Dag 318 van 2555: instortende gebouwen – deel 5 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik wat verder ingaan op het mechanisme van, vrezen iets niet meer te hebben wat ik dacht te hebben, dit slaat dan weer terug op stabiliteit en het gevoel dat de fundering onder mij vandaan getrokken wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik stabiliteit bereikt heb, zonder dit keer op keer te testen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van iets bereiken in het hoofd/de ‘geest’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denkbeeldig iets kan bereiken door de weg erheen te bedenken, wat niets zegt over de fysieke uitvoering daarvan. Ik stop het denkbeeldig bereiken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen half werk te verrichten en al op te houden bij het bedenken van iets zonder dat in mijn fysieke werkelijkheid uit te voeren en te testen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de bewustwording van wat stabiliteit in mij inhoud aan te nemen als zijnde mijn stabiliteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het denkbeeld over iets dat ik mij meester maak als fysieke daad te ervaren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in mijn ‘geest’ alle opties die voorbij kwamen wel getest kan hebben, maar een denkbeeld heet niet voor niets een denkbeeld, het zit in de denk fase en niet in de doe fase. Ik stop een denkbeeld tot fysieke daad te bestempelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een denkbeeld een beeld van het denken te laten zijn en pas als ik het test in mijn fysieke werkelijkheid dan pas kan ik zien/ervaren of ik het mij meester kan maken/heb gemaakt en daar zal ik dan vervolgens stabiliteit in moeten vinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het denkbeeld over stabiliteit als fysieke stabiliteit te gebruiken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van’ geest’ realiteit met fysieke werkelijkheid verwarren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik iets in de ‘geest’ zo gedaan kan hebben, maar in mijn fysieke werkelijkheid kost dat tijd en inspanning. Ik stop de verwarring en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen verwarring te zaaien en onrealistische doelen/eisen te stellen aan mijzelf door tegen mijzelf te zeggen dat ik het al kan (in de ‘geest) terwijl ik nog nooit geoefend heb binnen mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf rijker te prijzen dan ik ben en dingen en handelingen denk te hebben, terwijl ik nog in het proces ben om dit te verkrijgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van iets al te denken te hebben terwijl dat pas de volgende stap is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij dus rijker prijs dan ik in werkelijkheid ben. Ik stop de gretigheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen gretigheid te hebben ten aanzien van dingen realiseren en meester worden in mijn fysieke wereld, maar tevreden te zijn met hoever ik ben om zo stap je voor stapje verder te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer iets niet gebeurd of in duigen valt wat ik al dacht te hebben overwonnen/overmeesterd te hebben als een verlies te bestempelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verlies ervaren van iets dat ik nog niet heb, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan rouwen om iets dat er nog niet was. Ik stop het rouwen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te rouwen om iets dat er in de eerste plaats nog niet was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een verlies te ervaren van iets dat nog niet van mij was/in mijn kunnen lag en daardoor mijn fundering weg te laten slaan onder mijn voeten vandaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het gevoel te hebben dat mijn fundering weg is door het verlies van iets dat er nog niet was, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet realistisch bezig ben en ver weg ben van stabiliteit, omdat mijn fundering niet door een denkbeeldig verlies weggenomen kan worden als het er in de eerste plaats al fysiek was. Ik stop de ontreddering en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet ontredderd te voelen als de fundering onder mij weg lijkt te zijn die er nog niet was in fysieke vaste vorm ,maar in plaats daarvan mij te richten op wat ik wel heb eb waar ik nog aan moet werken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een fundering te denken te hebben die onder mij weg wordt geslagen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat een denkbeeldige fundering onder mij vandaan wordt geslagen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in een schijnwerkelijkheid leef waar daadwerkelijk zomaar iets kan instorten en onder mijn voeten vandaan wordt geslagen. Ik stop de angst voor het niets en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor het niets, waar ik in terecht kom als mijn denkbeeldige fundering onder mij vandaan geslagen wordt, zich overmeestert over mij van mij af te schudden, want het denkbeeld over het niets is slechts eendenkbeeld en kan ik pas bevatten al sik het niets bevat en omarm.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij de start van de angst om mijn denkbeeldige fundering die ik niet heb, te verliezen, mij in te houden en niet durf te laten meevoeren om te zien waar het mij voert.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben voor wat er in de angst is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij totaal laat opnemen door de angst en mij niet meer realiseer dat ik de schepper van de angst ben in de eerste plaats, ik weet wat die angst is, ik weet wat er in die angst is en ik weet wat er na die angst is, maar zie het niet door de separatie die ik tussen mijzelf en de angst heb geschapen. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik de schepper van mijnangst ben en ik dus ook weet dat die angst mijn fundering niet kan wegnemen als mijn fundering in de eerste plaats echt is, dus wanneer ik het kan scheppen kan ik het ook weghalen.

