Dag 88 van 2555; de confrontatie

Dag 88 van 2555; de confrontatie  Daar gingen we dan in de auto op naar een familie reünie van mijn partners kant van de familie. Al weken ben ik stukjes aan het ontleden in de relatie tussen mij en mijn schoonmoeder en was nu het moment aangebroken om te zien of ik in mijn fysieke realiteit stabiel kon zijn of in het moment mijzelf kon corrigeren. Net voordat wij aankwamen begon ik wat nerveus te worden maar niet zoals vroeger als echte fysieke stress, maar meer het spannend vinden. Toen we de oprit opreden zag ik mijn schoonvader spullen uit de auto laden en mijn schoonmoeder stond aan een verkeerde deur te trekken, om daar naar binnen te gaan waar de reünie niet was. Direct daarna verscheen mijn zwager met partner en ontstond er een kleine familie reünie op de oprit van mijn partners directe familie. Mijn schoonouders begroeten ons alsof er nooit wat had plaatsgevonden (na 6 jaar in de clinch te hebben gelegen met elkaar) en sloten wij ons aan bij de rest van het gezelschap.

 

Gedurende die paar uur heb ik getracht met iedereen die er open voor stond een gesprekje aan te knopen, ik ken deze familie eigenlijk amper, dus het was om het even geweest als men mij in een groep wildvreemden had gezet. Ik heb even kort een paar keer een gesprekje met mijn schoonmoeder gehad, maar toch vond ik het een rare gewaarwording dat zij het contact gewoon weer oppakte zoals het was, waarbij ik dat nu juist niet trachte te doen, wetende dat ik dan weer in dezelfde patronen zou vervallen als vroeger en dat heeft niet tot veel goeds geleidt dan consequenties die ik heb moeten lopen. Voor het eerst voelde ik mij niet minder en niet gemanipuleerd, wel was ik op mijn hoede om te zien wanneer ik vreesde gemanipuleerd te worden, maar dat moment brak niet aan.

 

Op een gegeven moment begon mijn schoonmoeder over een neef te spreken die er niet was en dat het oneerlijk naar zijn ouders toe was dat hij er niet was. De neef had hier bij ons moeten zijn want daar hoorde hij en niet bij de familie van zijn vrouw en hoe zielig zijn moeder was dat hij er niet was door geen karakter te tonen van zijn kant etc.etc. Ik zei tegen mijn schoonmoeder dat ik niet kon zeggen over de situatie aangezien ik de neef en de familie niet goed ken, maar mijn schoonmoeder bleef aanhouden over hoe oneerlijk het van de neef was. Toen schoot het door mij heen dat zij waarschijnlijk ook zo heeft lopen praten over ons in de tijd waarin wij in de clinch lagen en heeft medegedeeld aan zwagers en schoonzussen hoe zielig zij was. Een aantal keken mij even scheef aan alvorens een babbeltje te maken wat ik ietwat vreemd vond. Dit maakte mij lichtjes nerveus en ik wilde het gesprek stoppen, niet meer meedoen en liep naar een ander groepje samen met mijn schoonmoeder om zo van onderwerp te kunnen veranderen.

 

Achteraf bedacht ik mij dat ik dit gesprek niet had hoeven accepteren en toestaan, het was roddel en onoprechtheid waarin ik niet wilde participeren maar door niet te staan en niets te doen deed ik automatisch mee. Dat voelde niet echt leuk, want ik wilde niet meedoen ik wilde mij distantiëren, dus verschuilen voor het feit dat ik niet stond en zei: stop, ik ga niet mee in jouw roddelpraat en het persoonlijk nemen van zaken die helemaal niet persoonlijk zijn. Dus dat is de volgende stap in het proces om voet bij stuk te houden ten opzichte van mijn schoonmoeder in het belang van een ieder.

