Dag 293 van 2555: mijn programmering wordt gekieteld

leefbaar inkomen gegarandeerdDit gaat een beetje raar verhaal worden en eigenlijk iets dat ik eerst niet wilde schrijven, omdat ik er niemand mee wil kwetsen. Ik schrijf het toch, omdat niemand anders dan ikzelf centraal sta in mijn blogs en het hier gaat over hoe ik tegen dingen aanloop en hoe ik uiteindelijk die dingen aanpak in mijn fysieke werkelijkheid. Dus beste lezer het gaat in deze blog over mij en hoe ik met het gedrag van anderen wel of niet overweg kan.

 

Ik ben een ruime 17 jaar samen met mijn partner en vanaf het begin heb ik niet de illusie nog de drang gehad om mijn partner op sommige punten te willen veranderen. Ik zag hoe onveranderbaar de man was als meisje en dochter en haalde mij zodoende geen ideeën in mijn hoofd. De vraag is natuurlijk,  waarom zou je iemand willen veranderen?

 

Mijn partner komt uit een gegoed milieu, maar er zijn een aantal zaken die al vele jaren mijn programmering kietelen. Hij smakt met eten, wat komt omdat hij vaak dicht zit vanwege allergieën, hij peutert te pas en te onpas in zijn neus en smeert dat aan zijn sokken, laat winden en boeren als hij ze moet laten en gaapt op elk gewenst moment met zijn mond zo wijd open dat je denkt dat je erin verdwijnt. Ik zie en hoor dit alles aan en snap niet dat zijn ouders hem niet hebben bijgebracht dat sommige zaken niet echt aan te raden zijn in gezelschap of in publieke ruimten. Ik erger mij er op zo’n moment dus aan, maar ik stop het weg onder het mom, een man verander je niet.

 

Vroeger thuis had ik een vader die dit hele scala aan mannelijke uitlatingen ook in volle glorie naar buiten bracht, behalve het smakken en besloot dat dit type man niet de man was die ik zocht. Mijn vader smakte niet maar keek wel altijd te pas en te onpas sport op die ene tv die in huis stond. Dus toen ik mijn partner leerde kennen en bleek dat hij niet van sport kijken hield was ik dolgelukkig. De andere mannelijke onhebbelijkheden die werden in het begin dan ook nog niet echt tentoongespreid.

 

Begrijp mij goed dat ik ook een mens van vlees en bloed ben en mij ook aan al deze dingen schuldig maak, maar anderen er niet mee lastig val of verveel. Nu zaten we laatst in een gesprek op het revalidatiecentrum met een fysiotherapeut en mijn man moest gapen en trok zijn mond zo ver open dat de ruimte er haast in verdween. Ik keek hem aan met verbaasde ogen en ik vond dat dit echt niet kon. Later thuis vroeg ik hem hoe hij bedacht dat zoiets sociaal aangepast gedrag is en het leek serieus of hij het probleem niet zag.

 

Dus keek ik naar binnen bij mijzelf om te zien waarom ik vind dat zulk primitief gedrag niet acceptabel is in publiek. Wat zijn nu de gevoelens en emoties die de revue passeren wanneer mijn partner b.v. uitgebreid gaapt in een publieke setting. Het voelt alsof hij mij afvalt door niet op dezelfde wijze met gapen om te gaan als ik doe volgens mijn opvoeding/programmering. Ik schaam mij voor mijn partner wanneer hij onaangepast gedrag heeft volgens mijn idee van onaangepast gedrag, aangeleerd middels mijn opvoeding/programmering. Terwijl mijn partner gaapt hoor ik als het ware mijn moeders stem die zegt: hand voor je mond als je gaapt. Ik heb hier dus te maken met een opvoedingskloof en de kloof tussen man en vrouw als het gaat om wat is onaangepast gedrag.

 

Het geheel komt natuurlijk terug op het feit dat ik geleerd heb om als netjes, beschaafd en welopgevoed over te komen in publiek en mijn partner die een soort van verlengstuk van mij is, wanneer je als stel wordt gezien, zorgt dan voor een inbreuk op het goed overkomen van mijzelf op de buitenwereld. Dus het gedrag van mijn partner daagt mijn personage uit en het daagt mijn programmering uit, wat weer neer komt op verandering of eventuele verandering of visies herzien. En dat zorgt voor frictie in het moment waarop ik mijzelf in de kou gezet voel en tegelijkertijd niet mijn partner mijn zienswijze wil opleggen. Waarbij ik mij realiseer dat ik wellicht niet mijn zienswijze/programmering wil opdringen aan mijn partner, maar wel gedachten heb die verandering van het gedrag van mijn partner als verlangen hebben.

 

In mijn volgende blog zal ik dit onderwerp verder uitdiepen door zelfvergeving en zelfcorrectie.

