Dag 244 van 2555; we hebben de sleutel!

equal money capitalismEven een wat luchtiger blog tussendoor, na een hele serie diep graafwerk. Vandaag was het dan zover we hebben de sleutel van ons nieuwe huis gekregen en getekend bij de notaris. Het drong de eerste uren nog niet helemaal tot mij door dat we nu eindelijk een stekje voor onszelf hebben, en bezig zijn een weg te banen naar stabiliteit in ons leven. We hebben 2 maanden zwaar klussen voor de boeg, voordat we overgaan naar het nieuwe huis.

 

Ik wilde pas geloven dat het huis van ons is, nadat er betaald was, getekend en ik de sleutels in handen had. En in zekere zin is dat natuurlijk ook zo, je kunt dingen niet bezitten wanneer ze niet van jouw zijn, wanneer het meer een wens is dat het straks misschien van jou wordt. Dat is de fysieke werkelijkheid, alleen als het hier is en ik in mijn huis kan gaan wanneer ik dat wil, dan is het huis van mij. Ik heb heel wat huizen in mijn geest gehad en ik ging er in mijn geest naar binnen wanneer ik wilde wegdromen. En dat is het verschil met fysiek bezitten of geestelijk bezeten zijn van.

 

Dat is de sleutel die ik mijzelf heb gegeven, om te leren dan pas met iets bezig te gaan als echt, wanneer het fysiek hier is en mogelijk is. Alle fantasieën erom heen zijn franjes van het ego en leiden tot niets dan overblijven met lege handen. Dat moet je een paar keer mee maken voordat het kwartje valt.

 

Op dit moment is het een pak van mijn hart dat we een stap in de goede richting hebben gezet om een stevige fundering te bouwen die ons stabiliteit in roerige tijden kan bieden. Een dak boven je hoofd en eten op tafel lijken zo vanzelfsprekend, totdat je in een situatie komt dat deze zekerheden ineens niet zo vanzelfsprekend meer zijn. Dus zodra mijn zekerheden op orde zijn heb ik de kracht, om voor anderen hun recht op een dak en voedsel op te komen die dat zelf niet kunnen. Dit zou een vanzelfsprekendheid en een fundament voor iedereen op de wereld moeten zijn, maar dat is het helaas niet, en daarom zou het zo mooi zijn als wij ons in de schoenen van een ander konden plaatsen om te zien dat ons wereldwijde systeem een make-over nodig heeft. We zullen aan de klus moeten, de handen uit de mouwen moeten steken om een ieder een dak boven het hoofd, voedsel in huis, medische hulp, scholing en transport te garanderen. Een EMC heeft al een blauwprint van hoe een wereld in het belang van een ieder eruit zou moeten zien, help ons mee aan het bouwen van eenwereld in gelijkheid en eenheid en steun het EMC met jouw stem.

Advertenties

Dag 216 van 2555; maar grootmoeder wat heb je grote oren – deel 1

equal money capitalismHet moment was aangebroken dat ik mijzelf naar de kapper bewoog, dat klinkt misschien wat zwaar, maar het is eigenlijk wel een heel proces geworden over de jaren heen. In het kort komt het erop neer dat sinds ik mijn haar, dat tot op mijn billen groeide afknipte op aanraden van een vriendin die kapper is, ik ineens verantwoordelijkheid voor het model haar moest nemen. Die verantwoordelijkheid nam ik niet, elke keer wanneer ik weer naar de kapper ging werd mij gevraagd wat ik wilde en ik wilde gewoon makkelijk zittend haar. Ik liet het aan de kapsters over, mijn vriendin kon ik daarin vertrouwen, het werd altijd wel leuk. Anderen hadden minder succes en dat wreef ik ze dan fijntjes in door middel van interne gesprekken in mijn geest. Ik was altijd ontevreden over mijn kapsels, maar zag niet dat de sleutel zelfverantwoordelijkheid was.

Toen braken de jaren aan dat ik kaal was, wat niet een proces was van nou dat doen we morgen dan even. Toch was dat het eerste moment dat ik zelfverantwoordelijkheid voor mijn haar/kapsel nam. Na ruim 2 jaar liet ik mijn haar weer uitgroeien, het was een groepsbeslissing om het te scheren en een groepsbeslissing om het weer te laten groeien. En daar diende het oude probleem van geen zelfverantwoordelijkheid nemen zich weer aan, het was nooit aangepakt dus het keerde als een boemerang weer terug om aangepakt te worden. Ik had er al buikpijn over toen alleen maar het besluit viel dat we het zouden laten groeien. Ik heb het ook nog weer een keer geschoren, omdat ik het niet aankon. Maar zoals alles toch gelopen moet worden liep ik ook dit punt. Ik was tot voor kort nog maar 1 keer naar de kapper geweest om het matje uit mijn nek te laten knippen en bij te punten. En mijn haar groeide en groeide, af en toe maakte ik een staartje om het uit mijn gezicht te houden. Dus ik moest de keus maken, of laten groeien of naar de kapper voor een korter model en het laatste werd het.