Advertenties

Dag 310 van 2555: mijn zielige ik – deel 5 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDit is een vervolg op mijn vorige 4 blogs, voor context raad ik aan de andere blogs te lezen. In deze blog zal ik de volgende zin “waarom is dit hier” onder de loep nemen met zelfvergeving en zelfcorrectie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen waarom dit hier is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij afvragen waarom dit hier is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet hoef af te vragen waarom dit hier is maar simpelweg hier moet zijn om dit hier te begrijpen. Ik stop het afvragen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer af te vragen ‘waarom dit hier is’ terwijl ik zelf in de ‘geest’ ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbazen over het feit dat dit hier is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verbazing, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit gebruik als afleidingstactiek om in de ‘geest’ te kunnen blijven. Ik stop de verbazing en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de verbazing die feitelijk ontkenning door de ‘geest’ is van datgene wat ik heb geaccepteerd en aanvaard niet langer te gebruiken als afleiding van het niet zijn in het hier en nu en het omgaan met het hier en nu.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van wat hier nu is, en het als los van mijzelf te zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van separatie van datgene dat ik ontken als van mij of ontstaan door mij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier geen zelfverantwoordelijkheid wil nemen en het dus loskoppel van mijzelf om er zo afstand van te kunnen nemen. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om één en gelijk te zijn/gaan staan aan dat wat ik schep/aan deelneem op een bewust of onbewust niveau om het zo te kunnen doorgronden en te begrijpen zodat ik het niet nogmaals hoef te herhalen wanneer ik zie/begrijp/realiseer dat het niet werkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘dit niet hier te willen’ en dus mij afzet door mij ervan te separeren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afzetten tegen dat wat ik niet wil, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen ander copingsmechanisme heb ontwikkelt dan afzetten ertegen en het uit mijn systeem drukken/duwen. Ik stop het afzetten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een andere strategie te ontwikkelen/bedenken om met de dingen die ik als ongewenst ervaar om te kunnen gaan in het hier en nu, zonder in mijn ‘geest’ mijzelf terug te trekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de slachtofferrol te vervallen dat ‘dit hier’ nu is, terwijl ik er niet om gevraagd heb.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven dat wanneer ik er niet om vraag iets zich dus ook niet aandient, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet overzie wat ik aan gevolgen in mijn fysieke realiteit teweeg breng en zodoende mijzelf ervaar als het middelpunt van het bestaan die kan commanderen wat er wel in mijn leven komt en wat niet, terwijl ik op andere niveaus van alles in werking zet. Ik stop dit geloof en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om minder verbaasd en overstelpt te zijn over mijn fysieke werkelijkheid en te begrijpen/realiseren/zien dat ik op vele niveaus van alles activeer indirect of direct, waar ik alleen mijzelf bewust van kan zijn zolang ik in het hier aanwezig ben en de tijdlijn terug kan lopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik ‘dit hier’ toesta in mijn fysieke werkelijkheid terwijl ik het niet wil.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurstelling in mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik onmacht voel en de grip op mijn fysieke realiteit niet heb door te vertoeven in mijn ‘geest’ waardoor ik de dingen niet kan zien hoe ze daadwerkelijk zijn. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet door de ogen van ‘teleurstelling’ en ‘onmacht’ naar mijzelf te kijken maar naar mijzelf te kijken alsof het de eerste keer is dat ik naar mijzelf kijk, zonder vooroordelen/herinneringen en angsten, waardoor ik dat kan zien dat ‘hier’ is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schoppen tegen dit wat hier is om aan te geven dat ik het niet wil.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van schoppen tegen datgeen ik niet wil, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik schop uit angst dat ‘wat hier is’ te dichtbij komt en zal blijken dat ik dat ben dat ‘hier is’. Ik stop het schoppen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te schoppen, maar te kijken en te zien wat er gaande is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zoveel energie te stoppen in het ‘niet willen van ‘dit hier’ dat het een gevecht wordt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vechten tegen hetgeen ik niet wil, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vecht uit angst. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de energie die ik stop in vechten te laten voor wat het is en in plaats daarvan moeite stop in het mijzelf en mijn realiteit begrijpen door te zien in het hier en nu.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vechten tegen ‘dit hier’ als daadkracht te bestempelen en niet als angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vechten met daadkracht te verwarren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geloof dat vechten tegen iets meer waarde heeft dan daadkrachtig zijn en in mijn kracht te gaan staan in het her en nu. Ik stop de verwarring en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om daadkracht niet moedwillig te verdraaien om zo niet dat aan te hoeven gaan wat ik zal moeten aangaan om te voorkomen dat er dingen gebeuren die ik niet wil omdat ze niet in het belang van een ieder zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ‘dit hier’ mijn controle over mijn leven overneemt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om controle te verliezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik controle zie als controle in de ‘geest’ en niet in mijn fysieke werkelijkheid te staan voor het belang van een ieder. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet aan te sturen door angst voor wat ik heb gecreëerd, maar dat in de ogen te zien en zelfverantwoordelijkheid voor te nemen wat ik heb veroorzaakt, geaccepteerd en aanvaard.

