Dag 230 van 2555; teleurgesteld in mijn lijf of teleurgesteld in mijzelf? – angst voor een vaginale ontsteking – deel 3

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik mijn angst voor een vaginale infectie verder onderzocht/bloot gelegd door het doen van zelfvergevingen en in deze blog neem ik het nog een stapje verder in mijn correctieve zinnen en verbintenissen.

 

 

Waneer en als ik in angst schiet om een vaginale infectie te ontwikkelen door candida, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst angst gebruik, alvorens enige vorm van gezond verstand, om mij mee te laten zuigen in mijn geest en de infectie al op voorhand te beleven. Ik stop de angst die mij uit het hier en nu haalt en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet angst maar gezond verstand als leidraad en aansturing te gebruiken wanneer ik symptomen van een vaginale infectie, veroorzaakt door candida, zich zie aandienen.

 

Waneer en als ik mijzelf pijn zie vrezen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze vrees voortkomt uit opinie over pijn en de emoties/gevoelens die ik rond pijn heb verzamelt. Ik stop het vrezen van pijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om de opinies over hoe erg pijn is verder te onderzoeken en los te koppelen van het woord pijn, om zo alleen nog maar pijn in het fysieke te ervaren los van de geest ervaring eromheen en mij te realiseren dat pijn een signaal van mijn lijf is dat ik aandacht moet besteden aan mijn fysieke lichaam omdat het uit balans is door een aaneenschakeling van gedachten in de geest over een lange periode heen.

 

Waneer en als ik mijzelf kleiner zie maken dan de candida albican, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de candida niet meer dan mij is en geen controle over mij heeft als ik 1 en gelijk aan deze aandoening kan gaan staan. Ik stop het mij klein maken en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen om 1 en gelijk te leren staan aan candida albican en het zo niet te vrezen als iets dat mij iets zal aandoen buiten mijn daadkracht om.

 

Waneer en als ik mijzelf angst voor de dood zie hebben door te denken dat de candida uiteindelijk mijn leven kost, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze angst voor de dood alleen dan geoorloofd lijkt te zijn wanneer ik mij laat aansturen door de geest vanuit angst en angst gedachten. Ik stop de angst voor de dood en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de dood niet te vrezen als het einde maar te zien als het einde van mijn fysieke bestaan op aarde en lichamelijke onbalans niet meteen te labelen als mijn mogelijke doodsoorzaak.

 

Waneer en als ik mijn partner beschuldig van het mij infecteren met candida dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit voortkomt uit mijn eigen angst om hem te infecteren met candida en mij daarmee slecht voel. Ik stop met het beschuldigen van mijn partner om van mijn eigen schuldgevoel af te komen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik het erg vind om als slecht/de schuldige te worden aangewezen als het gaat om het doorgeven van de candida en liever een ander zwart maak dan op mijzelf de spot lights te zetten. Ik verbind mij dan ook aan het mijzelf houden aan de fysieke feiten en te handelen op deze fysieke feiten om zo gevolgen te voorkomen en zo geen rekenschap te hoeven afleggen voor dingen die ik doe vanuit het afschuiven van schuld/schuldgevoel.

 

Waneer en als ik mijzelf jeuk zie labelen als verschrikkelijk dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit woord jeuk geladen is met alle nare ervaringen omtrent jeuk en ik eerst het woord jeuk moet bevrijden van zijn balast om verder te kunnen. Ik stop met het laden van het woord jeuk en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord jeuk los te koppelen van zijn energetische lading en her te definiëren.

 

Waneer en als ik apathisch ben door de angst voor de candida en ik het genezen van de candida als teveel ervaar, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik liever in de angst voor de candida als minder dan de candida wil doorgaan dan op te staan en gelijk en 1 aan de candida korte metten ermee te maken. Ik stop de apathie en het niet willen loslaten van de angst energie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/begrijpen/zien dat ik nog steeds vasthoud aan de energie van de angst voor candida en zolang ik die niet loslaat zal ik als in een roes in de geest mijn fysieke werkelijkheid en mijn fysieke genezing als teveel zien en als gehannes/gedoe.

