Dag 262 van 2555: mijn deelname aan Desteni is geen zwendel, ik leerde om verder dan mijn zelfgecreëerde sluier naar mijzelf en de wereld waar ik aan deelneem te kijken.

basisinkomengarantieIk ben Sylvia Gerssen een 45 jarige vrouw uit Nederland en ik kwam in mei 2008 in contact met Desteni. Sinds die dag ben ik begonnen met het onderzoeken van het Desteni materiaal en een paar weken later ben ik de Desteni hulpmiddelen naar mijn beste kunnen en begrip gaan gebruiken. Ik zeg hier naar mijn beste kunnen en begrip, omdat het een redelijke ommezwaai is om voor de eerste keer de verantwoordelijkheid te nemen voor dat wat je tot nu toe hebt gecreëerd, geaccepteerd en toegestaan in je wereld. Daarom is het Desteni proces ook daadwerkelijk een proces waar het gebruik van de hulpmiddelen en het begrip van wie ik ben binnen dit alles, iets is dat moet groeien door de tijd heen en moet consolideren om de tand des tijds te doorstaan. Dus de eerste punten die ik aanpakte in het prille begin, die deed ik later in mijn proces opnieuw, op een moment dat ik een beter begrip had van mijn patronen en beter kon zien waar ik nu echt mee te maken had binnenin mijzelf.

 

De laatste 5 jaar ben ik stabieler geworden en verdween er aardig wat ruis die op een basis van 24 uur per dag plaats vond inmijn hoofd. Ik beschouwde mijzelf als een beelddenker, alle communicatie vond plaats in plaatjes en filmpjes, terwijl er nu nog wel plaatjes zijn, maar meestal alleen wanneer ik mijzelf er toe aanzet om plaatjes te zien. De momenten bijvoorbeeld dat ik deelneem in mijn geest aan angst of ongerustheid, dan leef ik de plaatjes uit mijn geest en gebruik ik dat om mij te verstoppen van de werkelijkheid. Aan de andere kant, wanneer ik mij iets probeer te herinneren, dan is het handig wanneer iemand in mijn gezin iets kwijt is en ik door de plaatjes kan bladeren in mijn geest om te zien waar ik het voorwerp voor het laatst heb gezien. Dus ik ging van het zijn van een plaatsjes slaaf naar een plaatjes gebruiker, die haar plaatjes database meestal gebruikt met gezond verstand.

 

Zoals je wellicht kunt voorstellen had ik door het zijn van een beelddenker ook een levendige fantasie en daarom was het dan ook niet moeilijk om verwikkeld te raken binnen spiritualiteit en complottheorieën. Ik groeide op in een Nederlands Hervormd gezin waar ik leerde om in God te geloven, ondanks dat ik de tegenstrijdigheden zag binnen de woorden die tegen mij als kind gesproken werden moest ik toch gewoon naar de kerk en bidden. Voor mij als kind stond het geloof in God gelijk aan het geloof in Sinterklaas. Voor langere tijd verliet ik de kerk, en later in mijn proces ontdekte ik dat ik een energetische verslaving had aan religieuze opwekkingsliederen en het zingen hiervan in de kerk. Als een jong volwassenen zocht ik dan ook een koor om bij te gaan en kwam terecht in een Baptisten gemeente. Ik had geen echte connectie met het gedachtengoed van de kerk, wat ik op dat moment niet door had, omdat ik niet gewent was om eerlijk met mijzelf te zijn en dus verborg ik de echte reden in mij, waarom ik naar koor repetities ging en naar de kerk. Het moment dat ik geen energetische hoogtepunten meer bereikte met het zingen in de kerk ging ik verder naar het volgende energetische niveau.

 

In de tussentijd was ik echtgenote en moeder van twee kinderen geworden en leefde ik het leven van een systeemslaaf. Ik begon een studio als zelfstandig binnenhuisarchitect. Ik had aan de Kunstacademie gestudeerd en was een maatschappelijk werkster geworden. Ik werkte een tijdje binnen scholen en een revalidatiecentrum, maar ik was het spuugzat om steeds tussen mijn baas en mijn cliënten in te moeten zitten en iedereen tegemoet te moeten komen. Ik had een pauze nodig zo vertelde ik mijzelf en ik had behoefte aan plezierige problemen. Dat was het moment dat ik mijzelf omschoolde tot binnenhuisarchitect. Ondanks dat ik het probeerde lukte het mij niet om een echt regelmatig inkomen te genereren en ik was verbitterd dat mijn werk op de tweede plaats kwam in verhouding tot het werk van mijn man, die ’s morgens vertrok en ’s avonds weer terug kwam. Ik had de zorg voor de kinderen, om ze naar school en de oppas te brengen en te halen, om tussendoor nog eens tijd aan mijn werk te besteden en klanten te zien. Op dat moment kon ik niet zien hoe geld een rol speelde in mijn leven en wat mijn echte relatie met geld was, één van angst om het te verliezen. Naast mijn eigen studio begon ik ook met Reiki en haalde mijn tweede graad tezamen met eigen cliënten. Spiritualiteit had de plek van religie ingenomen en was in staat om mijn behoefte aan energie in te vullen. Dus ging ik naar het volgende energetische niveau waar ik mijn ego oppompte door mensen te helpen op een energetische basis.

