Dag 247 van 2555; candida – de illusie van misbruik – de gewilde vriendin willen zijn – deel 3

equal money capitalismDeze blog is een voortzetting op mijn vorige blog waar ik de verschillende dimensies doorloop over een onderwerp uit mijn verleden, te weten ‘niet nummer 1 te zijn voor de ander binnen een relatie’. In deze blog zal ik doormiddel van correctieve zinnen en verbintenissen dit onder werp verder uitwerken.

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan om afgedankt te worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door deze angst mij laat leiden tot uitkomsten en gevolgen die niet vast hoeven te staan, maar nu in de ban van deze angst zal het mijn toekomst bepalen. Ik stop deze angst en stuur mijzelf aan in gelijkheid aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een nieuwe relatie aan te gaan zonder herinneringen/emoties/gevoelens/angsten uit mijn verleden, maar deze nieuwe ervaring met een ander als mijzelf te doorleven/doorlopen in mijn fysieke werkelijkheid en niet in door de ogen van mijn geesteswerkelijkheid de negativiteit de overhand te laten nemen.

Wanneer en als ik mijzelf verraden voel door de ander dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben teleurgesteld te raken in mijzelf door een relatie aan te gaan met een startpunt dat niet is genomen door zelfoprechtheid. Ik stop het verraad aan mijzelf om mijzelf zo niet teleur te stelen en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer te verraden binnen een relatie en eerst te bepalen of de relatie een relatie van gelijkheid is, waardoor ik in zelfoprechtheid kan stoppen met deze relatie wanneer ik zie dat deze niet in het belang van een ieder is. Om zo niet te verzuren in de relatie en mijzelf niet te verraden door in zelfoneerlijkheid door te gaan met een relatie in ongelijkheid.

Wanneer en als ik misbruik toesta in mijn leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alles over heb om leuk gevonden te worden en een relatie te behouden enzo niet meer helder voor ogen heb waar de lijn ligt tussen acceptabel en onacceptabel. Ik stop het toestaan van misbruik en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties niet als ultieme doel in mijn leven te zien en daardoor niet over de schreef te gaan en het onacceptabele van mijzelf en de ander te accepteren.

Wanneer en als ik mijzelf bang zie zijn om alleen op de wereld te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een angst is om alles en iedereen te moeten verliezen, incluis mijzelf. Ik stop de angst voor eenzaamheid en leef 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te hebben alleen op de wereld over te blijven zonder dat iemand zich over mij bekommert en mij te realiseren dat ik nooit mijzelf eenzaam kan voelen wanneer ik mijzelf heb en een relatie met mijzelf kan opbouwen in gelijkheid en eenheid aan het leven.

Wanneer en als ik mijzelf zie zoeken naar zelfbevestiging, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik graag speciaal gevonden wil worden door de ander, maar mijzelf niet zie staan, waardoor de ander dit gat moet opvullen. Ik stop het zoeken naar zelfbevestiging en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfbevestiging eerst en alleen bij mijzelf te zoeken om vervolgens stabiel een relatie met de ander aan te gaan zonder afhankelijk te zijn van de ander, waarbij ik ook niet verbittert/verzuurt kan raken wanneer de ander niet die bevestiging geeft die ik wens.

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben om in de massa op te gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat ik speciaal moet zijn om een relatie te hebben en te behouden. Ik stop de angst om te verdwijnen in de massa en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bitterheid en zuurheid niet in een relatie te tolereren van mijzelf en mij niet te definiëren door deze negativiteit om alles te slikken uit angst om niet gezien te worden en alleen achter te blijven terwijl een ieder ander het leuk heeft met elkaar.

Wanneer en als ik mijzelf zie saboteren door in ongelijkheid een relatie te leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijzelf compromitteren om door de ander gezien te worden een omslachtige manier is om mijzelf te zien staan en te waarderen. Ik stop de sabotage en leef 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te saboteren maar in plaats daarvan mijzelf te waarderen, niet als polariteit, maar vanuit het feit dat ik geen relatie met iemand of iets aankan gaan wanneer ik geen relatie met mijzelf heb bestendigt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vastklampen aan een relatie in ongelijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de deur open voor negativiteit en nooit 1 en gelijk aan de ander als mijzelf zal zijn in deze relatie en dus verbittert zal eindigen met een disillusie. Ik stop het vastklampen en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de deur niet te openen voor negativiteit door te participeren in ongelijkheid en oneerlijkheid binnen een relatie, maar een relatie als een agreement/overeenkomst te zien waarin alle partijen gelijk en 1 zijn aan elkaar, waardoor de agreement nooit in ongelijkheid/geheim kan plaatsvinden.

Wanneer en als ik mijzelf vernederd voel door verraad aan mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik trouw aan mijzelf kan zijn en zelfwaarde uit mijzelf kan putten door 1 en gelijk aan het leven te staan. Ik stop de vernedering en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te vernederen, maar mijzelf op te tillen om te gaan staan als wie ik werkelijk ben, waarbij ik de ander niet nodig heb om het leven in mijzelf te voelen stromen en te weten dat ik er  toe doe, maar de ander mij te laten assisteren en helpen door te reflecteren om zo mijzelf aan mijzelf te laten zien.

Wanneer en als ik mijzelf als de ander mijzelf zie saboteren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het zover laat komen, omdat ik geen zelfrespect/zelfwaarde heb. Ik stop de sabotage en sta 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit meer op een punt van niet hebben van zelfwaarde te komen en over mij heen te laten lopen en alles te accepteren wat niet in het belang van een ieder is.

