Dag 88 van 2555; de confrontatie

Dag 88 van 2555; de confrontatie  Daar gingen we dan in de auto op naar een familie reünie van mijn partners kant van de familie. Al weken ben ik stukjes aan het ontleden in de relatie tussen mij en mijn schoonmoeder en was nu het moment aangebroken om te zien of ik in mijn fysieke realiteit stabiel kon zijn of in het moment mijzelf kon corrigeren. Net voordat wij aankwamen begon ik wat nerveus te worden maar niet zoals vroeger als echte fysieke stress, maar meer het spannend vinden. Toen we de oprit opreden zag ik mijn schoonvader spullen uit de auto laden en mijn schoonmoeder stond aan een verkeerde deur te trekken, om daar naar binnen te gaan waar de reünie niet was. Direct daarna verscheen mijn zwager met partner en ontstond er een kleine familie reünie op de oprit van mijn partners directe familie. Mijn schoonouders begroeten ons alsof er nooit wat had plaatsgevonden (na 6 jaar in de clinch te hebben gelegen met elkaar) en sloten wij ons aan bij de rest van het gezelschap.

 

Gedurende die paar uur heb ik getracht met iedereen die er open voor stond een gesprekje aan te knopen, ik ken deze familie eigenlijk amper, dus het was om het even geweest als men mij in een groep wildvreemden had gezet. Ik heb even kort een paar keer een gesprekje met mijn schoonmoeder gehad, maar toch vond ik het een rare gewaarwording dat zij het contact gewoon weer oppakte zoals het was, waarbij ik dat nu juist niet trachte te doen, wetende dat ik dan weer in dezelfde patronen zou vervallen als vroeger en dat heeft niet tot veel goeds geleidt dan consequenties die ik heb moeten lopen. Voor het eerst voelde ik mij niet minder en niet gemanipuleerd, wel was ik op mijn hoede om te zien wanneer ik vreesde gemanipuleerd te worden, maar dat moment brak niet aan.

 

Op een gegeven moment begon mijn schoonmoeder over een neef te spreken die er niet was en dat het oneerlijk naar zijn ouders toe was dat hij er niet was. De neef had hier bij ons moeten zijn want daar hoorde hij en niet bij de familie van zijn vrouw en hoe zielig zijn moeder was dat hij er niet was door geen karakter te tonen van zijn kant etc.etc. Ik zei tegen mijn schoonmoeder dat ik niet kon zeggen over de situatie aangezien ik de neef en de familie niet goed ken, maar mijn schoonmoeder bleef aanhouden over hoe oneerlijk het van de neef was. Toen schoot het door mij heen dat zij waarschijnlijk ook zo heeft lopen praten over ons in de tijd waarin wij in de clinch lagen en heeft medegedeeld aan zwagers en schoonzussen hoe zielig zij was. Een aantal keken mij even scheef aan alvorens een babbeltje te maken wat ik ietwat vreemd vond. Dit maakte mij lichtjes nerveus en ik wilde het gesprek stoppen, niet meer meedoen en liep naar een ander groepje samen met mijn schoonmoeder om zo van onderwerp te kunnen veranderen.

 

Achteraf bedacht ik mij dat ik dit gesprek niet had hoeven accepteren en toestaan, het was roddel en onoprechtheid waarin ik niet wilde participeren maar door niet te staan en niets te doen deed ik automatisch mee. Dat voelde niet echt leuk, want ik wilde niet meedoen ik wilde mij distantiëren, dus verschuilen voor het feit dat ik niet stond en zei: stop, ik ga niet mee in jouw roddelpraat en het persoonlijk nemen van zaken die helemaal niet persoonlijk zijn. Dus dat is de volgende stap in het proces om voet bij stuk te houden ten opzichte van mijn schoonmoeder in het belang van een ieder.

 

Uiteindelijk nodigde mijn schoonmoeder zichzelf uit bij ons thuis volgende week, maar dit liet ik bewust gebeuren om zo eens met hen alleen te kunnen zijn en door mijn gedrag en als dat nodig is ook in woorden de nieuwe spelregels toe te lichten waarop ik contact met hen kan onderhouden, zonder dat iemand zich hoeft te onderdrukken/wegcijferen omwille van het bewaren van de lieve vrede.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om lichte nerveusheid te voelen net voor aankomst bij de reünie als een soort van plankenkoorts en toch even die twijfel of ik kan staan ten opzichte van mijn schoonmoeder/schoonouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om toch licht gekwetst te zijn dat mijn schoonmoeder de draad weer oppakte alsof er niets gebeurd was na al die jaren vol stress en geruzie en verlangde ik in zekere zin naar een excuus van haar kant voor haar onacceptabele gedrag, terwijl ik haar gedrag geaccepteerd en toegestaan had zodat het zover kon komen in de eerste plaats.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden hoe mijn schoonmoeder over de neef sprak waar zij eigenlijk niets mee te maken had, maar het persoonlijk maakte en ik het op mijn beurt persoonlijk maakte en vreesde over hoe zij heeft geroddeld over mij binnen de familie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te realiseren dat het gezelschap wellicht door een gekleurde bril naar mij keek na aanleiding van de verhalen van mijn schoonouders oer mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de ogen van het gezelschap naar mijzelf te kijken en te denken dat ik een vreemde eend in de bijt was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te staan en het gesprek/geroddel niet te stoppen en uit te leggen dat ik zoiets niet kan accepteren en toestaan binnen mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor een seconde gemanipuleerd te voelen in het roddel gesprek en het probeerde af te wenden door een nuchtere opmerking te maken terwijl ik wist en zag dat mijn schoonmoeder bezeten was van dit voorval en dus niet ging stoppen tenzij ik mijn participatie stopte en er dus geen ruimte meer was voor deze roddel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als onaangenaam te ervaren om mee te (moeten) doen aan roddel en achterklap.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het moment mijn schoonmoeder haar roddelparade te stoppen en te kortsluiten door niet te participeren en mij daar vervelend over te voelen alsof ik faalde en de roddel niet kon stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij uiteindelijk toch minder te voelen als mijn schoonmoeder en niet de roddel durfde te stoppen resoluut en in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet bang te zijn voor het maken van een afspraak met mijn schoonouders, maar alvast op voorhand met mijzelf af te spreken dat ik mij niet zal laten manipuleren en dat ik het ben die de regels stelt voor mijzelf, terwijl ik mij niet realiseer dat deze toekomst projectie gebaseerd is in angst en dus minder voelen en niet durven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelens/verwijten en plots opkomende angsten in contact met mijn schoonmoeder vertraagd en in en als de adem te beleven om te kunnen zien wat er daadwerkelijk aan de hand is en zo adequaat te kunnen reageren/handelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan en mij te realiseren dat ik mijn eigen schepper ben en dat over mij af roep wat ik zelf creëer.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om contact/confrontatie met mijn schoonmoeder niet uit de weg te gaan, maar  het aan te gaan om zo in de praktijk mijn  zelf-corrigerende afspraken te toetsen en te zien hoe dingen anders kunnen lopen wanneer ik sta en de volledige zelfverantwoordelijkheid neem voor dit contact.