Dag 39 van 2555; trouw zijn aan mijzelf

Dag 39 van 2555; trouw zijn aan mijzelf “Gehoorzaamheid is een reactie, terwijl scheppen zuivere keuze is, onopgelegd, niet vereist.” Neale Donald Walsch

 

Jaren geleden las ik het boek “Een ongewoon gesprek met God” van Neale Donald Walsch en ik was geraakt. Ik had het gevoel dat dingen op z’n plaats vielen en ik was blij met het horen van woorden die met mijn zijn resoneerden en mij leken te begrijpen. Ik hoefde niets te doen dan lezen, te begrijpen en het te omarmen deze kennis die door God via Neale aan mij werd gepresenteerd. Nu wist ik hoe het zat en kon ik weer verder met mijn leven gaan. En ja daar zit het addertje onder het gras, ik hield mij voor dat ik mijzelf verrijkt had met deze informatie/kennis, maar wat ik had gedaan was het tot mij nemen en dat te horen wat ik wilde horen dat mij bevestigde in mijn zijn door hoe ik mijn zijn interpreteerde. Ik stond zo ver van mijn echte zijn en hoe het leven werkt af dat het niet eens in mij opkwam om te bedenken dat ik in zelf oprechtheid zelf verantwoordelijkheid moest nemen voor wat ik zelf had geschapen in onwetendheid.

 

Woorden kunnen heel mooi klinken en resoneren met het positief willen zijn, maar dat neemt niet weg dat we kritisch moeten blijven kijken naar dat wat ons wordt gepresenteerd. Het bovenstaande citaat b.v. doet vermoeden dat wanneer wij scheppen, dat niet vanuit reactie is en dat gehoorzaamheid wel een reactie is. Is dat zo?

 

Gehoorzaamheid is een overlevingsstrategie en daardoor aangepast gedrag wat op dit moment in de wereld de redding is voor de wereldleiders om de meute onder de duim te houden, een eigenschap die ons thuis al wordt aangeleerd om vervolgens voort te zetten in het systeem als volwassenen. Gehoorzaamheid is dus het gevolg/consequentie van de reactie op de angst om niet te overleven.