Wanneer en als ik mijzelf gemotiveerd door de ander zie om te leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn wil om te leven niet bij een ander vandaan kan komen en ook niet zal komen. Ik stop de afhankelijkheid van de ander en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn reden tot leven te zijn en de leegte in mij te vullen met leven en zo het leven niet te bevechten maar te leven/doorlopen en te genieten van het zijn in het moment.

Wanneer en als ik mijzelf als een niemand zie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat  ik hier ben in mijn fysieke realiteit en dus wel iemand moet zijn wanneer ik mijzelf kan vastpakken. Ik stop het niemand zijn en zal als iemand 1 en gelijk aan het leven gaan staan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kiezen voor het leven en als iemand op te staan in zelfoprechtheid en niet anderen te beschuldigen van de verzuring en verbittering in mijn leven die ik heb geaccepteerd en toegestaan door in ongelijkheid met de ander in relatie te staan.

Wanneer en als ik mijzelf zie verbeelden dat ik gewild en geliefd ben bij anderen, dan stop ik en haal adem. Ik realiseer en zie dat ik dit doe als tegenpool om niet te worden afgedankt. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in fantasieën te verzanden, om zo mijn angst om afgedankt te worden en dus maar alles te moeten accepteren, te overbluffen met positiviteit en zo in polariteit te verzanden.

Wanneer en als ik mijzelf niet goed genoeg vind dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit voortkomt uit de angst  om afgedankt te worden. Ik stop de angst om afgedankt te worden en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet persoonlijk te nemen wanneer ik niet nummer 1 ben voor de ander, en zo de andere persoon niet te misbruiken door een relatie in ongelijkheid voort te laten bestaan uit angst om als een niets/niemand te eindigen.

Wanneer en als ik mijzelf zie wegkwijnen uit zelfmedelijden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat door het aannemen van een slachtofferrol ik niet bij machte ben om te gaan staan 1 en gelijk als en in het leven. Ik stop het wegkwijnen en het zijn van het slachtoffer en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet tot slachtoffer te maken en zo mijzelf de mogelijkheid te ontnemen om te gaan staan.

Wanneer en als ik mijzelf de ander zie beschuldigen voor het niet geven van erkenning, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat erkenning vanbinnen moet komen om vervolgens niet afhankelijk te zijn van de erkenning die de ander mij toebedeeld. Ik stop het beschuldigen en neem het terug naar mijzelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te erkennen als leven.

Wanneer en als ik mijzelf ongelukkig zie zijn in een relatie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik verstrengeld ben in een polariteit en hoop/wens om gelukkig te zijn en niet verzuurt en verbittert. Ik stop deze polariteit en sta 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een relatie/agreement niet te definiëren door geluk/ongeluk en verzeild te raken in polariteit, maar simpelweg te zijn en te beleven door mijzelf aan te sturen in het belang van een ieder.

Wanneer en als ik mijzelf fysiek angst laat beleven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik preventief zal moeten zorgen dat mijn gevoelens/emoties niet fysiek worden, maar worden aangepakt alvorens zij fysiek worden. Ik stop het fysiek maken van mijn angst.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet misselijk/afwezig/paraat te voelen door de angst die ik in mij laat bestaan door te blijven in een relatie die is gebaseerd op ongelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf het woord teleurstelling aan het woord relatie zie koppelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat deze koppeling ervoor zorgt dat ik geen relatie zonder teleurstelling/verbitterdheid aan kan gaan. Ik stop de koppeling tussen relatie en teleurstelling en laat het los.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de koppeling tussen het woord relatie en het woord teleurstelling los te laten en weer terug te brengen naar woorden in gelijkheid.

Advertenties

Dag 246 van 2555; candida – de illusie van misbruik – de gewilde vriendin willen zijn – deel 2

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn vorige blog, waarin ik een start maakte om naar mijzelf te kijken in relatie tot de candida die ik had en de vrees voor het terugkeren hiervan. In deze serie neem ik een onderwerp uit mijn verleden ‘het niet nummer 1 te zijn voor de ander binnen een relatie’ (relatie in de ruimste zin van het woord) onder de loep, in het kader van de zuurheid en verbitterdheid die ik nog steeds ervaar door de herinnering hieraan.

Probleem:

Binnen relaties mijzelf afgedankt/verraden/misbruikt te voelen zodra duidelijk wordt dat ik niet de vriendin ben maar meer een kennis of een vage vriendin.

Oplossing:

De herinnering los laten als startpunt voor een nieuwe relatie, om zo echte relaties aan te gaan.

Beloning:

Niet langer verzuurd binnen een relatie te zijn, maar met anderen samen te zijn als zelfexpressie en niet om leuk gevonden te worden en geaccepteerd te worden.