 

Toen ik mijzelf niet langer kon tegen houden om mijzelf niet onder ogen te komen en te zien wie ik was geworden, bedacht ik het volgende afleidingsproject voor het gezin en emigreerde mijn gezin en mijzelf naar Italië. Dit was een soort van cultuurshock die mij het komende jaar bezig hield en mij afhield van het kijken naar mijzelf. Ik ontwikkelde angstaanvallen in de vorm van hyperventilatie en ik wist dat er iets niet goed zat, maar ik keek nooit binnenin mijzelf of ik niet toevallig de oorzaak van dit alles kon zijn. Dus het volgende energetische niveau was de complot theorie waar ik op een natuurlijke wijze gemakkelijk ingroeide door de vinger te wijzen naar anderen en hen te beschuldigen. Ondanks dat ik dit geweldige gevoel had dat we bezig waren iets groots te ontdekken, wist ik ook diep van binnen dat dit beschuldigen niet voor altijd door kon gaan. Zo daar zat ik dan middenin de bergen in Italië en teruggeworpen op mijzelf totaal spiritueel behept terwijl ik de vinger wees naar anderen samen met de alu hoedjes. op een dag was ik aan het rondsurfen op een complot site, waar ik een video van Sunette Spies tegen kwam waar zij als portal bezig was. De video was daar geplaatst om het belachelijk te maken, maar voor mij was het een reality check. Ik zocht naar meer video’s en voor weken kon ik niet stoppen met het bekijken van deze video’s waar zoveel gezond verstand in zat. Allerlei onderwerpen, waar ik al van dacht dat ze zo waren neergezet in de wereld dat het niet klopte, werden uitgelegd. Daarna begon ik die video’s te bekijken die over het proces van verandering gingen, het veranderen van jezelf in een wezen die instaat is het onderscheid te maken tussen wat in het belang van een ieder is en wat egoïsme is.

 

Ik had nooit aan mijzelf gewerkt, ik had het altijd gemeden om in mijzelf te kijken, om te zien wat mijn aandeel was in de huidige staat van de wereld. Op hetzelfde moment dat ik mij realiseerde dat ik de vinger op de zere plek van de mondiale problemen kon leggen zonder de vinger te wijzen of te beschuldigen, begon ik aan mijzelf te werken en kon ik zien dat ik deel van het probleem was. Ik leerde dat het spitten door mijn patronen en oneerlijkheden en de zelfverantwoordelijkheid weer terug te nemen naar mijzelf, de enige oplossing is om verandering in deze wereld te bwerkstelligen. Wanneer we niet dat kunnen doen/veranderen waar we anderen van beschuldigen, dan zal er daadwerkelijk niets veranderen. Dit was dan ook een keerpunt voor mij, terwijl ik het personage van ‘bank activist’ had aangenomen, en nu was ik echt betrokken door het spitten in mijn eigen sores en dat door middel van blogs op het internet te zetten. Iedereen kon al de veranderingen lezen waar ik doorheen was gegaan of horen wat ik had te zeggen in mijn You Tube video’s. Ik maakte mijzelf openbaar, maar ik kon nog steeds niet geloven dat ik het was die met zoveel toewijding niet alleen voor mijzelf bezig was maar ook voor het grotere geheel. Ik begon onrecht te onderzoeken, waar de wereldproblemen zijn origine hadden en begon erover te schrijven. We kunnen onze wereld niet veranderen als we de wereld om ons heen niet begrijpen. Dus dat is waar ik nog steeds aan werk, het is een doorlopend proces, omdat de wereld net als ons in een constant proces van verandering verkeert ten goede of ten slechte. En dat is het punt waar we zolang overheen hebben gekeken,we kunnen de wereld verbeteren, we kunnen die keuze maken door onszelf het geschenk van leven te geven. Wie wil er niet in vrijheid leven, en dan bedoel ik vrij van het korset van angst, emoties en gevoelens, alleen dan kunnen we de wereld bevrijden van de limitaties die wij het hebben gegeven.

 

Ik startte mijn proces dus in Italië waar ik het bijbelverhaal van Job leefde. Mede door de wereld crisis en mijn/onze relatie met geld eindigde mijn gezin zonder inkomen onder de wetgeving van Berlusconi. Zonder geld achter de hand te hebben, echter wel beseffend met de Desteni hulpmiddelen hoe ik in deze situatie terecht was gekomen, besloot ik/wij om het tij te keren en weer te gaan voor financiële stabiliteit. We regelden dat we terug konden naar Nederland waar we kortgeleden een eigen huis kochten en waar wij op een missie zijn om onze financiën weer te stabiliseren. Alleen wanneer je beseft waar het fout ging en je deze ervaringen terugloopt dan kan je in zelfeerlijkheid zien wat je beter niet kunt herhalen in de toekomst, het leren van onze fouten bedoel ik dan. Dat klinkt zo gewoon, maar wanneer we naar de gebeurtenissen in de wereld kijken dan zien we dat er nog veel geleerd moet worden van het verleden. En dat is in feite alles wat we moeten doen, de problemen stoppen die wij creëerden en geen miljoenen business maken van het oplossen van de problemen die er in de eerste plaats al niet hadden hoeven te zijn.

