Dag 354 van 2555: ik wil niet kiezen, ik wil doen wat ik wil

DIP Lite cursusVandaag ging ik opnieuw in een patroon wat ik bewust meemaak, maar waar ik mijzelf niet echt stop. Op dit moment stop ik het wel, in die zin dat ik het nu maar laat gebeuren wat ik eigenlijk in eerste instantie niet wilde laten gebeuren en dus vol in reactie doorga. Waar het hier om gaat is het volgende, ik plan mijn dagen behoorlijk vol als zzp-er en alles loopt op rolletjes zolang ik mijn schema/agenda kan volgen. In de zomerperiode heb ik wel mensen over de vloer die frequenter langskomen dan anders, gevraagd of ongevraagd, zij nemen tijd in beslag die ik eigenlijk niet heb wanneer ik vasthoud aan mijn schema. Daar komt nog eens bij dat ik kantoor aan huis heb en men al snel niet het gevoel heeft dat zij eigenlijk een werkplek betreden waar ik luttele seconden voordat de bel ging nog zat te werken. Ik kan natuurlijk zeggen ik heb hier geen tijd voor, dus ik wijs de mensen de deur, maar ik vind het tegelijkertijd ook fijn of gezellig wanneer mensen langskomen. Ik houd van dat sociale aspect, het communiceren met anderen. Toch zie ik dat ik niet honderd procent hier kan zijn in het moment met de ander, omdat mijn agenda zich aan mij presenteert in mijn hoofd en er een klokje als een wilde doortikt. Wat resulteert in nog langer doorwerken dan normaal.

Toen ik mijn dilemma besprak met mijn tiener zoon zei hij, ja dan kan je nooit meer mensen op bezoek krijgen want jij hebt altijd wel wat te doen. En dat is ook zo, ik zou nooit meer iemand privé treffen wanneer ik alleen voorrang aan mijn schema geef. Wat ik nu dus doe, is het soepeler plannen van mijn agenda in die periode dat ik frequenter gasten over de vloer heb of naar mensen toe ga op privé basis. Wat er dan vervolgens om de hoek komt kijken is het schuldgevoel dat als een polariteit schuldgevoelens naar mijn taken en naar de bezoekers toe oproept. Het ziet er naar uit dat ik hiermee zal moeten experimenteren om te zien hoe dit scenario wel werkt zonder emotionele reacties en polariteiten eraan te koppelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo in mijn werk op te gaan dat ik het vervelend vind als ik in mijn ritme gestoord word van werk en taken uitvoeren en afwerken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van dat willen doen wat ik wil, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op die manier alle interruptie van buitenaf als vervelend ervaar. Ik stop het doen van wat ik wil in het moment, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verder te kunnen kijken dan wat ik wil in het moment en een onderbreking van werk een echte onderbreking te laten zijn, zonder eigenlijk in mijn geest nog aan het werk te zijn en dus een ontmoeting met anderen al start met gevoelens van ‘ik word gestoord in mijn ding’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn binnenwereld als fijn te ervaren als ik geconcentreerd aan het werk ben en alle onverwachte zaken van buitenaf als vervelend te ervaren die mijn prettig zijn/verblijven in mijn geest verstoren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van liever met mijzelf te zijn wanneer ik geconcentreerd werk, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ook interactie met anderen kan hebben en even kan stoppen met werk. Ik stop met het koppelen van geconcentreerd werken aan het verblijven in de geest, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gefocust te werken maar niet de realiteit uit het oog te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefocust werken te verwarren met opgaan in de geest en niet gestoord willen worden door uit de geest gehaald te worden en dit als bruut te ervaren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van gefocust werken te verwarren met het verblijven in de geest, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst voor mijzelf helder moet krijgen wat gefocust werken is. Ik stop het gebruik van een incorrecte definitie, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gefocust werken te interpreteren als werken aan de taken die gedaan moeten worden waarbij ik gefocust werk door mijzelf te aarden en te ademen en niet in de geest weg te vluchten om een prettig gevoel te genereren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te realiseren dat ik kan zeggen tegen de ander dat een bezoek mij niet uitkomt omdat ik zaken heb die echt af moeten zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf schuldig voelen om mensen teleur te moeten stellen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander niet wil teleurstellen zodat de ander mij niet zal teleurstellen door te reageren in emotie. Ik stop het schuldgevoel, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat een schuldgevoel niets bijdraagt aan de situatie en de angst dat de ander mij zal teleurstellen is meer iets dat zich in mijn geest afspeelt dan in de werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik alles moet kunnen doen en combineren zonder mijzelf af te vragen of dit wel binnen mijn mogelijkheden ligt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een te strak schema hanteren, waardoor ik keuzes moet maken die eigenlijk geen keuzes zouden moeten zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de lat te hoog leg en zo mijzelf een vrijbrief geef om te falen. Ik stop het plannen van een te strak schema, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een realistisch schema te plannen om zo niet de behoefte te voelen om mijzelf terug te hoeven trekken in mijn geest als fijne rustige plek, terwijl dat de plek is waar de emoties gefabriceerd worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niemand te willen teleurstellen incluis mijzelf.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de teleurstelling als iets verschrikkelijks te zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit niet realistisch plannen aan teleurstelling koppel terwijl het één de uitkomst van het ander is. Ik stop het verwachtingspatroon dat teleurstelling in de hand werkt, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om teleurstelling niet op te roepen door mijn handelen en zo mijzelf reden te geven om mijzelf terug te trekken in werk waarin ik mijzelf toesta in mijn geest te verblijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest te verkiezen boven mijn fysieke werkelijkheid terwijl ik geniet van menselijk contact/communicatie

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van liever werken dan socialiseren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet hoef te kiezen, beide opties zijn open en het moment tezamen met mijn zelfoprechtheid zal mij wijzen wat de keuze moet zijn. Ik stop het denken in hokjes waarbij ik maar één keuze kan maken en niet kan wisselen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat te kiezen wat het beste is voor een ieder in het moment waarop de keuze zich aandient.