 

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om afgedankt te worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de uitkomst van een net aangegane relatie al te definiëren door het afgedankt zijn als startpunt en als gevolg te leven in het hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik verraden zal worden door het geven van mijn loyaliteit. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te durven geven 1 en gelijk aan het leven aan de ander als mijzelf, uit angst dat ik door de ander zal worden verraden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik alleen dan angst kan hebben verraden te worden door de ander wanneer ik tegelijkertijd vrees om verraden te worden door mijzelf, door opnieuw een relatie aan te gaan waarin ik als startpunt de vrees om verraden te worden leef, en zo bang ben mijzelf bloot te stellen aan teleurstellingen, teleurstelling in mijzelf als de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik misbruikt zal worden in een relatie die ik graag instant houd om alsjeblieft leuk genoeg gevonden te worden om te mogen blijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles te willen doen om maar leuk genoeg gevonden te worden, waarbij ik aan mijzelf als fysiek wezen totaal voorbij ga en mijzelf zo blootstel aan eventueel misbruik, dat door mijzelf getolereerd word.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren door misbruik te accepteren en toe te staan om belangrijk in iemand anders zijn/haar leven gevonden te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben alleen op de wereld te zijn wanneer ik niet die speciale iemand in iemand anders zijn/haar leven kan zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit alleen kan zijn als ik mijzelf heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om niemand te zijn wanneer ik niet speciaal kan zijn voor een ander. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik eerst speciaal voor mijzelf moet zijn om zo gefundeerd mijn relaties te kiezen met een startpunt van gelijkheid en eenheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om als grijze muis niet op te vallen in de grijze massa en zo nooit een relatie van waarde aan te kunnen gaan met een ander. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik speciaal moet zijn om voor de ander aantrekkelijk genoeg te zijn om met mij te willen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijzelf zal moeten opgeven binnen een relatie om mij zo te voegen naar de ander dat hij/zij mij zal blijven zien staan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te compromitteren omwille van het hebben van een relatie en zo mijzelf te saboteren.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf als een oude schoen afgedankt en aan de kant geschoven te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien vastklampen aan een relatie die is gebaseerd op ongelijkheid/geheimzinnigheid om in ieder geval een relatie te hebben en niet alleen te hoeven eindigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf vernederd te zien door het verraad aan mijzelf binnen het accepteren van een relatie in ongelijkheid. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eenrelatie met eenander als belangrijker te zien dan een relatie met mijzelf te creëren alvorens met een ander dit aan te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf fysiek eraan onderdoor te zien gaan door de zelfsabotage en de acceptatie van meer dan ik werkelijk zou willen om maar leuk genoeg gevonden te worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik degene ben die mijzelf aanstuurt en dus altijd kan en mag zeggen, tot hier en niet verder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf helemaal alleen op de wereld te zien en een leegte in mijzelf te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om die leegte in mij te ervaren als de vijand en niet mijzelf te realiseren dat die leegte door mij is gecreëerd en dus dat is wat ik ben en geworden ben, zonder aansturing en zonder zelf-wil geleefd door de ander om zo mijzelf in leven te voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest als een niemand te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik geen niemand kan zijn omdat ik leef en fysiek hier ben en deelneem aan het leven, ik ben iemand, zonder ook nog maar iets daarvoor te hebben gedaan en pas wanneer ik invulling geef aan mijzelf als iemand dan bereik ik een punt waarop ik kan kiezen voor het leven of tegen het leven en dat is geheel aan mij zonder iemand de schuld van het eindresultaat te kunnen geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest in de grijze massa te zien verdwijnen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verdwijnen in de groep en niet als een speciaal iemand eruit te springen als negatief te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn voorprogrammering te geloven dat alleen wanneer ik speciaal ben ik het ga redden in deze wereld en zo mijn ego oppoets en laat groeien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien wegkwijnen in een relatie door mijzelf volledig op te moeten geven om zo nummer 1 voor de ander te kunnen zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ego mij niet te kunnen voorstellen dat een relatie niet bestaat uit speciaal zijn of mijzelf wegcijferen, maar het gelijk en 1 aan elkaar staan betekent.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik zo gewild/geliefd ben dat ik kan kiezen met wie ik een relatie wil beginnen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het aangaan van een relatie als zie dat ik onderga en niet iets is wat door zelfaansturing ontstaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik zo leuk ben dat ik mij nooit zorgen hoef te maken of ik wel nummer 1 ben in de relatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in angst te leven of ik nog wel leuk genoeg ben of over hoe ik nummer 1 kan worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie als een wedstrijd te zien waarin ik moeten vechten voor die nummer 1 plek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik gewaardeerd word voor wie ik ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik eerst mijzelf moet waarderen en moet snappen wie ik ben alvorens ik dat uit kan dragen naar de ander, zodat de ander dit kan zien.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik mag er niet zijn’ in mij te laten bestaan en zo verbittert in de relatie te blijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo verbitterdheid te worden en te leven en mij niet te realiseren wat dit tot gevolg heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘ik ben niet goed genoeg’ in mij te laten bestaan en zo te twijfelen aan mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet nummer 1 zijn bij de ander persoonlijk te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik wil niet een geheim zijn’  in mij te laten bestaan en zo juist mijzelf tot een geheim/onzichtbaarheid weg te vagen door het zijn van een geheim te leven.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weg te kwijnen uit medelijden voor mijzelf en mijzelf niet te realiseren dat ik een slachtofferrol aanneem en zo nooit mijzelf kan aansturen en 1 en gelijk aan mijzelf kan gaan staan, laat staan en 1 gelijk aan alles dat leeft.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in de ander en niet de teleurstelling terug te nemen naar mijzelf om zo te zien dat het eenteleurstelling in mijzelf is door gebrek aan zelfaansturing en staan in zelfoprechtheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf afgedankt te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf afdank wanneer ik niet sta als leven en dus net zo goed niet kan bestaan wanneer ik weiger te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben van het mijzelf saboteren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wel te zien dat het anders moet/kan, maar mijzelf niet kan aansturen tot eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbittert te zijn met mijn situatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de situatie en de ander de schuld te geven van niet dat te hebben in het leven waar ik op hoopte, erkenning voor wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minderwaardig te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet 1 en gelijk aan het leven te staan en zo mijzelf als minder te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf ongelukkig te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een polariteit en mijzelf niet te realiseren dat geluk een gevoel is van tijdelijke aard en alleen door de geest geleefd kan worden, waardoor ik geluk alleen dan kan ervaren als ongeluk aan de andere kant van de pool ligt te loeren en ik er alles aan doe om daar niet te geraken.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf misselijk te voelen als een verrader van mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te blijven saboteren ook wanneer ik zie dat ik niet goed bezig ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afwezig en zweverig te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn werkelijkheid te ontvluchten door in de geest te verblijven en zo mijn zelfsabotage niet onder ogen te hoeven zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in uiterste fysieke paraatheid te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een overlevingsangst te leven binnen mijn relatie met de ander.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze ervaringen van verbitterdheid/zuurheid mee te nemen in andere nieuwe relaties. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na de eerste relatie in verbitterdheid nooit meer echt een andere relatie beleefd/geleefd te hebben door elke nieuwe relatie te bekijken door de ogen van de eerste relatie in verbitterdheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn verbitterdheid te gaan geloven dat ik het niet waard ben om een relatie met iemand aan te gaan in gelijkheid en eenheid. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen relaties meer aan te willen gaan uit angst dat ik niet nummer 1 kan zijn en niet teleurgesteld wil worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan het woord relatie het woord teleurstelling te koppelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op deze manier geen relaties meer aan kan gaan zonder al op voorhand de teleurstelling te visualiseren en uit te spelen in mijn geest.

