Dag 299 van 2555: bestaat er passend onderwijs?

leefbaar inkomen gegarandeerdVandaag was mijn dochter thuis vanuit het revalidatiecentrum en hebben we 2 mogelijke nieuwe scholen bekeken. Het was ons inmiddels duidelijk dat een doorsnee middelbare school niets kan met langdurig zieke leerlingen, laat staan met chronisch zieke leerlingen. Zolang je op school bent en niet achter loopt dan zit je op de trein, mis je veel en ben je veel afwezig dan mis je de trein. Veel missen begint al bij een ruime maand verzuim achter elkaar, dan is het eigenlijk al verkeken, je kans om mee te komen. Dus een gecompliceerde breuk of b.v. de ziekte van Pfeiffer kunnen maken dat je een heel jaar niet haalt.

 

Er wordt vervolgens op de meeste scholen weinig tot niets gedaan met deze achterstand, je wordt als leerling veronderstelt het wel even in te halen, zonder de nodige ondersteuning van vragen kunnen stellen over al gegeven lesstof. De gemiddelde docent van tegenwoordig lijkt geen zin in gecompliceerde zaken te hebben en wordt gedwongen om zich met de sterke leerlingen het jaar door te wurmen. Leerlingen met multi-problematieken die lijkt men liever kwijt dan rijk te zijn. En juist deze leerling zeker wanneer het niveau boven VMBO uitsteekt heeft eigenlijk geen enkele ander plek om heen te gaan. Zo zie ik om mij heen vele gevallen van intelligente jongeren waar door veel tegenwerking van docent en school de motivatie er totaal uitgeperst wordt. Vervolgens komen er adviezen om maar een stapje omlaag te gaan, waardoor vwo leerlingen ineens blij moeten zijn dat ze een MAVO diploma mogen halen of bevorderd worden naar het MBO. Ik vraag mij dan af of we niet een groep jongeren aan het verspillen zijn omwille van de statistieken van de school om maar zoveel mogelijk geslaagden op de lijst te kunnen toevoegen. Het lijkt te gaan om ‘success stories’ waar we niets aan hoeven te doen, maar leerlingen hebben vaak niet eens zoveel hulp nodig om hen weer op de rails te krijgen, maar dit lijkt haast een uitgestorven gedachte.

 

Dus ja, daar zit ik met een kind dat revalideert om haar chronische ziekte te leren accepteren, dat weer fysiek wat sterker wordt, maar nog steeds niet met die trein die school heet mee kan komen. Gewone scholen hebben er geen zin, teveel moeite en te weinig gegarandeerd resultaat. Dus kom je terecht bij tweede kans onderwijs en zijn wij zelfs bij een rebound school gaan kijken of daar wel de aandacht en ondersteuning gegeven kan worden aan een leerling die wel wil leren en een diploma behalen, maar het onmogelijk gemaakt wordt.

 

De rebound school vond menigeen een rare keuze want daar zitten kinderen met multi-problemen uit de hoek van gedragsproblemen. Het was een alleraardigste school, waar leerlingen zaten te werken zonder iets te zeggen, het was muisstil en de sfeer was goed. Echter zij hadden geen ervaring met HAVO 4 leerlingen en moesten het wiel daarin nog uitvinden. De vraag is dan of het verstandig is om HAVO 4 te doen in een experimentele setting, ondanks dat de docenten voor je klaarstaan en bereid zijn jou dat extra zetje te geven. Heb je dan genoeg niveau om HAVO 5 te gaan doen en heb je nu nog genoeg tijd binnen zo’n setting om HAVO 4 af te ronden met succes, wetende wat een chronische ziekte impliceert. Ondanks dat mijn dochter qua niveau en gedrag daar niet thuis hoorde, sprak de schoolsetting haar erg aan.

 

Vervolgens zijn we bij het volwassenonderwijs gaan kijken, waar wij direct te horen kregen dat het rebound onderwijs onze dochter niet op niveau zou kunnen krijgen, ieder zijn eigen vak werd daar gezegd. Het volwassenonderwijs zal mijn dochter enigszins ontlasten, omdat er alleen de noodzakelijke vakken worden gegeven om door te kunnen stromen naar HAVO 5. Waardoor een rooster minder zwaar en lang is dan in het gewone middelbare onderwijs en zelfs de mogelijkheid bestaat dat zij op vrijdag niet naar school hoeft. De stof die zij vanaf het begin van dit schooljaar heeft gemist zal zij op eigen gelegenheid moeten inhalen om zo op niveau mee te kunnen doen. Dit sluit eigenlijk al niet aan bij waar wij zijn in het hier en nu, mijn dochter doet alleen Nederlands en Engels op dit moment en gaat 2 ochtenden om te oefenen weer naar school vanuit het revalidatiecentrum. De vraagt rijst dan direct of mijn dochter hier wel aansluiting heeft. Direct werd gezegd dat, om het een succes te laten zijn, zij vooral op school aanwezig moet zijn. Kijk en daar wordt de term chronisch ziek zijn niet begrepen, je weet als patiënt niet wanneer je goed bent of te slecht om deel te nemen aan het leven en al helemaal niet hoe lang zoiets gaat duren. We kregen de geruststellende mededeling mee dat wanneer mijn dochter ook dit jaar HAVO 4 niet haalt zij een bindend advies voor het MBO zal krijgen. Daar zit je dan als VWO leerling met je mond vol tanden, haarfijn wordt jouw toekomst even uitgestippeld, waarvan het lijkt dat je er weinig tot geen grip op hebt.

