Dag 278 van 2555: woorden – dimensie – universeel

basisinkomengarantie

Waar ik in mijn vorige twee blogs de persoonlijke en interpersoonlijke kant van het woord dimensie heb aangepakt zal ik in deze blog dit doortrekken op universeel niveau. Waarbij ik eerst zal kijken hoe dit woord in onze wereld gebruikt wordt, door een aantal voorbeelden als leidraad te gebruiken.

 

We zeggen dat de evenaar één dimensie heeft. Hij is één-dimensionaal

 

De dimensie van een vectorruimte V is het aantal vectoren waaruit de basis van die vectorruimte is opgebouwd

 

Minister Asscher informeert de Tweede Kamer over de inzet van het kabinet inzake de versterking van de sociale dimensie van de EMU.

 

Adidas geeft window shopping nieuwe dimensie.

 

Angsten houden je nog gevangen in de derde dimensie van de Aarde.

 

In de vierde dimensie bevinden zich onze geboorte, dood en alles wat daar tussen zit.

 

Dat is de dimensie die ik hier uitleg – waarom of hoe het komt dat je soms het gevoel hebt dat wanneer je het punt dat je onder ogen moet zien probeert te veranderen, maar dat lukt je gewoonweg niet.

 

De bovenstaande tekst op de laatste zin na, heb ik nu al dagen open op mijn computer staan en ik kan er maar geen blog van maken. Het woord ‘dimensie’ bleef blur en vaag of als een polariteit door mijn hoofd spoken. Ik kwam er niet uit, ik wilde iets zinnigs schrijven, iets dat mij zou verder helpen, maar er was niets dan dat wat er eerder ook al was. En aangezien wij bij Desteni werken met wat ‘hier’ is, moest de ‘oplossing’ ook ‘hier’ zijn. En na een chat gisteravond zag ik het ineens, dimensie betekent ook alle lagen, alle kanten of alle aspecten, waarbij dat laatste woord aspect al  mijn voorkeur had. Ik zag alle dimensies van het woord ‘dimensie’ niet als een geheel, voor mij was het een strijd tussen al die betekenis dimensies waar uiteindelijk een winnaar uit moest komen, maar er is geen winnaar en ook geen verliezer. Dimensies helpen je dieper in een ‘probleem te kijken en alle stukken informatie bij elkaar te brengen zodat je de puzzel in het hier, het fysieke kan oplossen.

 

Hieronder een impressie van de chat met Sunette Spies:

 

De context waarbinnen we hier kijken is specifiek gericht op punten in de ‘geest die binnen ons dagelijks leven zich afspelen. Bijvoorbeeld: een probleem onder ogen komen in de ‘geest’ dat je met iemand hebt, waarbij je op deze persoon reageert, en wat je ook doet terwijl je het punt onder ogen ziet – je vindt geen oplossing/verandering hiervoor. In feite vindt het tegenovergestelde plaats en bemerk je dat je meer reageert, of er komen nieuwe punten bij of wanneer je het probeert te veranderen – worden er meer gevolgen gecreëerd in relatie tot die persoon.

Wij hebben de neiging om onze wereld door de ogen van de ‘geest’ te zien – bijvoorbeeld wanneer we kijken naar mensen/situaties in de wereld waarbij we het ergste verwachten/vooruit lopen op het ergste dat gebeuren kan waardoor er een angst gecreëerd wordt – dan kunnen we zeggen dat het hoofdpunt/probleem ‘het kijken naar dingen op een bepaalde manier’ is. Het voorgeprogrammeerde in de ‘geest’ is al automatisch ingesteld als het probleem – wat betekent dat de ‘geest’ fundamenteel het probleem is, dus zal de oplossing nooit in onze ‘geest’/ons zelf bestaan … het was zo nooit geprogrammeerd, het zijn altijd problemen, gevolgen en domino-effecten geweest – keer op keer opnieuw. Met andere woorden, ik kon het woord oplossing binnen elke menselijke ‘geest’ niet geprogrammeerd zien of überhaupt zien bestaan. Een andere dimensie kwam erbij, die erg interessant is – ik zag hoe we altijd met heel weinig informatie werken wanneer we naar problemen kijken, zo weinig dat we alleen een percentage van het probleem/een stukje van het probleem zien en zelfs dan creëren we nog meer problemen, omdat we niet omgaan met het probleem/punt als een geheel. Dan rijst de vraag: “hoe kunnen we dan het levende woord als oplossing integreren  binnen ons dagelijks leven/besluitvorming/het benaderen van mensen/het systeem wanneer zo’n woord in feite niet in ons en als ons bestaat?”. Wat zou het betekenen om een oplossing te creëren, oplossingen te vinden, om punten aan te sturen tot echte oplossingen? Dus moeten we de volgende punten/dimensies in ogenschouw nemen:

1. We creëren meer problemen, wanneer we alleen maar met weinig informatie werken – om het probleem als een geheel te zien moeten we er zeker van zijn dat we ‘alle informatie’ hebben.