 

Uiteindelijk nodigde mijn schoonmoeder zichzelf uit bij ons thuis volgende week, maar dit liet ik bewust gebeuren om zo eens met hen alleen te kunnen zijn en door mijn gedrag en als dat nodig is ook in woorden de nieuwe spelregels toe te lichten waarop ik contact met hen kan onderhouden, zonder dat iemand zich hoeft te onderdrukken/wegcijferen omwille van het bewaren van de lieve vrede.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om lichte nerveusheid te voelen net voor aankomst bij de reünie als een soort van plankenkoorts en toch even die twijfel of ik kan staan ten opzichte van mijn schoonmoeder/schoonouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om toch licht gekwetst te zijn dat mijn schoonmoeder de draad weer oppakte alsof er niets gebeurd was na al die jaren vol stress en geruzie en verlangde ik in zekere zin naar een excuus van haar kant voor haar onacceptabele gedrag, terwijl ik haar gedrag geaccepteerd en toegestaan had zodat het zover kon komen in de eerste plaats.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden hoe mijn schoonmoeder over de neef sprak waar zij eigenlijk niets mee te maken had, maar het persoonlijk maakte en ik het op mijn beurt persoonlijk maakte en vreesde over hoe zij heeft geroddeld over mij binnen de familie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te realiseren dat het gezelschap wellicht door een gekleurde bril naar mij keek na aanleiding van de verhalen van mijn schoonouders oer mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de ogen van het gezelschap naar mijzelf te kijken en te denken dat ik een vreemde eend in de bijt was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te staan en het gesprek/geroddel niet te stoppen en uit te leggen dat ik zoiets niet kan accepteren en toestaan binnen mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor een seconde gemanipuleerd te voelen in het roddel gesprek en het probeerde af te wenden door een nuchtere opmerking te maken terwijl ik wist en zag dat mijn schoonmoeder bezeten was van dit voorval en dus niet ging stoppen tenzij ik mijn participatie stopte en er dus geen ruimte meer was voor deze roddel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als onaangenaam te ervaren om mee te (moeten) doen aan roddel en achterklap.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het moment mijn schoonmoeder haar roddelparade te stoppen en te kortsluiten door niet te participeren en mij daar vervelend over te voelen alsof ik faalde en de roddel niet kon stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij uiteindelijk toch minder te voelen als mijn schoonmoeder en niet de roddel durfde te stoppen resoluut en in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet bang te zijn voor het maken van een afspraak met mijn schoonouders, maar alvast op voorhand met mijzelf af te spreken dat ik mij niet zal laten manipuleren en dat ik het ben die de regels stelt voor mijzelf, terwijl ik mij niet realiseer dat deze toekomst projectie gebaseerd is in angst en dus minder voelen en niet durven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelens/verwijten en plots opkomende angsten in contact met mijn schoonmoeder vertraagd en in en als de adem te beleven om te kunnen zien wat er daadwerkelijk aan de hand is en zo adequaat te kunnen reageren/handelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan en mij te realiseren dat ik mijn eigen schepper ben en dat over mij af roep wat ik zelf creëer.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om contact/confrontatie met mijn schoonmoeder niet uit de weg te gaan, maar  het aan te gaan om zo in de praktijk mijn  zelf-corrigerende afspraken te toetsen en te zien hoe dingen anders kunnen lopen wanneer ik sta en de volledige zelfverantwoordelijkheid neem voor dit contact.