Advertenties

Dag 352 van 2555: dansen op het graf van een ander

DIP Lite cursusVandaag zag ik mijzelf in een reactie schieten toen iemand over een stel dat uit elkaar gaat iets zei met de volgende strekking: dit was te verwachten ik heb hem nooit gezien als een goede partij voor haar. Terwijl deze persoon over de jaren heen zijn mening over de man al had bijgesteld naar meer positief, maar nu het tot een einde kwam leek het of hij nog even een natrap moest geven en zichzelf op de borst slaan over hoe hij het bij het rechte eind had. Want dat was hoe ik de opmerking ervoer als een trappen naar de ander en tegelijkertijd in je gelijk willen staan. Wat ik deed was aangeven dat wanneer mensen uit elkaar gaan er twee mensen verantwoordelijk zijn. Ik hoopte de geschetste situatie te kunnen nuanceren, maar de ander had daar geen boodschap aan.

Later vroeg ik mij af wat mij nu zo geraakt had, waarom schoot ik in een reactie van ‘dat is niet eerlijk’ om zo over een ander te spreken. Ik heb geen bepaalde emotionele binding bij dit stel, dus daar zat het niet in. Het voelde voor mij als een soort van dansen op het graf van een overledene, waarbij hier de relatie de overledene was.

Ik vond het niet eerlijk om zo ongenuanceerd over anderen te spreken, ik vond het niet eerlijk om iemand als de boosdoener neer te zetten en ik vond het niet eerlijk om te oordelen over een ander terwijl de ins en outs ons niet duidelijk waren.

Ik heb zelf ook wel ongenuanceerd over anderen gesproken, ook heb ik een ander wel als boosdoener afgeschilderd en ik heb zeker wel geoordeeld over een ander zijn leven zonder alle details en beweegredenen te weten. Op momenten dat ik dit deed voelde ik mij niet goed over mijzelf, laat ik zeggen dat ik niet trots op mijzelf was. Dus dit shit gevoel wat ik ervaar als ik dit zelf doe, ervoer ik ook nu de ander het deed, maar vertaalde dat naar ‘het is niet eerlijk’.

Het mechanisme wat hier dus speelt is de ander zijn woorden ervaren door de ogen van schuldgevoel van eerdere gelijksoortige ervaringen waar ik in de schoenen van de ander stond. Dus het is niet eerlijk als de ander het doet en wanneer ik het zelf doe kruip ik weg achter een naar gevoel van het oordelen over de ander. Net als wat vandaag gebeurde, proberen we ons hatelijke gedrag naar de ander toe te verbloemen door onszelf belangrijk te maken en te vermelden dat we dit al lang hadden zien aankomen. Wij weten wel beter, de veroordeelde is dom en heeft dit alles aan zichzelf te danken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reactief te reageren op de ander die oordelend is over anderen net zoals ik dat in andere situaties ook kan zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de ander verwijten wat ik zelf ook doe, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het niet prettig vind wanneer ik oordelend ben naar anderen en heb dan plaatsvervangend schuldgevoel wanneer ik een ander dat zie doen wat ik van mijzelf niet waardeer. Ik stop het verwijten, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen oordelen af te zwakken en het oordelen van de ander uit te vergoten om zo mijzelf beter te voelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf opduwen ten koste van de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik liever mijzelf in een goed daglicht zie staan en daarvoor makkelijk de ander opoffer dan te kijken hoe ik het oordelen kan stoppen in mijzelf. Ik stop het opofferen van de ander om zo mijzelf niet in de ogen te hoeven kijken, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als slecht te zien en mijzelf als minder slecht.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn eigen daden niet als destructief te willen zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de aandacht van mijzelf afleid om zo niet aan mijzelf te hoeven werken. Ik stop mijn destructieve daden, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oordelend te zijn naar een ander.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van oordelen over een ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst moet ademen en reflecteren wat het is dat ik trigger in mijzelf alvorens ik iets over iemand of een situatie te zeggen heb. Ik stop het oordelen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken met de ander wanneer ik het handelen van een ander veroordeel.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf vergelijken met een ander en te denken dat ik zoiets nooit zou doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander oordeel om mijzelf beter te laten lijken. Ik stop het vergelijken en oordelen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen over mijn oordelen en mij niet te realiseren dat ik ook kan stoppen met oordelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet veranderen maar blijven hangen in gevoelens en emoties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in plaats van mij te verliezen in gevoelens/emoties ik met net zo veel gemak had kunnen beslissen om te stoppen en dus mijzelf te veranderen op dat punt. Ik stop de angst voor verandering, en sta één en gelijk aan het leven.