2. We moeten ons realiseren dat we een inherente neiging hebben om problemen/gevolgen te willen creëren als oplossingen, dus wanneer we een oplossing hebben: dan moeten we de oplossing projecteren en zien hoe het zich ontvouwt – zien of de oplossing valide is als echte verandering of alleen maar meer gevolgen creëert.

Ik ben er zeker van dat velen bijvoorbeeld een probleem in de ‘geest’ hebben, waar zij nog geen oplossing voor hebben – dus een werkelijk punt van verandering/het laten gaan/een transformatie. Wat je dan moet overwegen is: 1. heb je het probleem voldoende onderzocht en 2. heb je na het het schrijven/zien van de verbintenissen/veranderprocessen getest of de verbintenissen/veranderprocessen effectief genoeg waren om echte veranderingen/oplossingen te zijn? Wat betekent dat we moeten nagaan waarom/hoe we geen definitieve oplossingen/veranderingen vinden/vaststellen/definitieve oplossingen/veranderingen leven, voor de problemen in onze ‘geest’, die veroorzaakt worden door deze twee dimensies die wij in relatie tot problemen hebben – het werken met te weinig informatie en de inherente neiging om constant te willen bestaan als het probleem – zelfs in onze eigen ‘geest’.

We hebben gekeken naar het vaststellen van oplossingen door het probleem te zien, en niet nog meer problemen te creëren, door alle informatie in beschouwing te nemen, er niet op te reageren, maar het op een praktische manier in te schatten – daardoor heb je de mogelijkheid om jezelf aan te sturen/bewegen/veranderen als het probleem dat je onder ogen ziet. Dus het zal een proces van verandering worden – waar jij actief maar met geduld de problemen onderzoekt – je referentiepunt om te zien of je het probleem effectief hebt onderzocht zal zich vertalen in hoe de oplossing/verandering zich ontpopt. Wanneer alle dimensies/informatie over het probleem niet in het hier gebracht zijn – dan zal de oplossing/verandering niet valide zijn, dus doe je het opnieuw en bekijk je wat je over het hoofd hebt gezien of niet in overweging hebt genomen.

 

 

Doordat we niet alle dimensies in ogenschouw nemen komen we niet tot oplossingen, waarbij het komen tot oplossingen of het woord ‘oplossing’ als levend woord niet eens aanwezig is in ons als mensheid. Dat is een heel treurig gegeven, dat wij in plaats van oplossingen meer gevolgen en daardoor problemen creëren. Toch klinkt dit niet als een ver van mijn bed show, want hoe vaak hebben wij niet een oplossing bedacht waarbij we later konden zien dat we de helft aan informatie nog niet eens gebruikt hadden.

Kijk eens in de wereld, de op handen zijnde oorlog met Syrië en de argumentatie/dimensies die worden gebruikt om tot een besluit/oplossing/verandering te komen zijn niet valide en manipuleren en verslechteren de status quo van de wereld alleen maar.

Kijk eens naar het probleem met Fukushima, daar wordt ook alleen maar gewerkt met beperkte informatie/dimensies, waardoor inmiddels het radioactieve probleem tot een universele milieucrisis leidt.

Op universeel niveau kunnen we ook zien dat er met opzet te weinig informatie/dimensies worden gebruikt om zo het eigen belang van groeperingen/landen te kunnen bedienen. En wij het volk zijn zo gewent aan problemen als zijnde de oplossing dat we ons nog eens lekker omdraaien in ons bedje. Want zolang onze portemonnaie niet wordt gerold hoeven wij ook geen moord en brand te roepen.