 

Waneer en als ik strakke broeken de schuld van mijn candida geef dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik liever een voorwerp als een broek de schuld geef van mijn candida dan dat ik binnenin mijzelf kijk om te zien dat ik zelf deze ziekte heb gecreëerd door niet te staan als en in het leven gelijk aan de candida.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen om alles en iedereen de schuld te geven van mijn candida en mij te realiseren dat ik mijn eigen schepper ben en dus kan stoppen met het scheppen van deze aandoening/ziekte door 1 en gelijk te gaan staan aan en in het leven.

 

Waneer en als ik mijzelf de candida in al haar stadia te zien doorlopen in mijn geest dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik aan het scheppen/manifesteren ben en de gevolgen van mijn daden niet kan overzien zonder de origine van de candida te begrijpen. Ik stop het verbeelden van de candida en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te achterhalen waar de candida precies voor staat als ziekte /aandoening om verdere lagen te kunnen openen.

 

Waneer en als ik zie dat ik mij vastbijt in mijn dieet dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat dit een andere vorm van angst voor de candida is en het mijzelf kleiner maken dan de candida. Ik stop de angst voor de candida en participeer 1 en gelijk in en aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om welke vorm van angst dan ook omtrent de candida te stoppen door mijzelf aan te sturen 1 en gelijk in en aan het leven en zelfverantwoordelijkheid te nemen in zelfoprechtheid over deze angsten.

 

Waneer en als ik zie dat ik mijn lijf beschuldig van ziek worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ziek worden een samenspel tussen geest en fysiek lichaam is door waarde aan gedachten te geven. Ik stop om mijn lijf te beschuldigen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn lijf niet als een entiteit buiten mijzelf waar te nemen, maar als mijn voertuig dat nodig is om hier op aarde in de fysieke werkelijkheid te zijn/leven.

 

Waneer en als ik mijzelf in paniek zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik de angst fysiek maak als een reactie en ik mijzelf stabiliteit ontneem door te participeren in de geest. Ik stop de paniek en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om paniek niet langer als interventie/preventie te gebruiken, maar om te zien/realiseren/begrijpen dat het voelen van paniek afleiding is van het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid en het aansturen van mijzelf in een fysiek lichaam.

 

Waneer en als ik mijzelf in teleurstelling zie verdwijnen over mijn fysieke lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de teleurstelling een veel diepere teleurstelling overschaduwd, namelijk de teleurstelling in mijzelf als geheel voor het niet 100% staan in en als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de teleurstelling in mijzelf om te zetten in het appreciëren van mijzelf als leven en niet vanuit reactie en polariteit op de teleurstelling maar vanuit een echte waardering voor het leven als mijzelf door dankbaar te zijn voor wat ik heb en doorloop als aanwijzingen en hulpmiddelen om mijzelf te verbeteren en te kunnen handelen in het belang van een ieder.

 

Waneer en als ik zie dat ik mijn ademhaling inzet om mijn angst te bevestigen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik bezig ben mijn angst fysiek te maken en dat te manifesteren wat ik het meest vrees.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ademhaling te gebruiken om mijzelf te stabiliseren en niet om mijzelf te bevestigen in angst.

 

Waneer en als ik mijzelf bezeten zie zijn ten opzichte van de candida dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat het mij makkelijker afgaat om in angst te verkeren dan om te zien/proberen om vrij van angst de candida onder ogen te zien. Ik stop de bezetenheid omtrent de candida en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te behoeden voor bezetenheid rond candida en zal preventief mijzelf niet engageren met gedachten over candida, maar mij sec houden aan de fysieke realiteit en de feiten die daaruit voortvloeien.

 

 

Het wegnemen van de energetische lading in pijn en jeuk:

 

Pijn–> mijn–> mijn pijn–>mijn energetische lading omtrent pijn waar ik geen afstand van wil doen, wordt pijn–> prikkel mijn zijn–> een fysieke manier om mij wakker te schudden dat er onbalans en discrepantie heerst in mij en dat ik niet meer 1 en gelijk in en als het leven kan staan.

 

Jeuk–> uiting van irritatie die niet weg gaat wanneer ik de bron van de jeuk niet weghaal.