Dag 218 van 2555; maar grootmoeder wat heb je grote oren – deel 3

equal money capitalismIn deze blog zal ik doormiddel van correctieve zinnen en verbintenissen die ik met mijzelf aanga, mijzelf een leidraad geven om te staan 1 en gelijk aan het leven als wie ik werkelijk ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan over mijn uiterlijk en dan specifiek mijn flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat angst mij in mijn geest trekt waar angst opeenstapelt en ik alleen verandering in dit patroon kan aanbrengen door in mijn fysieke werkelijkheid te blijven en mijzelf te accepteren zoals ik fysiek ben met alles erop en eraan. Ik stop het patroon van angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst voortkomende uit het hebben van flaporen niet als een excuus te gebruiken om mijzelf af te scheiden van mijn realiteit en te zien dat ik op dit punt nog niet 1 en gelijk sta aan het leven en dus is het een aandachtspunt waar ik mee zal blijven werken totdat ik er 1 en gelijk aan kan staan.

 

wanneer en als ik mijzelf zie verdwijnen in een negatief zelfbeeld met als aanleiding mijn flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik een negatief zelfbeeld heb door het ideaalbeeld van mijzelf in mijn geest dat frictie geeft met mijn fysieke werkelijkheid. Ik stop met mijzelf als negatief te zien en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan dat ik mijn zelfbeeld niet laat bepalen door geest werkelijkheden en mij beperkt tot het hier en nu en mijzelf niet af te meten aan ideaal plaatjes en te denken dat het leve anders en beter was geweest met perfecte oren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie fantaseren over hoe ik eruit zou kunnen zien zonder flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik door participatie in dit fantaseren mijzelf afscheid van de werkelijkheid en mijzelf met de nodige gevolgen die ik niet kan overzien. Ik stop de fantasie over wat had kunnen zijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te fantaseren over hoe ik eruit zou kunnen zien en mij zo van mijn werkelijkheid af te scheiden en af te leiden en niet te kunnen waarnemen en onderscheiden wat er werkelijk toe doet.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in backchat om mijzelf onderuit te halen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het met mijzelf moet doen en alleen op mijzelf kan vertrouwen wat bemoeilijkt wordt wanneer ik mijzelf tegen mijzelf keer en gevolgen creëer die ik niet kan overzien. Ik stop de backchat over mijn flaporen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een maatje/buddy voor mijzelf te zijn waar ik op kan vertrouwen en niet 1 die zichzelf onderuit haalt door backchat, om zo sterk te worden en te kunnen staan als en voor het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf ontevreden zie zijn over mijn uiterlijk met flaporen dan stop ik en haal adem. Ik realiseer mij dat teleurstelling betekent dat ik aan iets had moeten voldoen waar ik niet aan voldoe, omdat het beeld waar ik aan moet voldoen gemaakt/geschapen is in de geest om frictie/strijd te veroorzaken in mij. Ik stop de ontevredenheid en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf teleurgesteld zie zijn in mijn flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik teleurgesteld ben omdat ik niet gekregen heb wat ik dacht te krijgen als een verwent kind. Ik stop de teleurstelling en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie schamen voor mijn uiterlijk met flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat schamen een dekmantel voor ontevredenheid en achtergesteldheid is die ik als rechtgeaarde consument 1 op 1 doorzet als het gaat om mijn uiterlijk. Ik stop de schaamte, haal diep adem en zie dat het hebzucht is naar alles te willen hebben wat mij wordt voorgehouden dat ik zou moeten hebben om succesvol te kunnen zijn.

 

Wanner en als ik mijzelf boos zie worden over het slachtoffer zijn van flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik boos ben om niet dat te zijn wat mij is ingeprent dat ik kan zijn en daardoor mijn kansen op succes verspeel en het slachtoffer van isolatie en uitstoting kan zijn. Ik stop de angst om uitgestoten te worden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer teleurgesteld te zijn in mijn flaporen en mijn beeld van de fysieke werkelijkheid bij te stellen om zo in rust en eenheid met mijzelf door het leven te kunnen gaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer ontevreden met mijn fysieke uiterlijk te zijn en eens echt te kijken naar wat ik heb en ben zonder vooroordelen en opinies gekoppeld aan plaatjes in mijn geest van de perfecte oren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer te schamen voor mijn flaporen en te zien dat dit een soort van consumentistische honger is naar meer en perfecter die niet reëel is in mijn fysieke werkelijkheid waardoor ik de dingen die niet voldoen aan dit consumentistische beeld niet kan en mag waarderen.

 

Wanneer en als ik schaamte over mijn uiterlijk fysiek maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijzelf wil separeren om de emotionele pijn die mij door de geest wordt aangepraat niet te voelen. Ik stop de schaamte en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij geen emotionele pijn aan te praten door te geloven in mijn geest en te varen op de geest die mij altijd in de problemen brengt.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn flaporen als de vijand zie bestempelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij gesepareerd heb van mijzelf en daardoor mijzelf als vijand beschouw wat uiteindelijk het einde van mijzelf zou betekenen. Ik stop om mijzelf als vijand van mijzelf te beschouwen en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf omlaag haal door mijn uiterlijk met flaporen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijn eigen vriend ben en echte vrienden halen elkaar niet naar beneden voor energetische zucht. Ik stop het neerhalen van mijzelf en haal diep adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn oneffenheden zie uitvergroten dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijzelf op deze manier saboteer en zo niet 1 en gelijk aan en als het leven kan staan. Ik stop het uitvergroten en hou mij bij de fysieke werkelijkheid en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer als de vijand te zien en vrede te sluiten om zo mij te richten op dat wat er wel toe doet.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer onderuit te halen en te zien dat ik het met mijzelf moet rooien wat betekent dat ik een band van vertrouwen met mijzelf zal moeten opbouwen om zo stabiel te zijn en het leven aan te kunnen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen dingen uit te vergroten die geen extra aandacht nodig hebben maar gewoon zijn en in gelijkheid kunnen bestaan aan alles wat is, ook dat wat ik beschouw als onwaardig door de ogen van de geest en ik zal alles weer terug brengen in proportie en zo mijn oren niet als een punt van succes of overleven te zien maar als instrumenten om het levende woord mee te horen.

