Dag 171 van 2555; wat een kut stem

equal money capitalismTerwijl ik mijn mail aan het doorwerken was en naar de commentaren op een video van mij op YouTube ging, las ik een commentaar van Arie anoniem die zei: wat een kut stem en wat een onzin. Even voelde ik een lichte misselijkheid door mijn buik gaan en beweging in mijn solar plexus. Hoezo kut stem dacht ik, maar tegelijkertijd twijfelde ik of mijn stem inderdaad vervelend was.

Deze video is een vertaling van een video over depressie van Bernard Poolman die ik zelf heb ingesproken. Ik besloot deze video ooit te vertalen in het Nederlands en in te spreken, omdat de boodschap over depressie zo raak is neergezet. En dat is sinds de dag dat ik deze video plaatste hetgeen geweest waar mensen over struikelen. Het is niet de stem die kut is, het is de boodschap die kut is voor velen omdat het hun ware aard blootlegt.

Het grappige aan dit soort commentaren is dat men niet door heeft hoe men zichzelf blootgeeft en laat kennen. Het is duidelijk dat Arie anoniem een probleem heeft met depressie en de ware aard hiervan. Dat hij zijn nare gevoelens hierover op mij probeert af te schuiven is gewoonweg geen zelfverantwoordelijkheid nemen. Commentaren die op de persoon gericht zijn, blijven af en toe het effect bij mij opleveren dat ik zo’n commentaar persoonlijk neem voor een moment. Gewoon ademen en zien wat het is, dat is het beste advies wat ik mijzelf kan geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het commentaar van Arie anoniem persoonlijk te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te twijfelen aan het feit dat mijn stem vervelend klinkt en door die twijfel te twijfelen aan mijzelf als mens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op het feit dat eenander mijn stem een kut stem vindt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de reacties die een ander op mijn stem heeft persoonlijk te nemen en daardoor de reactie over te nemen en 1 te worden met die reactie en te twijfelen aan mijzelf, terwijl ik mij niet realiseer dat zijn reactie niets te maken heeft met mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik een vorm van communicatie heb met Arie, door op zijn reactie reacties te hebben, maar eigelijk treffen wij elkaar alleen maar in reactie en draaien wij slechts om elkaar heen in onze zelf gecreëerde bubbels waarbij we allebei reageren op verschillende dingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik tijdens en na het lezen van een commentaar, waar de ander persoonlijk wordt, even gas terug te nemen en adem te blijven halen. Om zo te kunnen zien waar de ander op reageert en of ik hem/haar kan assisteren op het punt van reactie, of dat ik het commentaar als een wind door mij heen moet laten gaan om vervolgens mij weer aan andere taken te wijden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mensen die op het internet namen bezigen als Arie anoniem zichzelf met opzet anoniem houden om te kunnen trappen en schelden op anderen door de onvrede die in henzelf is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik goed werk heb geleverd wanneer er zoveel mensen reacties hebben op mijn stem in deze video en dat de boodschap dus is aangekomen, maar voor alsnog niet wordt aangenomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een stem en een gevoel in mij waar te nemen als mijn solar plexus wordt beroerd, die zegt dat ik dit niet wil, terwijl ik mij niet realiseer dat dit niet willen gaat over niet de verantwoordelijkheid op mij te willen nemen om dit soort berichten/boodschappen te brengen en vervolgens de commentaren erop  af te handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wel achter de boodschap van de video te staan, maar mijn zelfverantwoordelijkheid wanneer het persoonlijk wordt met commentaren, niet wil nemen en liever wil wegkruipen in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de volle laagte willen incasseren als het om negatieve reacties gaat, maar wel de positieve reacties.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om reacties van anderen niet meer persoonlijk te nemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de reacties van anderen niet meer met mijn reactie op hen te verwarren en mij zo het geheel persoonlijk aan te trekken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als ik A zeg met het plaatsen van een video ik ook B moet zeggen als het gaat om negatieve commentaren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik zie dat ik met mijn stem mensen in reacties krijg, ik dat kan gebruiken als een middel om anderen zichzelf te laten realiseren en wie weet uiteindelijk zichzelf te kunnen zien voor wie ze zijn, en niet weg te lopen voor deze taak, maar zelfverantwoordelijkheid erin te nemen.