 

Scheppen doen we te pas en te onpas, soms neemt het jaren en soms is het in een poep en een scheet gemanifesteerd. Scheppen zou een zuivere keuze kunnen zijn, maar dat kunnen wij niet en hebben wij nooit gekund, omdat we te veel bezig zijn met gehoorzamen door het feit dat we constant in stress leven of we wel of niet zullen overleven in de huidige maatschappij. Scheppen nu, is opgelegd en wel door onszelf, door ons eigen verleden niet te corrigeren in het heden zullen we het blijven herleven in de toekomst. Als scheppen niet vereist is en we dus vandaag nog zouden stoppen met scheppen, dan zullen we in een soort van vacuum verkeren waarin wij leven in het al door ons geschapene. Dat moet een constante hel zijn om niet uit je terug kerend gedrag te geraken en je geen zelf verantwoordelijkheid kan nemen om de regie over je leven terug te nemen, want dat zou scheppen beteken in het belang van een ieder.

 

Scheppen kan alleen dan een zuivere keus worden, wanneer wij onze zelf verantwoordelijkheid nemen en in zelf oprechtheid onszelf daar corrigeren waar wij niet in het belang van een ieder handelen. Pas als wij oude patronen hebben opgeruimd en er geen nieuwe voor in de plaats hebben gebracht kunnen we gaan beginnen aan daadwerkelijk scheppen vanuit een zelf oprechte keuze. Het zou heel wat leed voorkomen als we al zover waren, maar dat is helaas nog niet het geval en het bewijs daarvan is te zien in ons dagelijkse leven hier op aarde. Wij gehoorzamen iedereen uit overlevingsangst behalve onszelf, wij zouden trouw aan onszelf moeten zijn om zo te snappen wat de ander nodig heeft precies zoals wij het nodig hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gehoorzaam te zijn vanuit een start punt van angst om anders niet te overleven in een systeem van competitie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit gehoorzaamheid de informatie die ik tot mij neem uit het systeem niet bekritiseer of in twijfel trek uit angst om niet te overleven in het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij klein te maken aan het systeem om zo gehoorzaam te zijn en niet meedogenloos  bestraft te zullen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om overlevingsstrategie te verwarren met gehoorzaamheid  en het niet in twijfel trek wanneer God zegt dat het een reactie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om overlevingsstrategieën als normaal te beschouwen en niet mijzelf de vrijheid gun om te bedenken dat leven ook anders kan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer scheppen en vrije keus gecombineerd worden  we niet over het heden spreken maar over iets dat nog kan gaan komen wanner ik bereid ben te veranderen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om scheppen te ervaren los van zelf verantwoordelijkheid en het als een recht te zien inplaats van een dienst aan het geheel wanneer gedaan in zelf verantwoordelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij scheppen aan nieuw te denken en niet te willen worden geconfronteerd met het opruimen van het oude als vereiste voor het scheppen van het nieuwe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf alleen als schepper te willen zien wanneer het positief uit pakt en net doe of ik het niet was wanneer het negatief uitpakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om scheppen als het verlengde van eigen belang te zien en mijn scheppen en mijn geschapen wereldje los te willen zien van het geheel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij scheppen als een hoger doel zien maar ons niet realiseren dat wij bij elke adem die we nemen scheppen en de kans om te scheppen in het belang van een ieder keer op keer laten schieten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij mooie woorden verkiezen boven het nemen van zelf verantwoordelijkheid, omdat mooie woorden een goed gevoel opleveren en onszelf onder ogen komen ons al op voorhand angst inboezemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij op een bericht van God wachten en vergeten te zien dat de God die we zoeken in ons is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar overlevingsstrategieën onze agenda bepalen waar ons scheppingsvermogen afhangt van angst en wij gehoorzaam ons leven uit leven zonder ooit na te hebben gedacht over het feit dat het ook anders had gekund.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in vol bewustzijn te scheppen om zo een wereld te laten ontstaan die leefbaar is voor al het leven en er geen angst voor tekorten meer nodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gehoorzaam/trouw te zijn aan mijzelf en angst niet mijn motivator te laten zijn om mij zo te laten limiteren en nooit verder te komen dan mijn eigen belang terwijl er een wereld open ligt aan mogelijkheden om allemaal een goed leven te hebben.