Advertenties

Dag 79 van 2555; het “schoondochter” personage

Dag 79 van 2555; het "schoondochter" personage Deel 1

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat om schoondochter te kunnen zijn ik een personage moet omarmen om deze rol te kunnen aannemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik niet een schoondochter ben maar dat het  één van mijn vele personages is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik heb verlangt om het personage van schoondochter te kunnen vervullen als logische consequentie van het hebben van een partner, maar niet heb begrepen wat mijn rechten en plichten, bepaald door de samenleving en ondertekent door mijzelf, inhielden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik mijzelf hypocriet voel door het aannemen van het schoondochter personage en mij niet vrijelijk denk te kunnen uitdrukken door de handboeien die ik mij heb omgedaan door de schoondochter te spelen en zo wrijving/oneerlijk zijn te ervaren als een beperking van buitenaf terwijl ik die zelf heb opgelegd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik schop tegen het zijn van een schoondochter, omdat ik mij in een val gelokt voel terwijl ik de hele opstelling zelf geënsceneerd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat het verlangen om schoondochter te zijn een verlangen was om geaccepteerd te worden en niet alleen in de wereld te eindigen, terwijl de zoektocht naar acceptatie een zoektocht naar het accepteren van mij zelf is wat een onmogelijke is door de angst om alleen te zijn en daarmee te onderstrepen dat ik mijzelf niet wil tegenkomen voor wie ik ben en zodoende mijzelf niet zal kunnen accepteren voor wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat dat het aannemen van het personage als schoondochter het uit handen geven van mijn zelfverantwoordelijkheid is om mijzelf af te leiden en bezig te houden met dat wat ik geloof dat ik ben terwijl ik weet dat mijnwereld niet alleen bestaat uit het zijn van een schoondochter.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat door het trouwen met mijn partner ik niet alleen de vrouw van mocht gaan spelen, maar ook de schoondochter van, waardoor er ineens verwachtingen van meerdere kanten aan mij gesteld werden die ik zelf in het leven riep door mijn gedrag/handelen en door wat ik dacht dat de ander van mij verlangde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik dor de ogen van de ander keek om te bepalen hoe ik mij moet gedragen als zijnde schoondochter, bij gebrek aan referentie en gebruiksaanwijzing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat door de rol van schoondochter te imiteren van diegenen die voor mij zijn gegaan ik het principe van schoondochter in stand houdt en daarmee de zonden van de voorvaderen doorgeef aan de volgende generatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik angst had om geleefd te worden als schoondochter en niet mijn eigen weg mag kiezen om zo mijn acceptatie als schoondochter op het spel te zetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik als schoondochter omga met mensen die ik in een andere rol nooit had verkozen tot gezelschap of gesprekspartners door het gebrek aan overeenkomsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat  ik het als verplichting zie om om te gaan met mijn schoonfamilie, omdat ik nu eenmaal schoondochter ben en mijn acceptatie als persoon niet wil verspelen door uit mijn rol/personage te stappen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat door het neerleggen van mijn rol/personage en het bestaan van mij als schoondochter te negeren, ik nog steeds schoondochter ben en zal blijven totdat ik niet meer participeer in de energetische lading die er hangt aan het zijn van schoondochter en ik kan zijn wie ik ben zonder een rol te vervullen en daardoor anders bij de één moet zijn dan bij de ander door de verschillende personage die ik speel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik geen personage nodig heb om geaccepteerd te worden door mijzelf, maar in een adem kan beslissen dat ik het leven waard ben en niet moet opgeven aan het leven en mijzelf als het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik mij als schoondochter voorbeeldiger denk te moeten gedragen dan als b.v. dochter omdat ik de kand groter acht dat ik uit mijn schoonfamilie wordt verstoten dan uit mijn eigen familie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik een kaartje heb gekocht om op de eerste rij in een andere familie te mogen zitten door de rol van schoondochter te vervullen en daardoor altijd mij rol moet waarmaken om waardig genoeg geacht te worden om te mogen blijven of te moeten vertrekken, simpel en alleen omdat familie eerst komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik niet als mens gezien werd in de rol van schoondochter maar als een systeem in plaats houder die op een strategisch punt in de matrix de matrix op zijn plaats houdt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik als schoondochter daar ben om mijn kinderen als waardige leden van mijn schoonfamilie op te voeden zodat ook zij geaccepteerd kunnen worden en daardoor het leven waard zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik doodgezwegen en voor kwaadaardig gezien zou worden door mijn schoonfamilie als ik mijn personage van schoondochter niet zo zou spelen/vervullen als zij voor ogen hadden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik bloednerveus wordt als schoondochter door in het duister te tasten van wat er nu eigenlijk van mij verlangt wordt en of ik daar aan kan voldoen en aan wil voldoen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat k als schoondochter een veel schonere lei moet hebben dan als dochter om mij binnen een andere familie dan mijn eigen getolereerd en geaccepteerd te kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat het geaccepteerd willen worden als schoondochter voort komt uit een angst voor overleving en zodoende het afgekeurd worden als schoondochter voelt als het afgesneden worden van financiële ondersteuning en dus een aanval betekent op mijn bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat een aanval op mijn bestaan door niet geaccepteerd te worden als schoondochter betekent dat ik de aanval inzet als reactie op het gevoel van aangevallen te zijn en ik al mijn back chat munitie gebruik om een tegenaanval in te zetten en de schoonfamilie zodoende als de vijand beschouw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik af wil van het personage van schoondochter om zo de nare gevoelens die ermee gepaard gaan te kunnen kwijtraken en mij dus ook niet te realiseren dat ik mij op deze wijze separeer van mensen die een specifieke rol in mijn leven vervullen en dat het een kwestie van staan als mij als leven is om verder te kunnen als mijzelf op de plek waar ik voorheen stond als schoondochter.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in de rol van schoondochter te gaan zitten en mij te beseffen dat het een rol is die ik en de samenleving als mij hebben bedacht als een middel van zelfbehoud en overlevingsdrang.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te tonen dat ik niet geaccepteerd hoef te worden door andere als mijn schoonfamilie en dat alle moeite stoppen in een wit voetje halen om binnen de familie te mogen blijven verspilde energie is gebaseerd op geen zelfacceptatie en dus alleen via de weg van zelfacceptatie door mijn regie in eigen handen te nemen en zelfverantwoordelijkheid te nemen bereikt kan worden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kinderen te laten zien dat ik mens ben en dat het zijn van een schoondochter/schoonzoon geen hoger doel op zichzelf in het leven mag zijn om zo jezelf niet te hoeven accepteren maar de acceptatie door anderen te laten opknappen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te laten zien dat wij geen familieverbanden nodig hebben om te kunnen overleven en daardoor te moeten onderdrukken wie we eigenlijk zijn, maar dat een Gelijkheids Geld Systeem een einde kan maken aan deze sterke overlevingsdrang die in ons allen is.