Advertenties

Dag 81 van 2555; lekker samen spiritueel doen

Dag 81 van 2555; lekker samen spiritueel doen  Dit is een blog dat voort borduurt op eerdere blogs waarin ik mijn relatie ten opzichte van mijn schoonmoeder onder de loep neem om te zien waar de bottleneck zit en hoe ik die relatie terug kan nemen naar mijzelf in het hier en nu. Met andere woorden hoe ik zelf verantwoordelijkheid kan nemen voor mijn denken/voelen/emoties ten opzichte van mijn schoonmoeder.

 

Eerder schreef ik al hoe mijn schoonmoeder mijn Reiki master werd en mij in Reiki 1 en 2 inwijdde. Het leek leuk en praktisch om zo samen lekker spiritueel bezig te zijn en ervaringen uit te wisselen en te leren van elkaar, maar in de praktijk pakte dat anders uit. Ik dook diep in de materie en zag Reiki als een springplank om bijzonder en speciaal te kunnen zijn en ik voelde mij voor het eerst de baas over mijn realiteit. Mijn schoonmoeder was er echter in gepushed door vriendinnen en was zonder het echt te willen master geworden. Bij het Reiki master zijn hoort het hebben van leerlingen om zo de leer voort te zetten en die taak probeerde mijn schoonmoeder af te houden, zij had daar geen behoefte aan zoals zij vertelde.

 

Ik had veel spirituele vragen en stelde die aan mijn schoonmoeder als mijn master en dus vraagbaak. Keer op keer werd mij gezegd dat ik met rare dingen bezig was en dat zij dat soort zaken niet deed. Dit frustreerde mij en ik voelde mij in de kou gelaten en beperkt door mijn schoonmoeders tegenwerking. Ik zag mijn kans om spiritueel te groeien (lees: te groeien in bijzonder/speciaal zijn ) niet lukken met een master die niet thuis geeft en alles afmeet aan haar eigen ervaringen en mij daardoor ziet als raar en niet goed bezig. Langzaam maakte ik mij los van haar, omdat ik haar had gelabeld als onbetrouwbaar en een slechte bron voor informatie. Ik stroopte het internet af naar steeds weer nieuwe informatie over hoe mijn energetische gaven uit te breiden en te verbeteren. Ik sprak hier ook niet meer over met mijn schoonmoeder en onze spirituele wegen scheiden zich.

 

Ik vond een Reiki groep waar ik elke maand mee samen kwam en leerde alle zaken die ik nog niet wist van de master en haar man die deze avonden organiseerden. Dit werd mijn uitje en echt mijn ding. Ik vertelde mijn schoonmoeder over de groep waar ik in verzeild was geraakt en zij vroeg of zij mee mocht als zij in Nederland was. Zo ging zij 2 of 3 keer mee en maakte zichzelf dan het middelpunt van de avond en vertelde honderd uit en gaf Jan en alleman tips als master en ik snapte niet dat zij mij al die tips niet had kunnen geven door de jaren heen. Opnieuw had dit “lekker samen spiritueel doen” kunnen worden, maar het werd weer een teleurstelling die zover ging dat men mij vroeg haar niet meer mee te nemen, omdat men haar gedrag vervelend vond. Opnieuw liet ik deze mogelijkheid om “lekker samen spiritueel te doen” varen en koos voor de weg van de minste weerstand en vervolgde mijn eigen pad. Eén waar ik door niemand werd gedwarsboomd en alleen mijn gang kon gaan en cliënten behandelde om keer op keer mijzelf bijzonder te voelen en mijn “gaven” als zeer bijzonder te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om spiritualiteit te zien  als een hulpmiddel om iemand te zijn en als opstapje om mijzelf als speciaal/bijzonder te ervaren/zien en mij niet te willen realiseren of mijn acties als spiritueel wel voor een ieder voordelig waren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om het labelen van mijzelf als bijzonder/speciaal/het iemand zijn, de graadmeter te laten zijn voor het onder controle hebben van mijn leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om door het idee van het onder controle hebben van mijn leven diegenen te vrezen die mijn spirituele groei beperkten of blokkeerden en mij niet te realiseren dat die spirituele groei eigenlijk een verlangen was om iemand te zijn en opgemerkt te worden in de grijze massa.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om mijn “walk of fame” te hebben door middel van spiritualiteit om niet in de anonimiteit te hoeven sterven en iemand geweest te zijn en zodoende een betere kans op overleven te hebben gehad.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om teleurgesteld te zijn in mijn schoonmoeder wanneer zij mijn verlangen naar erkenning in het leven boycotte en afdeed met “jij bent raar” wat mij deed besluiten om mij te separeren van haar om zo de pijn van afwijzing niet te hoeven voelen en niet keer op keer opnieuw te hoeven beleven wanneer ik met haar was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om iets buiten mij te zoeken dat mij eigen waarde kon geven zoals spiritualiteit en erkenning/bevestiging van anderen verlangde om mij als spiritueel personage te kunnen opstijgen boven de grijze massa uit en mij niet te realiseren dat ik degene ben die mij erkenning geeft en ik degene ben die beslist of ik eigen waarde in en als het leven heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om mijn schoonmoeder niet te vertrouwen als mijn Reiki master en mij daardoor niet te realiseren dat het geen vertrouwen hebben niet met haar maar met mij te maken had en een kwestie van geen vertrouwen hebben in mijn buitenwereld was opdat die mij niet dat zou geven wat ik verlangde, erkenning.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om belangrijkheid te hangen aan het feit dat mijn schoonmoeder mijn Reiki master was en daardoor mij moest bedienen van informatie/te ondersteunen, terwijl in de werkelijkheid mijn schoonmoeder decoratie was om mijn speciaal zijn aan te kleden en ik sowieso op zoek was gegaan naar meer informatie om de verslaving aan mijn spirituele personage te bevredigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om mij niet te realiseren dat mijn hunkering naar erkenning en speciaal zijn voortkomt uit een vorm van consumeren, het willen/moeten hebben van dit personage om iemand te kunnen zijn en zonder al te veel zorgen te kunnen leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om boos te zijn op mijn schoonmoeder voor het niet voorzien van informatie en het wel te geven aan anderen in mijn bijzijn. Terwijl ik mij niet realiseer dat het niet geven/kunnen geven van informatie in de personage van Reiki master een punt aan de kant van mijn schoonmoeder was en niet iets dat ik persoonlijk zou moeten nemen als een aanval op mijn verlangens en daardoor als een aanval op mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet verantwoordelijk te houden voor het verstrekken van informatie en in plaats daarvan zelf de verantwoordelijkheid te nemen om aan informatie te komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om teleurstelling in mijn schoonmoeder niet te verwarren met teleurstelling in het niet krijgen van een verlangde uitkomst.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om spiritualiteit/alles buiten mijzelf, niet als hulpmiddel te gebruiken om eigenwaarde te hebben/krijgen maar eigenwaarde uit mijzelf te putten door het nemen van zelfverantwoordelijkheid en de regie over mijn leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om speciaal te willen zijn en boven de grijze massa uit te stijgen niet langer als levensdoel te verheffen, maar mijzelf te realiseren dat het staan voor het leven door zelfoprechtheid en zelfverantwoordelijkheid een doel is dat in het belang van een ieder is en verheerlijking van mij als personage alleen maar consequenties oplevert en mij verhinderd om in gelijkheid deel te nemen aan het leven.