 

Ik heb het hier moeilijk mee als ouder/moeder, een kind dat wel wil maar fysiek wordt belemmerd dat straks blij moet zijn dat ze het MBO mag binnen treden. Een leerplichtambtenaar die geen boodschap heeft aan jouw chronische ziekte en jou multi-problematieken, en niet wil meedenken over het feit dat je ook een tweede keer HAVO 4 niet gaat halen wanneer er zoveel uren gemist zijn. Dit schooljaar is mijn dochter 5 keer naar school geweest, maar volgens de wet moet je naar school komen voor onderwijs, de wet kan natuurlijk geen uitzonderingen maken. Ik ben boos op de wet en ik ben boos op de uitvoerende van de wet die zo stram en bang lijken te zijn dat we niet meer naar het individu kunnen kijken om te zien wat het nodig heeft om nog enigszins een waardig lid van de samenleving te kunnen zijn. Ik vind het walgelijk om te zien hoe tieners worden afgefakkeld en dat ene beetje hoop wordt ontnomen om een papiertje te kunnen halen op de voor hen best haalbare manier, en het zou eens kunnen zijn dat die manier niet de manier is die de wet tegen willens en wetens voorschrijft.

 

Wij moeten nu gaan kiezen tussen 2 scholen waarbij er eigelijk geen keus is, het is volwassenonderwijs of totaal wegkwijnen op het reguliere onderwijs. Het volwassenonderwijs dat zegt dat hun leraren hart voor hun leerlingen heeft en deze jongeren echt een tweede kans wil geven, maar helaas moet ik dat met een korreltje zout nemen. Dit omdat op de docenten lijst van het volwassenonderwijs mijn dochter haar huidige decaan staat die keer op keer in gesprekken vorig schooljaar tegen haar zei: je gaat dit jaar toch niet halen, als ‘opbeurende’ mantra en een wiskunde docent die niet voornemens was enige hulp te bieden aan leerlingen die niet meekomen en sterker nog gedrag in de klas vertoonde dat onder ‘abuse’ valt maar genoeg vriendjes binnen de organisatie heeft om hier niet voor verantwoordelijk te worden gesteld. Dat is de keuze die wij hebben, en dat maakt mij bijna misselijk om te zien dat mijn kind dus geen gelijke kansen heeft. Zolang je ‘normaal’ bent en dus ‘normaal’ kan doen, mag je mee met de meute in onze maatschappij, maar o wee als je afwijkt want dan krijg je het werkelijke gezicht van de samenleving te zien.

 

Wat veelal over het hoofd wordt gezien is dat deze leerlingen die uit de boot vallen vaak slim genoeg zijn en niet eens zoveel extra ondersteuning nodig hebben om het wel te kunnen maken, er hoeven geen bakken met overheidsgeld naar deze leerlingen, laat deze leerlingen op afstand studeren met de nodige begeleiding. Er zijn opleidingen die dit al aanbieden maar door de leerplicht niet erkend worden, alles is er om dit te kunnen laten slagen, waarom zouden we aan oude leerplichtwetten ons krampachtig vasthouden en een groep begaafde leerlingen het leven moeilijk maken die het zo al moeilijk hebben. Waarom stomen wij hen klaar voor het worden van uitkeringstrekkers, terwijl we daar zo vies van zijn als samenleving? Is dit niet de wereld op z’n kop? Er zijn verschillende mensen met chronische ziekten die eigen bedrijven starten als zzp-er en in de perioden dat ze goed zijn goed werk verrichten. Chronisch zieken mogen toch ook trots zijn op zichzelf als waardig meedraaiend lid van de samenleving, we hebben het hier niet over mensen die niet willen, maar gewoonweg soms niet kunnen.

 

 

In mijn volgende zal ik zelfvergevingen en zelfcorrectie schrijven.

Advertenties

Dag 291 van 2555: iets te persoonlijk

leefbaar inkomen gegarandeerdMijn dochter was een nachtje thuis vanuit het revalidatiecentrum, aangezien zij de volgende ochtend een paar uur school op haar eigen school moest gaan proberen. School heeft door de jaren heen bij onze dochter voor veel stress gezorgd en ik maakte mij wel een beetje zorgen of deze eerste keer na heel wat uren schoolverzuim door ziekte goed was voorbereid. Mijn partner haalde haar op nadat wij gegeten hadden en het moment dat ze binnen stapte was ze druk en haast hyper in haar praten en zijn. Naarmate de avond vorderde liep de spanning op. Ik vroeg haar hoe ze tegenover de volgende dag stond en zoals mijn dochter betaamt was het antwoord, goed hoor.

Ik zag dat mijn dochter zichzelf niet kon stoppen om zichzelf uit deze hyperbui te halen en besloot even kort dit te benoemen om haar een duwtje te geven en onder ogen te zien dat het ‘goed hoor’, misschien wat oppervlakkig was. Zij reageerde in eerste instantie niet, totdat ik zag dat de tranen over haar wangen rolden. Ik vroeg haar wat er was en ik kreeg een vuile blik van haar en stilte volgde. Totdat ze opstond en met haar spullen naar boven vertrok, waarop ik vroeg wat er nu allemaal aan de hand was. Wij als ouders waren niet  ondersteunend en wij zeiden gemene dingen waardoor zij zich niet erg welkom voelde.

Er overviel mij een gevoel van wat heb ik misdaan en een licht gevoel van onrecht. Ze ging naar boven en wij lieten het voorval voor dat moment. Even had ik de neiging om steun te zoeken bij mijn partner in de trant van, ik heb haar toch niets aangedaan. Ik deed dit niet, want ik zag dat mijn ego getroost wilde worden voor wat mij werd aangedaan, en dat was natuurlijk helemaal niet hetgeen hier gebeurde. Ik had zeker iets aangeslingerd en mijn vinger op een zere plek gelegd, dus dat was wat ik had besloten te doen. Maar dat ik de reactie op mijn woorden persoonlijk nam, dat was niet echt nodig.