Advertenties

Dag 161 van 2555; een witte hersenschim als cadeau

Dag 161 van 2555; een witte hersenschim als cadeau  Ik opende een raam en stak mijn hoofd iets naar buiten. De ramen zitten allemaal in de crème witte verf en ik schampte bijna met de zijkant van mijn gezicht langs de buitenkant van het kozijn. Dat moment was het moment dat er iets gebeurde wat ik zelf niet voor mogelijk had gehouden. Terwijl ik bijna het crème witte kozijn schampte zag ik het crème witte van heel dichtbij in mijn ooghoek. In een flits dacht ik dat er een witte mot op de buitenkant van het raam zat ter hoogte van mijn oog. Ik voelde fysiek iets branderigs op mijn huid onder mijn oog aan de zijkant. Ik was ervan overtuigt in dat moment dat deze mot mij aangevallen had. Het leek of ik in een horror film gezogen werd. Als reflex begon ik met mijn hand deze mot weg te vegen, maar het gevoel bleef. Mijn hart begonnen sneller te slaan en ik voelde angst in mijn solar plexus. Al rond kijkend in de ruimte zag ik een spiegel op de grond staan, die ik oppakte met bevende handen om te zien welk monster er aan mijn gezicht zat vastgeplakt. Ik keek in de spiegel en zag mijzelf met een enigszins verschrikt en verwildert gezicht. Die fysieke check was genoeg om mij uit deze bezetenheid van mijn geest te halen. Ik schaamde mij voor mijn hysterische reactie, alhoewel ik niet gegild had, het had allemaal in de stilte van de geest zich afgespeeld ver weg van een ieder ander om waar te nemen of aan deel te nemen. Ik voelde mij stom om te denken dat hartje winter er een mot op het raam zit die mij als een ‘killer alien’ te lijf gaat zonder opgaaf van reden. En ik was teleurgesteld in mijzelf, omdat ik dacht geen angsten voor insecten meer te hebben en nu werd het tegendeel bewezen.