wordt vervolgd…

Dag 242 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 3

equal money capitalismIn de blog van vandaag sluit ik het onderwerp ‘in het geniep ‘ af met correctieve zinnen en verbintenissen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in twijfels zie gaan over mijn gedrag ten opzichte van mijn vagina en mijn omgeving, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de twijfel laat zien dat ik alle partijen wil ‘pleasen’ om zo niet uitgestoten te worden. Ik stop de drang om geaccepteerd te willen worden en als ‘normaal’ gezien te worden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te beseffen dat wanneer ik twijfel over mijn gedrag ik zoek naar ‘geaccepteerd gedrag’ en ik mijzelf wegcijfer voor dit gedrag en er zo dus geen sprake is van zelfexpressie.

 

Wanneer en als ik mijzelf in separatie zie gaan van mijn omgeving of vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het in separatie gaan mijn manier is om te overleven in de maatschappij en als mens. Ik stop de separatie en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij nog van mijn vagina nog van mijn omgeving te separeren als een overlevingsstrategie,  aangezien beiden een vorm van geen verantwoordelijkheid nemen is en zelf-sabotage en dus niet in het belang van een ieder is.

 

Wanneer en als ik mijzelf in overlevingsangst zie gaan en mijzelf zie modelleren voor de buitenwereld, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet weet wie of wat ik ben en ben zodoende bereid om leven op te offeren in het belang van het overleven. Ik stop de overlevingsangst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit mijzelf op te offeren en te vormen naar wat ik denk dat de buitenwereld van mij wil, maar simpelweg in mijn eigen kracht te staan en zelfverantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie twijfelen over verandering in mijn leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat een band opbouwen met mijn vagina nooit onnatuurlijk kan zijn, omdat het bevestigt dat ik een geheel ben van delen die er allemaal mogen zijn en waardoor het geheel nooit heel kan zijn wanneer een deel niet meedoet. Ik stop de twijfel en ga de verandering aan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te veranderen ten opzichte van mijn vagina en te zien dat het gevoel van ‘onnatuurlijk’ een geprogrammeerd iets is aangemoedigd door de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf separatie zie ervaren als iets dat normaal is dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat gewoonte en gewenning hier de doorslag is voor wat normaal/acceptabel is en niet de stelregel dat separatie zelf-sabotage is. Ik stop de zelf-sabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik separatie zie als datgeen wie ik ben dan stop ik en zie dat ik terug naar de adem moet om mijzelf te vertragen en te zien wie ik geworden ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst voor het onbekende zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat deze angst alles wat bekend is in stand wil houden ook al is het misbruik van mijzelf. Ik stop de angst voor het onbekende en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat voorbij de angst voor het onbekende gewoon leven is en het een ademhaling kost om te stoppen met deze angst en het limiteren van mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van mijn levenskracht/vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen door zelfaansturing mijn levenskracht kan gebruiken. Ik stop de separatie van mijn levenskracht/vagina en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn levenskracht te erkennen en aanvaarden als dat wat ik ben en hetgeen dat mij kan doen veranderen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vasthouden aan mijn oude ‘ik beeld’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als de geest bang ben de controle te moeten verliezen/opgeven wanneer ik niet meer ben wie ik denk dat ik ben. Ik stop het vasthouden en laat los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn oude ‘ik beeld’ los te laten en mijzelf de kans te geven om mijzelf te zien voor wie ik werkelijk ben, als een proces adem na adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf de controle zie vasthouden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het loslaten van de controle de ware zelfaansturing is. Ik stop de controle en laat los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te controleren vanuit de geest en mijzelf niet langer vast te houden vanuit de geest en allerhande limitaties te accepteren die onacceptabel zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen voor mijn vagina als losse entiteit dan stop ik en haal adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan functioneren als losse delen, maar mijzelf moet verbinden met mijzelf als een geheel om geheel te kunnen genieten van de totaliteit die ik ben. Ik stop de vrees voor de vagina los van mijzelf en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren genieten als geheel, als totale fysieke expressie, door verandering toe te staan en het niet vrezen voor wie ik aan mijzelf zal gaan tonen als diegene die ik werkelijk ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen voor afkeuring en vies/ongeoorloofd gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de opinies van anderen persoonlijk neem en als waarheid en leidraad gebruik om te leven. Ik stop het persoonlijk nemen en daarmee de vrees voor afkeuring en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te handelen op mijn voorprogrammering en te kunnen/leren onderscheiden wanneer ik de programmering van een ander persoonlijk neem.