Later die avond kwam mijn dochter naar beneden en ik besloot mijn excuses aan te bieden voor de woorden die haar duidelijk hadden geraakt. Ik legde haar uit dat die woorden geen woorden waren om haar te bezeren, maar om haar duidelijk te maken wat ze aan het doen was. Ze zei dat het okay was, waarop ze melde dat ze nu buikpijn had. Ze was dus duidelijk zenuwachtig en haar hele lijf liet haar dat weten maar cognitief zat ze in een cirkeltje te redeneren. Ze wist niet goed wat ze moest vinden van morgen, ze zou het wel zien. Ze vertelde dat het moeilijk voor haar is om voor dat iets gebeurd in te schatten wat het met haar doet, pas achteraf kan ze dat beredeneren. Er wordt erg veel afgedacht door mijn dochter, het is fijn wanneer je een goed stel hersenen hebt, maar het kan een last zijn als je verdwijnt in de spelonken van je gedachtes.

Mijn woorden hadden wel zijn werk gedaan, om haar even uit de gedachtencirkel te halen, maar de reflectie van mijn woorden als de reactie van mijn kind nam ik persoonlijk, terwijl dit niet echt iets met mij van doen had. Ik zie dat je als moeder je kind niet wil bezeren in woord en daad, je wil goed doen voor je kind. Dus ik liet mijn moedersysteem op volle toeren draaien en ik zocht buiten mijzelf om, om te zien welk onrecht mijn kind werd aangedaan, dan in te zien dat ik reageerde op de reactie van mijn dochter.

Zelfvergevingen en zelfcorrectie volgen in de volgende blog.

Dag 256 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem

basisinkomengarantieMijn relatie met het systeem is altijd al verzuurd geweest of laten we zeggen een rinse relatie. Met systeem bedoel ik dan de maatschappij/onderwijs/opvoeding als het gaat om mij de mond te snoeren en de wil opleggen. Door de jaren heen heb ik daar mee leren omgaan met vallen en opstaan. Ik experimenteerde met waar ik wel in opstand kon komen en leerde zo waar ik beter niet tegen de wil van het systeem in kon gaan. Op verschillende punten van mijn relatie met het systeem heb ik doormiddel van schrijven/zelfvergeven/corrigeren in de fysieke werkelijkheid helderheid gekregen en kon ik zien hoe ik mij het beste kan verhouden tot het systeem. En zoals dat gaat met het doorlopen van punten/onderwerpen, zo nu en dan steekt er opnieuw iets de kop op en dan is het aan mij/jou om te staan of om te ervaren waar we nog niet staan als zelf-aansturend beginsel dat handelt in het beste belang van een ieder.

 

Zo manoeuvreerde ik mij in de volgende situatie:

 

Mijn dochter van 16 heeft te kampen met fibromyalgie (weke delen reuma) en het laatste half jaar is het erg slecht met haar gegaan. Dit resulteerde in veel schoolverzuim en weinig fysiek reële hulp vanuit school. In eerste instantie probeerde zij haar werk bij te houden, maar met een lesprogramma dat gestoeld is op klassikaal onderwijs moesten we al snel inzien dat het onmogelijk is om bij te blijven wanneer je niet meer op school komt. Dit is al het tweede jaar dat op deze manier verloopt en nog de vorige school in Italië als de school nu in Nederland weten hoe ze om moeten gaan met een chronisch zieke leerling. Heb je nu zichtbaar lichamelijk letsel of een ziekte zoals kanker, dan is er allerhande regelgeving en kan er veel meer gedaan worden.

 

Daarnaast zal mijn dochter begin volgend schooljaar een revalidatie traject gaan lopen om te leren omgaan met haar ziekte, zodat ze fysiek en mentaal sterker wordt. Dit zal of 4 maanden poliklinisch zijn, maar na alle waarschijnlijkheid wordt het een 9 weken durende klinische opname in Rotterdam. Mijn dochter zal dit schooljaar doubleren, vanwege haar schoolverzuim, maar volgend jaar heeft zij door het revalideren al een valse start, naast haar reguliere schoolverzuim.

 

Na dit proces van 2 jaar met lede ogen te hebben aangezien en als Brugman te hebben gepraat zonder enig resultaat, voelde ik mij als ouder in de kou gezet door het systeem. Dus was het tijd om creatief na te denken hoe mijn dochter toch onderwijs op haar niveau te kunnen laten volgen en de revalidatie en het schoolverzuim zo min mogelijk invloed te laten hebben op haar schoolvorderingen. Ik kwam uit op een LOI cursus en na mijn verhaal bij een consulente van het LOI te hebben gedaan, kwamen wij tot de conclusie, dat ik bij de leerplicht vrijstelling moest gaan aanvragen om vanuit huis op de momenten dat mijn dochter goed is te studeren op haar niveau. Zo gezegd zo gedaan en ik schreef een brief aan bureau leerplicht.

 

Dit was de weg zoals hij binnen het systeem gelopen moest worden, maar ik voelde al aan mijn water dat wij nog absoluut geen ja in ons zak hadden van de leerplicht. We werden uitgenodigd voor een gesprek en deden de situatie uit de doeken en gaven aan dat zoals het er nu voorstaat mijn dochter volgend schooljaar weer niet zal halen, vanwege opnieuw veel schoolverzuim. Waar ik absoluut niet bij had stilgestaan is het feit dat, ik voor een ‘creatieve’ oplossing ‘out of the box’ had gedacht en dat het systeem daar niet aan doet. Dus de leerplichtambtenaar maakte mij al snel duidelijk dat wat ik voorstelde, het LOI, geen reguliere school is en dus voor de wet niet als normale schoolgang gezien kan worden. Ik denk dat het gesprek bijna een uur heeft geduurd en ik heb geprobeerd om te zien waar de mazen in de wet zaten, maar de wetshandhaver hield haar poot stijf, de wet is de wet. Waarbij ik haar vroeg wie straks de teleurstelling voor de kiezen krijgt als mijn dochter weer blijft zitten door inflexibiliteit van het systeem, waarop het systeem niet antwoordde ,want het systeem wilde niet in de schoenen van de ander gaan staan. Het systeem wilde regeltjes volgen en alles ordelijk laten verlopen waar uitzonderingen als een kop boven het maaiveld afgemaaid moet worden. Ik was boos en teleurgesteld en ik voelde mijn relatie met het systeem langzaam maar zeker verzuren.