Dag 75 van 2555; het “ik doe niets goed” personage

Dag 75 van 2555; het "ik doe niets goed" personage  Dit  “ik doe niets goed” personage neem ik onder de loep in relatie tot mijn schoonmoeder en een specifieke herinnering die een diepe impact had op mij als jonge vrouw. Mijn schoonmoeder was toentertijd zeer verdiept in een bepaalde bewegingsleer die haar was aangeraden voor haar specifieke fysieke houdingsproblemen. Zij raakte laaiend enthousiast over deze leer en droeg het als een religie uit aan een ieder die haar de mond niet snoerde. Achteraf bekeken zou je kunnen zeggen dat zij er bezeten van was en dat haar wereld draaide om dit ene ding.  In die periode leerde ik haar kennen en ik was natuurlijk aan de beurt, maar zag dat in die tijd niet aankomen. Mijn schoonmoeder begon elke keer als wij elkaar ontmoeten opmerkingen over mijn houding, mijn manier van bewegen, mijn lopen te maken. Het maakte mij ontzettend onzeker en ik kwam op een punt terecht waar ik niet meer automatisch het ene been voor het andere kon zetten maar elke stap beleefde als “ik doe iets niet goed”. Ik voelde mij mislukt in mijn leven, vanwege het feit dat ik niet eens kon lopen op zo’n manier dat het goed voor mijn lijf was.

 

Ik nam de informatie van mijn schoonmoeder voor zoete koek aan en realiseerde mij totaal niet dat mijn schoonmoeder haar problematiek op anderen aan het projecteren was en met een stelligheid de informatie bracht dat ik aannam dat zij wist waar zij het over had. Ik voelde mij een log monster dat niet kon lopen en ik vroeg mij af waarom mijn fysiotherapeut nooit had gezien dat ik zo beroerd liep. Als kind werd ik gediagnosticeerd met scoliose en heb ik jaren lang fysiotherapie gehad en oefeningen moeten doen, wat ik als tiener niet altijd leuk vond. Dit hele gevoel van antipathie tegen oefeningen doen kwam ook weer omhoog nu mijn schoonmoeder mij allerlei oefeningen voorschreef en mij checkte of ik het wel deed.

 

