Dag 212 van 2555; je hoeft niet zo te schreeuwen

equal money capitalismAl fietsend vandaag naar de winkel reed ik langs een auto waar een kleuter half uit de auto op de achterbank hing en een moeder met het portier in haar hand. De kleuter gaf aan binnen nog iets te willen pakken, terwijl haar moeder steeds harder ging schreeuwen dat er geen tijd was en haar dochter in de auto moest gaan zitten. Dit is een plaatje dat de meeste ouders niet vreemd is en zij die geen ouders zijn vaak genoeg getuigen van geweest zijn. Een kwaaie moeder en een kind dat niet van plan is mee te werken.

 

Dit zijn van die momenten waar een eigen agenda niet in een gezamenlijke activiteit past. De moeder is kwaad omdat zij geen tijd denkt te hebben en snel snel weg wil, terwijl haar kind aan haar hoofd zeurt en haar plan om snel weg te sjezen in het water gooit. Het kind wil graag iets mee nemen van thuis en snapt niet waar haar moeder zich zo over opwind en is niet voornemens haar idee los te laten omdat zij simpelweg haar moeders hysterie niet begrijpt.

 

Het grappige aan dit voorval is dat de moeder zoveel tijd verdoet aan het schreeuwen tegen het kind en het zich opwinden en in de toekomst projecteren, dat zij gemakkelijk het kind even iets had kunnen laten pakken. Zo hadden ze misschien nog op tijd geweest en had ieder zijn ding kunnen doen. Echter deze 2 mensen verkozen het pad van de emoties, gevoelens en angsten om in plaats van hun relatie te verstevigen, afscheiding te creëren.

 

Zelf heb ik nooit geschreeuwd tegen mijn kinderen, wel ken ik het gevoel van denken te laat te komen, met kinderen die niet meewerken in jou optiek omdat er eigenlijk voor niets meer tijd is. Te laat komen kan alleen maar wanneer je al te laat in de auto stapt. Ook heb ik gezien bij mijn kinderen dat wanneer je te weinig en te onduidelijk communiceert er onbegrip en onzekerheid bij het kind ontstaat, waardoor het eerder geneigd is om zich vast te bijten in wat het wil als een soort van valse houvast/stabiliteit. Als 2 ego’s tegen elkaar op te gaan bieden is geen gezonde band voor ouder en kind, als ouders of opvoeders blijven we het voorbeeld of we dat nu door hebben of niet. Waarom schreeuwen kinderen tegen andere kinderen en zijn ze ongeduldig, omdat zij dat thuis zien als voorbeeld.

 

Probleem:

 

Als ouder niet in het hier en nu te zijn in elke adem waardoor de communicatie er 1 is die gebaseerd is op toekomst projecties en doordrenkt van angst door mee te bewegen op de energie van emoties en gevoelens.

 

Oplossing:

 

Als ouder hier te zijn in elke adem en effectief te communiceren zodat je beiden hetzelfde startpunt hebt waarin nog ruimte is voor wensen van beide partijen zonder dat de 1 de ander de wil oplegt uit angst iets te moeten missen.

 

Beloning:

 

Een relatie opbouwen met je kind in gelijkheid en eenheid waardoor ego’s niet te hoeven botsen en je echt kunt genieten van elkaar.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest mijn leven af te draaien en alles snel snel wil afhandelen waar ik mijn kind op sleeptouw meeneem, maar mij niet echt verbind met mijn kind en niet in zijn/haar schoenen kan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te kunnen verbinden met mijn kind wanneer ik in haast als mijn geest leef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vergeten dat mijn kind niet mijn gedachten kan lezen en dus instructie nodig heeft om te snappen waarom ik het van A naar B wil verplaatsen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om haast toe te laten in mijn leven en mij niet te realiseren dat ik zo niet in het hier en nu ben en zo ook niet alle gevolgen kan overzien van mijn handelen binnen mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wat redelijk voor mij lijkt ook redelijk voor mijn kind is en mij niet te realiseren dat ik in de schoenen van mijn kind moet kunnen staan om de gevolgen van mijn beslissingen te kunnen overzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zij te laat te komen en gezichtsverlies te lijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik alleen te laat kom door overmacht of een ineffectieve planning en dat frustratie over deze planning niet op en ander als excuus afgewend kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind niet te gebruiken als excuus waarom ik te laat ben, maar te zien dat ik niet effectief ben geweest in planning en communicatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beslissingen voor mijn kind te nemen in angst en niet te snappen waarom mijn kind steigert en de oneerlijkheid in mij wel kan zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten verleiden om mijn macht over mijn kind te laten gelden om zo mijn niet altijd effectief tijdsplannen onder het tapijt te kunnen schuiven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om soms te denken dat ik macht over mijn kind nodig heb om mijn zin door te kunnen drijven en niet mijn kind in overweging te nemen bij het maken van beslissingen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ouders door blogs duidelijk te maken dat schreeuwen en je zin door drijven bij je kind een slecht voorbeeld is dat doet navolgen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om terug te kijken naar de opvoeding die ik mijn kinderen gaf om door zelfvergeving en correctie te leren van mijn verleden om zo anderen te kunnen ondersteunen die daar behoefte aan hebben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet als haast te leven met mijn kinderen en in het algemeen in mijn leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het hier en nu te blijven terwijl ik bouw aan mijn relatie met mijn kinderen.