Kun je het je voorstellen dat premier Rutte met zijn ambtenaren om tafel gaat zitten en de tafel niet verlaat totdat alle informatie/dimensies voor een bepaald probleem op tafel liggen, zodat er een afgewogen beslissing genomen kan worden dat in het belang van een ieder is. Natuurlijk niet, het woord ‘oplossing’ is niet in de sikkepit van Rutte geprogrammeerd, net zoals dat bij U en mij niet is geprogrammeerd. Wij rollen onszelf liever om in de problemen, zoiets van hoe meer problemen hoe meer vreugd, en denken dan vervolgens dat verandering niet mogelijk is. Rutte roept het Obama na dat er verandering /oplossingen moeten komen, maar dat kunnen wij met z’n allen niet aan, onze comfort zone is die van problemen en problemen creëren als oplossingen. Zeg maar eens het woord ‘oplossing’ hard op en kijk dan in zelfeerlijkheid wat de ‘geest’ produceert aan beelden/ideeën/opinies, dat is het fysieke bewijs voor het feit dat ‘oplossingen’ niet bestaan als levend woord in en als ons.

Dus dimensies zijn uiterst belangrijk en kunnen ons helpen te beseffen dat wij behoorlijk ver van huis zijn als we niet komen met daadwerkelijk oplossingen die valide zijn en echte verandering teweeg brengen. Dimensies zorgen ervoor dat een probleem als een geheel van losse aspecten gezien kan worden en zo in het belang van een ieder opgelost kunnen worden.

 

In mijn volgende blog zal ik zelfvergevingen schrijven, correctieve zinnen en verbintenissen.

Advertenties

Dag 268 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergevingen op het reactieaspect

basisinkomengarantieIn deze blog zal ik het reactieaspect onder de loep nemen en zelfvergevingen hierop doen,ten aanzien van het mogelijk nemen van antidepressiva als pijnbestrijding door mijn dochter.

 

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf boos te voelen ten opzichte van de medische wereld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet begrepen te voelen en gezien te worden als een ouder met een melkkoe die zo snel als mogelijk het farmaceutische traject in getrokken moet worden om een levenslange klant te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de huisarts dat hij niet verder kan/wil nadenken wanneer hij antidepressiva aan een 16-jarige aanbiedt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenlijk boos op mijzelf te zijn dat ik niet instaat ben een huisarts te vinden die niet alleen maar in farmaceutische middelen denkt maar ook net even ‘out off the box’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om excuses te bedenken voor mijn nieuwe huisarts waar ik zo blij mee ben, waarom hij bedenkt om mijn dochter antidepressiva voor te schrijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwaan te ervaren naar mijn huisarts toe, maar dit recht praat naar mijzelf toe met zijn kundige manier van het komen tot diagnoses.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de medische wereld te beschuldigen van klanten binding op jonge leeftijd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de rest van mijn bestaan het niet vreemd te vinden dat er aan vroege klantenbinding wordt gedaan, maar nu het klaarblijkelijk dicht bij komt en fysiek gevoelig ligt zie ik dit ‘kwaad’ klaarblijkelijk duidelijker.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf verdrietig te voelen over het feit dat het zo slecht met mijn dochter gaat dat mijn huisarts vindt dat antidepressiva haar vrolijker zullen maken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij tijdelijk door gevoelens van verdriet mee te laten sleuren en zo niet meer duidelijk voor ogen te hebben wat belangrijk is.

 

Wordt vervolgd

Dag 258 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – binden

basisinkomengarantieIn de voorgaande blog ben ik begonnen met de angstaspecten/dimensies, maar ik kwam er gaandeweg achter dat ik het eerst nodig heb om meer uit te schrijven en meer helderheid te krijgen alvorens over te gaan tot zelfvergeving en daarop volgend verbintenissen aan te gaan met mijzelf.

 

Er opende zich namelijk iets in relatie tot de verzuring van mijn relatie met het systeem na een chat over Nederlandse vertalingen gisteren. Ik droeg het woorden binden aan, waarop de anderen dat als een woord met een negatieve connotatie ervoeren. In dat moment in die context was binden voor mij gelijk aan cohesie, de onderlinge samenhang. Zoals je een boek bindt en alle delen bij elkaar brengt om uiteindelijk te verlijmen tot een geheel genaamd: boek. De anderen zagen het in dat moment als een limitatie en het gebonden zijn aan.