Dag 239 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – baren – deel 3

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn vorige blog met zelfvergevingen met betrekking tot mijn baren, een gebeurtenis die alweer 13 en 16 jaar geleden heeft plaatsgevonden, maar waarvan ik inmiddels kan zien dat de gevolgen nog steeds aanwezig en actief zijn en dus opgeruimd dienen te worden om weer verder te kunnen zonder nog een nasleep van mijn verleden te ervaren. Begrijp goed dat dit een deel/dimensie is wat ik belicht, omtrent baren en het thema ‘de vagina de bron van al het kwaad’, wat ik nu zie als hetgeen dat als eerste opgeruimd dient te worden.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf angsten zie opeenstapelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en kan kiezen om gevangene te blijven van mijn angsten in de kooi van mijn geest of dat wat ik vrees te toetsen aan de werkelijkheid en zo te onderzoeken of de angst echt is. Ik stop de opeenstapeling van angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten eerst te onderzoeken alvorens in de achtbaan van een opeenstapeling van angsten mee te gaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie aarzelen door angst voor fysieke pijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst de emoties en gevoelens moet weg halen rond pijn. Ik stop de angst/emoties/gevoelens rond pijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord pijn te ontdoen van zijn lading, die energetische lading waardoor ik mijzelf terugtrek in angst of de pijn nu reëel is of niet.

 

Wanneer en als ik mijzelf opstandig zie zijn tegen de mening van het systeem, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het systeem aanpakken door mij ervan te separeren niet de weg is om te gaan. Ik stop het opstandig zijn en buig het om naar kritisch zijn, 1 en gelijk aan het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om uitlatingen van het systeem die niet correct zijn naast mij neer te leggen in het moment, omdat ik het niet alleen in dat moment kan veranderen, en ik in plaats daarvan kan onderzoeken hoe dingen anders zouden kunnen zodat wanneer het moment daar is ik een oplossing kan aanbieden in het belang van een ieder en mijzelf zo heb aangestuurd inplaats van af te zetten tegen en te separeren van.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de angst zie gaan dat ik mijn oude vagina nooit meer terug krijg dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog niet klaar ben voor verandering. Ik stop de angst voor het nieuwe onbekende en ga verder met wat hier is/zich aandient.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn handelen en de gevolgen hiervan goed te begrijpen en te kunnen volgen om zo niet verrast te worden met de angst voor het nieuwe/onbekende.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor de aanblik van mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb dat alles anders is en dat ik zal walgen van de nieuwe situatie en walgen van mijzelf als het startpunt voor mijn kinderwens zonder dit bewust te begrijpen. Ik stop het walgen van mijzelf en doorloop dat wat ik gecreëerd heb.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te walgen van mijn lichaam/vagina maar te zien dat deze walging voortkomt uit de vrees voor verandering en mijn werkelijke motieven voor mijn handelen zoals eigenbelang.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen dat mijn vagina voor altijd ‘buiten werking’ zal blijven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet verder kan kijken dan mijn huidige situatie, omdat ik bevangen ben door angst en mijn gezond verstand ‘buiten werking’ is. Ik stop de angst en kijk verder dan mijn angst.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet door angst te laten verblinden maar mijn situatie aan te sturen in plaats van geleid te worden door de situatie en de angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie handelen en beslissingen nemen op basis van angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de kans dat ik een totaal ruptuur zou krijgen, statistisch niet zo groot is en ook niet te voorspellen is tot het moment dat het gebeurd. Ik stop het handelen in angst en leef 1 en gelijk aan wat zich hier aandient.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwoordelijkheid te nemen voor hetgeen ik lees en zie en daar waar ik een energetische lading zie dit te onderzoeken door zelfvergeving en mijzelf te corrigeren in de fysieke werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie leven in een surreële wereld aangestuurd door plaatjes en angsten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik kijk door de ogen van de geest in angst en zo niet kan zien wat daadwerkelijk zich hier aandient. Ik stop mijn participatie in mijn zelf gecreëerde surreële wereld en neem deel aan het leven 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet durven kijken om te zetten in kijken om zo te kunnen zien of mijn angst gegrond is of niet. En zo gezond verstand te gebruiken en niet te denken dat mijn vagina ‘stuk is’, wanneer er niet noemenswaardig iets aan de hand is anders dan het ‘stuk zijn’ van mijn vagina in mijn geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf moeite zie hebben met de overgang van ik naar wij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik besta in eigenbelang en deze verandering zal mijn eigenbelang gaan uitdagen en mijn angsten aanwakkeren wanneer ik niet stevig in mijn schoenen sta. Ik stop de twijfel om over te gaan naar wij en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het baren als een ervaring van verandering te zien en een ervaring die niet alleen gekoppeld is aan het krijgen van kinderen. Het mijzelf geboren laten worden in het fysieke is net zo’n ervaring van verandering waarbij mijn ik overgaat in wij als het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijzelf afgedankt zie zijn als vrouw, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn zijn als moeder mijn zijn als vrouw niet uitsluit, simpelweg verschillende verantwoordelijkheden. Ik stop het slachtoffer te zijn van persoonlijkheden en zie de verschillende facetten en kanten van mij als mens.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf als mens te zien en niet als verschillende afgescheiden rollen, waarbij de ene verantwoordelijkheid de andere niet uitsluit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie geloven dat na het baren ik geen plezier meer aan mijn vagina kan bleven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een opinie heb ontwikkeld op basis van angst en aannamens en alleen ervaring/onderzoek het tegendeel kan bewijzen. Ik stop de opinie en onderzoek deze in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het plezier hebben van mijn vagina niet op te hemelen tot irreële beelden en verwachtingen om zo elke ervaring als negatief en niet voldoening gevend af te strepen.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor het baren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb voor verandering. Ik stop de angst voor het baren en geef leven aan mijzelf in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het baren van toen en de angst van toen niet over te zetten op het mijzelf herboren laten worden in de fysieke werkelijkheid en de verandering te omarmen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina de schuld zie geven van zaken die niet de schuld/het gevolg zijn van mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn band met mijn vagina is aangetast en dat het herstellen mijn enige weg is om heel te worden. Ik stop met het beschuldigen en ga 1 en gelijk in n aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om voordat ik mijn vinger naar mijn vagina wijs en het de schuld te geven, eerst naar mijzelf moet wijzen om te zien waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem en dat te herstellen.