Ik wilde mijn relatie met mijn schoonmoeder goed houden, maar een zekere aversie begon er te ontstaan ten opzichte van haar en haar dwingende adviezen. Ik voelde mij in een wurggreep, zeggen dat ik die oefeningen niet ging doen durfde ik niet, ik vreesde om zo mijn partner zijn moeder af te vallen en mijn partner te verliezen of niet geaccepteerd te worden binnen de familie, maar ik deed de/haar oefeningen niet uit verzet tegen het moeten en het gemanipuleerd voelen. Ik voelde mij gewoon belabberd, tot het moment dat mijn schoonmoeder weer naar het buitenland vetrok waar zij toentertijd woonden en ik het gevoel had weer te kunnen ademen. Het resultaat was dat ik mijn schoonmoeder vreesde om haar manipulatieve gedrag en ik vreesde mijzelf omdat ik wist dat ik niet zou staan uit angst voor wat ik dan zou verliezen. De angst voor het verlies was zo groot dat ik mijzelf onderdrukte en mij in zulke bochten wrong dat ik iedereen tevreden probeerde te houden en mijzelf ervoer als iemand die niets goed doet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik niets goed doe of niets goed kan doen als een afweermechanisme voor de angst dat ik niet geaccepteerd zal worden als wie ik in dat moment ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om niet geliefd te worden voor wie ik ben en hoe ik ben in dat moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst om niet geaccepteerd te worden door mijn schoonmoeder geen grenzen te stellen ten opzichte van mijn schoonmoeder en als het ware over mijzelf heen te laten walzen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de regie over mijn leven heb en mag zeggen tegen een ander tot hier en niet verder net zoals ik dat tegen mijzelf zeg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen grenzen te stellen naar mijn schoonmoeder toe in de hoop om geaccepteerd te worden en zo gefrustreerd te raken over de zaken die ik tolereerde en had kunnen stoppen in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder te verwijten van het over mij heen walzen en het niet respecteren van mij als persoon, terwijl ik geen zelfverantwoordelijkheid nam om te zeggen stop tot hier en niet verder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gedrag van mijn schoonmoeder als misbruik te ervaren en mij niet te realiseren dat ik het misbruik toeliet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de bezetenheid van mijn schoonmoeder met een bepaalde lichaamsleer als een persoonlijke aanval te zien op mij als fysiek lichaam en daardoor het geloof aan te nemen dat ik raar liep en raar was en zodoende niet geaccepteerd kon worden als wettelijke partij voor haar zoon.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst te hebben dat mijn schoonmoeder mij zou manipuleren in het doen van oefeningen om minder gedrochtelijk te worden terwijl ik moest opboksen tegen de herinneringen over oefeningen doen voor mijn scoliose waardoor ik mij ook gedrochtelijk en anders voelde en angst had om niet geaccepteerd te worden vanwege deze afwijking.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als een afwijking van het normale door mijn scoliose en het niet prettig vond om deze emotionele achtbaan weer op te moeten ratelen na de vele opmerkingen van mijn schoonmoeder over mijn houding en loopje.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de niet verwerkte emoties/gevoelens rond mijn scoliose weer op te zien bloeien nu mijn schoonmoeder vond dat ik niet goed liep e nik terug schiet in de tijd en alles weer herbeleef door de ogen van de herinnering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet anders te willen zijn dan anderen om zodoende uit de boot te kunnen vallen en het niet te maken in het systeem war anders zijn wordt afgestraft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nukkig en rebellerend te zijn omtrent de oefeningen die mijn schoonmoeder mij wilde laten doen om mij zo af te zetten tegen het feit dat ik geen grenzen had gesteld en ik niet kon staan binnen het punt van mijzelf te accepteren en mijzelf te erkennen voor wie ik ben in totaliteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder de schuld te geven voor het niet kunnen staan en mijzelf te kunnen accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet stop te kunnen zeggen en mijzelf liet misbruiken door gebrek aan zelf acceptatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om t geloven dat ik warme gevoelens voor mijn schoonmoeder zou moeten hebben terwijl ik haar vreesde net zoals ik mijzelf vreesde voor wat ik instaat was mijzelf aan te doen als mijzelf of door anderen als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik al had bepaald dat ik anders was en misschien niet zou passen in het geheel en mijn schoonmoeder dit alleen maar versterkte met haar gedrag maar niet veroorzaakte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat mijn schoonmoeder mijn partner van mij af zou pakken als ik niet zou gehoorzamen en zou doen wat zij mij vroeg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder super krachten toe te delen als een ontsnapping aan de werkelijkheid en zo niet te hoeven nadenken dat ik bang ben voor wat ik mijzelf aankan doen als ik niet sta voor wie ik ben als leven in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn schoonmoeder haar eigen issues heeft die ik niet als persoonlijke aanval kan nemen omdat ze niets van doen hebben met mij en zodoende alleen reacties van mij kunnen zijn op het gedrag van mijn schoonmoeder die aantonen dat ik nog niet sta in dat punt van zelf regie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik leven ben en zodoende niet door het leven afgewezen kan worden, omdat het leven niet separeert maar is in gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst meer te hebben om niet geaccepteerd te worden door mijn schoonmoeder, omdat zoiets niet aan mij is, ik kan alleen mijzelf accepteren voor wie ik ben in elke adem in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de acceptatie van een ander niet meer zwaarder te laten wegen als mijn eigen acceptatie van mijzelf en zo mijn regie in handen leg van de ander om geen zelf verantwoordelijkheid te hoeven nemen en te kunnen afgeven op de ander wanneer de ander mij niet accepteert.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf ten opzichte van mijn schoonmoeder nooit meer te onderdrukken en zo misbruik in de hand te werken, waarbij wij samen consequenties creëren die we niet kunnen overzien en vervolgens niet aan willen gaan en een time loop creëren om elkaar zo jaren lang gevangen te houden in een web van angst.

 

 

Dag 73 van 2555; het “ik heb leiding nodig” personage

Dag 73 van 2555; het "ik heb leiding nodig" personage  Nog steeds in relatie tot mijn schoonmoeder kijk ik naar herinneringen van mijzelf terug en vandaag met betrekking tot het willen geleid worden door anderen zoals mijn schoonmoeder, omdat ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet wilde/kon nemen.

 

Rond haar 4e jaar zag ik mijn dochter afglijden in haar gedrag van een open en leergierig kind naar een gesloten angstig kind dat niet meer open stond voor de wereld om haar heen. We hebben ons heil via de huisarts bij een psychiatrische inrichting gezocht, wat toentertijd de enige weg was om te bewandelen. Ik zag vrij direct dat het niet de plek was om antwoorden te krijgen, maar kon geen richting geven aan mijzelf nog de situatie. Totdat ik van mijn schoonmoeder te horen kreeg dat mijn dochter misschien was zoals zij, omdat mijn dochter uiterst sensitief en spiritueel was, mijn schoonmoeder zei dat als kind ook te hebben doorgemaakt. Hoe meer ik in de spiritualiteit dook des te spiritueler werd mijn dochter en dit maakte de situatie eerder moeilijker dan begrijpbaar/behapbaar.