 

Vandaag was ik met mijn dochter op school en tijdens een gesprek hoorde ik het woord gebonden uit mijn mond komen en zag ik de polariteit van dit woord zich manifesteren door de klank die ik had uitgestoten. Ik werd er bij bepaald en lichtjes ontroerd diep van binnen. Het gesprek ging over het eventueel aanvragen van hulp via een team waar wij al zijn aangemeld en ik was het zat om gedwongen te worden in allerlei beslissingen die ik volgens anderen moet nemen en die ik dan vervolgens neem uit angst voor represailles van het systeem, maar die mij altijd duur komen te staan. Dus ik zei: ik meld mij niet meer aan bij stichtingen, organen of teams die niets daadwerkelijk doen, maar die mij de vrijheid ontnemen om te handelen zoals een ouder dat betaamt in het beste belang van het kind. Ik voel mij dus gebonden door al deze zogeheten goed bedoelde lange vingers van het systeem in de vorm van helpende organisaties die één ding voor ogen hebben, n.l. de jongere weer naar school krijgen.

 

Ik ben dus daadwerkelijk bang dat het systeem mijn mensenrecht als ouder zal ondermijnen, want in de mensenrechten in artikel 26 punt 3 staat: “Aan de ouders komt in de eerste plaats het recht toe om de soort van opvoeding en onderwijs te kiezen, welke aan hun kinderen zal worden gegeven.” Maar men doet mij geloven dat ik als ouder gewoon de leerplichtwet heb op te volgen en mijn kind, of het nu echt instaat is of niet, naar een school moet sturen waar zij buitenshuis onderwijs geniet.

 

Ik zie het systeem als iets buiten mijzelf dat als een zwarte schaduw over mij hangt en dingen van mij verlangt die niet reëel zijn en enkel en alleen in het belang van het systeem zelf is. Dus ja ik separeer/distantieer mijzelf van zo een systeem, waar maatwerk best mogelijk is maar waar starheid hoogtij viert.

 

Er zou dus hulp moeten komen voor de momenten dat mijn dochter veelvuldig achter elkaar ziek thuis is, de school kan dat niet echt oppakken want die is afhankelijk van de welwillendheid van zijn leraren. Dus iemand moet dat gaan doen, maar veelal zijn de mensen die inspringen mensen die zaken met school regelen en met school praten etc., dat is niet wat er nodig is. Wat nodig is, is de continuatie van het onderwijs, of mijn dochter nu op school is of thuis, wanneer zij instaat is om iets te doen.

 

Ik voel mij gebonden, ik zie best mogelijkheden en oplossingen, maar die zijn niet in het belang van het systeem en dus bluft het systeem dwars over mijn mensenrechten heen en vindt het systeem dat ik maar in de pas moet lopen. Jee wat heb ik een hekel aan gebonden zijn, aan handen en voeten gebonden, in een keurslijf van regels gedrukt, gevangen in het kooitje dat systeem heet. Het kooitje wat met mijn eigen zweet, bloed en tranen tot stand kwam door het systeem te accepteren zoals het is en toe te staan mij van mijn vrijheid te beroven. En dat is nu de vinger op de zere plek, mijn vrijheid wordt aan de haaien gevoerd, dat is het gevoel wat mij bekruipt doordat ik denk dat ik de touwtjes niet in handen heb en niet mijn eigen beslissingen mag maken zonder nadelige gevolgen. Dit gevoel stamt al uit mijn kindertijd, een tijd dat men het had over het breken van de wil van het kind, zodat je allemaal makke lammetjes kon worden. En ja mijn wil is gebroken op 3 jarige leeftijd, waar het niet alleen maar ging om het gevoel dat ik van mijn vrijheid werd berooft, maar ook van het vertrouwen dat ik had in mijn ouders en het vertrouwen dat ik had in mijzelf. Het systeem is dus verworden tot deze donkere schaduw die alles kan doen zodra het je wil gebroken heeft. Nu als volwassene heb ik de behoefte om terug te vechten en mijn mensenrechten direct weer terug te nemen, iets dat ik als kind al had willen doen maar de angst leek zo reëel, zodat ik mij jarenlang koest heb gehouden. Maar uiteindelijk is het  een gevecht tegen hersenschimmen, de donkere schaduw.