Dag 68 van 2555; het “ik ben teleurgesteld” personage

Dag 68 van 2555; het "ik ben teleurgesteld" personage  Al pratende van de week met J. ontdekte ik of bracht ik mijn fysieke wereld een punt dat ik wel wist dat het er zat maar waar ik nog niets mee wilde beginnen, omdat zoals ik tegen J. zei, ik er niet klaar voor ben. Waarop J. zei dat ik dus niet kon staan in dat punt als ik denk dat ik er niet klaar voor/aan toe ben. En ja dat is natuurlijk zo, maar wel een punt bovenop de berg met punten die er al liggen om aan te gaan. Soms word ik daar moedeloos van en soms zet ik mijn schouders eronder en begin ik, want zonder begin komt er ook geen eind aan.

 

Het punt waarover ik spreek is mijn verhouding/relatie met mijn schoonmoeder, die relatie is als een fysieke entiteit in mij gaan zitten. Zodra ik zijdelings met haar te maken heb reageer ik en reacties hebben is een mooie graadmeter om te zien dat ik absoluut niet sta op/in dit punt.

Jaren terug toen de verbittering in de relatie startte en ik niet meer diegene wilde zijn waarin ik mij geduwd voelde door mijn schoonouders, kon het zomaar zijn dat de gedachte aan hen mij al lieten hyperventileren. Na een uitgebreide mind construct op mijn schoonvader te hebben gedaan, begon ik te snappen wat de mechanismen waren tussen hem en mij die mij deden reageren en back chat ontwikkelen. Op mijn schoonmoeder heb ik nooit een mind construct gedaan, op 2 tijdslijnen in de mind construct van mijn schoonvader na. En eigenlijk zag ik toen al de teleurstelling die ik ervoer in relatie tot mijn schoonmoeder, maar realiseerde mij niet hoe diep dat zat en wat voor een eigen leven dat uiteindelijk is gaan leiden.