 

Als het niet voor Desteni was geweest dan zou ik nu op een totaal ander punt in mijn leven zijn, rondcirkelend rond mijn echte problemen en de schuld gevend aan de rest van de wereld voor wat er mis ging in mijn leven. Nu ben ik instaat om zelfverantwoordelijkheid te nemen en zodra er een punt in mijn leven duidelijk wordt dan grijp ik dat met beide handen aan en begin ik het te ontleden, niet omdat ik niets beters te doen heb, maar omdat mijn scheppingen mij veel over mijzelf vertellen en het opent mijn eigen gebruiksaanwijzing, op die manier hoef ik mijzelf geen onrecht aan te doen zonder aanwijsbare reden, maar ben ik echt instaat om richting aan mijzelf te geven door het zelf directief beginsel in mijn leven te zijn.

 

In de volgende blogs zal ik verder ingaan op de punten die ik in deze blog al even kort heb aangeraakt, op die manier kan je voor jezelf lezen dat het gebruik van de Desteni hulpmiddelen geen hocus pocus is of een tijdelijke New Age rage, maar werkelijk met twee voeten op de grond hulpmiddelen waarmee je jezelf verandert voor de verbetering van de mensheid en al wat leeft op deze aarde. Wanneer je vermoed dat Desteni is gebaseerd op zwendel, onderzoek dat dan voor jezelf. Ik kan bevestigen dat de veranderingen waar ik doorheen ging in de afgelopen 5 jaar geen fantasie is of een geheime New World Order agenda om de mensheid tot slaaf te maken. Wanneer jouw verbeelding je tot dit soort aannames kan brengen, dan heb je het ook in je om je standpunt over de wereld te veranderen en je te ontdoen van de hersenspoeling die de maatschappij je gaf. Ik ben zo vaak verast geweest om te zien tot wat een omvang ik was ingeprent en geïndoctrineerd door mijn opvoeding, scholing en samenleving. Leer om voor jezelf te kijken en besef je dat je het in je hebt om je eigen keuzes te maken zonder de opinies van de grote multinationals en zonder te varen op dat wat je tot op heden geleerd hebt. Durf vragen te stellen, niet alleen aan anderen maar juist aan jezelf, durf jezelf te bevragen en zie of je startpunt helder en zelfeerlijk is. Durf jezelf te kennen ook al betekent het dat je met jezelf door onaangename momenten heen moet, die je net als ik al zo lang probeert te verstoppen. Leef je leven echt en zorg ervoor dat iedereen dat zelfde recht op een fatsoenlijk leven heeft.

Advertenties

Dag 174 van 2555; opereren met de blote hand, dat wil ik ook!

equal money capitalismOp internet zag ik een afbeelding langskomen van een man die spiritueel aan het opereren was. Ik moest denken aan de periode waarin ik mij bezig hield met spiritualiteit en mijn Reiki patiënten had. Ooit had ik een foto gezien van een man die spiritueel opereerde en ooit had ik een verhaal van een kennis gehoord hoe een vriendin van haar spiritueel werd geopereerd. Het fascineerde mij enorm,ik fantaseerde hierover en ik wilde dat punt bereiken waarop ik ook met mijn blote handen iemand kon opereren en helpen.

 

Nu, met nieuwe inzichten, vind ik het echt een giller dat ik deze wens als doel in mijn leven had gemaakt. Ik begrijp het wel hoe alle puzzelstukjes op zijn plek vielen. De drang om mensen te helpen en zelfs redden zat er al vroeg in, niet vanuit een dienend perspectief, maar als de redder zelve. Ook had ik graag arts willen worden, maar dat was met HAVO en weinig exacte vakken niet mogelijk. Reiki kwam als geroepen om mijn droom van het redden van mensen op een fysieke wijze te kunnen manifesteren, maar spiritueel opereren zou natuurlijk het ultieme orgasme zijn geweest.

 

Aangezien niets is wat het lijkt, ben ik even gaan googlen om wat beeldmateriaal over dit onderwerp te vinden en om dat wat ik vermoedde bevestigt te zien. Spiritueel opereren bestaat helemaal niet, het is een hoax waar in de Filippijnen en Brazilië flink aan wordt verdiend. Hier is een video die laat zien dat spiritueel opereren thuis hoort bij de illusionist en een andere video vindt je hier waar het op een ludieke wijze wordt uitgelegd en gekoppeld wordt aan het placebo-effect.