 

Na de resultaten van de leerplicht met de school van mijn dochter te hebben besproken werd mij geadviseerd om een ‘second opinion’ te gaan vragen bij de leerplicht en het er niet bij te laten zitten, want er moest een betere oplossing te vinden zijn volgens de school. Met een naam van een dame op zak belde ik de leerplicht en vroeg deze dame voor een ‘second opninion’ en daarmee zag ik de hel op aarde. ‘Second opinions’ daar deden ze niet aan en al gauw  zag ik dat ik olie op het vuur had gegooid en moest ik toezien hoe mijn relatie met het systeem vastgelopen was.

 

De school gaf aan dat zij niet veel voor mijn dochter kunnen betekenen, er kan niet gesleuteld worden aan het rooster. Later op school komen is niet te regelen en niet alle leraren zullen willen meewerken aan het op afstand mijn dochter bijhouden wanneer zij veel thuis is. Dus 2 keer een kat in de zak, bij de leerplicht en bij school. Een consulente van een stichting die ik om raad vroeg, raadde mij aan om een rugzakje (wat begin 2014 verdwijnt in zijn huidige vorm) nog even snel aan te vragen en dan ter ondersteuning van die €3000 euro anderhalve vak bij de wereldschool in te kopen. Ik zag sterretjes, zijn ze nu allemaal van de pot gerukt dacht ik. Ik kan een complete cursus HAVO/VWO met begeleiding inkopen tegen een ruime €4000 en dan zijn we niemand tot last, halen geen potjes/subsidies leeg en mijn kind is instaat om door te studeren ook in de periodes waarin zij slecht is. Tot voorkort kon ik er dan ook niet bij dat duurdere en omslachtigere oplossingen wel mogen maar 1 waar je GEEN ‘foot print’ op het systeem zet die mag absoluut niet bewandeld worden. Inmiddels begrijp ik dat er verschillende partijen baat hebben bij de omslachtige manier en het systeem wil kinderen in de schoolbanken en niet iets dat lijkt op thuisscholing waarbij de propaganda en hersenspoeling minder effectief zal verlopen. Ik vecht dus tegen mensen die geld verdienen met deze wijze van aanpak en die zullen dat niet zomaar uit handen gaan geven.

 

Het systeem duldt geen uitzonderingen, geen afwijkingen, ook niet wanneer je er niets aan kunt doen wanneer je getroffen wordt door een chronische ziekte waardoor je wereld en je vooruitzichten in elkaar storten. Je bent een uitzondering en daar houdt het systeem niet van, dus negeert het systeem je of het systeem haalt je bruut weer bij de rest dat als makke schapen volgt omdat het nu eenmaal zo hoort. Mijn vertrouwen in het systeem is dan ook op dit punt naar nul gezakt, omdat ik op mijn beurt geen kortzichtigheid/tunnelvisie van het systeem accepteer, waarbij ik ook zie dat dit niet de manier is om met elkaar om te gaan. Dit is de manier die paranoia in de hand werkt, waarbij vervolgens elke handeling er één wordt vanuit angst.

 

Probleem:

Het niet willen volgen van starre regelgeving die niet kan/wil omgaan met afwijkingen/uitzonderingen, waaruit paranoia ontstaat jegens het systeem en ik mijzelf lamgeslagen voel door het systeem en mij genoodzaakt zie en totaal geabsorbeerd word door het denken over het vinden van wegen binnen de wet om zo toch MIJN oplossing door te kunnen zetten.

Oplossing:

De paranoia loslaten en deze zien als de angst voor het systeem en daarmee de angst voor mijzelf als onderdeel van het systeem. En te zoeken naar een oplossing die echt in het belang van een ieder is.

Beloning:

Geen angst voor het systeem als mijzelf als onderdeel van het geheel hebben, maar wegen weten te bewandelen vrij van angst die het dichts bij “het belang van een ieder” komen.

Dag 250 van 2555; op gesprek bij de jeugdarts

equal money capitalismVandaag gingen mijn dochter en ik op gesprek bij de jeugdarts, dit gesprek was geïnitieerd vanwege onze deelname aan een zorgteam. Door de reuma van mijn dochter heeft ze veel school gemist en school bood aan om mijn dochter aan te melden bij dit zorgteam, zodat er gekeken kon worden hoe met de situatie om te gaan. Ik heb hiermee ingestemd, omdat ik inmiddels begrepen heb dat ik bepaalde zaken in het systeem moet doorlopen om erkenning te krijgen en de daarbij behorende hulp. Zonder dit team had ik allang gezegd, laat mijn dochter thuis studeren op de momenten dat zij genoeg energie heeft en zo haar eigen tijd in te delen. Maar dat is niet de manier hoe dit schoolsysteem werkt en doorlopen dient te worden. Dus wij gingen op gesprek en waren benieuwd, aangezien de brief voorstelde om te gaan kijken naar hoe om te gaan met de voortgang van school en op welke manier.

 

Nu moet ik even tussendoor vermelden dat toen wij vertrokken uit Nederland naar Italië wij net een rechtszaak achter de rug hadden voor het thuisscholen van onze 2 kinderen. Dit was best een heftige ervaring om als criminele ouders weggezet te worden door de rechter op basis van feiten die zeer vrijelijk geïnterpreteerd waren. Laten we zeggen nog net niet gefabriceerd, dus konden wij ons hier niet op beroepen. Deze ervaring heb ik weggeborgen in mijn geest als een zeer onplezierige ervaring waarin ik onterecht voor slechte ouder werd uitgemaakt door mij te onttrekken aan het schoolsysteem, dat mijn kinderen het plezier in school totaal ontnam.