 

Als jonge vrouw die een partner kreeg en een schoonfamilie, probeerde ik mij aan en in te passen aan mijn schoonfamilie en realiseerde ik mij niet dat ik mijzelf weg cijferde en een geheel nieuw personage ontwikkelde voor mijn omgang met mijn schoonfamilie. Mijn schoonmoeder deed zich voor als vriendin en vraagbaak voor mij als jonge vrouw en ik was enthousiast dat ik het zo getroffen had met mijn schoonmoeder, en daar betrad ik een polariteit waarvan ik later de consequenties heb mogen ervaren. Elke keer wanneer ik haar raadpleegde en om hulp vroeg dan kreeg ik nul op het request. Wij raakten samen verwikkeld in de spiritualiteit/Reiki en ook daar voelde ik mij zwaar teleurgesteld en in de steek gelaten. Na een woelige periode met mijn schoonouders waarin ik en mijn partner besloten om ze een tijdje niet te zien of te spreken en de boel te laten bedaren/uit te zoeken, verweet mijn schoonmoeder mij van het hersenspoelen van haar zoon en werd ik vervolgens een jaar of 2 doodgezwegen, ik voelde mij totaal afgedankt en kon het niet opbrengen om toenadering te zoeken. Ik was bang voor mijzelf, ik zag dat ik niet kon staan en ik vreesde haar manipulatieve gedrag, dus sneed ik haar uit mijn leven. Zo opgeruimd, dacht ik. Maar ja zo makkelijk gaat zoiets niet, mijn fysieke realiteit blijft mijn fysieke realiteit ook als ik mijn ogen ervoor sluit.

 