Bij deze kapper was ik voor het eerst duidelijk en zelf sturend over wat ik wilde met mijn haar. Ik somde alles op wat ik graag wenste en vroeg de kapster of zij daar een model mee kon maken. Ik vroeg haar om het wat gedekt over mijn oren te laten, omdat mijn flap oren anders zo tevoorschijn komen. Waarbij de kapster verbaasd zei, heb je dan flaporen? Ik was verbaasd dat ze niet zag wat voor een zeilen ik aan mijn hoofd heb. Het was duidelijk dat dit meer een issue voor mijzelf is dan voor de ander. Dit deed mij besluiten om er eens nader naar te kijken.

Mijn ouders hebben beiden kleine plat aan het hoofd staande oren, ik en mijn broertje hebben beiden oren die aan de maat zijn en van het hoofd afstaan. Ik kan dit in de familie van mijn moeder terug traceren, dus het is een genetische factor die ons flaporen heeft doen krijgen. Mijn broertje zijn oren staan nog meer af en als jongen met kort haar viel het ook meer op dan bij mij met lang haar dat over de oren viel. Mijn broertje werd er ook mee gepest op school, in die mate dat hij met een elastieken band om het hoofd ging slapen in de hoop dat zijn oren platter aan het hoofd zouden gaan staan. Hierdoor werd ik ook meer bepaald bij mijn eigen oren en begon ik mijn oren ook als een niet mooi punt van mijn lijf te zien.

Ik heb altijd oren op steeltjes gehad, ik mocht altijd graag naar mensen luisteren wanneer ik buitenshuis was en deze mensen waren dan onbekende voorbijgangers of medereizigers in de trein. Een aantal jaren heb ik oorpijnen gehad door een onderdruk in mijn middenoor die eerst niet geconstateerd werd en afgedaan als psychologisch probleem in mij. Tijden heb ik slecht gehoord wat weer beter werd en meer met een volle geest te maken had. Toen ik nog oorbellen had kreeg ik zwerende oren van het zilver dat ik gebruikte als oorbellen. Dus wat zegt dat over mijn oren? Negatieve labeling en emoties/gevoelens gekoppeld aan de oren. Laag zelfbeeld, luistervink, pijn en allergische reactie dus afstoting van mijzelf.

Probleem:

Mijzelf definiëren door een deel van mijn fysieke lichaam dat niet voldeed aan het plaatje in mijn geest van het perfecte lichaam.

Oplossing:

Mijzelf als een geheel zien en niet definiëren aan de hand van een deel van mijzelf en mijn plaatje in mijn geest toetsen aan mijn fysieke werkelijkheid. Uitzoeken waar het plaatje zijn origine heeft, zodat ik dat kan ontmantelen.

Beloning:

Mijn zelfwaarde hervatten en mijzelf als een geheel kunnen ervaren en niet in afscheiding van mijzelf. Me andere woorden, durven te leven wie ik ben.

In mijn volgende blog/blogs zal ik door zelfvergeving, corrigerende zinnen en verbintenissen dit probleem aanpakken om zo de oplossing te kunnen toepassen en het leven te kunnen omarmen.

Dag 191 van 2555; beloning – leven in het hier en nu door de ogen van de geest

equal money systemDeze blog is een voortzetting op de blog van gisteren, dag 190 van 2555; oplossing – leven in het hier en nu door de ogen van de geest

 

 

Waarbij ik gisteren heb gekeken naar de problematieken en oplossingen binnen mijn fietsrit voorbeeld, zal ik vandaag mij bezig houden met de beloning. Wat zal mijn beloning zijn wanneer ik de oplossingen implementeer in mijn dagelijkse fysieke leven en ik spreek hier dan niet over cadeautjes/chocolade/verwen weekendjes, nee ik heb het hier over een natuurlijk gevolg van de oplossing die een beloning is voor mij en een sleutel is om te zien waarom ik die weg in zou moeten slaan en hoe ik door consequent handelen op deze weg blijf. Ik zal de oplossingen die min of meer gelijk zijn aan elkaar van gisteren groeperen en voorzien van de beloning die daarbij hoort.

 

Niet meegaan op een herinnering / Geen participatie in de geest / Rebelleren is geen vrijheid, vrijheid is vrij zijn van participatie in de geest / Mijzelf niet meer afleiden om aan het hier en nu te ontsnappen.

Beloning: door niet af te dwalen in de geest, blijf ik in de fysieke werkelijkheid. Mijn beloning is het stabiel zijn, genieten van het hier en nu en niet meer heen en weer geslingerd worden tussen de ene emotie en de andere.

 

Loslaten van opinie en jaloezie.

Beloning: door mij niet te vergelijken met anderen en te zijn wie ik ben los van vergelijkingen kan ik aan mijn toekomst bouwen en vooruit komen, zonder mijzelf tegen en vast te houden.

 

Geen dingen persoonlijk nemen die niet hier en nu aan de orde zijn.

Beloning: vrij zijn van oordelen en het kijken door de ogen van de ander.

 

Stoppen slachtoffer te zijn en mijn eigen kracht terug nemen.

Beloning: mijzelf aan te sturen en zo in het belang van een ieder te kunnen handelen.

 

In mijn blog van morgen zal ik dit alles verwerken in zelfvergevingszinnen en verbintenissen die ik met mijzelf aanga.