 

Wanneer en als ik mijzelf geesteswerkelijkheid boven mijn fysieke werkelijkheid zie verkiezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de makkelijke uitweg kies en mij niet de gevolgen gewaar ben. Ik stop het kiezen van de makkelijke uitweg en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke werkelijkheid als mijn anker te hebben in het leven en alleen dat wat getoetst is door mij aan de fysieke werkelijkheid is van waarde.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie focussen op het positieve dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij in een polariteit bevind. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet op het positieve noch negatieve te focussen aangezien ze beiden meer van hetzelfde zijn, maar deze energetische frictie te zien als van de geest en mij te richten op dat wat zich hier aandient in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mijzelf in spijt over de gevolgen van mijn zwangerschap zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de elasticiteit van mijn lichaam van vele factoren afhankelijk is en dat spijt hier geen verandering in gaat brengen. Ik stop mijn spijt en participeer 1 en gelijk aan en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat sommige zaken eerst fysiek gelopen moeten worden om te zien wat de gevolgen zijn en dat niet alles voorkomen kan worden, mits de schade maar niet ten koste van iets of iemand gaat op de langere termijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf doormiddel van fantasie een situatie zie aanpakken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan da de situatie te groot is voor mijn geest om te kunnen behappen en mee om te gaan. Ik stop de fantasie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer fantasie als overlevingsmechanisme te gebruiken wanneer ik als geest/ego de fysieke werkelijkheid niet aankan.

 

Wanneer en als ik mijzelf verraden voel door mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf verraden heb door de impact van een zwangerschap niet te kunnen inschatten. Ik stop het gevoel van verraad en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer verraden te voelen door mijn verlangens en zodoende mijn vagina niet als het kwaad te ervaren, maar als deel van mijn fysieke lichaam.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn lichaam als de vijand te zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf tegen mijzelf keer en niet meer in eenheid besta, maar verdeeldheid zaai. Ik stop met het zaaien van verdeeldheid en leef 1 en gelijk aan en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als de vijand te zien, maar evenredig met alle delen samen te werken om zo optimaal te kunnen leven en mijzelf en anderen te kunnen ondersteunen.

 

Wanneer en als ik mijzelf verminkt voel als vrouw na het baren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een punt is waar ik zal moeten geven wat ik graag zelf ontvangen had. Ik stop mijn eigen belang en de energetische ladingen die mij leiden tot een slachtofferrol.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat te geven wat ik zelf had willen ontvangen als kind vanuit een 1 en gelijk positie en niet vanuit een slachtofferrol.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie rouwen wanneer het ego plaats moet maken voor leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het ego zich niet zomaar gewonnen gaat geven. Ik stop het rouwen als participatie in de geest/ego en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het rouwen niet te zien als echt verdriet, maar als een dekmantel om het ego instant te kunnen houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina in een negatief daglicht zie stellen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in polariteit. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn band met mijn vagina te herstellen zonder in positief en negatief te denken.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn angst fysiek zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de gevolgen niet kan overzien vanuit angst en niet daar zal zoeken waar de oplossing is. Ik stop het fysicaliseren van mijn angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst te stoppen alvorens het fysiek wordt en beter op mijn lijf te letten en de signalen te leren kennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van mijn vagina/lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik uit angst voor het onbekende mij afsluit/separeer van mijn vagina/lijf. Ik stop de separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te separeren van mijn vagina/lijf en in eenheid en gelijkheid te leven met de mogelijkheden van mijn lijf.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina zie beschuldigen voor inflexibiliteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet flexibel ben en niet flexibel kan omgaan met verandering. Ik stop de inflexibiliteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om flexibel in het leven te staan en te omgaan met wat het leven, als mijzelf als de schepper, op mijn bordje gooit.

 

Wanneer en als ik mijzelf spijt zie hebben omdat ik geen band heb opgebouwd met mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dat het nooit te laat is om de spijt te gebruiken om een nieuwe start te maken. Ik stop de spijt en leef.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn spijt van een gemiste kans niet te zien als iets onherstelbaars, maar het simpel te herstellen en verder te leven, gelijk en 1 aan het leven.

Dag 157 van 2555; wat als mijn ouders sterven?

Dag 157 van 2555; wat als mijn ouders sterven?