 

Nu terug kijkend op het geheel heb ik mijn schoonmoeder altijd verweten dat zij toen wij binnen de psychiatrie aan het aanmodderen waren nooit heeft gesproken over haar spiritualiteit als kind en over haar vermoeden dat mijn dochter hetzelfde doorliep. Ik voelde mij teleurgesteld en expres in het duister gehouden. Het moment dat ik mij ging verdiepen in de spiritualiteit en mijn dochter als spiritueel kind zag, heb ik nooit steun van mijn schoonmoeder ervaren, die ik wel verwachte, omdat zij de boel had aangeslingerd. Waarbij allerlei herinneringen van eerdere jaren, waar ik mij in de steek gelaten voelde of niet ondersteunt door mijn schoonmoeder, omdat zij kennis had en mij kon helpen maar het niet deed, omhoog kwamen. Ik nam dit hoog en persoonlijk op en verloor stap voor stap het vertrouwen in mijn schoonmoeder, als ouder iemand die mij kon bijstaan met haar ervaring, maar het niet deed. Ik beleefde het alsof zij mij liet vallen in een diepe put en niet eens meer omkeek nadat zij wegliep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen snappen/begrijpen waarom ik mijn schoonmoeder niet meer kon vertrouwen door de jaren heen, omdat het een pijnlijk punt zou bloot leggen, n.l. het punt van geen zelfverantwoordelijkheid nemen en ik door een ander door mijn leven heengeleid/geloodst wilde worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als stuurloos te ervaren als jonge ouder die het zelf moest uitzoeken, omdat gezond verstand en praktisch advies niet voor handen was binnen de helpende instanties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het stuurloze gevoel te hebben geaccepteerd als iets dat nu eenmaal zo was en waar ik geen verandering in aan kon brengen, mij niet realiserende dat ik de situatie in mijn werkelijkheid gecreëerd had en daardoor dus ook kon oplossen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij vast te klampen aan mijn schoonmoeder als redder die het wel moest weten aangezien zij al die zaken al gelopen had, mij niet realiserende dat er van alles in mijn schoonmoeder om zal zijn gegaan en zij de keuze heeft gemaakt om mij niet te ondersteunen op basis van haar persoonlijke motieven/beweegredenen die niets met mij van doen hadden dus de hele situatie kon ik ook niet persoonlijk nemen, het was het persoonlijke innerlijke gevecht dat mijn schoonmoeder voerde los van mij of wie dan ook.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet ondersteunen van mijn schoonmoeder als een bewuste aanval op mij als persoon te zien om mij dwars te zitten om redenen die ik niet begreep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn schoonmoeder mij niet meer aardig/leuk zou vinden en redenen bedacht om dat aan mij duidelijk te maken door dit treiter gedrag van mij niet willen ondersteunen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de hulp van mijn schoonmoeder al gevisualiseerd te hebben en bij het uitblijven van de fysieke hulp in mijn werkelijkheid voelde het alsof er mij iets werd afgenomen wat in de realiteit nog niet aan mij gegeven was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te voelen als een kind dat een speelgoedje wordt ontzegt, alleen ging het hier om ondersteuning van mij als jonge moeder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het uitblijven van ondersteuning die ik keer op keer verwachte, een gevoel ontwikkelde dat mijn schoonmoeder niet te vertrouwen was en er een eigen agenda op na hield. Mij niet realiserend dat ikzelf een agenda erop nahield n.l. iemand voor mijn karretje spannen om mijn zelfverantwoordelijkheid in het leven als het leven voor mij waar te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op mijn schoonmoeder dat ik eerst door diepe shit heen moest om eindelijk van haar te horen hoe het zat, ik zag dat als een soort van afstraffing van mij door mijn schoonmoeder voor wie ik was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gebullied te voelen door mijn schoonmoeder haar gedrag terwijl ik wel zag dat zij onzeker was en niet wist hoe zich te verhouden in deze situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als slachtoffer gezien te willen worden in deze situatie met mijn schoonmoeder om zo de aandacht af te wenden dat ik geen zelfverantwoordelijkheid wilde nemen en niet in gezond verstand en het belang van een ieder wilde/kon onderzoeken wat er nu werkelijk gaande was met mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn kind mij as ouder altijd volgt, dus hoe onstabieler ik werd hoe onstabieler mijn dochter werd, hoe spiritueler ik werd des te spiritueler werd mijn dochter. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerst stabiliteit in mijzelf te vinden alvorens met de problemen van mijn dochter aan de haal te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik als ouder mijzelf begrijp ik ook mijn kind kan begrijpen als kloon/verlengde van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat oudere mensen mij het beste kunnen bijstaan en mij niette realiseren dat mijn schoonmoeder wel net zo onstabiel als ik was in het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder als beter en meer te beschouwen en zo haar een rol in de schoot te werpen die ik alleen in de mind met mijzelf had afgesproken maar waar zij niets vanaf wist endus ook niet naar handelde in onze gezamenlijke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de regie in handen heb van mijn leven en mijnkind afhankelijk is van mij tot op een zekere leeftijd en er dus niets aan heeft om te zien hoe haar moeder verbitterd raakt van haar oma en raar/argwanend gedrag vertoont ten opzichte van haar oma.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zonder woorden mijn dochter te laten ervaren howe ik over mijn schoonmoeder dacht en zo een bevooroordeeld beeld van mijn schoonmoeder aan mijn dochter mee te geven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om issues met/in/als mijzelf terug te brengen naar Zelf om zo anderen niet te misbruiken voor de tekortkomingen die ik zie in mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/weten/begrijpen dat ik de regie over mijn leven heb en zodra ik mij stuurloos en alleen voel ben ik het die mijzelf heeft opgegeven en niet wil ondersteunen en zal ik de regie moeten terugnemen om zo weer als/met het leven te kunnen zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet meer te beschuldigen van niet ondersteunend gedrag wanneer ik zelf een verborgen agenda draai.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te durven zien dat ik meer schade maak met het schieten in de slachtoffer rol dan wat ik kan overzien in dat moment omdat ik in dat moment oneerlijkheid boven zelfoprechtheid verkies en niet in het hier en nu ben.

Dag 69 van 2555; het “koken om indruk te maken” personage

Dag 69 van 2555; het "koken om indruk te maken" personage  Gisteren ben ik begonnen om de personages bloot te leggen die ik mij heb aangeleerd/aangenomen in mijn relatie ten opzichte van mijn schoonmoeder. Het “ik ben teleurgesteld” personage beschouw ik als het hoofd personage waar alle anderen inhaken. Vandaag wil ik het ” koken om indruk te maken” personage aanpakken, samen met een herinnering die daarbij opkomt. Ik schrijf de herinnering zo op, zoals ik het toen beleefde.