 

Kun je nagaan ik wilde dus eigenlijk een illusionist zijn die grof geld maakt, want dat is het en het maakt dat mensen echt geloven genezen te zijn en geen verdere hulp zoeken. Er wordt op deze manier dus verdiend aan desperate zieke mensen, waar de behandelaar zich niet om bekommert. Het is geld maken en daarna wegwezen. Dat is waar het omgaat, kijken hoe wij zo snel mogelijk zo veel mogelijk geld kunnen maken. We gaan niet in de schoenen van een ander staan, daar hebben wij geen tijd voor, want tijd is geld. Nee, zo iemand zou ik niet willen zijn en niet kunnen zijn.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het overbrengen van energie als iets echt te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het krijgen van energie van andere behandelaars niet te kunnen waarnemen, maar dit niet als maatstaf nam om uit te werken dat energie overdracht wellicht niet mogelijk was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen geloven dat energie overdracht mogelijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie overdracht, als een spirituele handeling, als mijn kans te zien om een beetje arts te kunnen zijn wat ik al zoveel jaren van droomde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik niet het niveau had om voor arts te studeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een redder te willen zijn en het fysieke lichaam van de mens te willen redden, terwijl ik het lichaam op zich niet begrijp en geen volledige relatie met mijn eigen lichaam heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen redden om het redden en zodoende de aandacht te krijgen als redder, waardoor het met blote hand spiritueel opereren mij zo spectaculair lijkt dat ik dat ook wil bereiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spiritueel opereren als een doel te zien om energetisch beloond te worden en mij niet  te verdiepen in wat het nu eigenlijk is en of ik daar anderen mee zou kunnen schaden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijn eigen geluk en het behalen van mijn eigen doelen ui te gaan en daarbij het belang vaneen ieder totaal in de hype van energie uit het oog te verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets te willen doen dat in de ogen van anderen bewondering oplevert en in een roes van energie mij te bevinden en bewegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een doel vanuit mijn kinderjaren, het zijn van arts, als teleurstelling weg te stoppen wanneer ik weet dat ik dat niet kan worden, maar het geen plekje geef en niet begrijp om zo op latere leeftijd als verlangen weer omhoog te komen in een andere vorm, waarbij het thema nog steeds ‘de redder’ is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de redder van een ander te willen zijn, zodat niet ikzelf maar een ander mij kan redden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het redden van anderen voorop te stellen aan het redden van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelf de illusionist te zijn die haar eigen levensvraagstukken weg goochelt om zo mij op anderen te kunnen storten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als een energie feest waar te nemen en te geloven in de meest rare fantasieën wanneer ik denk dat het mij iets oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terugkijkend op mijzelf, mij als een dom gansje te zien en niet zie dat dit een reactie van mij is op mijzelf om te vergoedelijken dat ik het allemaal niet zo wist en het belang van mijzelf voorop stelde aan dat van het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets te willen wat niet kan en dat wat kan niet te willen en mij niet te realiseren dat mijzelf onder ogen komen en veranderen pas een uitdaging is en lef vereist en een fantasie als levensdoel is ‘couch patato’ gedrag, bewegende gedachten maar geen actie in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mij in de rol van redder zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik de nadruk op de ander leg om een quick fix te krijgen en zo mijzelf niet onder ogen hoef te komen. Dus ik stop deze afleidingsmethode, haal adem en laat het los terwijl ik uitadem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dingen die ik niet begrijp, zoals het spiritueel opereren, niet te verheven als een doel in mijn leven, omdat het beantwoord aan een verlangen dat ik al heb sinds mijn kinderjaren om de redder te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet te benadelen voor de doelen die ik eerst in mijn geest najaag die gebaseerd zijn op energie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat ‘short cuts’ om verlangens te behalen niet altijd het geheel dienen en niet in het belang van een ieder is.

Dag 73 van 2555; het “ik heb leiding nodig” personage

Dag 73 van 2555; het "ik heb leiding nodig" personage  Nog steeds in relatie tot mijn schoonmoeder kijk ik naar herinneringen van mijzelf terug en vandaag met betrekking tot het willen geleid worden door anderen zoals mijn schoonmoeder, omdat ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet wilde/kon nemen.

 

Rond haar 4e jaar zag ik mijn dochter afglijden in haar gedrag van een open en leergierig kind naar een gesloten angstig kind dat niet meer open stond voor de wereld om haar heen. We hebben ons heil via de huisarts bij een psychiatrische inrichting gezocht, wat toentertijd de enige weg was om te bewandelen. Ik zag vrij direct dat het niet de plek was om antwoorden te krijgen, maar kon geen richting geven aan mijzelf nog de situatie. Totdat ik van mijn schoonmoeder te horen kreeg dat mijn dochter misschien was zoals zij, omdat mijn dochter uiterst sensitief en spiritueel was, mijn schoonmoeder zei dat als kind ook te hebben doorgemaakt. Hoe meer ik in de spiritualiteit dook des te spiritueler werd mijn dochter en dit maakte de situatie eerder moeilijker dan begrijpbaar/behapbaar.