 

Ik mag opkomen voor de rechten van mijn kind en mijzelf, zolang ik weet dat mijn startpunt maar geen angst is of een denkbeeldige ‘ik en zij’ verhouding waardoor ik mij distantieer van alles dat het systeem voor staat. Ik laat dit alles even bezinken tot de volgende blog en zal uiteindelijk mijn zelfvergevingen uitschrijven gevolgd door verbintenissen met mijzelf die ik zal doorlopen in mijn fysieke werkelijkheid zodra ik in een dergelijke situatie verkeer. In mijn volgende blog zal ik het woord gebonden nog verder uitdiepen om zo nog duidelijker te zien waar ik mij van los moet maken.

 

Dag 173 van 2555; het ‘blijf zitten waar je zit’ personage

equal money capitalismGisteren ontdekte ik tijdens het schrijven van mijn blog een personage dat met het geen verandering willen aanvaarden te maken heeft, omdat ik er wat meer tijd in wilde steken om dit personage te ontrafelen besloot ik dat op een ander moment aan te pakken. Nu is het zover, ik ga met de billen bloot, want zo voelt dat met dit personage. Het is eigelijk een oud personage, maar de restverschijnselen zitten nog steeds in mij, onaangeroerd.

 

Als voorbeeld voor dit personage neem ik het voorbeeld van mijzelf op een verjaardag. Er staan stoelen in een kring en ik kies een stoel uit bij binnenkomst en ik verlaat de stoel alleen voor het gaan naar het toilet of het naar huis gaan.

 

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen om van mijn plek weg te gaan waar ik zit in een gezelschap en mij niet te realiseren dat ik angst ervaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te wachten tot anderen van plek wisselen, zodat ik niet hoef te wisselen van plek en toch met anderen kan praten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst om te bewegen in het gezelschap als punt van manipulatie te nemen en zo de anderen te dwingen naast mij te komen zitten om zo met mij te kunnen praten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij door de angst als meer te voelen en de anderen als een soort van onderdanen naar mij toe laat komen en zo door angst ongelijkheid en oneerlijkheid te creëren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst mij te laten dirigeren en te kiezen voor geen verandering, ondanks dat ik zie dat het mij beperkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de beperking en angst voor de geest te laten werken en in een soort van geaccepteerde bubbel aan de verjaardag deel te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf niet tot verandering kan aanzetten door tussenkomst van angst dan stop ik en haal ik adem. k realiseer mij dan dat ik de angst genereer om niet te hoeven veranderen en ik allang weet waar dit mij brengt. Dus ik stop en haal diep adem realiseer mij dat ik niet kan veranderen door deze angst.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst niet mijn motivatie voor het niet veranderen te laten zijn en door dit rookgordijn heen te kijken om zo mijzelf aan te sporen om vooruit te gaan en te veranderen in het belang van een ieder.

 

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de verjaardag als saai te labelen en te verlangen om weer thuis te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest weg te zinken omdat de definitie van een verjaardag saai is en ik geen deel hoef en wil te zijn aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beelden van thuis of activiteiten van thuis voor mijn geest te halen en zo te verlangen naar thuis.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om het einde van de verjaardag te visualiseren en al te bedenken wat ik als excuus kan gebruiken om bijtijds weg te kunnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om af te wachten totdat anderen met mij komen praten en in mijn geest al te hopen dat die en die naast mij komen zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het niet eens in mij opkomt om van stoel te veranderen en mijn veilige plek te verlaten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn stoel niet te willen verlaten en mij niet afvraag waarom ik dat niet wil.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie wegdwalen in mijn geest om zo niet aanwezig te zijn in mijn fysieke realiteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het wegdwalen een reactie is op het niet aankunnen van mijn fysieke realiteit waarin verandering van mij gevraagd wordt. Ik stop met wegdwalen en haal diep adem om mij zo terug te halen in het hier en nu en te participeren in het hier en nu.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen met denken over een later moment terwijl ik mij onttrek aan het hier en nu.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn realiteit de fysieke realiteit te laten zijn en niet uit oneerlijkheid weg te kruipen in mijn geest omdat ik niet wil veranderen en achterdeurtjes wil creëren en blijven behouden.

 

Back-chatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn wanneer diegenen die ik graag had gesproken niet naast mij zijn komen te zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om degene met wie ik had willen praten te verwijten dat zij niet naast mij zijn komen te zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om diegenen die niet met mij zijn komen praten de schuld te geven van een rotgevoel en het mij geven van een gevoel van afwijzing.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat de anderen naar mij toe moeten komen alsof de wereld om mij heen draait waarin ik de koningin ben en al de anderen mijn onderdanen die mij een goed gevoel moeten bezorgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet prettig te vinden om in een kring met elkaar te zitten waar ik geen echte vorm van veiligheid ervaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de anderen als een bedreiging te zien en mij afhankelijk van hen te voelen om een gesprek te kunnen hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf rot te voelen om afhankelijk te zijn van de anderen voor een gesprek.