 

Ik zag deze foto op Facebook langskomen en er ging iets door mij heen. Geen gevoelens zoals, tederheid, koesteren, zorgen of noem het maar op, nee ik realiseerde mijzelf iets. Ik realiseerde mij ineens dat ik naar mijn ouders toe, sinds ik terug ben in Nederland, een vrij zakelijke relatie heb opgepakt. Een vorm van afstand houden die ik niet direct kon duiden en 1 die ik het sterkste waarneem ten opzichte van mijn moeder. Mijn ouders zijn nog niet hulpbehoevend of dementerend, maar op het moment dat ik het gevoel herbeleefde wat ik ervoer toen ik naar die foto keek, zag ik dat het een angst voor de dood van mijn ouders was. Ik sta daar nooit zo bij stil en beschouw zo’n moment, dat wanneer je ouders sterven, als een moment waarin dan gehandeld moet worden. Iets waarvan het geen zin heeft om jaren tevoren mijzelf al sappel over te maken. Dit wil echter niet zeggen dat mijn geest het daar onbewust ook mee eens was. Ondergronds/onderbewust werd er een angstplatform gecreëerd dat met de juiste stimuli even voor een moment mijn bewuste staat inslipte om vervolgens als ik er geen aandacht aan zou besteden net zo snel weer weg zou zijn, maar niet vergeten, want de geest vergeet niet. Dit angstplatform geeft handen en voeten aan de angst voor verlies en bij het verlies van mijn ouders, nog eens sterker de angst voor het verlies van wie ik ben als kloon van mijn ouders.

 

Tjee, dat was best even heftig die ene snelle blik op deze foto en de onthulling van een angst die ik met mijn nuchtere aard niet dacht te bezitten. Natuurlijk walste ik er snel overheen met mijn nuchtere kijk en zag het woord koesteren bij de foto staan, wat mij deed afdwalen in allerlei praktische fantasieën van wat als mijn ouders zo oud zouden zijn en behoefte zouden hebben om geknuffeld te worden als een kind. Maar deze angst liet een onaangenaam gevoel achter dat ik niet simpel weg kon redeneren, dus vandaar de volgende zelfvergevingen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afstand te creëren tussen mij en mijn ouders zonder te begrijpen waarom ik dat doe en dit ook niet te onderzoeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de wat afstandelijke benadering als ‘goed’ te beschouwen en 1 van minder emotionele afhankelijkheid en mij niette realiseren dat er iets anders in het spel was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het meeste afstand te creëren tussen mijzelf en mijn moeder om geen zaken weer op te pakken waar ik niet meer achter kon staan en mij tegelijkertijd niet te realiseren dat het de acceptatie van angst was die mij afstand deed houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn ouders sterven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ook mijn ouders op een dag zullen sterven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet bang te willen zijn voor de dood van mijn ouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te willen realiseren dat ik het als een verlies voel van mijzelf als mijn ouders zullen sterven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijzelf te verliezen als mijn ouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn in een soort van leegte terecht te komen als mijn ouders, de leveraars van mijn genetische materiaal, er niet meer zouden zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te kunnen en willen voorstellen dat mijn ouders ooit zullen sterven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te kunnen voorstellen dat er ook een leven kan komen zonder mijn ouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken ‘en wat dan wanneer zij dood zijn’ en mij niet te realiseren dat ik mijn leven zelfstandig zonder hen leid en bijna elk mens voor dit dilemma komt te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te medelijden te hebben met mijn ouders wanneer ze sterven en de werkelijkheid zich als een onplezierige verassing aan hen zal aandienen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik hen nooit heb verteld wat een leven na de dood nu eigenlijk inhoudt anno nu en mij in dat moment niet te realiseren dat ik niet hun proces kan beïnvloeden of veranderen en dat zij zelf zullen uitvinden water na hun dood gebeuren zal.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om over het hiernamaals met mijn ouders te spreken om hen als Christenen niet voor het hoofd te willen stoten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ouders niet kwaad te willen maken met het vertellen van dat dat ik zie als aannemelijke versie van het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor de dood van mijn ouders als dekmantel te gebruiken voor de angst voor mijn eigen dood.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor mijn eigen dood als dekmantel te gebruiken voor de angst om niet onsterfelijk te zijn en vergeten te zullen worden als ik er eenmaal niet meer ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de angst voor mijn dood de angst van mijn ego is om er niet meer te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn ego niet voortbestaan bij mijn fysieke dood, terwijl ik als wie ik ben de mogelijkheid heb om te kiezen voor leven en als leven kan blijven voortbestaan in welke vorm dan ook.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zeer empathische angst als de angst voor de dood van mijn ouders niet te willen terugvoeren tot een egoïstische gedachte die mij angst oplevert als systeem en bedreigd voelt om uit te sterven zonder fysieke vorm.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niette realiseren dat ik als mens mij allereerst beweeg uit egoïsme om het vervolgens mooier over te laten komen en er een empathisch jasje omheen te trekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik als mens niet goedaardig ben door mijn genetische geprogrammeerde aard, maar mij wel kan veranderen door te zien waar het venijn zit en te begrijpen dat het zo niet hoeft te zijn.