 

Dag 103 van 2555; het uiten van emoties door geluid

Dag 103 van 2555; het uiten van emoties door geluid  Ik las een blog van een love&lighter over het uiten van emoties in geluid als een helend proces. Ik moet zeggen dat ik redelijk sceptisch de blog opende, maar tegelijkertijd zoiets had van, wat zou er niet kloppen aan het uiten van jezelf door geluid. Niets. Dat wil zeggen niets wanneer ik mijn zelfverantwoordelijkheid neem en snap, als eenheid en niet in separatie, wat die emoties zijn. Wanneer ik de emoties geen context kan geven en het patroon dat erachter zit niet waarneem, dan kan ik niet voorkomen dat hetzelfde nogmaals gebeurd.

In deze blog valt de vrouw hard op de grond en houdt zij zich groot tegenover haar kinderen. Ze slikt de pijn in en als ze thuis komt vraagt zij haar kinderen om haar even met rust te laten om bij te komen van de val. Waarop zij zich opsluit op haar slaapkamer en vervolgens zichzelf opsluit in haar walk-in-closet om haar emoties eruit te kunnen schreeuwen door woorden en geluid. Zij ervaart dan onmiddellijke verbetering in haar fysieke lijf en ontdekt dat er veel meer emoties meekomen in dit proces. Het is een soort van opluchting die de emotionele en fysieke pijn tegelijkertijd opklaart.

Mooi dacht ik nog, maar ergens klopt er iets niet. Deze vrouw heeft niet gesproken over het in kaart brengen van de losgekomen emoties door b.v. zelfvergeving. Dus in zekere zin snapt zij niet wat er ten grondslag ligt aan haar ervaren emoties, in de zin dat zij de mechanismen en patronen erachter kan zien. Waardoor zij afspraken met zichzelf kan maken en een verbintenis met zichzelf kan aangaan om te zien dat deze patronen  en mechanismen tot niets leiden dan consequenties en dat zij op die manier kan blijven schreeuwen maar alleen maar blijft rond cirkelen in dezelfde patronen tot het moment dat zij deze snapt. Er bestaat ook de mogelijkheid dat dit moment van snappen nooit gaat komen binnen haar fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor het eruit gooien van emoties door geluid, zoals schreeuwen of gillen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor de emoties die ik heb geaccepteerd en toegestaan in mij, om vervolgens schaamte als emotie aan het rijtje toe te voegen en mij te beletten om deze emoties handen en voeten te geven door geluid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van het geluid dat uit mij komt wanneer ik door huilen  lucht geef aan de emoties in mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om direct mijzelf te veroordelen en als zwak te zien wanneer ik huil en het geluid dat uit mij komt niet kan stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verast te zijn van het geluid dat uit mij komt in relatie tot emoties en in separatie zo snel mogelijk deze als misstap geziene ervaring weg te drukken als iets dat er nooit is geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sterk het gevoel te hebben dat ik niet mag huilen of emoties in geluid omzetten, omdat ik een grote meid moet zijn en die huilen/schreeuwen/gillen nu eenmaal niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloers te zijn op mensen die wel hun emoties om kunnen zetten in geluid en het dan als een tekortkoming in mijzelf te labelen dat ik het niet doe gebonden door opinies en angsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen voor het geluid dat uit mij zal komen als ik emoties de vrije loop laat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties te vrezen voor wat zij met mij kunnen doen en ze zodoende het liefst in detail blootleg door schrijven en gesproken woord voordat zij macht over mij krijgen en mij rare dingen laten doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat emoties mij de baas zijn en ik dus niet de regie over mijn eigen leven in handen heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties door woorden te uiten en dan te denken dat ik er ben en alles op zijn pootjes terecht komt, zonder zelfverantwoordelijkheid te nemen voor die emoties en zonder een verbintenis aan te gaan om herhaling te voorkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mij te uiten door geluid als vervelend te ervaren, iets dat ik niet onder controle kan hebben, zonder te zien dat controle niet hetgeen is dat ik nodig heb, maar zal moeten begrijpen wie ik ben en waarom ik zo geworden ben, om zo te zien dat ik 1 en gelijk ben aan mijn emoties als de schepper van deze emoties dus kan ik alleen maar zijn met deze emoties en ze gebruiken om te zien wie ik ben door  toestaan en acceptatie van mijn emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien dat ik het produkt ben van mijn geaccumuleerde emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen bij mijn emoties en mij ervan te separeren als, dat ben ik niet echt en te geloven dat ik in het echt de geromantiseerde versie van mijzelf door de mind ben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn emoties te uiten door geluid met de wetenschap dat ik weet wat deze emoties voor mij betekenen en weet/begrijp dat ik die emotie ben en dus kan ik mijzelf als de emotie veranderen in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te schamen voor mijzelf als mijn emoties/als geluid en simpel en alleen te zien wat er is en dat te veranderen dat niet in het belang van een ieder is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het geluid in mij niet langer te onderdrukken, omdat ik zie/snap/begrijp dat het geluid de stem van de emotie is en daardoor de stem van mij die communiceert met mij en mij helpt in mijn proces hier in mijn fysieke realiteit.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn emoties niet alleen te verwoorden en dan het proces te stoppen omdat ik wel snap wat erachter schuilt, maar daadwerkelijk een verbintenis met mijzelf aanga om mij zodoende niet langer om de tuin te leiden en te laten geloven in informatie/kennis zonder fysieke toepassing.