 

Wanneer en als ik mijzelf anderen zie verwijten wat mijzelf verweten kan worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de aandacht van mijzelf wil afleiden om zo niet te hoeven veranderen, wat alleen maar consequenties geeft die doorlopen moet worden. Dus ik stop en haal diep adem en verwijt anderen als mijzelf niet meer.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd eerst naar mijzelf te kijken naar waar ik reacties heb en niet stabiel ben alvorens ik mij met het proces van anderen bemoei.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet hebben van achterdeurtjes als onveilig te zien en niet meer dat te kunnen doen wat alleen mijzelf iets oplevert.

 

 

Verbeeldingdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn geest te zien rondgaan door de ruimte en met iedereen een praatje te maken, maar dit niet als realiteit te zien, maar eerder als iets angstigs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest mijzelf te zien als vrij en zonder angst voor verandering, maar dit niet in mijn handelen terug te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest verandering overbodig te maken door de rol van koningin en manipulator aan te nemen om zo enigszins dat te krijgen wat ik wens.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie fantaseren over hoe ik in mijn fysieke realiteit zou moeten handelen of zijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat fantaseren een goed gevoel oplevert maar niets substantieels teweeg brengt in mijn fysieke realiteit en dus van geen waarde is voor mij of een ander als mij. Dus ik stop en haal adem en ruil mijn fantasie in voor het leven hier en nu in het fysieke.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te veranderen omdat verandering gelijk is aan de adem die keer op keer elkaar opvolgen en zo langzaam verandering te weeg brengt in het belang van een ieder zonder daarbij emoties en angst te beleven als remmende factor op het een en gelijk zijn in het moment.

 

 

Gevoelsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onmachtig te voelen om verandering van plek te laten plaatsvinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij teleurgesteld te voelen in mijzelf maar dit af te schuiven op de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerzin te voelen ten opzichte van de verandering van plek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weg te willen en het niet meer denk aan te kunnen de beperkingen waar ik mijzelf in  vast zet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verloren te voelen bij de gedachte om mijn veilige plek/stoel te moeten verlaten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tweestrijd in mij te voelen, aan de enen kant verandering willen en tegelijkertijd een zware deken over mij heen te voelen die het mij onmogelijk maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als een slachtoffer van de situatie te voelen waar alle anderen tegen mij zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor mijn koningin positie.

 

Wanneer en als ik zie dat verandering gevoelens bij mij teweeg brengen die mij beperken en gevangen houden in het verleden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat gevoelens helpen om mij in de geest bezig te houden, zodat er geen ruimte voor verandering in het fysieke is. Dus ik stop en haal adem om verandering  in het belang van een ieder ruim baan te geven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze gevoelens te benutten om te zien/realiseren/begrijpen waar de oneerlijkheid in mij is en zo het terug te nemen naar mijzelf en mij te kunnen veranderen.

 

 

Fysiekedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wel te willen veranderen van stoel, maar te maken heb met een zwaar lijf dat ik niet vooruit krijg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om misselijkheid te voelen bij het idee aan verandering van plek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het warm te hebben, omdat ik weet dat ik oneerlijk ben ik het warm krijg van de schaamte voor mijn gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn darmen lawaai te horen maken en mijn spijsvertering van de rel gaat door de zenuwen die gepaard gaan met het niet willen veranderen van plek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem in te houden van tijd tot tijd om fysiek te kunnen ontsnappen in de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf fysiek zie reageren op verandering dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik door weerstanden heen moet gaan om door te gaan en verandering te laten plaatsvinden. Ik stop en haal adem en zie/realiseer/begrijp dat mijn geest deze barricades opwerpt om mij gevangen te houden in een statische vegeterende staat die geen verandering toestaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nog voordat mijn weerstand voor verandering fysiek wordt het te zien en te corrigeren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet om de tuin te laten leiden door fysieke ongemakken en die te labelen als wat is er mis, maar te zien dat dit fysiek geworden weerstanden zijn die ik zal moeten opruimen om ruimte te maken voor verandering.