 

Wanneer en als ik mijzelf als eenling ervaar dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk uniek te zijn hierin en het slachtoffer van mijn omgeving. Ik stop deze slachtofferrol en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te denken dat ik speciaal en bijzonder ben in hoe ik in het leven sta in separatie van mijn vagina, maar te zien dat vele vrouwen het product zijn van opinies en voorprogrammering van anderen, door dit persoonlijk te nemen en zich daardoor niet te leren/durven leren kennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als outcast van mijn lichaam zie maken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het makkelijker is mijn vagina als losse entiteit te beschuldigen dan naar binnen te kijken en te zien welke angsten mijzelf terughouden van leven. Ik stop het outcasten en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf noch mijn vagina te outcasten als oplossing van het niet heel kunnen zijn met alle delen van mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn werkelijkheid acceptabel zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid acceptabel maak door conform mijn voorprogrammering deze te vormen. Ik stop het acceptabel maken van mijn werkelijkheid en laat mijn programmering los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke werkelijkheid te vormen naar wat het beste voor een ieder is.

 

Wanneer en als ik mijzelf het genieten in/door het fysieke zie saboteren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik meer vertrouwt ben met het niet genieten en mijzelf niet uit die ogenschijnlijke comfort zone wil halen. Ik stop de sabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zaken die vertrouwt zijn niet te vertrouwen als het beste voor een ieder, maar dat te onderzoeken alvorens dit aan te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf fysieke lichaamsexpressie als fantasie zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo op voorhand fysieke lichaamsexpressie zie ontnemen. Ik stop de zelfsabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet totale fysieke lichaamsexpressie, die ik niet ken als volwassene, mijzelf te ontnemen alvorens ik het kan toepassen door niet te geloven dat ik daartoe instaat ben met een vagina die geestelijk geladen is met negativiteit, waarin ik de fantasie gebruik om in polariteit met het negatieve te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in mijn verbeelding wel heel zie zijn als fysiek lichaam, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen in fantasie/verbeelding heel kan zijn in mijn veilig gewaande geest. Ik stop de fantasie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet alleen in mijn fantasie heel te kunnen zijn, maar ook in mijn fysieke werkelijkheid te durven veranderen en heel te zijn zonder angst voor verandering en de opinie van mijn omgeving.

 

Wanneer en als ik mijzelf het negatieve met het positieve zie vervangen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in polariteit en zo niet gealarmeerd raak door de onbalans in mijn leven door separatie en mijzelf niet weer op de rails zet. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om open te staan voor de waarschuwingen van mijn fysieke lichaam zonder die onder polariteiten te begraven en te doen alsof alles okay is.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn relatie met mijn vagina als moeilijk zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het moeilijke ‘em in het geniep zit, wat niet nodig is wanneer ik als geheel mij in mijn fysieke werkelijkheid plaats. Ik stop het moeilijk doen als de separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering niet uit te spelen door de relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en het gewaar zijn van mijn lichaam als vies te zien en onbehoorlijk.

 

Wanneer en als ik mijzelf in het geniep personage zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een personage nodig heb om in het geniep om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam. Ik stop dit personage omdat ik mij realiseer dat het overbodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn participatie in dit geniep personage te signaleren en te stoppen, omdat het geen enkel ander doel dient dan de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf in opgewondenheid zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik te maken heb met angst en een verknipte vorm van intiem zijn. Ik stop de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet het geniep personage te voeden door gevoelens van opgewondenheid/spanning te voelen en die niet te interpreteren als angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf in minderwaardigheid zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn vagina als minderwaardig zie en omdat ik een geheel ben zie ik ook mijzelf als minderwaardig. Ik stop de minderwaardigheid als sluier voor wat werkelijk gaande is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de sluier van minderwaardigheid op te lichten en te zien dat ik niet minderwaardig ben als een geheel met mijn vagina, maar de opinies die ik persoonlijk neem doen mij denken dat ik minderwaardig zou moeten zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf genieten zie verdraaien naar losbandigheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als de geest probeer frictie te bewerkstelligen om het genieten tot iets negatiefs te maken. Ik stop het verdraaien en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te participeren in de frictie van de geest en mij verder van mijn levenskracht af te laten glijden dan dat ik al ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie walgen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het walgen, het walgen van mijzelf is en het niet gaan staan in mijn daad/levenskracht door mijzelf niet aan te sturen en geen zelfverantwoordelijkheid te nemen. Ik stop het walgen en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijn levenskracht te gaan staan en mijzelf niet door walgen van mijzelf af te scheiden.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn relatie met mijn vagina in separatie fysiek zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het fysiek maken de gevolgen van de separatie zijn. Ik stop het fysiek maken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventief naar mijn relatie met mijn vagina te kijken om zo het fysiek maken van eventuele gevolgen te kunnen voorkomen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn gesepareerde relatie met mijn vagina zie ontkennen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ga voor positiviteit en alles dat negatief is liever onder het tapijt veeg. Ik stop het ontkennen en zie mijn relatie met mijn vagina voor wat het is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn relatie met mijn vagina uit de polariteit/separatie/frictie te halen en mijzelf aan te sturen waardoor ik de levenskracht voel en de eenheid met mijn lijf kan ervaren.