 

Dit gezegd hebbende voelde het op gesprek gaan bij deze arts die weer gekoppeld is aan de leerplichtambtenaar als een ‘wat heb ik fout gedaan?’ gesprek. Op de achtergrond speelde mee dat ik toch bang was ter verantwoording te worden gesteld voor het vele thuis zijn van mijn zieke dochter. Ik dacht dat ik open het gesprek in kon gaan/aan kon gaan, maar toen een autoritaire toon door de jeugdarts werd gezet en wij om beurten de mond werden gesnoerd begon het gesprek vrij onaangenaam te verlopen. De toon en woordkeuze van de jeugdarts die na elk antwoord dat mijn dochter gaf werd gezet deed vermoeden dat deze mevrouw al op voorhand ideeën over mijn dochter had. Hetzij door de communicatie met school of hetzij door de verschillende input van anderen die deze arts zelf tot een verhaal heeft gevormd.

 

Ik moest op mijn woorden letten, in de zin van afwegen of de woorden tegen mij gebruikt zouden worden. De arts was liever zelf aan het woord waarin ze de ene opinie na de andere los liet en waarde oordelen maakte die zeer gekleurd waren. Halverwege het gesprek begrepen wij dat er helemaal niet gekeken ging worden hoe mijn dochter het beste haar opleiding kan voortzetten zodat er een diploma kan gaan komen. Het ging deze jeugdarts erom mijn dochter zo snel mogelijk weer full-time op school te krijgen, wat de afgelopen 2 jaar niet mogelijk gebleken is en dus op dit moment een utopie is. Dit was te negatief volgens de arts en wij moesten ons aan het meest positieve beeld (lees onrealistische) vast houden en dat gebruiken om te komen tot weer totale integratie. Na 2 keer de mond te zijn gesnoerd drukte ik toch mijn vraag erdoorheen hoe deze mevrouw het scenario voor ogen had dat wanneer mijn dochter relatief veel zou missen volgend jaar en zodoende een derde keer dit jaar over te moeten doen. Waarbij zij meldde dat zij niet van het negatieve uit wilde gaan.

 

Wat heb ik aan een jeugdarts van een zorgteam dat de realiteit niet onder ogen wil/kan zien, welke hulp kan ik van zo iemand verwachten? Wat doe ik hier ging door mij heen gemengd met angst dat ze mij zouden melden bij de leerplicht om te zeggen dat ik mijn kind eerder uit bed moet halen en naar school moet fietsen. Want toen zij hoorde dat ik geen betaald werk deed leek het haar de beste oplossing dat ik mijn kind naar school zou brengen. Waarop ik vroeg, waarmee? Achterop een fiets die er net voor geschikt is, en ik dacht: op mijn rug, met de auto die ik niet tot mijn beschikking heb? Alle vragen van onze kant die realistisch waren en datgene waar wij tegenaan lopen in het dagelijks leven werden in het luchtledige gelaten.

 

Ik voel mij geboeid door het systeem wat ik uit angst netjes wil doorlopen en waar ik tegelijkertijd uit wil springen omdat ik zie dat het mijn kind tekort doet. Ik wil geen hulp van regelneukers, ik wil gemeende praktische aan de realiteit gerelateerde hulp, is dat zoveel gevraagd? Toen ik thuis kwam had ik een hele harde pijnlijke onderbuik en ik had moeite met het goed doorademen waardoor ik mijzelf als benauwd ervoer. Hoe kon ik zo onbegrepen worden door een arts? Ik voelde mij een leugenaar terwijl ik wist dat ik niet had gelogen. Ik had angst voor het pad wat wij zullen moeten doorlopen, het pad der onbegrip met een kind dat een chronische ziekte heeft die niet altijd even zichtbaar is. Wil ik dit? Kan ik dit aan? Kan ik dit aan en mijzelf binnen het systeem houden? Gewurgd door het systeem, snak ik naar adem en een gemakkelijke uitweg. Het ziet ernaar uit dat ik dit thema een tweede keer moet doorlopen, dus is het zaak om goed te beseffen wat ik doe. De komende blogs zal ik wijden aan zelfvergeving op de verscheidene punten die vandaag zijn beroerd en zal ik het afsluiten met correctieve zinnen en verbintenissen. Om het daarna in de realiteit te doorlopen en te zien of ik de beoogde verandering kan waarmaken.

 

Probleem:

 

De angst dat ik mij niet gehouden heb aan regels van het systeem en terecht gesteld zal worden.

 

Oplossing:

 

Dit pad binnen de regels van het systeem doorlopen/spelen.

 

Beloning:

 

Geen botsing met de wet en onnodige frictie binnen het systeem, waar ik aan deelneem, veroorzaken.

 

 

Wordt vervolgd.

Dag 249 van 2555; mijn kind heeft reuma

equal money capitalismIk kreeg te horen dat mijn kind een vorm van reuma heeft en dat voelde als een soort van opluchting. Nu klinkt dit wat paradoxaal, want wie is er nu blij met reuma? Maar het is een soort van last die van mij afvalt en een soort van opluchting dat we niet meer verder hoeven te zoeken naar, wat het dan zou kunnen zijn wat haar niet meer normaal dagelijks laat functioneren. We zijn al 2 jaar aan het tobben en terug kijkend waren er al symptomen toen ze eind lagere school was en zelfs ook daarvoor. Het leken allemaal op zichzelf staande zaken die ons toen de puntjes niet met elkaar deden verbinden. Eerst werd hyper-mobiliteit geopperd als hetgeen dat er aan de hand was en dat leek ook wel zo te zijn toen. Waarbij ik moet opmerken dat hyper-mobiliteit ook een vorm van reuma is. Het laatste jaar zijn er vele andere verschijnselen bijgekomen die niet direct in 1 van de 200 reuma hokjes te plaatsen is. De symptomen zijn een allegaartje, maar het is wel een chronische vorm van reuma.