 

 

Concequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering gelijk te stellen aan onveiligheid door gebeurtenissen in mijn kinderjaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf bedreigd te voelen door mijn eigen gecreëerde situatie van het gelijk stelen van verandering aan onveiligheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beperken en mijzelf in mijn eigen verleden gevangen te houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering als de vijand te zien, terwijl ik door participatie in de geest mijn eigen vijand vormde en mijzelf dit allemaal aan doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering als het verliezen van mijzelf te zien en het statisch blijven zitten als een overlevingsmechanisme in de arm neem, terwijl k mij niet realiseerde hoedanig ik mijzelf hiermee beperkte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te verwijten dat zij niet met mij willen praten, terwijl ikzelf geen enkele aanstalten doe om met hen te praten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn houding gereflecteerd in het gedrag van de anderen te zien en op te pakken als een afwijzing van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering niet met mijzelf te laten beginnen maar te wachten op anderen om de eerste stap te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer consequenties te creëren door mijzelf niet tot bewegen aan te kunnen zetten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie beperken om mijzelf vast te houden in een vegeterende statische staat waarbij ik anderen aanwijs als zijnde de schuldige dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik alleen maar consequenties genereer en een drempel opwerp om nog te kunnen veranderen. Ik stop en haal adem en zie/begrijp/realiseer mij dat mijzelf beperken, mijzelf in te perken, een overleveningsmechanisme van de geest is om niet te stoppen te bestaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet in te perken en verandering te laten stromen als de adem, adem voor adem totdat het gedaan is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de eerste stap te zetten naar verandering aangezien een ander dat niet voor mij kan doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer af te wijzen als de ander, maar mijzelf te accepteren in de verandering die ik onderga om te komen tot eenheid en gelijkheid.

Dag 135 van 2555; mijn dochter kocht 200 weerstanden

Dag 135 van 2555; mijn dochter kocht 200 weerstanden  Weerstand is een woord dat wanneer je het sec bekijkt uit 2 woorden bestaat weer en stand, weer zou je kunnen definieerden als wederkeren/terugkeren en stand, de stand van zaken over iets of wat onze stand/houding is die ons staand houdt binnen de weerstand. Wat resulteert in een definitie die zoiets zou kunnen zijn als een wederkerende houding die stand houdt. Nu hoeft dit niet perse negatief geladen te zijn, maar ik kan mij niet heugen dat ik het woord ooit in de positieve zin gebruikt heb gezien. Met frisse weerstand begon hij aan de opdracht die zijn baas hem had opgedragen of zij had lekkere weerstand bij het eten van een zoute haring.

 

Het woordenboek zegt over weerstand:

 

-wederstand,tegenstand,verzet; het zich niet laten verplaatsen, doorboren enz.

-elke kracht (of lichaam) waardoor een andere kracht wordt tegengewerkt, opgeheven

-(elektrisch) toestel om het teveel aan elektrische energie in een stroomkring in warmte om te zetten en zo de spanning of stroomsterkte te verlagen

 

Weerstand is iets dat wij ervaren wanneer wij tegen iets opzien om te doen of om aan te gaan. Vaak halen wij allerlei denkbeelden voor de geest die als bewijsmateriaal dient waarom we beter iets niet kunnen doen. Een excuus om iets in onze fysieke wereld niet aan te hoeven gaan gebaseerd op gefabriceerde feiten door onze geest die bedacht zijn om dit specifieke doel te heiligen. Vaak voelen we deze weerstand als een daadwerkelijke barrière die ons fysieke klachten als hartkloppingen, buikpijn, hoofdpijn etc. opleveren. Ons niet realiserend dat wij onszelf voor de gek houden en om de tuin leiden.

 