 

Nu terug kijkend op het geheel heb ik mijn schoonmoeder altijd verweten dat zij toen wij binnen de psychiatrie aan het aanmodderen waren nooit heeft gesproken over haar spiritualiteit als kind en over haar vermoeden dat mijn dochter hetzelfde doorliep. Ik voelde mij teleurgesteld en expres in het duister gehouden. Het moment dat ik mij ging verdiepen in de spiritualiteit en mijn dochter als spiritueel kind zag, heb ik nooit steun van mijn schoonmoeder ervaren, die ik wel verwachte, omdat zij de boel had aangeslingerd. Waarbij allerlei herinneringen van eerdere jaren, waar ik mij in de steek gelaten voelde of niet ondersteunt door mijn schoonmoeder, omdat zij kennis had en mij kon helpen maar het niet deed, omhoog kwamen. Ik nam dit hoog en persoonlijk op en verloor stap voor stap het vertrouwen in mijn schoonmoeder, als ouder iemand die mij kon bijstaan met haar ervaring, maar het niet deed. Ik beleefde het alsof zij mij liet vallen in een diepe put en niet eens meer omkeek nadat zij wegliep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen snappen/begrijpen waarom ik mijn schoonmoeder niet meer kon vertrouwen door de jaren heen, omdat het een pijnlijk punt zou bloot leggen, n.l. het punt van geen zelfverantwoordelijkheid nemen en ik door een ander door mijn leven heengeleid/geloodst wilde worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als stuurloos te ervaren als jonge ouder die het zelf moest uitzoeken, omdat gezond verstand en praktisch advies niet voor handen was binnen de helpende instanties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het stuurloze gevoel te hebben geaccepteerd als iets dat nu eenmaal zo was en waar ik geen verandering in aan kon brengen, mij niet realiserende dat ik de situatie in mijn werkelijkheid gecreëerd had en daardoor dus ook kon oplossen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij vast te klampen aan mijn schoonmoeder als redder die het wel moest weten aangezien zij al die zaken al gelopen had, mij niet realiserende dat er van alles in mijn schoonmoeder om zal zijn gegaan en zij de keuze heeft gemaakt om mij niet te ondersteunen op basis van haar persoonlijke motieven/beweegredenen die niets met mij van doen hadden dus de hele situatie kon ik ook niet persoonlijk nemen, het was het persoonlijke innerlijke gevecht dat mijn schoonmoeder voerde los van mij of wie dan ook.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet ondersteunen van mijn schoonmoeder als een bewuste aanval op mij als persoon te zien om mij dwars te zitten om redenen die ik niet begreep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn schoonmoeder mij niet meer aardig/leuk zou vinden en redenen bedacht om dat aan mij duidelijk te maken door dit treiter gedrag van mij niet willen ondersteunen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de hulp van mijn schoonmoeder al gevisualiseerd te hebben en bij het uitblijven van de fysieke hulp in mijn werkelijkheid voelde het alsof er mij iets werd afgenomen wat in de realiteit nog niet aan mij gegeven was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te voelen als een kind dat een speelgoedje wordt ontzegt, alleen ging het hier om ondersteuning van mij als jonge moeder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het uitblijven van ondersteuning die ik keer op keer verwachte, een gevoel ontwikkelde dat mijn schoonmoeder niet te vertrouwen was en er een eigen agenda op na hield. Mij niet realiserend dat ikzelf een agenda erop nahield n.l. iemand voor mijn karretje spannen om mijn zelfverantwoordelijkheid in het leven als het leven voor mij waar te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op mijn schoonmoeder dat ik eerst door diepe shit heen moest om eindelijk van haar te horen hoe het zat, ik zag dat als een soort van afstraffing van mij door mijn schoonmoeder voor wie ik was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gebullied te voelen door mijn schoonmoeder haar gedrag terwijl ik wel zag dat zij onzeker was en niet wist hoe zich te verhouden in deze situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als slachtoffer gezien te willen worden in deze situatie met mijn schoonmoeder om zo de aandacht af te wenden dat ik geen zelfverantwoordelijkheid wilde nemen en niet in gezond verstand en het belang van een ieder wilde/kon onderzoeken wat er nu werkelijk gaande was met mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn kind mij as ouder altijd volgt, dus hoe onstabieler ik werd hoe onstabieler mijn dochter werd, hoe spiritueler ik werd des te spiritueler werd mijn dochter. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerst stabiliteit in mijzelf te vinden alvorens met de problemen van mijn dochter aan de haal te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik als ouder mijzelf begrijp ik ook mijn kind kan begrijpen als kloon/verlengde van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat oudere mensen mij het beste kunnen bijstaan en mij niette realiseren dat mijn schoonmoeder wel net zo onstabiel als ik was in het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder als beter en meer te beschouwen en zo haar een rol in de schoot te werpen die ik alleen in de mind met mijzelf had afgesproken maar waar zij niets vanaf wist endus ook niet naar handelde in onze gezamenlijke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de regie in handen heb van mijn leven en mijnkind afhankelijk is van mij tot op een zekere leeftijd en er dus niets aan heeft om te zien hoe haar moeder verbitterd raakt van haar oma en raar/argwanend gedrag vertoont ten opzichte van haar oma.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zonder woorden mijn dochter te laten ervaren howe ik over mijn schoonmoeder dacht en zo een bevooroordeeld beeld van mijn schoonmoeder aan mijn dochter mee te geven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om issues met/in/als mijzelf terug te brengen naar Zelf om zo anderen niet te misbruiken voor de tekortkomingen die ik zie in mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/weten/begrijpen dat ik de regie over mijn leven heb en zodra ik mij stuurloos en alleen voel ben ik het die mijzelf heeft opgegeven en niet wil ondersteunen en zal ik de regie moeten terugnemen om zo weer als/met het leven te kunnen zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet meer te beschuldigen van niet ondersteunend gedrag wanneer ik zelf een verborgen agenda draai.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te durven zien dat ik meer schade maak met het schieten in de slachtoffer rol dan wat ik kan overzien in dat moment omdat ik in dat moment oneerlijkheid boven zelfoprechtheid verkies en niet in het hier en nu ben.