 

Zo’n 10 jaar geleden nodigden mijn partner ik mijn schoonouders uit om op eerste kerstdag te komen dineren en de uitnodiging werd door mijn schoonmoeder aangenomen en aanvaard. De kinderen waren nog klein dus het was gemakkelijker voor mij om thuis te zijn en toch aan een verplichting van kerst en ouders/schoonouders te voldoen. Gedurende de week ervoor was ik bezig een menu samen te stellen en bij verschillende winkels mijn boodschappen te doen. Ongeveer 2 dagen van te voren begon ik met de eerste voorbereidingen voor het eten om niet al te druk te zijn op de dag zelf. Met mijn ouders was het gewoon om zulke uitgebreide etentjes te doen, maar met mijn schoonouders kwam het er nooit zo van. Zij genoten meer van het eten in een restaurant dan het uitgebreid eten in huiselijke sfeer.

 

Op eerste kerstdag melden mijn schoonouders zich op de afgesproken tijd en we zaten wat te kletsen in de woonkamer. Op een gegeven moment begon ik de eerste hapjes klaar te maken en rond te delen. Mijn schoonmoeder zei dat ik al die moeite niet had hoeven doen, maar ze vonden het allebei wel lekker. Ik melde dat dit nog maar het begin was van een vele gangen menu en beiden keken mij verschrikt aan. Zij melden dat zij met een 10 minuten zouden vertrekken, naar de familie van mijn schoonmoeder om met hen kerst te vieren en dat zij onmogelijk konden blijven en dat wij dat ook niet hadden afgesproken.

 

Ik voelde een woede in mij opkomen en de drang om mij te verdedigen. Ik had een afspraak gemaakt met mijn schoonmoeder en godvergeten veel tijd in dit etentje gestoken om het hen naar de zin te maken. Mijn schoonmoeder bleef volhouden dat zij niets had afgesproken met ons en mijn schoonvader duwde zijn verantwoordelijkheid af op mijn schoonmoeder en melde dat zij het misschien niet zo goed had geregeld als zij dacht. Mijn partner en ik zaten met teleurgestelde gezichten in de woonkamer en wij stamelden iets van oneerlijk en zonde van al het eten dat was ingekocht. Mijn schoonouders reageerden daar totaal niet op, er werd nog gemeld dat mijn schoonmoeder een sla had gemaakt voor het gezelschap waar zij heen gingen en dat ze die onmogelijk kon laten verleppen. Ik kookte van binnen en het niet al te positieve beeld dat ik van ze had werd zwart. Ik kreeg er bijna geen woord uit en de tranen stonden mij nader dan het lachen. Ik had geen behoefte om hen voorlopig nog te zien en was eigenlijk blij toen ze het huis verlieten. Vele dagen hebben we gegeten van het kerstmenu voor 4 volwassenen en 2 kinderen en nooit heb ik hen meer uitgenodigd voor kerst.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat ik thuis wilde zijn met kerst vanwege het gemak met kleine kinderen en mij niet te realiseren dat deze behoefte voortkwam uit het mij veiliger voelen/op mijn gemak voelen thuis dan ergens in het openbaar of bij mijn schoonouders thuis. Waarin ik mij realiseer dat ik mij niet op mijn gemak voelde in het bijzijn van mijn schoonouders door het constant moeten vertrouwen op mijn personages die een wit voetje zouden (kunnen) halen bij mijn schoonouders om zo als goed te worden gezien/gewaardeerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij binnen het “koken om indruk te maken” personage uit te sloven voor het etentje met mijn schoonouders dat het eerste uitgebreide etentje bij ons thuis zou zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energetisch opgeladen te raken door het uitsloven en beter en mooier te willen koken en op te dienen om zo een bepaalde positieve indruk bij mijn schoonouders achter te laten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met dit “koken om indruk te maken” personage via mijn schoonouders ook indruk te maken op mijn partner om te laten zien hoe goed ik in de keuken ben en het waard ben om als partner te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onwaardig te voelen als partner van mijn partner en dus moet opbieden met behulp van bepaalde personages om mijn positie waar te maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage nodig te hebben die indruk kan maken en waarin ik mij kan verliezen om zo niet te hoeven realiseren waarom ik ertegen op zie om met mijn schoonouders te dineren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij zelf onwaardig te voelen voor de familie waar mijn partner uitkomt, doordat het milieu waar ik uit kom minder vermogend is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als lid van mijn familie te vergelijken met de familie van mijn partner en geld de doorslag te laten zijn voor het waardig zijn of het onwaardig zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om indruk te willen maken door te koken op mijn schoonfamilie die ik hoger/beter acht op financieel gebied en zo mijn toekomst te verzekeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te balen dat ik niet mijn kookkunsten kan inzetten om indruk op mijn schoonouders te kunnen maken en zo mijn toekomst te verzekeren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonouders te beschuldigen van het mij niet gunstig in de makt kunnen zetten als de partner van hun zoon en zo een verkeken kans te hebben om een wit voetje te halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om woedend te zijn op mijn schoonouders dat zij mij een kans ontnemen om mijzelf  op het niveau van waardig terecht te laten komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een polariteit waarin ik mijzelf als minder zie dan mijn schoonouders en alles uit de kast zal trekken om te stijgen in aanzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijn schoonmoeder voor het aannemen van de uitnodiging en vervolgens niet te blijven eten en zodoende niet te doen wat zij zegt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reactief te zijn op het niet nakomen van een afspraak door mijn schoonmoeder en het als een afkeuring van mij als persoon te zien waarbij ik ervaar dat zij mij de kans ontneemt om te kunnen stijgen in aanzien en zo te kunnen overleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woede in enkele minuten van reactie tot fysieke manifestatie te laten komen waardoor ik nauwelijks instaat ben om iets te zeggen tegen mijn schoonmoeder en ik een energetische brok in mijn keel krijg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schreeuwen om aandacht en positief gezien te worden door mijn schoonouders om zo geaccepteerd te worden en te mogen intappen op hun financiële middelen en mij belazerd te voelen wanneer zij mij afkeuren als persoon doordat ik dingen persoonlijk neem en denk afgekeurd te worden, zonder dat ik weet of dit zo is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het veranderlijke gedrag van mijn schoonmoeder als gevaarlijk te bestempelen en niet van op aan te kunnen als het gaat om indruk te maken op mijn schoonouders en mij beter te willen voordoen dan ik geloof wie ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet trouw aan mijzelf als leven te zijn en alleen mij bezig te houden met survival terwijl ik in een situatie verkeer die geen survival behoeft en zodoende mijzelf bedrieg en dingen voorhoud om mijn eigenlijke agenda van survival verborgen te houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reactief te zijn als er geen gebruik van mijn kookkunsten wordt gemaakt en het als afwijzing te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het “indruk maken door koken” personage in het moment van afwijzing te zien als wie ik ben en waar ik voor sta, om mij zo te beperken tot het bestaan uit 1 facet en mij niet meer te kunnen identificeren met mijzelf als geheel en als geheel met alles wat leeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het “indruk maken door koken” personage de regie over mijn leven in handen te laten nemen en iet meer te handelen in het belang voor eenieder maar te handelen uit eigen belang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijnschoonmoeder als de motivator te zien achter het niet willen blijven eten met kerst en mij niet te realiseren hoe warrig/vergeetachtig mijn schoonmoeder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wraakgevoelens te hebben voor het feit dat ik met duur eten blijf zitten en mijn schoonmoeder geen verantwoordelijkheid toont en mij zo in mijn opinie financieel het schip in laat gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van blij te zijn dat mijn schoonouders niet blijven eten en daarnaast teleurgesteld te zijn hierover. Terwijl ik mij niet realiseer dat eten met elkaar in het moment, eten is en geen verborgen agenda kent nog emoties en gevoelens om mij anders te voelen dan ik werkelijk ben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het “koken om indruk te maken” personage niet meer te gebruiken, omdat het startpunt oneerlijkheid en eigen belang is en ik kan/mag zijn in het moment wie ik ben zonder personages om mij achter te verschuilen en mee te manipuleren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet reactief te zijn ten opzichte van mijn schoonmoeder en het altijd terug te brengen naar Zelf om zo geen dingen in het leven te roepen waar ik de consequenties niet van kan overzien.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij een dubbele afspraak opnieuw afspraken te maken over hoe om te gaan met de situatie om er een situatie van te maken die in het belang van een ieder is.