Nu zit er een familiereünie aan te komen in September en ook mijn schoonmoeder zal daar zijn en ik ben eigenlijk mijzelf al aan het opfokken over hoe dat zal zijn en of ik kan staan in haar/hun aanwezigheid. Ik vrees de test om het zo maar te zeggen, om te zien of ik sta in mijn fysieke realiteit met hen, omdat ik denk/vrees dat ik niet zal staan, want ik heb het hele punt nog niet voldoende doorgewerkt. De komende tijd zal ik in mijn blogs mijn schoonmoeder onder de loep nemen en de personages die een rol spelen in onze relatie onderzoeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om af te tasten als jonge vrouw welke personage ik moet aannemen binnen mijn relatie met mijn schoonmoeder, om zo goed uit de bus te komen en mijn schoonfamilie en mijn partner gunstig gestemd te laten zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gevecht met mijn schoonmoeder goter te maken in mijn mind, waardoor ik het als steeds zwaarder ga ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om manipulatie mijn drijfveer te laten zijn om een nieuwe relatie tot stand te laten komen en mij niet te realiseren dat ik in oneerlijkheid niet kan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zeker plaatje van mijzelf neer te zetten ten opzichte van mijn schoonmoeder wat niet is wie ik ben en vervolgens mijn schoonmoeder te beschuldigen van naar gedrag op het moment dat ik mijn plaatje wilde wijzigen in een meer waarheidsgetrouw plaatje en haar illusie van mij aan diggelen gooide.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de teleurstelling in mijzelf voor het niet staan als wie ik ben en niet te staan in het belang van een ieder, maar alleen eigen belang hoog in het vaandel te houden, te projecteren op mijn schoonmoeder en teleurgesteld te zijn in de ondersteuning die ik niet van haar kreeg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om keer op keer toch weer te hopen op ondersteuning van mijn schoonmoeder, als een soort van erkenning van mijzelf, terwijl ik door ervaring wist dat zij die ondersteuning niet kon geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ondersteuning in een ander te zoeken als erkenning voor wie ik ben en zo mijn zelf-verantwoordelijkheid om mijzelf te ondersteunen en mijzelf als waardig te beschouwen uit handen te geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn ego getast te zijn als mijn schoonmoeder mij niet ondersteunde en het persoonlijk te nemen en als een aanval op mij als totaliteit te zien, zonder mij te realiseren dat dit punt van geen ondersteuning kunnen bieden als het erop aan komt een punt van mijn schoonmoeder is en niets met mij van doen heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om diep van binnen te weten dat het niet kunnen ondersteunen een punt van mijn schoonmoeder is, maar haar toch te blijven zien als meer en als verlosser van mijn issues/vragen en mijn plaatje van haar niet aan te passen aan mijn bevindingen in het fysieke.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek te reageren op mijn schoonmoeder, met verstarring en hyperventilatie, zodra ik teleurstelling bespeur en de angst heb om niet te kunnen staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om gemanipuleerd te worden door mijn schoonmoeder in zaken die ik niet wil omdat ik er niet voor kan staan in het belang voor een ieder. Terwijl ik mij niet realiseer dat ik niet gemanipuleerd kan worden door een ander tenzij ik besluit mij te laten manipuleren, dus moet ik staan en duidelijk voor ogen hebben wat in het belang van een ieder is en waar ik de grens moet trekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor mijn schoonmoeder en haar als zodanig te labelen terwijl ik bang ben voor mijzelf en mijn houding in en als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik mijn schoonmoeder heb teleurgesteld, terwijl ik vind dat ik mijzelf heb teleurgesteld maar die pijn fysiek/mentaal niet wil voelen en het zodoende op haar afschuif.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in competitie te gaan met mijn schoonmoeder om mijzelf zo meer te voelen en niet beroerd als de mindere en incompetente schoondochter die ik van mijzelf heb gemaakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al te reageren op mijn schoonmoeder alvorens zij iets heeft kunnen zeggen door al vooruit te lopen in mijn mind en te denken dat ik weet wie zij is in haar totaliteit door een facet over/van haar eruit te lichten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woorden die mijn schoonmoeder spreekt/schrijft persoonlijk te nemen en zodoende niet meer in het hier en nu te kunnen zijn en in plaats daarvan in mijn mind mijzelf terug te trekken en te reageren met angst en back chat als de enige manier om dit te overleven en mij niet te realiseren dat wanneer ik mij in het hier en nu plaats ik de volledige regie over mijn leven in mijn handen heb endoor zelf verantwoordelijkheid bepaal wat acceptabel is en wat niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn partner niet zonder familie komt en mij niet te realiseren dat mijn kinderen niet vrij van de download van mijn schoonfamilie zijn en ik hen dus niet kan bannen uit mijn bestaan. Het is de manier waarop, die ik mij moet meester maken om te snappen dat ik diegene ben die mijn beslissingen neemt en dat die beslissingen altijd okay zijn als ze gemaakt zijn in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan in het belang van een ieder en mij niet bij voorbaat al bang te maken met het feit dat ik niet kan staan in het bijzijn van mijn schoonmoeder. Ik zal mij realiseren dat er niets te verliezen valt, ik kan alleen verliezen als ik in oneerlijkheid denk/spreek/handel omdat ik dan mijn regie weggeef aan polariteit en competitie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de regels die ik stel in mijn relatie tot mijn schoonmoeder, die gemaakt zijn in het belang van een ieder, om die niet te vieren of over boord te gooien maar te staan voor leven en zelfoprechtheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat angst voor mijn schoonmoeder angst voor mijn eigen houding in en als het leven is en dat ik die relatie met mijzelf moet herstellen alvorens ik de relatie met mijn schoonmoeder kan herstellen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elke keer als ik reageer fysiek/in de mind om even te stoppen en diep adem te halen om te zien wat ik mijzelf en de ander als mijzelf aan doe en zo kostbare tijd verdoe omwille van oneerlijkheid en ongegronde angsten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik kan staan als en in mijzelf in het belang van een ieder en dat er niets is wat daar tussen kan komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de relatie met mijzelf te herstellen door zelf intimiteit/zelfwaarde en het werken aan mijzelf door middel van schrijven en te snappen hoe ik en de wereld om mij heen als mij in elkaar steekt.