Dag 71 van 2555; het “ik ben spiritualiteit” personage

Dag 71 van 2555; het "ik ben spiritualiteit" personageWaarbij ik eerst spiritualiteit nog vreesde en als meer dan mijzelf zag sloeg ik geleidelijk door naar de andere pool van de polariteit en zag ik mijzelf niet alleen spiritualiteit in de vorm van Reiki beoefenen, ik werd het, ik werd spiritualiteit en het werd een bezetenheid waarin ik eindelijk de grote persoonlijkheid/de redder kon zijn die ik verlangde te zijn. Spiritualiteit bevredigde mijn verlangens voor zolang de high van de energie het toeliet en alvorens ik uit de polariteit stapte. Ook dit personage loop in in verhouding tot mijn schoonmoeder en zal meer dan 1 blog beslaan om het overzichtelijk te houden en alles dieper te kunnen blootleggen.

 

De herinnering die nu opkomt is die van het hebben onderzocht wat Reiki inhield. Ik kwam erachter dat Reiki in de eerste plaats zelfhulp was en in een later stadium een middel om anderen te behandelen. Wat mij meteen deed twijfelen aan mijn schoonmoeder en mijn beeld van mij over haar dat meer was dan het beeld dat ik van mijzelf had. Het ging zover dat ik medelijden voelde voor de staat waar mijn schoonmoeder klaarblijkelijk in verkeerde dat ze dit nodig had. Ik voelde een soort van victorie dat ik geen zelfhulp nodig had. Ik zag Reiki als een kans om mijn kinderen te helpen en allerlei mensen in mijn directe omgeving. Ik zag mijn kans schoon om het helende orakel te worden en zo betekenis aan mijn bestaan te kunnen geven.

 

Inwijdingen in de Reiki waren duur en er werden al gauw een paar honderd euro voor gevraagd, die ik daar niet aan wilde opofferen. Ik besloot mijn schoonmoeder te vragen of zij de inwijding wilde doen, omdat zij een master in de Reiki was. Mijn schoonmoeder had veel weerstanden maar vond uiteindelijk dat zij het toch moest doen.

 