Dag 108 van 2555; mijn naam is Sylvia

Dag 108 van 2555; mijn naam is Sylvia

Kunst door Sylvia-Ji

Onze naam die ons wordt gegeven aan het begin van ons leven door onze ouders gebaseerd op gevoelens en emoties dragen wij ons hele leven mee en wordt een kapstok voor onze eigen emoties/gevoelens/angsten die resulteren in het vormen van diverse personages. Deze personages worden als heel echt ervaren, want wie tornt er aan mijn naam, mijn naam dat ben ik. Om mijn naam te ontdoen van deze energetische geaccepteerde en toegestane lading schrijf ik deze blog in het kader van naamsvergeving.

 

Ik heb heel lang gelooft dat mijn naam iets specifieks was en dat ik Sylvia heette omdat dat mijn voorbestemming/lot was. Nooit heb ik willen zien dat mijn naam domweg gekozen werd door mijn ouders omdat zij op dat moment het een mooie naam vonden door alle associaties die zij ermee hadden. Er was nog een andere naam die zij ook mooi vonden, maar toen zij iemand leerden kennen die zo heette en deze persoon labelden als een nare persoon werd de naam meteen van de lijst geschrapt. Zelf heb ik ook met zorg de namen van mijn kinderen uitgezocht, enkel en alleen op basis van gevoel en uit praktische overwegingen. Dus de uniekheid die ik claimde was enkel en alleen om mijzelf meer speciaal te voelen. Daarbij komt nog eens dat  ik altijd mijn naam moest spellen vanwege de y aan het begin, wat ervoor zorgde dat ik mij als kind al als uniek zag vanwege mijn niet standaard naam in die tijd.

 

Dit uniek voelen droeg ik met mij mee zonder mij nog te herinneren waarom dat was, het was simpelweg een gevoel geworden dat bij mij hoorde. Mijn naam vertegenwoordigde dan ook mijn hele zijn, omdat ik mijn hele zijn had opgehangen aan dit uniek zijn. Elke misspelling of niet goed uitgesproken vorm van mijn naam was een aanval op mij, ik nam het zèèr persoonlijk.

 

Op een bepaald moment begonnen de ouders van mijn beste vriendin, zo rond mijn 8e denk ik, mij Syl te noemen. Zo zeg wat vond ik dit ziek. Ik vond deze mensen lui, dat zij mijn naam maar voor een deel wilden uitspreken. Ik werd er echt boos van, maar hield mijn mond richting hen, het werd een back chat in mij die ik meenam mijn volwassen leven in en die steeds weer geactiveerd werd als iemand mij Syl noemde. Mijn naam werd half uitgesproken en daardoor ervoer ik mijzelf ook half, dus onvolledig. Ik was er wel in die momenten maar niet geheel aanwezig, ik mocht er ten dele zijn omdat de helft werd ontkent en buitenspel gezet. Ik ervoer dit niet als iets dat ik mijzelf aandeed door acceptatie en het toestaan van deze gevoelens, ik ervoer het als een afwijzing en richtte mijn woede intern op de ander en hield mijzelf buiten schot.

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een beeld van verwarring te zien/ervaren in mijn hoofd/mind na het uitspreken van de naam Syl door een ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij door die verwarring mijzelf niet aangesproken te voelen wanneer mijn naam als Syl wordt gebruikt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alle emoties en gevoelens die in dit moment van verwarring ongedefinieerd door mij heen gieren te accepteren en toe te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het beeld van verwarring door te zetten in mijn fysieke werkelijkheid en mij vervolgens verward te voelen door geen richting aan de situatie te kunnen geven in dat eerste moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedirigeerd te worden door de gevoelens/emoties/angsten die ongedefinieerd door mijzelf op mijzelf worden afgevuurd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen verantwoordelijkheid te nemen voor de beroering in mij veroorzaakt door mijzelf.

 

Gedachtendimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik het niet ben als men mij Syl noemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van de naam Syl waar ik mee aangeroepen wordt en mij zo niet mijn zelfverantwoordelijkheid neem als zijnde Syl.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in actie te willen komen als ik Syl genoemd wordt, omdat ik dat niet ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij alleen te definiëren/identificeren met de naam Sylvia en alle afgeleiden daarvan als te min voor mij te beschouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn totale uniekheid weg te zien glijden wanneer ik Syl genoemd wordt net als alle andere Silvia’s die niet zijn wie ik ben en zo mij te verzetten om deze uniekheid te kunnen behouden als een boost voor mijn ego.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te ervaren als uniek en meer speciaal dan anderen vanwege mijn naam die weergeeft wie ik ben en mij  niet te realiseren dat de naam ook een nummer had kunnen zijn of een enkele letter/symbool om zodoende herkent en aangesproken te kunnen worden binnen de matrix.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden in mijn hoofd/mind als ik niet met mijn volledige naam wordt aangesproken en mij niet te realiseren dat deze boosheid niet gaat over de ander maar over mijzelf die klaarblijkelijk haar eigen naam is en zodoende niet met Syl aangesproken kan worden, omdat dat een gevoel van niet compleet zijn oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet compleet te voelen als mijn naam niet compleet wordt uitgesproken wat aangeeft dat wie ik ben voor mij vast zit aan hoe ik heet en mij niet te realiseren dat ik mij op deze wijze limiteer en tegenhou om te groeien naar wie ik ben in de fysieke werkelijkheid in het hier en nu.