 

 

 

Dag 27 van 2555; het is oorlog dus komt familie eerst

Dag 27 van 2555; het is oorlog dus komt familie eerst Zo’n 2 jaar geleden besloten mijn partner en ik om het contact met zijn ouders een tijdje in de koelkast te zetten. We waren moe na zo’n dikke 4 jaar vechten en ladingen shit over ons heen te krijgen, omdat wij ons leven niet zo leidde als het ideaalbeeld in het hoofd van mijn schoonouders.Verantwoording moeten afleggen over zaken aan een ander waar deze ander niet in het plaatje voorkomt, en dus zaken zijn die alleen zelf verantwoordelijkheid vereisten van onze kant. Na veel geschrijf over en weer, moesten wij concluderen dat onze boodschap niet aankwam en er ook niet toe deed voor de andere partij, de verhoudingen zaten muurvast en gezond verstand deed niet langer de truc. De enige manier die wij zagen was de zaak laten bekoelen.

 

Vandaag heeft mijn partner met zijn ouders afgesproken op verzoek van zijn ouders. Hij vond geen reden om nee te zeggen tegen dit verzoek en voelde zich klaar om te zien of een “normale” omgang weer mogelijk was, één van wederzijds respect als gelijken. Ze troffen elkaar bij een nicht op neutraal terrein. Als ik in de schoenen had gestaan van mijn partner dan was ik nog niet klaar geweest om mijn schoonouders te ontmoeten. De hele korte contacten die mijn partner over de laatste 2 jaar heeft gehad, hoe mijn kinderen werden benaderd, lieten mij absoluut geen verandering in gedrag zien en dat was nu juist het punt waar het allemaal op stuk liep. Het “ik ben ouder en ik weet het beter dus ik verdien respect” als éénrichtingsverkeer communicatie en het opeisen van bepaalde rechten die voortvloeiden uit hun hoofden, zorgden ervoor  dat ik mij bij het minste of geringste op de kast liet jagen en hen als zeer bedreigend ervoer.

 

Het openen van contact vandaag via mijn partner voelde alsof ik het contact moest openen terwijl ik er niet klaar voor ben, ik zie niets in het samenzijn om de ander te sussen en in zekere zin de zin te geven. Ik wil samenzijn als wij dat allemaal zo beslissen in het moment, anders is er niets veranderd en accepteer en sta ik toe dat de relatie wordt opgepakt waar die was gestopt en dat wilde ik nu juist keren. Hoe vaak zijn we niet samen met mensen dat wanneer we zelf oprecht naar binnen zouden kijken, moeten concluderen dat er veel redenen zijn waarom we samen zijn gekomen, maar waarvan er geen één gedaan is in zelf oprechtheid en er geen één in het voordeel van een ieder is?

 