 

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te hebben voor de dood van mijn ouders omdat ik kan zien en begrijpen dat hetgeen reële angst is maar een angst om egoïstische beweegredenen te verbloemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te hebben voor de dood van mijzelf, ik weet dat het eenillusie is en wat ik moet doen om niet wanneer ik overga te verdwijnen in het niets, het is aan mij om te beslissen of ik mijn proces wil doorlopen op aarde om deze aarde voor te bereiden voor de generaties te komen gaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen onnodige afstand tussen mij en mijn ouders te creëren uit angst voor iets dat niet reëel is en later spijt te hebben van het niet samen zijn geweest en van elkaar te genieten in het moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de dood niet te misbruiken om een egoïstische agenda te draaien en niet onder ogen te willen zien wat er echt gaande is en mijzelf daarop aan te spreken om zo mijzelf te kunnen corrigeren in mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien hoe ik tot dusver mijzelf heb veranderd door de regie op velerlei plekken in mijn leven weer zelf in handen te nemen en dat het dus mogelijk is om in het voordeel van een ieder te handelen in plaats van vanuit mijzelf te redeneren als centrum van het universum.

Dag 143 van 2555; een overdosis aan schuldgevoel

Dag 143 van 2555; een overdosis aan schuldgevoel  Ik ben eruit, mijn katten hebben een lintworm, alle drie, en om die reden had ik drie pillen gekocht via een internet dierenapotheek. Ik vond het al knap duur, €5,50 per pil, maar de kuur bestaat maar uit één pil. Netjes had ik de kleine pilletjes omwonden met eenstukje van een geperst vleesstokje en er zo een balletje omheen gedraaid. Eerst had ik wat andere dingen te eten gegeven om ze in de mood te krijgen en zo gingen de pilletjes van harte naar binnen. Na ongeveer 10 minuten ontdekte ik dat Lupa had gespuugd, al het eten dat zij had gegeten lag verdekt, in dezelfde kleur als mijn houten planken vloer, opgesteld. Nou dat is dan €5,50 voor niets dacht ik nog. Minuscuul heb ik de spuug onderzocht of ik sporen van de rode pil kon terug vinden, maar niets. Toch vertrouwde ik niet dat de pil naar binnen was gegaan en zijn werk kon doen. Gelukkig is zij de enige die niet op de kattenbak haar ontlasting doet dus het is erg makkelijk te controleren of er nog bewegende stukjes in haar ontlasting zit en ze zal er de andere twee katten niet mee besmetten. Ik moest noodgedwongen over het weekend heen wachten als ik nogmaals een pil wilde bestellen en ik wilde eerst zeker weten dat er echt niets van de pil zijn werk was gaan doen in het lijf van Lupa.

Vrijdag besloot ik even bij een dierenkliniek langs te gaan om te vragen of zij het idee hadden dat de pil zo snel al in het systeem zou zijn verdwenen en toch zijn werk zou doen. De assistente zei dat het erg snel opgenomen wordt en aangezien ik niets had teruggevonden moest het wel zo zijn. Ook zei zij dat ik nu niet opnieuw een kuur kon doen. Dat vond ik vreemd want bij de bijsluiter stond dat bij een overdosis van 5x de normale waarde er nog geen bijverschijnselen waren gevonden bij katten. Vandaar dat ik geen reden zag om niet de kuur opnieuw te kunnen doen. Enfin Lupa bleef levende stukjes lintworm in haar ontlasting houden en een pil via internet de dag voor kerst bestellen, dat zou nog wel even op zich laten wachten met de mogelijke kans op opnieuw besmetting van de andere twee katten. Ik vroeg mijn partner om naar de kliniek te gaan en te zien of zij diezelfde pillen ook verkochten en of hij er 1 kon kopen. De assistente enigszins kennende zou ze mijn verhaal herinneren en mij absoluut geen pil meegeven, mijn partner kent zij niet, dus dat was een safe gok. En inderdaad met weinig informatie te vestrekken en aan te geven hoe hij te spreken was over de vorige pillen kreeg hij één pil mee voor het luttele bedrag van €8,50.