Maar nadat ik van de schrik was bekomen zag ik hoe ondersteunend deze tijdelijke bezetenheid was geweest. Ik dacht geen angsten meer voor insecten te hebben en klaar te zijn met dat punt, maar deze hersenschim liet mij het tegendeel zien. Mijn angst voor insecten was het eerste dat ik heb aangepakt in mijn proces, nou ja, misschien moet ik pre-proces zeggen. Ik had vele video’s van Desteni gekeken in een paar dagen tijd en zag een aantal thema’s terugkeren, waarbij angst daar 1 van was. Ik begreep dat angst ons limiteerde en dat er ons niets in de weg stond om zo’n angst te ontmaskeren en op te ruimen. Samen met mijn gezin waren we op vakantie gegaan naar Napels en zittende aan het strand met mijn partner en pratende over het Desteni materiaal dat ik had gezien, besloot ik niet meer bang te zijn voor insecten. Dit was een diep besluit van binnen dat ik echt met mijzelf wilde aangaan. Het hele proces van zelfvergeving en correctie in het fysieke na het identificeren van het patroon, was mij nog totaal onbekend. Ik was dus een verbintenis met mijzelf aangegaan om iets te stoppen waarvan ik niet wist wat ik precies moest stoppen. Mijn volhardendheid en drang om deze angst te stoppen, door jarenlang gekweld te worden erdoor, maakte dat ik ‘colt turkey’ het kon stoppen en er vrij van was. Het hield uiteindelijk geen stand zo zag ik vandaag. Het punt was dat ik het goed weggestopt had, want dat was wat ik had gedaan, waardoor het leek of het echt was opgeruimd en ik ermee had afgerekend op een duurzame wijze.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor een insect zoals de witte mot.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in polariteit met een witte mot te gaan en mij als kleiner en kwetsbaarder op te stellen dan de mot.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest super talenten aan de mot toe te kennen die mij als kwetsbare bevestigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik groter en sterker ben dan de mot en fysiek gezien een bedreiging voor de mot zou moeten zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de mot mij iets aan zal doen en mij niet te realiseren dat de mot, die gelijk staat aan leven, mij niets doet zolang ik het leven respecteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik fysiek gezien groter en sterker ben dan de mot, maar niet weet hoe ik met leven om moet gaan als mijzelf en de mot, waardoor ik met angst reageer op de mot/leven wat uiteindelijk een uitvergroting is van het feit dat ik angst heb voor het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om de mot als leven te zien, want dan wordt ineens leven iets engs en iets waarvoor ik moet wegvluchten in de geest om veilig te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geest als een veilige plek te zien om te schuilen voor de enge witte mot en mij niet te realiseren, dat deze horrorfilm zoals ik het ervoer, zich afspeelt in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beste vriendjes met de geest te zijn die mij aan een dagelijks infuus van angsten legt en te geloven dat dit de beste plek is om te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren in hoeverre ik mijn geest heb toegestaan en heb geaccepteerd om mij te hersenspoelen en alles met mij te doen wat het belieft ,om zo zijn energie quota te halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zien hoe de geest mij heeft voorgelogen en hoe graag ik het wilde geloven dat ik geen angsten meer voor insecten had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te realiseren dat de fysieke angst voor insecten wellicht vervaagd was, maar de geest dimensie was nog springlevend en liet mij in een bezetenheid schieten door het zien van een crème witte raampost in mijn ooghoek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schaamte te voelen voor mijn participatie in de geest die ik helder kon zien en waar ik spijt van had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben van mijn participatie in de geest en mijzelf dus alleen als perfect wil zien binnen mijn proces.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf voor het klaarblijkelijk niet instaat zijn van het oplossen van een angst in mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het proces ook daadwerkelijk een proces is en ik na vele keren struikelen zal kunnen gaan staan en het geen waarde meer heeft om bij elke struikelbeurt mijzelf te veroordelen als mislukt of niet volhardend genoeg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf stom te vinden om al de aanwezige fysieke gezond verstand informatie, die ik tot mijn beschikking had, in de wind te slaan  en te gaan voor de horrorfilm in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dat te vrezen wat 1 en gelijk aan mij is, als leven, en mij niet te realiseren wat mijn strijd met het leven is, wat vaak zo verdekt naar buiten komt dat het zich niet als een groot probleem manifesteert aan mij, maar enkel op mysterieuze wijze blijft langskomen totdat ik het snap en er wat mee kan doen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in latere blogs of schrijfprocessen deze angst voor insecten verder uit te diepen om zo alle dimensies in kaart te kunnen berengen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de koppeling tussen de angst voor insecten en de angst voor leven te zien en te benoemen elke keer dat ik het tegenkom om zo zelfvergeving en correctie toe te passen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat het leven uit polariteit bestaat, maar niet te participeren in deze polariteit.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet harder voor mijzelf te zijn in mijn proces dan nodig is, om zo niet via een achterdeur mijn angst voor het leven proberen te vervagen.

Dag 21 van 2555; mijzelf verliezen door geld verlies

dag 20 van 2555; mijzelf verliezen door geld verliesMijn partner ligt nog steeds in de clinch met zijn ex-hospita, die op kinderlijke wijze uithaalt om een bedrag van €950 niet terug te hoeven betalen aan ons. Van €450 heeft zij de mening dat dit bedrag haar geheel toekomt en de resterende €500 daarvoor probeert zij nu rechtvaardigingen te zoeken, zodat zij op z’n minst een deel niet hoeft terug te betalen. Het is te kinderlijk en te bizar voor woorden hoe dit gaat en ik zou smakelijk om haar gelachen hebben ware het niet dat dit mijn €950 zijn die op het spel staan om geriskeerd te worden.

Dit hele voorval heeft mij vandaag, nu dit weer hoog opspeelde in een e-mail wisseling tussen mijn partner en de hospita, een benauwdheid opgeleverd die als een draaiende energie kolk in mijn solar plexus rond tornadode. Zo’n bijna misselijk gevoel geeft dat. Het is de confrontatie die ik schuw, confrontatie is iets engs of tenminste dat zegt een stem in mijn hoofd. Confrontaties heb ik nooit leuk gevonden. Nu is het niet eens een directe confrontatie tussen mij en de hospita, het is een confrontatie tussen de hospita en mijn geld, waarbij mijn geld vertegenwoordigd wordt door mijn partner. Dus hoeveel echte daadwerkelijke fysieke confrontatie hebben we het hier over?