Een voorbeeld hiervan is het schrijven van een dagelijkse blog. Ik heb dagen dat ik denk dat ik het niet kan opbrengen om mijn blog te schrijven. Meestal gebeurd dit wanneer het schrijven ’s avonds moet gebeuren terwijl er nog meer taken pop mij wachten die ook allemaal moeten worden gedaan. Voor op de avond begin ik dan al aan mijzelf te vertellen in mijn geest wat ik allemaal nog moet doen. Hoe vaker ik de lijst opsom hoe meer het lijkt te voelen en gevoelens van zwaarheid en onhaalbaarheid beginnen op te borrelen. Dit is vaak niet doorslaggevend genoeg om de brui aan mij schrijf afspraak met mijzelf niet na te komen. Dan komt het grovere geschut. Dingen als: wat heb ik te melden? alleen goede blogs kunnen geschreven worden, niemand zit te wachten op jou blogs, waar zou ik het voor doen niemand leest het en ga zo maar door. Allemaal insinuaties die mij van mijn stuk moeten krijgen en het bijltje erbij neer doen leggen. Als dit nog niet genoeg is dan zit ik meestal al achter mijn computer en ineens gaat er een soort van angst door mij heen wat een gevoel oplevert van, maar ik heb geen onderwerp om over te schrijven en mijn geest ziet er dan als 1 lege ruimte uit van binnen. Dit is vaak de genadeslag waarbij ik lamgeslagen niets nuttigs ga doen en mij verwonder over de kracht van de weerstand die ik ervaar. Allemaal zelf geënsceneerd en ervaren als een toneelvoorstelling waar ik naar kijk als toeschouwer. En omdat de weerstand wederkerend is wordt dit een patroon dat zich keer op keer weer aandient die alleen maar gekeerd kan worden wanneer ik de houding verander die ik aanneem in dit geheel. De zelfvergevingszinnen hieronder geven meer inzicht in wat er achter de schermen zich afspeelt ten tijde van het spetterende spektakel dat weerstand heet.

 

Zoals ik weerstanden in allerlei smaken ken zo kent mijn dochter die natuurlijk ook, weerstand tegen school, weerstand  tegen dingen doen die de vrijheid beperken, weerstand tegen schrijven. Zo had zij zich voorgenomen om met de gratis Dip-Lite schrijfcursus te beginnen, maar er was elke keer iets dat maakte dat zij dat niet deed. Mijn partner wreef haar al even fijntjes onder de neus dat waarschijnlijk haar weerstanden weer opspeelden en zei toen vermakelijk, je hebt 200 weerstanden gekocht om sieraden mee te maken, maar zijn het niet gewoon 200 weerstanden om te gebruiken voor alle dingen waar je geen zin in hebt? Dat klonk wel grappig weerstanden kopen. Maar eigenlijk verkopen we die weerstanden aan onszelf, om keer op keer weer smoesjes te hebben waarom we dingen niet doen, terwijl we best weten dat we om de hete brij heen draaien. Het verkopen van een weerstand aan onszelf is als een vrijkaart/joker verkopen aan jezelf voor als het even moeilijk wordt.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat weerstanden in mij, van mij zijn, gelijk aan het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstanden zomaar te laten opkomen als excuses en zo de origine achter de weerstanden te verhullen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever mee te gaan in de weerstanden dan te onderzoeken waarom ik de weerstanden accepteer en toesta in mijn realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de weerstanden bestaansrecht te geven door ze fysiek te maken als hartkloppingen, buikpijn, hoofdpijn etc.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn weerstanden een eerste beveiliging zijn om niet met mijzelf geconfronteerd te worden en mij zodoende bezig te houden met mijn geestesrealiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn weerstanden verbergen hoe ik echt in het leven sta ten dienste van mijn geest en zo doende wars ben van verandering op dit punt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering binnen mijn weerstanden te zien als een bedreiging wanneer ik 1 en gelijk aan de geest ben/sta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onzekerheden zelfs niet met mijzelf te delen en in plaats daarvan weerstanden opbouw om niet te hoeven zien waar die onzekerheden vandaan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven staan en verandering te omarmen uit angst dat ik het niet waardig ben om te staan als het leven en zo mijzelf binnen het punt van dagelijks bloggen te saboteren om die zelftwijfel en onwaardigheid niet te hoeven ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelftwijfel en onwaardigheid te zien als iets negatiefs en niet iets dat veranderd kan worden door te gaan staan als 1 en gelijk aan het leven.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om weerstanden als van de geest en niet fysiek echt te zien, waardoor ht geen waarde/zin heeft om mee te gaan op de illusies van de weerstanden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door de weerstanden heen te drukken en mijzelf niet te laten verleiden door zelfsabotage.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat het meer energie kost om mee te gaan met /in de weerstanden dan simpl te zien wat hier is en wie ik ben hier in dit moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelftwijfel te kunnen zien als een patroon dat moet verhullen dat ik iets niet zo goed zal kunnen als ik hoop en zodoende als slecht of minderwaardig op dat punt ervaren wordt door mijzelf kijkend door de ogen van de ander.