Ik zat op een stoel in de keuken en mijn schoonmoeder begon een ceremonie van tekens en geblaas in mijn gezicht en ik vond het raar. Ik wilde dit zo graag dat ik door mijn verlangen heen niet meer nuchter kon/wilde nadenken en nam het als in een roes en een energie high waar. Ik was duizelig na de sessie en was enigszins teleurgesteld toen ik niets voelde nadat ik mijn handen op mijn schoonmoeder mocht leggen. Het behoefte wat meer ervaring werd mij gezegd en nu zie ik dat het inderdaad ervaring kost om te leren je mind zo je fysieke te laten manipuleren dat je denkt dat alles mogelijk is. Reiki beoefenen is je mind beoefenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder binnen het beoefenen van Reiki als superieur aan mijzelf te zien en na te hebben begrepen wat Reiki was voelde ik mij superieur aan haar uit medelijden voor het zielige bestaan dat zij volgens mij had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder als zielig te zien door het feit dat ik vond dat ik geen zelfhulp in wat voor vorm dan ook nodig dacht te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontkennen dat ik zelfhulp nodig had en dat vanuit een punt van ego ik dat niet ging toegeven, ik zag zelfhulp als iets voor losers.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om absoluut niet als een loser gezien te willen worden, want dat was een vorm van zwakte die ik verachte, de zwakte die in mijn mind mijn einde zou betekenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het negatief geladen begrip “zwakte” vanuit andere herinneringen op deze gebeurtenis te projecteren om zo angsten te ontwikkelen die mij in deze situatie  beperkten en mij niet helder deed beslissen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een naar gevoel te vinden om als zwakkere naast mijn schoonmoeder te moeten leven en mij in allerlei bochten te moeten wringen om mij nog enigszins goed te voelen in de situatie waarin ik mijzelf en mij als de relatie met mijn schoonmoeder compromitteerde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik participeerde in een polarisatie waarin ik van energetisch goed voelen naar energetisch slecht voelen zwiepte en aan die gevoelens waarde hechte en beslissingen op nam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het zielig vinden van een ander eigelijk veel over mijzelf zegt aangezien het een reactie is die in mij als mij bestaat en mij aangeeft dat ik mijzelf zielig vind en medelijden met mijzelf heb voor het manoeuvreren van mijzelf in de positie van inferieure persoon.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik afgaf op mijn schoonmoeder als mijzelf en met mijzelf te doen had terwijl ik in staat van ontkenning was en mijzelf wijsmaakte dat ik alles voor elkaar had en mijn schoonmoeder niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren wat zelfhulp behelsde en ik door de ogen van de angst om zwak te zijn niet open voor anderen nog voor mijzelf stond om in gezond verstand te kunnen zien dat vooruitgang alleen plaatsvindt als ik zelfverantwoordelijkheid neem en zelfoprecht ben en zodoende de regie over mijn eigen leven in handen neem om niet langer in polariteit te leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te reageren op het woord zelfhulp en direct aan dit woord  het woord loser te koppelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld boven het belang van een ieder te stellen bij de keuze van waar een Reiki inwijding te doen en mijn schoonmoeder in een situatie te pushen waardoor ikzelf goedkoper uit was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet stil te staan bij mijn schoonmoeder en hoe zij in deze situatie stond en alleen voor mijn doel te gaan om kosteloos een Reiki inwijding te krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen te kiezen voor het vervullen van mijn wensen/verlangens en te vinden dat ik dar recht op heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat mijn schoonmoeder niet moest zeuren en gewoon die Reiki inwijding moest doen om zichzelf zo over haar weerstanden heen te zetten en mij niet te realiseren dat ik mijn eigenbelang aan het pushen ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de Reiki inwijdingsceremonie als raar te ervaren en mij ongemakkelijk te voelen bij de handelingen die ik niet beoordeel als waardevol.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ceremonie te bestempelen als een toneelstukje waar ik even doorheen moet om daarna het geen waarna ik zo verlangde in handen te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder als een actrice te zien die interessant wil doen maar deze gedachte totaal in de wind sla om zo mijn verlangen vast te kunnen houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf dingen en gevoelens in te beelden om zo de ceremonie echt te laten lijken voor mijzelf en mijzelf te doen geloven dat ik met deze energetische middelen ik mij kan verlossen van mijn inferieure gevoel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik nu met deze inwijding alles aankan op energetisch gebied en dat de wereld van spiritualiteit aan mijn voeten lag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn wanneer mijn handen niet direct het gewenste resultaat geven en ik ga daardoor twijfelen aan de ceremonie die ik toch al als raar/belachelijk had bestempeld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld in mijn schoonmoeder te zijn dat zij niet heeft kunnen waar maken wat zij pretendeerde nu ik mijn handen nog niet echt kan gebruiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om belazerd te worden met deze ceremonie en niet dat te krijgen wat ik wilde hebben, krachtige energetische handen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een kind mij te voelen dat iets wil hebben en het al in gedachten in handen heeft en het nu probeert fysiek te maken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer met energiewerk bezig te houden nu ik mij realiseer/begrijp/zie dat energiewerk niet in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om reacties ten opzichte van mijn schoonmoeder terug te brengen naar Zelf om zo geen opinies en geloven te creëren die mij later in mijn leven blijven beperken en niet doen verder komen in het leven maar die mij omlaag halen en in angst in de mind doen leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren/begrijpen/zien dat ik niet een “act”/personage nodig heb zoals energiewerk om waardig in het leven en waardig als het leven te zijn.

 

Dag 70 van 2555; het ” ik voel me aangetrokken maar vrees spiritualiteit” personage