Dag 208 van 2555; stiekem

equal money capitalismSinds een paar weken ga ik met mijn dochter naar de acupuncturist om te ervaren of dit verlichting geeft voor haar hyper-mobiliteit. Terwijl mijn dochter wordt behandeld schrijf ik alle punten op waar naaldjes in worden gestoken. De eerste keer zei de acupuncturist toen ik vragen stelde over de punten, dat ik dat niet zomaar 1 2 3 kon begrijpen zonder de nodige studie. Dit antwoord maakte dat ik wat voorzichtiger werd met vragen stellen, terwijl ik alles noteerde. Nu op de derde behandeling lijkt de acupuncturist te wennen aan de moeder met het kleine notitie boekje.

 

Ik noteer deze punten zodat mijn dochter naast het fysieke proces ook een proces van zelfvergeving, zelfrealisatie en correctie kan wandelen met behulp van de Desteni boodschap. Toch voelt het als stiekem wanneer ik alle punten opschrijf tijdens de behandeling van mijn dochter, alsof ik elk moment gesnapt kan worden en dan moet uitleggen wat ik doe. Waarbij ik al scenario’s in mijn geest zie van onbegrip bij de acupuncturist en weinig animo om door te gaan met het behandelen van mijn dochter.

 

Probleem:

 

Het noteren van de energie punten, waarbij ik dit als stiekem gedrag label wat angst oplevert dat wanneer de acupuncturist weet waarom het is ons niet meer verder zou willen helpen. Dus schaamte over het proces van zelfvergeving als angst om niet begrepen te worden en aan de zijlijn te worden gezet als raar en niet passend in het systeem.

 

Oplossing:

 

Om te zien/realiseren/begrijpen dat ik niet over Desteni en het proces hoef te beginnen als daar geen aanleiding voor is en niet naar gevraagd wordt, wat de angst om als een outcast te worden gezien wegneemt.

 

Beloning:

 

Te genieten in het moment van samen met mijn dochter naar de acupuncturist gaan en mij niet bezwaard/beschaamd te hoeven voelen over mijn gedrag dat ik als stiekem label.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik de punten noteer en als het ware stiekem moet doen over de echte reden van noteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik naar mijn eigen gedrag kijk door de ogen van de acupuncturist, maar met de informatie die ik over mijzelf heb, waardoor ik gevoelens baseer op een verknipte werkelijkheid die ik aan mijzelf toon.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik dit stiekem doen op een stiekeme manier doe, omdat ik er in mijn geest van alles erbij en erom fantaseer dat niets te maken heeft met mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen over het Desteni proces wat wij doorlopen waar de angst om niet begrepen te worden aan ten grondslag ligt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schaamte als afweermechanisme te gebruiken en de geest te voorzien van energie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schaamte als dekmantel van angst te laten dienen dat ik door het doen van het proces niet geaccepteerd zal worden door de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat die angst om niet geaccepteerd te worden eigenlijk de angst naar mijzelf is om niet geaccepteerd te worden door mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te schamen voor mijzelf en zo te denken dat ik mijzelf niet kan accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn geest en ego liever de maatschappij aanwijzen die mij niet zal accepteren, want op die manier is de schaamte meer een systeem schaamte, echte schaamte als fysieke schaamte over wat ik heb geaccepteerd en toegestaan zou het einde van mijn geest en ego betekenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om systeem angst als gesnapt te worden ervaar bij het opschrijven van de energie punten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze systeem angst van niet gesnapt te willen worden slechts een dekmantel is voor schaamte en geen zelf acceptatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te zien als een waardig persoon dat een proces doorloopt dat voor de meeste mens vreemd is, maar daarom niet minder waardevol en dus de moeite waard om door de schaamte en angsten heen te duwen om zo herboren te worden als een betrouwbaar mens dat met het leven kan worden toevertrouwt.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om onderscheid te maken tussen systeem schaamte en fysieke schaamte om zo achter de waarheid van mijzelf te komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te genieten van een bezoek aan de acupuncturist en geen fantasie wereld te laten samensmelten in zulke momenten met de fysieke werkelijkheid, maar alleen met wat hier is te werken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer stiekem te voelen wanneer ik dingen doe waar ik anderen geen volledige uitleg over hoef te geven en zo even uit het oog verlies wat het verschil tussen eerlijkheid en zelfoprechtheid is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te accepteren en dit niet op de maatschappij af te schuiven.