De confrontatie vindt plaats in mijn mind, ik ken deze hospita niet en heb haar nooit ontmoet. Ik begeef mij hier op het vlak van illusie en tracht grip te krijgen op een situatie die mij veel geld kan kosten. Het zou genoeg moeten zijn om mijn partner te assisteren en ondersteunen en het daar te laten waar het conflict is, zonder mij te separeren van mij en mijn partner en mijzelf en mijn realiteit. Maar ik neem het persoonlijk en voel misselijkheid van de energie in mijn solar plexus, want ik ben mijn geld en mijn geld dat ben ik. Dus komt de hospita aan mijn geld dan komt ze aan mij en dat maakt dat wij tezamen in conflict zijn.

Mijn zwager stelde aan mijn partner voor om met een bos bloemen de hospita in te pakken en te slijmen tot hij erbij neerviel. Dat zou betekenen dat wij onacceptabel gedrag moeten goedkeuren en vervolgens belonen. Maar dat kan ik niet, ik zie niet dat slijmen tot een oplossing zal leiden en teruggave van ons geld betekent. Eindelijk hebben we een beetje geld na een zeer armoedig bestaan van 3 jaar en nu zal de eerste de beste hospita dat van ons afstelen, dat kan ik gewoonweg niet laten gebeuren. Er staan nog teveel kosten op stapel met de verhuizing naar Nederland, we hebben niet de luxe om te lachen om €950 euro meer of minder en we hebben niet de financiële luxe om juridische stappen te ondernemen.

Een situatie waarbij ik het liefst de handen in de lucht zo willen steken om mijn zelf verantwoordelijkheid de lucht in te gooien. Ik wil dit niet een zaak van mijn ego laten zijn, maar ik wil dit ook niet op mij laten zitten. Ik kan dit niet accepteren en toestaan, maar ik weet niet wat te doen om dit in goede banen te leiden anders dan niet meer te participeren in de energie en het uit mijn mind te halen van de confrontatie en het praktisch te maken met 2 voeten op de grond. Ik moet het geld loslaten en niet meer één met dit geld willen zijn, waardoor ik het verlies van het geld als een verlies van mijzelf ervaar. Ik kan mijzelf niet verliezen, het geld wat ik bezit wel. Maar ook geld zal uiteindelijk weer aanwassen hoe vervelend dat ook mag zijn. We kunnen haar melden bij een speciaal meldpunt, zodat anderen niet in haar web verstrengeld raken en daar is de kous mee af.

We hebben een kijkje mogen nemen in de echte wereld waar zwaar bezeten mensen rondlopen als zijnde normaal en deelnemen aan de maatschappij alsof alles okay is. Dit is niet okay en dit zend boodschappen uit naar de volgende generatie die we ons nog lang zullen heugen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de confrontatie van mijn partner met de hospita als een confrontatie te zien tussen mij en de hospita.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als gelijk aan mijn geld te zien en niet het geld als betaalmiddel te zien dat ik kan gebruiken om mij te bewegen in de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat confrontatie eng is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om confrontatie te zien als een manier om mijzelf te verliezen en mij niet te realiseren dat ik mijzelf niet kan verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energetische beweging in mijn solar plexus te ervaren bij confrontatie en angst heb om te verliezen binnen die confrontatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld mijn motivator te laten zijn om te bepalen wat ik accepteer en wat niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld verlies als nederlaag te ervaren en daardoor mijzelf als minder te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet de regie in deze situatie in handen heb vanuit het startpunt wat in het beste belang van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze confrontatie naar binnen toe te trekken en als een persoonlijke aanval te ervaren van mijn ego.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om egoïstisch te zijn in een situatie waarin ik strijd tegen onacceptabel gedrag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ego te laten mee beslissen als één en gelijk aan mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar we elkaar naar het leven staan omwille van geld of geldverlies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar geld belangrijker is dan de waarde van leven als leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar wij door geld met elkaar communiceren en elkaar wegen als zijnde vijand of vriend.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om dit conflict niet persoonlijk te nemen als zijnde gelijk aan mijn geld.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om te zorgen dat deze hospita niemand anders meer kan schaden door haar te melden.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om het verlies van geld niet als het verlies van mijzelf te zien en niet als een nederlaag van mijn ego.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om confrontatie met gezond verstand te benaderen in het hier en nu met wat fysiek aanwezig is.