equal money capitalismVandaag luisterde ik naar een radio documentaire over een dorpje waar het altijd vredig was geweest. Niemand draaide zijn deur op slot, fietsen niet op slot, auto’s niet op slot. Iedereen kent iedereen en hulp vragen is niet moeilijk. Het was ook een christelijke gemeenschap en het leek wel het paradijs op aarde. Totdat er een serie van inbraken en vernielingen losbarstte. Men ging zich onveilig voelen en het woongenot in het dorp nam ziende ogen af.

Met name de oudere bevolking ging opzoek naar een dader of daders aangezien de politie het enigszins liet afweten. Mensen begonnen te speculeren over wie het gedaan zou kunnen hebben en al gauw vonden de ouderen een groepje jongeren dat met lawaaierige brommers/scooters wel de dieven en vandalisten moesten zijn. De jongeren werd niets gevraagd, het was simpelweg een feit dat deze jongeren, die al zo lang de ouderen op de zenuwen hadden gewerkt, de daders waren. Er werd hier zeer actief over geroddeld in het dorp en de jongeren en hun ouders werden boos aangekeken als zij in het dorp zich begaven.

De jongeren en hun ouders voelden zich het slachtoffer van het bekrompen denken van de ouderen, toen de ouderen fysiek deze families stalkten, dacht de politie er niet over om hen te helpen. Zo was er 1 jongen die als de leider van de roversbende werd aangemerkt en diens moeder ontving een dreigbrief, zij ging ermee naar de politie maar die legden het naast zich neer. Ook werd hun bezoek dat op fietsen of scooters kwam mishandeld, door bougies los te maken of te verwijderen, kabels en banden door te snijden en fietssturen los te draaien, maar weer deed de politie niets.

De ouderen die zeiden dat zij zich niet meer veilig voelden en op hun gemak in hun eigen dorp, maakten het leven van de jongeren met hun families tot een hel en dat werd getolereerd door de instanties. Na deze documentaire dacht ik, dit is de wereld in het klein. Het is okay wanneer wij gedreven door angst anderen het leven tot een hel maken, maar oh wee als iemand anders ons vertrouwen in het leven wegneemt en het op losse schroeven zet. Dit is natuurlijk de wereld op zijn kop, want vertrouwen in onze omgeving zou vertrouwen in onszelf moeten zijn. Dus hoe kan iemand anders het vertrouwen in onszelf wegnemen als dat is gebaseerd op zelfoprechtheid?

Tegelijkertijd zien we hoe de hatelijke interne conversaties van de ouderen het praatje van alledag werd en zij elkaar zo besmetten met haatpraat. Dit ging zover dat jongeren door de ouderen van hun scooters afgetrokken werden, boos bejegend werden, als daders bejegend werden en materiële schade leden. Als weldenkend mens zou je toch tot de conclusie moeten komen dat je gedrag te ver gaat en dat je het onderwerp niet meer los kan laten, dat je er bezeten van bent en dus om hulp moet vragen. Nee weldenkende mensen geplaagd door angst mogen het recht in eigen handen nemen en alles wat hen bang maakt vernietigen, ongeacht of het jonge mensen zijn die nog een toekomst voor zich hadden in hun eigen dorp. Al roddelend de kerk in en al roddelend de kerk weer uit en niet stilstaan bij de immense schade die ze het leven en henzelf als het leven berokkenen.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn geschreven vanuit de schoenen van de ouderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij bedreigd te voelen nu er geweld en vernieling in mijn dorp is binnen gedrongen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het nooit meer als vroeger kan worden , door het vertrouwen dat in mij geschaad is en ik mijn omgeving niet meer kan vertrouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat inbrekers ook bij mij in huis zullen inbreken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat de inbrekers niet zullen worden opgepakt wanneer de politie niet snel handelt en ik nooit meer rust zal vinden in mijn eigen dorp.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedreven door angst mij genoodzaakt zie om te bedenken wie de inbrekers en vernielers zijn geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat ik het recht in eigen handen mag nemen en eigenhandig een dader mag aanwijzen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de jongeren die rondhangen op hun scooters in het dorp of je van de sokken rijden met hun te dure scooters.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de angst voor het mij onveilig voelen door de inbraken heb gekoppeld aan het mij onveilig voelen door de rondhangende jongeren en dus de jongeren als een logisch gevolg als daders zie van de inbraken en vernielingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij door angst laat leiden en zo de angst die ik ervaar overbreng op de jongeren door hen op gevaarlijke wijze te treiteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet meer normaal betrokken ben bij de inbraken, maar dat het onderwerp zich in zijn bezit heeft genomen en ik het niet meer los kan laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat wanneer ik stop met het leven zuur maken van de jongeren zij mij het leven zullen zuur maken met nog meer inbraken en vernielingen dus wil ik ze voor zijn, waardoor ik mij niet realiseer dat ik deze vicieuze cirkel instant houd en zelfs begonnen ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dader die ik op basis van emoties heb aangewezen, misschien niet de dader is, wat iets is dat ik niet wil en kan zien, want dan moet ik inzien dat ik op kwaadaardige wijze gehandeld heb en mijn eigen rechter heb gespeeld zonder bewijsmateriaal.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles ervoor over te hebben om mijn gevoel van onbehagen weg te krijgen en weer stabiliteit onder mijn voeten te voelen en mij niet te realiseren dat ik degene ben die gelooft in mijn gevoel van onbehagen en dus handelt naar dit gevoel vanuit het punt van angst en niet vanuit een punt dat gebaseerd is op mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat met de inbraken mijn gevoel van stabiliteit en geluk in het leven gestolen is en ik dus wel iemand moet aanwijzen die dat gedaan heeft, zodat ik het slachtoffer kan zijn en zo al mijn daden voorkomend uit deze rol kan verantwoorden als zijnde goed.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de dief van mijn eigen geluk ben en het geluk van het hele dorp in de weg sta zolang ik niet mijn zelfverantwoordelijkheid neem in zelfoprechtheid en zie dat mijn handelen het crimineelst van allemaal was.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen eigen rechter meer te spelen wanneer ik niet in het hier en nu ben maar bevangen ben door angst en zo geen beslissingen kan nemen in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angsten te zien voor wat ze zijn en ze niet uit de weg te gaan door onschuldigen hetzelfde rot gevoel te bezorgen wat ik zelf mijzelf heb aangedaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de politie in het vervolg zijn werk te laten doen en zelf een oplettend burger te zijn die zijn/haar bevindingen in zelfoprechtheid doorgeeft aan de politie om zo het onderzoek te bespoedigen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te roddelen omdat ik heb ervaren hoe ik mijzelf daarin verlies en daarmee mij waardigheid verlies en tot alles in staat ben om dit gedrag goed te keuren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat het fijn wonen in mijn dorp afhangt van wie ik ben in mijn dorp in elk moment en elke ademhaling.