Vanavond heb ik de pil meteen toegediend en dit keer niets extra’s erbij te eten gegeven. Lupa heeft deze keer gelukkig niet gespuugd, dus de missie is geslaagd. Toen ik zag hoe ze diep lag te slapen op mijn bureaustoel ging er even een schok door mij heen, wat als ik haar toch aan het overdoseren ben geweest? Wat als ik denk dat ze lekker slaapt en nooit meer wakker wordt? Mijn geest was bezig om mij een schuldgevoel aan te praten en ik luisterde, ik zou beter moeten weten na het te hebben onderzocht. Deze zelfde assistente heeft al meer rare uitspraken gedaan over meerdere dingen in het verleden die niet bleken te kloppen, dus haar opinie is en kan niet doorslaggevend zijn. Toch liet ik even die onzekerheid toe en het schuldgevoel over iets dat nog niet gebeurd is en wellicht ook nooit zal gebeuren. Meegaan in dit soort geest realiteiten kan je opeens in rare buien brengen en zelfs angstig maken over dingen die niet hier zijn in het moment. Het is dus altijd zaak om te snappen wanneer de geest spreekt en wanneer je gewoon weg hier bent en ervaart en gewaar bent.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn eigen onderzoek omtrent de worm bestrijding van de katten inferieur is aan de mening van een dierenkliniek assistente.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben vanuit een inferieure positie dat ik mijn kat iets zou aandoen wat onomkeerbare gevolgen heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn kat haar dood op haar geweten zal hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een dode kat te projecteren in de nabije toekomst en spijt te hebben over mijn fictieve daad.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn angst voor verdere en herhaalde besmetting voorrang te geven op de gezondheid van Lupa.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als dader van de moord op Lupa te beschouwen door mee te gaan met mijn geest en te luisteren naar de aantijgingen die het mij wil laten doen geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geest grip op mij te laten hebben en niet te blijven staan en door te ademen om te zien hoe angst voor, het iets aandoen aan een ander leven en het als slecht mens uit de bus komen, mij in een onzekere staat laat vertoeven door te geloven dat de geest realiteit net zo echt is als mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de schok die door mij heen ging, door even mee te gaan op het idee dat ik haar zou kunnen doden door overdosering, als heel echt te voelen, terwijl ik mij niet realiseerde in dat moment dat wanneer er angst vanuit het niets komt ik niet te maken heb met mijn fysieke realiteit maar met mijn geest realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij meer te bekommeren over mijn imago als katten moordenaar dan over het feit dat mijn kat zou sterven door toedoen van mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door eigenbelang en angst niet meer het belang van een ieder in het vizier kon houden en in de oudste truck van de geest te trappen, geheten angst.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik gedegen onderzoek gedaan heb er geen ruimte voor de geest is in de vorm van twijfel om op voorhand schuldgevoel te kweken en zo mijn weg in mijn fysieke realiteit kwijt te raken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de moordenaar in mij niet te zegevieren door er in de geest aandacht aan te schenken, wanneer ik handel vanuit zelfverantwoordelijkheid en zelfoprechtheid dan is er geen moordenaar in mij die de regie overneemt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mee te gaan in gedachten als het doden van dat wat mij lief is en deze gedachten vervolgens te geloven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te blijven inlezen in zaken die van belang kunnen zijn voor de gezondheid van mijn katten en zo mijzelf kan bijstaan in momenten van ziekte tezamen met deskundigen op het gebied van mijn dieren.

Dag 128 van 2555; het goede doen gedreven door schuld

Dag 128 van 2555; het goede doen gedreven door schuld  Zelfvergevingen op het willen helpen van mijn kinderen met huiswerk totdat ik er bij neerval.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren waarom ik de kinderen tot in den treuren wil helpen met hun huiswerk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het helpen met huiswerk als een verplichting te zien/voelen, dat wat ik moet doen als moeder om goed te maken wat ik als fout, ten opzichte van hen ervaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de situatie waarin mijn kinderen nu verkeren als iets te zien dat ontstaan is door mijn toedoen en dus als iets waar ik schuld aan heb en de schuld daarvan moet dragen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat mijn kinderen weer helemaal opnieuw moeten beginnen met hun schoolopleiding door onze remigratie naar Nederland.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat mijn kinderen helemaal opnieuw moesten beginnen met hun schoolopleiding door onze emigratie naar Italië 6 jaar geleden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik mijn kinderen 2x een enorme ommezwaai laat meemaken in hun schoolcarrière en de angst heb dat door mijn grillen zij het niet redden op school en zodoende minder kansen in de maatschappij zullen hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik mijn kinderen dupeer door gedrag dat in mijn eigen belang was voorop te stellen en niet naar het geheel te kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schuld mijn motivator te laten zijn, voor de hulp die ik wil bieden aan mijn kinderen op het gebied van huiswerk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door schuld gemotiveerd mijn kinderen te helpen met hun huiswerk en tegelijkertijd te vrezen voor de tijd die er voor mij nog over blijft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frictie te voelen in mij wanneer mijn eigenbelang niet gehonoreerd wordt, terwijl ik dingen moet doen waar ik mijzelf toe verplicht, zoals huiswerkbegeleiding, uit een schuldgevoel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen fuck up te willen recht breien en zodoende veel tijd steek in het huiswerkbegeleiden van mijn kinderen om zo het verleden te proberen helen en mij niet te realiseren dat ook schuldgevoel voortkomt uit eigenbelang, zodat ik als goed persoon nog steeds gezien kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik besta uit/in eigenbelang en dat ik mij van daaruit kan veranderen naar een mens die in de schoenen van een ander kan staan en haar daden afstemt op wat in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kinderen die begeleiding te geven die nodig is en niet langer energie te geven aan mijn schuldgevoelens.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kunnen zien/begrijpen/realiseren waar dit schuldgevoel vandaan komt en het zodoende niet meer als een patroon in andere situaties te herhalen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn dagindeling niet in te delen in dingen die moeten en daar dan vervolgens emoties aan te hangen die het moeten alleen nog maar zwaarder maken. Mijn dagindeling is een indeling van zaken die gedaan kunnen worden op die dag wanneer het niet in het gedrang komt met andere zaken, alles wat niet is gedaan schuift door zonder er een waarde/oordeel aan te hangen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat elke beslissing die ik maak, goed of fout, mijn kinderen zullen mij volgen en er het beste van maken, dus is het aan mij de taak om te overzien wat wel in het belang van een ieder is en wat vanuit eigenbelang gedaan is/wordt.

Dag 95 van 2555; dood wil ik nog niet

Dag 95 van 2555; dood wil ik nog niet  Heb jij wel eens nagedacht over wat dood/sterven voor jou betekent en dan bedoel ik niet de fantasieën over wat er na de dood met je gebeurd, maar welke angsten dood/sterven nu in je fysieke bestaan bij je losmaakt? Het is eigenlijk heel interessant om eens bij de angst voor de dood, jou dood, stil te staan. Toen ik keek naar wat voor angst de dood bij mij opriep merkte ik dat het niet zo zeer over de dood op zich ging maar meer over het niet meer kunnen verder leven, het mislopen van al die dingen die nog hadden kunnen gebeuren in mijn leven. Een soort van schuldgevoel over het niet meer kunnen door leven, het abrupt afgesneden worden van de fysieke realiteit, maar nog geen afscheid kunnen nemen, omdat nog niet alles is gedaan.