De stap naar hernieuwd contact is makkelijker voor mijn partner te nemen, door het feit dat hij wordt gezien als de verloren zoon die weer thuis komt en ik door de jaren heen heb mogen ervaren dat ik niets meer ben dan diegene die alles bekokstoofd dat slecht is en buiten het denkkader van mijn schoonouders zich bevindt. Dus ik heb niet het stempel “verloren” en zal ook niet als zodanig worden binnengehaald, waar ik in zekere zin okay mee ben want ik weet tenminste waar ik aan toe ben. Dus ja wil ik opnieuw contact met mensen die het niet meer over mij hebben als deel van het gezin waar ik deel vanuit maak en mij als minder beschouwen dan en waar ik niet in gelijkheid kan zijn. Ik heb hier al heel wat over geschreven over de laatste jaren heen om de mechanismen te snappen en nee ik wil geen contact waar ik mij gedwongen zie om in de oude patronen en de polariteit van minder – meer te participeren, waar ik juist uitgestapt was.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie beweging in mijn solar plexus waar te nemen nu mijn partner met zijn ouders een dagje optrekt, alsof ik wordt gedwongen in een situatie waar ik niet in wil zijn en mij niet te realiseren dat het contact van mijn partner met zijn ouders niet het contact hoeft te zijn wat ik met zijn ouders heb of zal hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om terug te worden gezogen in een situatie die niet goed voor mij was, doordat mijn partner weer fysiek contact met zijn ouders opneemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het contact van mijn partner met zijn ouders nooit het contact van mij met zijn ouders kan zijn, omdat wij niet in dezelfde familie dynamiek zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat er zaken gaan veranderen of gebeuren buiten mijn wil om en mij niet te realiseren dat ik altijd mijn zelf verantwoordelijkheid neem ook al is het in zwijgend toestemmen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn de controle over mijn eigen leven kwijt te raken als ik mijn schoonouders weer toelaat in mijn leven, terwijl ik mij niet realiseer dat het altijd mijn acceptatie en toestaan is waneer ik de regie over mijn leven uit handen geef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn schoonouders  een worst met geld zullen voorhouden om hun zoon te manipuleren en terug te zetten in het hokje waar zij hem wensen alsof er niets is gebeurd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik deel kon uitmaken van een andere familie door te trouwen met iemand uit een andere familie en mij niet te realiseren dat families werken als landen en de aanhang altijd als de vijand wordt beschouwd in slechtere tijden en dat familie eerst komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij buitengesloten te voelen door het zwarte schaap te moeten zijn en het “familie eerst” principe aan den lijve te moeten ondervinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om van alles de schuld te krijgen wat realistisch gezien niet mogelijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om als “niet aardig” te worden bestempeld wanneer ik geen zin heb in een heftige relatie doorspekt van oneerlijkheden, manipulatie en polarisatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al moe te worden bij het idee dat deze relatie weer wordt opgepakt in al zijn heftigheid en energie dynamieken en ik dat gewoon niet meer wil.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met rust gelaten te willen worden en mij niet te realiseren dat ik in deze wens niet mijn zelf verantwoordelijkheid neem en dus duidelijke afspraken moet maken over hoe ik een verdere vorm van relatie praktisch zie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de wens te koesteren om niet meer met deze mensen geconfronteerd te worden omdat zij mijn leven keer op keer in de war gooien vanuit een startpunt van manipulatie en dus de zin willen krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik klaar ben met deze relatie en alleen maar bang ben om in heftige emoties en gevoelens verzeild te raken die mijn kostbare tijd verslinden en tot niets leiden dan meer separatie tussen mij en andere levende wezens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdrietig te zijn dat wij niet op gelijke voet en in rust met elkaar kunnen zijn en de enige vorm van zijn, oorlog is en het afwegen welke winst we uit deze relatie kunnen halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen oorlog meer te willen maar vrede, zonder mij te realiseren dat het verlangen naar vrede de polariteit van oorlog in stand houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar familie een equivalent voor natie is en daardoor een  vrijbrief voor oorlog voeren is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar familie heilig is en als goed gezien wordt terwijl de daden die voortkomen uit het familie zijn van een duivelse aard zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar uit naam van “familie eerst” de mest gruwelijke zaken getolereerd worden en geaccepteerd als de heersende norm.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar mensen zeggen om elkaar te geven maar waar onze daden aanstichters zijn om elkaar een kopje kleiner te maken om zo onze wensen en verlangens te kunnen honoreren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar familie denkt recht te hebben op elkaars leven en wij als familie er alles aan doen om elkaar te limiteren om zo onze eigen vrijheid te kunnen bemachtigen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alleen dan de relatie met mijn schoonouders weer op te pakken wanneer ik er in zelf oprechtheid aan toe ben en alleen wanneer een ieder voordeel heeft bij het hebben van deze relatie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen oorlog nog vrede te toleren in mijn leven.