 

Het is raar je zit daar dan in zo’n kantoortje van de reumatoloog en mijn dochter kreeg dit nieuws te horen en ik dacht: eindelijk heeft het een naam. Alhoewel de reumatoloog vertelde dat zij er vooralsnog geen etiket aan gingen hangen, omdat de vraag ‘wat nu’ belangrijker is dan de naam. Ik was het daar niet helemaal mee eens, want de maatschappij denkt wel in hokjes en etiketten, en chronische ziekten die niet altijd zichtbaar zijn kunnen patiënten in lastige pakketten brengen en zorgen voor veel onbegrip. Dus zullen we moeten werken met het woord reuma, voor begrip en medewerking vanuit de maatschappij. Want welke school of werkgever ziet het zitten als je halverwege de ochtend op je werk/school komt of misschien helemaal niet, reuma is een grillige ziekte en zoals ik inmiddels heb ervaren kan het van het ene moment op het andere je dagindeling veranderen.

 

School is fysiek dan ook een hele uitdaging geweest de afgelopen 2 jaar, waarbij we nu op een punt zijn beland dat naar alle waarschijnlijkheid thuis studeren de beste oplossing is. Hoe digitaal een school ook is het is niet geënt op compleet digitaal thuis studeren. Het materiaal is gemaakt op zo’m manier dat klassikale instructies vereist zijn om de stof goed te kunnen begrijpen. Volgende week zullen we met de leerplichtambtenaren hierover een gesprek aangaan, via het ZAT-team waar mijn dochter voor aangemeld is. Ook met reuma wil je uiteindelijk een diploma halen en kijken wat je mogelijkheden verder zijn op de arbeidsmarkt.

 

Mijn dochter zal een intake gesprek met de reuma verpleegkundige hebben volgende week en met die input zal er gekeken worden of zij een revalidatie traject mag gaan lopen. Niet om te revalideren tot een gezond iemand, maar om te leren omgaan met de ziekte die niet weggaat, en zo optimaal mogelijk binnen de beperkingen te kunnen functioneren. Ondanks de opluchting die ik voel is het ook heel wat aan informatie wat er op mijn bordje komt. Ik probeer het ziektebeeld te begrijpen om zo mijn kind het beste te kunnen ondersteunen en geen dingen van haar te verlangen die niet realistisch zijn en tegelijkertijd haar net dat duwtje te geven wanneer zij vastzit in zichzelf en zichzelf meer beperkt dan nodig is. Reuma is een levenslang vonnis voor mijn dochter, maar ook voor ons als gezin betekent dit werken met de beperkingen van reuma. Dus ook ik zal moeten verwerken dat ik een kind met een blijvende chronische ziekte heb.

 

De afgelopen periode ben ik al tegen schuldgevoel aangelopen in verschillende vormen en heb die doorgewerkt met zelfvergeving en correcties, wat nu goed te merken was. Ik zag dat ik niet meer reacties had zoals voorheen. Wel probeerde mijn geest mijn schuldgevoelens aan te wakkeren, maar ik zag wat mijn geest deed en ging er niet in mee. De komende periode zal ik gerust tegen dingen aan gaan lopen die ik zal gaan uitschrijven en delen op deze plek. Vooralsnog laat ik het onderwerp even rusten totdat er weer meer zicht is op wat nu verder en waar ik daarbinnen tegenaan loop.

 

Het woord reuma heeft op zich geen negatieve connotatie voor mij. Ik kende ooit een mede student op de Kunstacademie die reuma in een al ver gevorderd stadium had. Wij vonden haar wel stoer dat ze kunstenaar wilde worden, ondanks haar ziekte. Tegelijkertijd vond ik het niet realistisch om zo’n vak te kiezen, maar ik kon mij niet echt in de schoenen van deze vrouw verplaatsen om te snappen waarom zij die studie aanging. Dus reuma is een neutraal woord voor mij en eigenlijk wil ik dat zo houden, en daarom word dat mijn uitdaging, om er geen positieve nog negatieve emoties/gevoelens aan te koppelen maar het een woord te laten zijn dat een chronische ziekte aanduid.

 

Dag 214 van 2555; ze dwingen mij

equal money capitalismDe middelbare school van mijn kinderen heeft gevraagd of wij als ouders een intelligente test willen laten afnemen, volgens de school zou dit worden gedekt door onze verzekering. Aangezien de school niet zeker is of mijn kinderen op de juiste plek zitten (lees snel genoeg resultaten en diploma’s gaan behalen) en dus is ons bevraagd om hun niveau te laten bepalen.  Ik zie de absoluutheid van dit soort testen niet, maar ik snap de vraag vanuit de school. De school had voor ons gemak al contact met een orthopedagoge/psychologe opgenomen en de situatie voorgelegd. De situatie is 2 tieners die 6 jaar in het buitenland hebben gewoond die nu hun leven in Nederland weer proberen op te pakken, maar weinig aansluiting hebben op school qua lesstof. Dit wordt al snel gelabeld als niet intelligent genoeg, maar dat is een niet intelligente constatering.

 

Dus ik zette mijn beste beentje voor en probeerde mee te vloeien met het systeem en belde de orthopedagoge. Mijn eerste vraag was: wat kosten 2 intelligentie test bij u? Dit bleek een moeilijk te beantwoorde vraag, oftewel de orthopedagoge draaide om de hete brij heen. Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit, ik zou €1000 kwijt zijn. Wat daarvan eventueel door de verzekering vergoed werd dat kon zij niet zeggen, wat niet raar is want elke verzekering heeft weer andere normen. Ik vertelde haar dat mijn verzekering wel heel veel moest gaan vergoeden alvorens ik met haar in zee kan, waarop deze mevrouw zei: maar voor je kinderen doe je toch alles? En dat schoot verschrikkelijk verkeerd in mijn keelgat! Ik was boos dat er geprobeerd werd op vals sentiment in te spelen geprobeerd werd geld uit mijn zak te kloppen. Als klap op de vuurpijl blijkt deze orthopedagoge ook nog eens een niet gecontracteerde psychologe te zijn, wat inhoudt dat zij niet erkent is door verzekeringsmaatschappijen. Haar verklaring hiervoor is dat zij anders niets kan doen ,waar ik ook wel begrip voor kan hebben, maar je maakt het cliënten net makkelijk op deze manier. Wij gingen uiteen met de afspraak dat ik mijn verzekering zou bellen om te zien wat er vergoed gaat worden. De orthopedagoge vroeg mij of ik alvast een afspraak wilde maken met haar, waar ik voor bedankt heb, het lijkt mij zinniger om eerst alles financieel op een rijtje te hebben.