 

De ervaring van dood gaan die het dichts bij een doodservaring komt waren mijn hyperventilatie aanvallen, waar ik voor een seconde dacht dat het mijn einde was, door de ervaring/geloof van het hebben van te weinig lucht. Waar ik letterlijk in mijn mind vocht tegen het binnen gezogen worden in een zwart gat en mij in die secondes mijzelf zag tegen houden met mijn armen om niet in het zwarte gat gezogen te worden. Met tegelijkertijd het schuldgevoel dat ik niet dat gedaan had /kon doen om te voorkomen dat ik erin gezogen werd. Nee het is nog niet mijn tijd, was wat door mijn hoofd speelde.

 

Dus dood gaan staat voor mij gelijk aan een gemiste kans, een gemiste kans die ik kreeg in het fysieke, maar die ik vershitte en daardoor ontwikkelde ik een schuldgevoel. Waarbij het ouder worden fysiek en mentaal alleen maar uiterlijkheden/ornamenten zijn die bevestigen dat mijn tijd begint te dringen.

 

Hoe vaak zie je niet dat oude mensen zo weinig geduld en tijd kunnen opbrengen. Zij manifesteren hun gevoel van de tijd is op en ik moet nog zo veel. Laatst liep ik in de stad, een moeder en een dochter liepen voor mij, aan de andere kant van de straat als tegemoet komend verkeer reed een oude dame in een scootmobiel. De oude dame besloot dat zij links af wilde gaan, recht op haar doel af en reed praktisch op de moeder en de dochter in. De oude dame week niet van haar doel af om de kortste route te nemen en schold de moeder en de dochter uit voor het niet snel genoeg aan de kant springen terwijl de oudere dame geen gas terug nam. Dat is hoe wij in het leven staan naarmate we ouder worden moeten er 5 minuten in een minuut en gaan we staan schelden en voordringen bij de kassa in een winkel. Alles voor de angst voor de dood en dat we niet op tijd zullen zijn en ook maar iets zullen missen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de dood.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de dood en daardoor mijn leven te zien als een gemiste kans.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gemiste kans te laden als negatieve energie en dus de dood te laden als negatieve energie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd efficient te willen zijn om zo geen gemiste kans te ervaren en de dood denkbeeldig uit te stellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dood gaan als slecht te labelen uit een schuldgevoel dat ik er niet alles aan gedaan heb om niet dood te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat we allemaal komen en gaan in deze fysieke realiteit, dus gaan is niet minder dan komen en komen niet meer dan gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nog niet te willen sterven omdat IK nog niet alles heb gedaan wat ik WILDE doen en mij in datzelfde verlangen te separeren van mijzelf en het leven en dus in feite al dood als levende ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik een leven lang spendeer aan de angst voor de dood ik nooit geleefd kan hebben in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dood als slecht te labelen en met pijn te associëren wat ik ook als slecht label en zo de angst ontwikkel om niet dood te willen gaan en veel pijn te lijden, omdat dat synoniem voor mij staat aan opzettelijk een kans te missen en er niet alles aan gedaan te hebben om mijn kans ten volste efficient te benutten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het mijn tijd nog niet is maar mij niet te realiseren dat het op die manier nooit mijn tijd zal zijn, terwijl ik de consequenties moet lopen van de vruchten die ik gezaaid heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin ouderen tot de manifestatie van ongeduld verworden en over lijken gaan om er zelf niet 1 te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij als gedesoriënteerde mieren door elkaar heen lopen om onszelf niet te hoeven ervaren als gemiste kans en zodoende de dood als een straf te zien voor een nutteloos leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij allemaal op zoek zijn naar onze “one minute walk of fame”, om zo onsterfelijk te worden en de dood te kunnen ervaren als niet definitief uitgesneden te worden uit de fysieke realiteit, maar door te leven in de gedachten/herinneringen van anderen en de dood niet als eind punt te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij zeggen dat geboorte en dood bij het leven horen, terwijl wij een geboorte bejubelen en de dood betreuren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin diegenen die dichter bij de dood komen niet meer meetellen in de maatschappij  en al dood gezwegen worden alvorens zij daadwerkelijk sterven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij een hiernamaals fantaseren om zo te vergoedenlijken dat wij geen schuldgevoel hoeven te hebben voor het feit dat wij sterven en nooit hebben gestaan als en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer de fysieke angst om meegezogen te worden in het zwarte gat te ervaren als, nee nu nog niet!, en de dood te ervaren als iets dat bij het leven hoort en altijd zal plaatsvinden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn leven niet meer te labelen als een gemiste kans, maar in plaats daarvan de kansen te zien en te nemen en geen “tijd te verliezen” aan schuldgevoelens die alleen reëel zijn in mijn mind.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leven en mijzelf niet te separeren van het leven om zo te ervaren wat leven is en niet als een dode door het leven te gaan wegterend door schuldgevoel en “wat als…” om zo nooit mijn moment te pakken en nooit te leven.