 

Back-chatdimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen als lui te bestempelen die mijn naam niet volledig uitspreken en mij niet te realiseren dat ik hiermee mijzelf boven hen plaats.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen te bekritiseren voor het feit dat zij mijn niet onvoorwaardelijk en als compleet zien en mij niet te realiseren dat ik mij ontkent voel in mijn uniekheid waardoor ik mijzelf ook niet langer kan zien als uniek wat de nodige frictie in mij veroorzaakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mensen die mijn naam half uitspreken niet meer serieus te nemen en mij niet te realiseren dat ik eigenlijk mijzelf niet serieus neem voor het ophangen van mijn gehele identiteit aan mijn naam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om elke keer als ik deze mensen zie mij niet geaccepteerd te voelen en mij niet te realiseren dat het niet geaccepteerd voelen zijn oorsprong had in mijn hoofd/mind en iets is wat ik heb gecreëerd. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet onvoorwaardelijk te accepteren voor wie ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze mensen als onaardig te bestempelen en mij niet te realiseren dat ik onaardig naar mijzelf toe ben door te beslissen dat wanneer mijn naam half wordt uitgesproken ik niet geaccepteerd wordt en niet compleet ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze mensen te verwijten dat zij mijn uniekheid niet zien en niet willen waarderen en mij niet te realiseren dat dit gehele circus een fabrikaat van mijzelf is en dat ik mijzelf niet onvoorwaardelijk kan waarderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afgewezen te voelen door deze mensen en daardoor boos op hen te zijn en mij niet te realiseren dat ik die boosheid binnen houd omdat ik diep van binnen weet dat ik het ben die mijzelf afwijst en ik geen reden heb om anderen daar de schuld van te geven.

 

Verbeeldingsdimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden dat ik in tweeën ben verdeeld en zodoende niet meer compleet te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden dat ik ongeaccepteerd door het leven moet nu deze trend van mijn halve naam te gebruiken is gezet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het noemen van mijn halve naam daadwerkelijk zoveel impact op mij kan hebben als niet geaccepteerd te worden en mij niet te realiseren dat ik zelf in tweestrijd ben of ik mijzelf wel onvoorwaardelijk kan accepteren en daarom reacties heb bij het half uitspreken van mijn naam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de toekomst te projecteren wat er voor consequenties zullen zijn bij het half uitspreken van mijn naam terwijl ik dat niet kan overzien eenvoudigweg omdat ik ook niet kon overzien wat de gevolgen waren van het mij identificeren met mijn naam en hoe deze wordt uitgesproken door geen regie over mijn eigen leven te nemen.

 

Gevoelsdimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afgewezen te voelen door de ander terwijl ik mijzelf afwijs wanneer het trigger point Syl wordt geactiveerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet compleet  te voelen wanneer het trigger point Syl wordt geactiveerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geschaad in mijn uniekheid te voelen, terwijl deze uniekheid er niet was in de eerste instantie maar bedacht werd in mijn hoofd/mind door mij te identificeren met mijn naam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geschrokken te zijn dat iemand niet mijn volledige naam uitspreekt en mij zodanig niet ziet voor wie ik denk dat ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afgrijzen te voelen voor de verkorte versie van mijn naam en alles in mij schreeuwt, dat ben ik niet, terwijl ik mij niet realiseer dat ik afgrijs van het feit dat mijn uniekheid niet wordt gehonoreerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de boosheid naar anderen toe, die eigenlijk boosheid op mijzelf is, op te potten binnenin mijzelf en angst te hebben dat dit een keer tot uitbarsting komt.

 

Fysiekedimensie

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn hoofd te laten hangen en mee te gaan in het gevoel van afwijzing door fysiek mijzelf vooruit te moeten slepen als iets dat half en niet compleet is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek op slot te gaan en met al mijn boosheid en teleurstelling een fysieke entiteit in mij op te bouwen die ooit zal barsten als een bom wanneer ik geen zelfverantwoordelijkheid neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit gevoel van niet compleet zijn en mijzelf niet onvoorwaardelijk te kunnen accepteren fysiek te manifesteren als een zwaar lijf dat voortgesleept moet worden, een last op mijn schouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het warm te krijgen wanneer mijn naam half wordt uitgesproken en de boosheid voel rond gaan in mijn fysieke lijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf klunzig en fysiek niet instaat te voelen alles te kunnen doen wat ik wil aanpakken omdat ik mijzelf niet onvoorwaardelijk accepteer en dus twijfel aan mijzelf door gebrek aan zelfvertrouwen.