 

Bij mijn verzekeringsmaatschappij mocht ik niet noemen dat het om een intelligentietest ging want die worden sowieso niet vergoed. Alsof je maandelijks een IQ-test laat afnemen bij je kind omdat het zo leuk is. Daar zou naar mijn smaak toch wel wat differentiatie aan aangebracht mogen worden. Mij wordt met klem gevraagd deze test te laten doen, uit mijzelf had ik dat niet gedaan. Dus ik moest een lulverhaal ophangen dat mij door de orthopedagoge ingefluisterd was, waar de verzekering geen antwoord zo 123 op kon geven. Ik wordt hierover terug gebeld.

 

 

Probleem:

 

Ik voel mij gedwongen een IQ-test te laten afnemen bij mijn kinderen, wat meer geld kost dan dat ik heb, wat enkel een hulpmiddel voor school is. Dit roept oude ervaringen op, waar school mij voor het blok zette om mijn zoon een allergie test te laten afnemen, terwijl hij nog te jong was en er niets bruikbaars uit de test kwam en ik me bedonderd en gebruikt voelde.

 

 

Oplossing:

 

Kijken naar een gecontracteerde en dus erkende psycholoog die onder een andere noemer de IQ-test wil afnemen en anders geen test, want iets wat je niet kunt betalen kan je niet kopen.

 

 

Beloning:

 

Mijzelf blijven aansturen en het belang van alle partijen in de gaten houden.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gedwongen te voelen om de IQ-test te laten afnemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn kinderen benadeel wanneer ik niet mee ga in deze vraag, omdat ik niet overtuigt ben van de waarde van deze test binnen de context op school waar het voor bedoeld is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te geloven dat een IQ-test een betere plaatsing zal bewerkstelligen, omdat het de taal- en stofachterstand niet in ogenschouw neemt en bang te zijn dat dit op een teleurstelling uitloopt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik meer geld dan ik mij kan veroorloven uitgeef aan iets dat het niet waard is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gedwongen voelen als triggerpunt te gebruiken om een oude ervaring binnen te gaan en die uitkomst op deze nieuwe ervaring te plakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik de vraag vanuit school niet kan weigeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn aangeklaagd te worden als slechte ouder en niet medewerkzaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als niet medewerkzaam door het systeem gestraft te worden op 1 of andere manier.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al geïrriteerd het telefoongesprek aan te gaan met de orthopedagoge vanuit het punt dat ik mij gedwongen voelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden op de orthopedagoge binnenin mijzelf terwijl zij op mijn vals sentiment probeert in te spelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de orthopedagoge te beschuldigen van het mij proberen te dwingen om een IQ-test bij haar af te nemen door te zeggen dat ouders dat voor mijn kinderen zouden doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het feit dat wanneer ik die test niet laat afnemen de orthopedagoge mij dus ziet als iemand die niet alles voor haar kinderen overheeft en mij niet te realiseren dat ik op deze manier dus geloof in haar statement.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de orthopedagoge dat ik een lulverhaal moet ophangen bij mijn verzekering en mij niet te realiseren dat ik mij gedwongen voel en als een sputterende tiener toch doe wat mij gevraagd wordt ,omdat ik zie dat ik ander sin de problemen kan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit gevoel van gedwongen worden als een autoriteitskwestie neem en in de polariteit ga zitten om het gevoel te bevechten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat anderen mij proberen aan te sturen op wegen die ik van mijzelf niet mag en kan bewandelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn niet meer mijzelf te kunnen aansturen omdat de emoties en gevoelens de overhand gaan nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen dat deze situatie niet gecreëerd was en men gewoon werkte op school met wat hier is en eens echt keek naar mijn kinderen zonder voorgprogrammeerde hokjes.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf overrompeld te voelen door de situatie en mij niet te realiseren dat dit een eerste teken is van de verantwoordelijkheid buiten mijzelf neerleggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hier geen zin meer in te hebben en bang te zijn dat wanneer ik het financieel aanga ik er lange tijd voor op de blaren moet zitten en andere belangrijke zaken moet uitstellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op school die zonder iemands financiële situatie te kennen maar denkt dat ouders €1000 hebben rondslingeren om aan zaken te spenderen die niet onder de eerste levensbehoeften vallen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn in financiële problemen te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn nu ik het langzaam maar zeker financieel een beetje op een rijtje krijg weer naar beneden getrokken te worden door dit soort vragen die ik niet denk te kunnen afslaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik altijd degene ben die de beslissingen over mijn leven neemt en zodra ik mijn zelfverantwoordelijkheid neem ik niet in een situatie terecht kan komen die mij en mijn gezin compromitteert.

 

 

Wanner en als ik mijzelf in angst zie gaan om niet meer mijzelf te kunnen aansturen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik altijd een ja moet geven om dingen te laten gebeuren die mij gevraagd zijn. Ik stop de angst en haal diep adem, neem gas terug en bekijk de situatie vanuit een punt waar alle participanten recht op gelijke behandeling hebben.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te blijven aansturen ondanks dat ik mij overdonderd voel door de situatie en mij niet laat verleiden om mijn zelfverantwoordelijkheid uit handen te geven omdat zoiets gemakkelijker lijkt maar uiteindelijk zijn de gevolgen ook daarvan voor mij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander niet als een vijand te zien, maar als een medemens waar ik mee kan communiceren en mijn twijfels aan kan uiten om zo tot eenoplossing te komen die in het belang van een ander is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerdere situaties waarin ik mij gedwongen voelde niet als blauwprint voor andere gelijksoortige situaties te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de boosheid die ik voel jegens de anderen te gebruiken als indicator dat ik niet sta in dat punt en dat ik mijzelf op dat punt moet leren aansturen en zelfverantwoordelijkheid leren nemen in zelfoprechtheid.