Dag 226 van 2555; spiegeltje spiegeltje aan de wand van wie is die reflectie aan de andere kant? – deel 2

equal money capitalismDeze blog is een vervolg op de blog van gisteren, waarbij ik vandaag verder ga met de zelfvergevingszinnen om zo het probleem beter te kunnen doorgronden.

 

 Probleem:

Niet mijn fysieke leeftijd in mijn fysieke werkelijkheid willen aanvaarden uit een angst om afgedankt te worden en niet langer mee te tellen.

Oplossing:

Mijzelf niet bekijken door de ogen van de geest en mij laten verleiden door beelden van weleer, maar diegene te zijn wie ik ben als vlees hier en nu en te staan in en als het leven, waardoor mijn werkelijke daadkracht voortvloeiend uit zelfoprechtheid mij recht op bestaan geeft in de maatschappij en niet hoe ik eruit zie en hoe oud ik ben.

Beloning:

Mijzelf te zien staan en te beseffen dat mijn reflectie naar buiten toe ertoe doet.

 

 

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn fysieke lichaam een signaal naar de buitenwereld afgeeft dat het zijn beste tijd heeft gehad en men mij daarom niet meer ziet staan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de buitenwereld de schuld te geven van de angst die in mij leeft die ik omarm en verwelkom door erin te geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om als een opgebruikt artikel aan de kant geschoven te worden wanneer mijn buitenkant tekenen van ouderdom begint te vertonen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als iets dat opgebruikt en vervangen kan worden als een product binnen een kapitalistisch systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat men mij niet meer ziet staan, ik niet meer meetel en er niet meer toe doe. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de ogen van mijn ego het ouder worden te ervaren en mijzelf als afgedankt en er niet toe doend te beschouwen in plaats van wie ik werkelijk ben in en als het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om niet meer mee te tellen en zo het leven mis te lopen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik het leven kan mislopen door ouder te worden en mij niet te realiseren dat ik mijzelf aanstuur en dus in zelfoprechtheid kan zien dat ik het leven niet kan mislopen omdat ik leven ben, ik kan het hooguit niet zien of begrijpen om zo geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het leven doorgaat zonder mij. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als middelpunt van het bestaan te zien en te geloven dat de wereld eigenlijk niet verder kan gaan zonder mij, terwijl ik mij niet realiseer dat ik beslis of het leven doorgaat zonder mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer jong ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken met anderen die volgens mijn opinie wel jong zijn en zouden mogen meetellen en alle voordelen hebben die daar bijhoren en mij niet te realiseren dat ik mij op deze manier uit de maatschappij trek en geen verantwoordelijkheid neem voor mijn aandeel in de maatschappij, omdat de maatschappij volgens mij niet zit te wachten op oudere mensen, wat mij dus overbodig maakt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als slachtoffer op te stellen in plaats van speler op het spelbord van het leven.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien staan achter mijn masker van ouderdom toekijkend hoe het leven verder gaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan de zijlijn het leven te gaan beleven en niet meer vol in het leven te staan en mij niet te realiseren dat dit niet nodig is omdat ik 1 en gelijk aan het leven gelijk kan zijn/staan aan de ander als mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien als oud en afgedankt en daaromheen gevoelens en emoties toe te staan die dit bevestigen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij oud te voelen naar aanleiding van mijn reflectie in de spiegel die ik bekijk door de ogen van mijn voorprogrammering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien en mijzelf niet te herkennen als ouder iemand door mijzelf te vergelijken met het beeld dat ik in mijn hoofd van mijzelf heb als fysieke verschijning. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijzelf te refereren als geestesplaatje en niet als fysieke werkelijkheid.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als afgedankt mijzelf te zien bewegen in mijn fysieke werkelijkheid waar niemand meer op mij let. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdriet te voelen om niet meer 100% mee te doen/mee te tellen en mij niet te realiseren dat ik dat zelf bewerkstellig en zelf bepaal dat ik niet meer meetel. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer mee te willen doen als ik niet als jong en capabel wordt gezien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een klein kind mijn zin wil doordrukken en niet meer mee wil doen als ik niet als jong word gezien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest als altijd even jong en vitaal te zien en de werkelijkheid van mijn rijpere uiterlijk niet onder ogen wil zien en wat de gevolgen daarvan zijn in een wegwerpmaatschappij als de onze. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te saboteren en niet in het hier en nu te werken/leven met wat hier is en mijzelf te zien als een fantasie van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te willen bepalen bij mijn leeftijd en zo geen beperkingen van het systeem/de maatschappij te hoeven voelen/ondergaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen spelregels binnen de spelregels van de maatschappij erop na te houden en zo te vechten met het systeem als mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te bevechten om de situatie zo te houden als hij was, leeftijdsloos, en te vrezen voor verandering en de verandering per definitie als negatief te labelen uit angst voor een veranderde situatie.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ ik tel niet meer mee’ in mij te laten bestaan en zo mijn angst te uiten over het feit dat ik afgedankt zal worden en niet te realiseren dat ik het ben die geen zelfverantwoordelijkheid meer wil nemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen voor het afgedankt worden, wat volledig in mijn geest bestaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘wie is mijn spiegelbeeld’ in mij te laten bestaan en zo mijzelf niet te willen herkennen als iemand die niet meer mee telt.

Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien wie ik ben van binnen, wie ik ben geworden vanbinnen door alles wat ik heb geaccepteerd en toegestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik wil mijn spiegelbeeld niet zijn’ in mij te laten bestaan en zo mij te separeren van een beeld dat niet meer meetellen en afgedankt zijn bij mij oproept. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om waarheden in mij te laten bestaan die ik nooit heb getoetst aan de werkelijkheid en zo dus niet weet of ik afgedankt zal worden.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om paniek te ervaren bij het zien van mijn spiegelbeeld in een fractie van een seconde wanneer ik mijzelf niet direct herken aan de hand van mijn geestesplaatje. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te herkennen aan de hand van plaatjes los van de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verdrietig te voelen over het feit dat mijngeest denkt dat ik niet meer zal meetellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geest te geloven en mijn fysieke werkelijkheid als niet correct en beangstigend weg te schrijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijn fysieke lichaam voor de veroudering en het niet eeuwig jong blijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gezond verstand niet te gebruiken en mij niet te realiseren dat alles op aarde van jong/nieuw naar oud gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij achtergesteld te voelen waneer ik mij vergelijk met jongere mensen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken en mij niet te realiseren dat dit zelf-sabotage is en mij mijn eigen daadkracht afpakken is.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om starheid in mijn fysieke lichaam te ervaren wanneer ik in de spiegel kijk en mijzelf niet herken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om starheid in mij te laten bestaan en zo te vrezen voor verandering/veroudering als buiten spel gezet te worden in de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem te laten stokken als ik schrik wanneer ik niet weet wie mijn spiegelbeeld is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet elke adem te beleven en nemen en zo kansen in mijn leven te laten liggen zoals het niet willen zien dat ik ouder wordt wat niet hoeft te betekenen dat ik niet meer van waarde ben voor mijzelf als de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een warm gevoel te krijgen op het moment dat ik mijzelf niet herken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn oneerlijkheid als een warm gevoel van opgelatenheid te ervaren en mij niet te realiseren wat er gaande is.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn participatie in het leven te stoppen of af te bouwen gebaseerd op een opinie in mijn geest.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de waarde van mijn leven niet te waarderen waardoor ik mijn leven vroegtijdig afbreek om verder te vegeteren aan de rand van de maatschappij waar ik denk dat ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven stil/stop te zetten omdat ik mijzelf niet herken en mij niet te realiseren dat ik mijzelf niet wil herkennen door wie ik ben geworden en dus in zelfoprechtheid mijzelf onder ogen zal moeten komen om te zien wat ik kan veranderen om mijzelf wel te herkennen in de reflectie van de spiegel.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om het leven adem na adem te leven in zelfoprechtheid maar mijzelf liever afdank of aan de zijlijn zet als excuus om geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door vergelijking niet meer als volledig lid aan het systeem deel te nemen uit angst voor afwijzing op basis vaneen idee uit de geest over ouderdom en niet meer meetellen.

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.