Dag 68 van 2555; het “ik ben teleurgesteld” personage

Dag 68 van 2555; het "ik ben teleurgesteld" personage  Al pratende van de week met J. ontdekte ik of bracht ik mijn fysieke wereld een punt dat ik wel wist dat het er zat maar waar ik nog niets mee wilde beginnen, omdat zoals ik tegen J. zei, ik er niet klaar voor ben. Waarop J. zei dat ik dus niet kon staan in dat punt als ik denk dat ik er niet klaar voor/aan toe ben. En ja dat is natuurlijk zo, maar wel een punt bovenop de berg met punten die er al liggen om aan te gaan. Soms word ik daar moedeloos van en soms zet ik mijn schouders eronder en begin ik, want zonder begin komt er ook geen eind aan.

 

Het punt waarover ik spreek is mijn verhouding/relatie met mijn schoonmoeder, die relatie is als een fysieke entiteit in mij gaan zitten. Zodra ik zijdelings met haar te maken heb reageer ik en reacties hebben is een mooie graadmeter om te zien dat ik absoluut niet sta op/in dit punt.

Jaren terug toen de verbittering in de relatie startte en ik niet meer diegene wilde zijn waarin ik mij geduwd voelde door mijn schoonouders, kon het zomaar zijn dat de gedachte aan hen mij al lieten hyperventileren. Na een uitgebreide mind construct op mijn schoonvader te hebben gedaan, begon ik te snappen wat de mechanismen waren tussen hem en mij die mij deden reageren en back chat ontwikkelen. Op mijn schoonmoeder heb ik nooit een mind construct gedaan, op 2 tijdslijnen in de mind construct van mijn schoonvader na. En eigenlijk zag ik toen al de teleurstelling die ik ervoer in relatie tot mijn schoonmoeder, maar realiseerde mij niet hoe diep dat zat en wat voor een eigen leven dat uiteindelijk is gaan leiden.

 

Als jonge vrouw die een partner kreeg en een schoonfamilie, probeerde ik mij aan en in te passen aan mijn schoonfamilie en realiseerde ik mij niet dat ik mijzelf weg cijferde en een geheel nieuw personage ontwikkelde voor mijn omgang met mijn schoonfamilie. Mijn schoonmoeder deed zich voor als vriendin en vraagbaak voor mij als jonge vrouw en ik was enthousiast dat ik het zo getroffen had met mijn schoonmoeder, en daar betrad ik een polariteit waarvan ik later de consequenties heb mogen ervaren. Elke keer wanneer ik haar raadpleegde en om hulp vroeg dan kreeg ik nul op het request. Wij raakten samen verwikkeld in de spiritualiteit/Reiki en ook daar voelde ik mij zwaar teleurgesteld en in de steek gelaten. Na een woelige periode met mijn schoonouders waarin ik en mijn partner besloten om ze een tijdje niet te zien of te spreken en de boel te laten bedaren/uit te zoeken, verweet mijn schoonmoeder mij van het hersenspoelen van haar zoon en werd ik vervolgens een jaar of 2 doodgezwegen, ik voelde mij totaal afgedankt en kon het niet opbrengen om toenadering te zoeken. Ik was bang voor mijzelf, ik zag dat ik niet kon staan en ik vreesde haar manipulatieve gedrag, dus sneed ik haar uit mijn leven. Zo opgeruimd, dacht ik. Maar ja zo makkelijk gaat zoiets niet, mijn fysieke realiteit blijft mijn fysieke realiteit ook als ik mijn ogen ervoor sluit.