Dag 189 van 2555; probleem – leven in het hier en nu door de ogen van de geest

equal money capitalismWetende hoe moeilijk het vaak is voor mij en de meeste mensen in het algemeen, om volledig in het hier en nu te leven zonder gedachten in de geest die leiden naar emoties/gevoelens/angsten/herinneringen, zal ik een omschrijving geven van een ritje op mijn fiets naar de winkel. Op deze manier zal ik proberen inzicht te krijgen in mijn ‘probleem’, om in een volgende blog de oplossing te vinden en in een daarop volgende blog mijn beloning te bepalen, wanneer ik de oplossing implementeer in mijn fysieke bestaan. Het geheel zal dan worden afgesloten met een blog die zal bestaan uit zelfvergeving en verbintenissen die ik met mijzelf zal aangaan.

 

Ik sta buiten om mijn fiets van het hangslot te bevrijden, waar ik tegenop zie, omdat meerdere keren voorafgaand aan vandaag het slot niet goed opende en mijzelf vertraagde in tijd. Ik stap op mijn fiets om over de stoep voor ons huis naar de eerste straat linksaf te fietsen. Ik zit niet gemakkelijk op de fiets, omdat ik weet dat ik niet mag fietsen op de stoep en ik overal vandaan in mijn verbeelding agenten of stadswachten tevoorschijn zie komen. Terwijl ik langs de huizen van de verschillende buren fiets krijg ik een warm gevoel bij het ene huis een koud gevoel bij het andere en bij 1 huis een neutraal gevoel. Ik sla linksaf en rij over een hobbelige straatklinkerweg, ik merk dat dit fysieke gehobbel op de fiets mij enigszins uit mijn gedachten houd. Toch zie ik grote huizen aan de ene kant en kleine huizen aan de andere kant en besluit in mijn geest dat het zielig is voor de mensen in de kleine huizen dat ze zo beroerd wonen. Ik sla rechtsaf een asfalt weg op om even te onthobbelen en langs het kinderdagverblijf te rijden, waar ik altijd even naar binnen kijk en allerlei horror verhalen over kinderdagverblijven door mijn hoofd spelen. Ik fiets langs een school en beoordeel de ouders als alternatieve stadse ouders. Ik steek een weg over en rij langs een enorm oud herenhuis en elke keer probeer ik te ontdekken of daar inderdaad maar 1 gezin in woont of dat het er toch meerdere zijn, vervolgens rijd ik langs een stoffen winkeltje waar ik gecharmeerd ben van de etalage en mij meteen bedenk wat ik allemaal zou kunnen maken van al die mooie dure stoffen. Ik steek een grotere weg over en zie schuin aan de overkant een cateringbedrijf zitten en voel irritatie, dit omdat zij vaak de weg blokkeren voor hun bedrijf wat het voor fietsers onveilig maakt. Ik kijk naar rechts om te zien of ik kan oversteken en zie de opvang voor daklozen wat mij een verloren en unheimisch gevoel geeft. Ik rijd nu op een singel met herenhuizen, meteen rechts staan eenaantal huizen met veel donkerbruin eraan en rookglas in de ramen wat ik als niet fijn/leuk bestempel en de openheid van de brede straat met de witte grote herenhuizen totaal teniet doet. Ik kom aan op een kruising waar een groot kantoor van de ABN-AMRO mij aanstaart, ik vind dit zeer onplezierig en zou het liefst door een andere straat rijden, maar dit is de kortste weg en ik zeg in mijn geest tegen mijzelf dat dit kinderachtig gedrag is. Aan de andere kant zit een makelaars kantoor dat ons zou helpen met het uitzoeken van foutieve/niet geclaimde meldingen bij de ING en een gevoel van in de steek gelaten zijn bekruipt mij. Ik rijd verder als het stoplicht op groen springt, ik merk dat ik het vervelend vind om te stoppen met de fiets bij de kruising om vervolgens weer helemaal op snelheid te komen, dit maakt het fysiek zwaar. Ook dit is een open brede straat, waar ineens een herinnering opkomt aan een man die tegen mij zei dat ik de weg blokkeerde door naast mijn dochter te fietsen, die ik bestempelde als leugenaar. Ik ben bijna bij de winkel die ik ga bezoeken en kijk goed of ik met de fiets makkelijk naar de stoep kan komen of dat auto’s alles dicht gezet hebben, dat vind ik vervelend. Dan zoek ik of er nog een plekje is voor mijn fiets voor de winkel en dat is er, maar ik voel een irritatie door een herinnering opkomen aan mensen die hun fiets zo neerzetten dat anderen geen plek meer hebben. Ik ben aangekomen bij de winkel.

 

Zoals je zult begrijpen na het lezen van mijn rit naar de winkel, ben ik bijna geheel niet in het hier en nu geweest tijdens mijn rit. Of gevoelens/emoties spelen een rol of herinneringen aan voorgaande ervaringen herbeleef ik door fysieke triggers wat het niet mogelijk maakt om in het hier en nu te zijn. Het probleem is dus het constant mijzelf weg trekken in de geest tijdens zo’n fietsritje en niet instaat zijn om mijzelf te laten genieten van de wind die om mij heen waait, het wisselend decor dat langs mij heen gaat, de geuren die mij bereiken en ga zo maar door.

 

In mijn volgende blog zal ik de fietsrit stukje voor stukje uit elkaar trekken om te zien waar de oplossing ligt om mijn leven niet door de ogen van de geest te zien maar het hier en nu te ervaren in al zijn intensiteit.