 

 

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te identificeren met mijn naam en in plaats daarvan mijzelf te tonen wie ik ben door in zelfoprechtheid mijn levenspad te wandelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vertrouwen in mijzelf op te bouwen om zo ook het vertrouwen in mijn buitenwereld te kunnen aangaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om boosheid niet binnenin mijzelf te houden, maar het te onderzoeken voor wat het is en er dan actie op te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om uniekheid niet mijn motivatie in mijn leven te laten zijn en terug te keren op aarde met beide voetjes om mij gelijk en 1 aan een iedereen in te zetten in het belang van een ieder om te komen tot een fatsoenlijk leven voor iedereen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer vingertje te wijzen naar anderen wanneer ik zelf reacties in mij heb op de ander wat daadwerkelijk niets te maken heeft met de ander.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfverantwoordelijkheid weer terug te nemen en de regie over mijn leven te nemen zonder opgeslokt te worden door ideeën over mijzelf ten aanzien van mijn naam.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om opinies en overtuigingen over mijzelf geen eigen leven te laten leiden tot het punt dat het fysiek wordt en ik de consequenties in het fysieke zal moeten lopen om te zien wat ik heb geaccepteerd en toegestaan.

Dag 54 van 2555: het “ik kom net uit het buitenland” personage

Dag 54 van 2555: het "ik kom net uit het buitenland" personage  Sinds ik terug in Nederland ben heb ik gemerkt dat ik terecht en te pas en te onpas het excuus gebruik dat ik net uit het buitenland kom. In het licht bezien van de personages en karaktertrekjes, kan ik zeggen dat wanneer ik dit nu niet stop, ik een compleet nieuw personage ontwikkel bovenop al de personages die al in mij zijn door deze te hebben toegestaan en geaccepteerd door de jaren heen.

 

Zodra ik bemerk dat ik afwijkend gedrag vertoon gebruik ik “ik kom net uit het buitenland” om zo mijn imago weer op te trekken en toch nog goed uit de bus te komen. Het komt voort uit een angst om niet geaccepteerd te worden door mijn landgenoten en als uitschot verder te moeten gaan. Dit is iets wat zich compleet in mijn hoofd afspeelt, de angst om er niet bij te horen heeft voor mij dan ook een negatieve lading waardoor ik mijn beslissingen zo neem dat ik mijzelf opnieuw kan ervaren als positief en dat behoeft een excuus om de boel recht te breien.

 

Dit is nogal een omslachtige manier om dingen aan te pakken, want op basis van een niet bestaande angst in mijn realiteit, vertoon ik gedrag om de negatieve lading kwijt te raken van iets dat er niet is, om mij zo vervolgens positief te voelen. Volstrekt nutteloos steek ik hier mijn energie in iets dat onnodig is, om mijzelf bezig te houden en tijdelijk positief te voelen. Wat ook van tijdelijke aard is want positief of negatief het komt uit dezelfde bron en participatie hierin zal mij heen en weer doen gaan van de ene kant naar de andere, volstrekte bezigheidstherapie dus.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verstoppen achter excuses en het niet meer in touch zijn met mijn vaderland, terwijl dat logisch is na zoveel jaar buitenland, dat behoeft geen excuus dat is een feit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om langzaamaan deze excuses om te zetten in een personage, waardoor ik kan wegkomen met onaangepast gedrag en geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet leuk te vinden om aangestaard te worden als ik afwijkend gedrag vertoon, omdat ik niet meer weet hoe dingen hier in Nederland nu gaan en zodoende het excuus van in het buitenland te zijn geweest gebruik om niet afgewezen te worden als persoon. Terwijl ik mij niet realiseer in dat moment dat ik als Zelf niet wordt aangestaard maar de personage die ik aanneem wordt aangestaard en misschien niet geaccepteerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken/geloven dat anderen mij niet zullen accepteren als ik even nog niet weet hoe dingen in zijn werk gaan of bepaalde zegswijzen die ik nog niet ken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat een Nederlander alleen geaccepteerd wordt in Nederland als hij/zijn zich als Nederlander gedraagt, wat deze gedragscode ook moge inhouden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik niet behoor tot de groep “Nederlanders”, terwijl ik in andere gevallen niet wil behoren tot de groep “Nederlanders”. Waarin Ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van wel willen behoren en niet willen behoren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een dekmantel nodig te hebben voor mijn gedrag dat niet in het belang van een ieder is door excuses te bedenken als “ik kom net uit het buitenland”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij speciaal te voelen in sommige situaties waar ik het excuus “ik kom net uit het buitenland” gebruik, om mij zo beter te voelen dan hoe ik in werkelijkheid over mijzelf denk/oordeel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overschakeling naar een leven in Nederland in het hier en nu nog even uit te stellen door middel van steeds weer terug grijpen naar het feit dat ik jaren uit Nederland ben weggeweest. Waarin Ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn leven hier weer op te pakken zonder dat in een falen te laten uitmonden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om te mislukken en niet geaccepteerd te worden en daardoor het liefst mijn adem inhoud en de tijd stil wil zetten om zo te kunnen blijven bungelen in dit vacuum van “ik kom net uit het buitenland”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin we het liefst een ieder die niet in de groep past eruit knikkeren uit angst dat wij zelf aan de beurt zijn en zodoende eerst de ander eruit te gooien.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn leven en ervaringen in Italië te laten voor wat het is en was. Ik heb ervan geleerd en ik snap/realiseer wat ik in die periode heb trachten te doen en het zijn rode vlag punten die ik niet meer zal herhalen. Mijn leven nu, is nu hier in Nederland waar ik mijn leven leid met dat wat zich voordoet in het hier en nu. Excuses zijn daar, om andere zaken te verbloemen en transparantie op te heffen om zo achterdeurtjes open te houden en geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen. Dat is nu klaar, ik ben hier in elke adem en handel in het beste belang voor een ieder, dat behoeft geen excuses of vaagheden, maar een houding waar ik sta voor het leven op elke manier mogelijk.