 

Nu zit er een familiereünie aan te komen in September en ook mijn schoonmoeder zal daar zijn en ik ben eigenlijk mijzelf al aan het opfokken over hoe dat zal zijn en of ik kan staan in haar/hun aanwezigheid. Ik vrees de test om het zo maar te zeggen, om te zien of ik sta in mijn fysieke realiteit met hen, omdat ik denk/vrees dat ik niet zal staan, want ik heb het hele punt nog niet voldoende doorgewerkt. De komende tijd zal ik in mijn blogs mijn schoonmoeder onder de loep nemen en de personages die een rol spelen in onze relatie onderzoeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om af te tasten als jonge vrouw welke personage ik moet aannemen binnen mijn relatie met mijn schoonmoeder, om zo goed uit de bus te komen en mijn schoonfamilie en mijn partner gunstig gestemd te laten zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gevecht met mijn schoonmoeder goter te maken in mijn mind, waardoor ik het als steeds zwaarder ga ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om manipulatie mijn drijfveer te laten zijn om een nieuwe relatie tot stand te laten komen en mij niet te realiseren dat ik in oneerlijkheid niet kan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zeker plaatje van mijzelf neer te zetten ten opzichte van mijn schoonmoeder wat niet is wie ik ben en vervolgens mijn schoonmoeder te beschuldigen van naar gedrag op het moment dat ik mijn plaatje wilde wijzigen in een meer waarheidsgetrouw plaatje en haar illusie van mij aan diggelen gooide.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de teleurstelling in mijzelf voor het niet staan als wie ik ben en niet te staan in het belang van een ieder, maar alleen eigen belang hoog in het vaandel te houden, te projecteren op mijn schoonmoeder en teleurgesteld te zijn in de ondersteuning die ik niet van haar kreeg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om keer op keer toch weer te hopen op ondersteuning van mijn schoonmoeder, als een soort van erkenning van mijzelf, terwijl ik door ervaring wist dat zij die ondersteuning niet kon geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ondersteuning in een ander te zoeken als erkenning voor wie ik ben en zo mijn zelf-verantwoordelijkheid om mijzelf te ondersteunen en mijzelf als waardig te beschouwen uit handen te geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn ego getast te zijn als mijn schoonmoeder mij niet ondersteunde en het persoonlijk te nemen en als een aanval op mij als totaliteit te zien, zonder mij te realiseren dat dit punt van geen ondersteuning kunnen bieden als het erop aan komt een punt van mijn schoonmoeder is en niets met mij van doen heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om diep van binnen te weten dat het niet kunnen ondersteunen een punt van mijn schoonmoeder is, maar haar toch te blijven zien als meer en als verlosser van mijn issues/vragen en mijn plaatje van haar niet aan te passen aan mijn bevindingen in het fysieke.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek te reageren op mijn schoonmoeder, met verstarring en hyperventilatie, zodra ik teleurstelling bespeur en de angst heb om niet te kunnen staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om gemanipuleerd te worden door mijn schoonmoeder in zaken die ik niet wil omdat ik er niet voor kan staan in het belang voor een ieder. Terwijl ik mij niet realiseer dat ik niet gemanipuleerd kan worden door een ander tenzij ik besluit mij te laten manipuleren, dus moet ik staan en duidelijk voor ogen hebben wat in het belang van een ieder is en waar ik de grens moet trekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor mijn schoonmoeder en haar als zodanig te labelen terwijl ik bang ben voor mijzelf en mijn houding in en als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik mijn schoonmoeder heb teleurgesteld, terwijl ik vind dat ik mijzelf heb teleurgesteld maar die pijn fysiek/mentaal niet wil voelen en het zodoende op haar afschuif.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in competitie te gaan met mijn schoonmoeder om mijzelf zo meer te voelen en niet beroerd als de mindere en incompetente schoondochter die ik van mijzelf heb gemaakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al te reageren op mijn schoonmoeder alvorens zij iets heeft kunnen zeggen door al vooruit te lopen in mijn mind en te denken dat ik weet wie zij is in haar totaliteit door een facet over/van haar eruit te lichten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woorden die mijn schoonmoeder spreekt/schrijft persoonlijk te nemen en zodoende niet meer in het hier en nu te kunnen zijn en in plaats daarvan in mijn mind mijzelf terug te trekken en te reageren met angst en back chat als de enige manier om dit te overleven en mij niet te realiseren dat wanneer ik mij in het hier en nu plaats ik de volledige regie over mijn leven in mijn handen heb endoor zelf verantwoordelijkheid bepaal wat acceptabel is en wat niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn partner niet zonder familie komt en mij niet te realiseren dat mijn kinderen niet vrij van de download van mijn schoonfamilie zijn en ik hen dus niet kan bannen uit mijn bestaan. Het is de manier waarop, die ik mij moet meester maken om te snappen dat ik diegene ben die mijn beslissingen neemt en dat die beslissingen altijd okay zijn als ze gemaakt zijn in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan in het belang van een ieder en mij niet bij voorbaat al bang te maken met het feit dat ik niet kan staan in het bijzijn van mijn schoonmoeder. Ik zal mij realiseren dat er niets te verliezen valt, ik kan alleen verliezen als ik in oneerlijkheid denk/spreek/handel omdat ik dan mijn regie weggeef aan polariteit en competitie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de regels die ik stel in mijn relatie tot mijn schoonmoeder, die gemaakt zijn in het belang van een ieder, om die niet te vieren of over boord te gooien maar te staan voor leven en zelfoprechtheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat angst voor mijn schoonmoeder angst voor mijn eigen houding in en als het leven is en dat ik die relatie met mijzelf moet herstellen alvorens ik de relatie met mijn schoonmoeder kan herstellen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elke keer als ik reageer fysiek/in de mind om even te stoppen en diep adem te halen om te zien wat ik mijzelf en de ander als mijzelf aan doe en zo kostbare tijd verdoe omwille van oneerlijkheid en ongegronde angsten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik kan staan als en in mijzelf in het belang van een ieder en dat er niets is wat daar tussen kan komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de relatie met mijzelf te herstellen door zelf intimiteit/zelfwaarde en het werken aan mijzelf door middel van schrijven en te snappen hoe ik en de wereld om mij heen als mij in elkaar steekt.