Toen ik als  tiener met spiritualiteit in aanraking kwam, boeide het mij en voelde ik mij ertoe aangetrokken en op hetzelfde moment was ik er angstig voor en maakte ik het als iets dat meer was dan mijzelf. Iets als meer dan mijzelf en iets dat instaat was mij te leiden of de regie over te nemen over mijn leven. Toen ik in aanraking kwam met mijn schoonmoeder, bemerkten wij al snel dat wij als raakvlak spiritualiteit hadden met het verschil dat ik er interesse in had en mijn schoonmoeder het praktiseerde.   Ik heb een herinnering van zo'n 17 jaar geleden toen ik met mijn partner in het prille begin van onze relatie afreisde naar een huis van een familielid waar mijn schoonouders logeerden die toentertijd in de VS woonden. In dat weekend wilde mijn schoonmoeder mij, mijn partner en zijn tweelingbroer een Reiki behandeling geven en ik wist niet goed wat ik ermee aan moest. Ik vond het wel allemaal spannend die spiritualiteit, maar dit was erg echt en kwam erg dichtbij. Ik had het idee dat mijn schoonmoeder van alles kon zien en weten en wist niet of ik eraan toe was om zo'n intieme relatie met haar aan te gaan.  Ik lag op de geïmproviseerde "behandeltafel" en merkte eigenlijk niets van boven natuurlijke krachten, maar lag in constante angst dat zij dingen zou ontdekken die ik niet wilde delen of dingen zou zien die ik niet wilde weten. Ik genoot niet van deze aandacht en behandeling in het moment, verre van dat.  Ook was ik wat winderig op dat moment, misschien van de stress die ik over mij afriep en stuurde voortdurend de gas die zich in mij ontwikkelde terug, mij schamend voor het zijn van een mens die winden laat. Terwijl ik mij goed in de markt wilde zetten bij mijn partner en mijn schoonfamilie. Ik eindigde de sessie dan ook met buikpijn en ik voelde mij nog veel beroerder dan toen de sessie begon. De vrees voor mijn schoonmoeder dat zij dingen kon zien  en aanvoelen van mij bleef nog een periode bestaan, totdat ik mij ging verdiepen in wat Reiki nu precies inhield, maar daar zal ik een andere blog aan wijden.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als minder te ervaren dan mijn schoonmoeder en haar allerlei super krachten toe te kennen die zij in werkelijkheid niet heeft.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen hele intieme band met mijn schoonmoeder te willen hebben, ik vond haar okay, maar zag haar niet als een beste vriendin met wie ik alles wilde delen.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven zeggen dat een behandeling niet had gehoeven, ook omdat ik het eigelijk ook wel spannend vond, maar liever had toegekeken en de behandelingen liever had gadegeslagen.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn controle over mijzelf kwijt te zijn tijdens een behandeling.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de super krachten die ik mijn schoonmoeder toebedeelde te vrezen en daarin te vrezen de macht over mijn bestaan te zullen verliezen.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spiritualiteit te vrezen omdat ik het meer had gemaakt dan mijzelf en mij nooit echt had verdiept in  de spiritualiteit waardoor het een vrezen werd van het onbekende waarbij ik van het ergste uitging en het als een bedreiging zag van mijn geheime binnenwereld.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat mijn schoonmoeder mijn geheime binnenwereld ongemerkt uit mij kon halen met haar super krachten.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder alvorens zij iets kon doen al beschuldigde van het informatie uit mij te halen met haar superkrachten die ik niet met haar wilde delen.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder te vrezen en mij te willen verstoppen voor haar alziende oog, terwijl ik mij niet realiseerde dat de opeenhoping van gas in mijn darmen niet door haar werd opgemerkt, wat had kunnen werken als een indicator dat zij niet dat alziende oog had wat ik haar toedichtte.   Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen gezond verstand te gebruiken wanneer ik met mijn spirituele schoonmoeder ben, maar uit angst in mijn mind schiet waar ik nog meer om mijn schoonmoeder heen fantaseer en het beeld alleen maar angstaanjagender maak.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder op een voetstuk te plaatsen en haar in de categorie van God te plaatsen, die zoals ik had geleerd als kind, ook alles wist en alles kon doorzien.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik altijd goed gedrag moest vertonen nu mijn schoonmoeder alles kon zien en mij kon ontmaskeren voor wie ik eigelijk ben.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de normale processen van mijn lichaam zoals winden laten, onderdruk om een beter beeld af te geven van mijzelf en zo mijn lijf compromitteer.   Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat een leuke meid geen winden laat en al helemaal niet in het bijzijn van anderen.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind te horen wanneer er door wie dan ook in huis winden werden gelaten, dat het vies was. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij vies te voelen voor het laten van winden buiten het toilet  en dit dus zeer letterlijk en persoonlijk te nemen.  Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet meer te maken dan mijzelf uit onwetendheid of angst voor het onbekende wat zij vertegenwoordigen. Ik ben het die mijn eigen regie in handen heeft en ik besluit waar ik wel en niet in mee ga.  Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn schoonmoeder niet meer te maken dan mijzelf, maar in zelfoprechtheid mijzelf te delen met haar en dat te delen waar wij beiden wat aan hebben zonder daar emoties en gevoelens aan te hangen.  Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer mijn lijf te compromitteren door winden tegen te houden omdat ik anders niet voldoe aan het plaatje dat ik door opvoeding en socialisatie van mijzelf als vrouw heb.  Toen ik als  tiener met spiritualiteit in aanraking kwam, boeide het mij en voelde ik mij ertoe aangetrokken en op hetzelfde moment was ik er angstig voor en maakte ik het als iets dat meer was dan mijzelf. Iets als meer dan mijzelf en iets dat instaat was mij te leiden of de regie over te nemen over mijn leven. Toen ik in aanraking kwam met mijn schoonmoeder, bemerkten wij al snel dat wij als raakvlak spiritualiteit hadden met het verschil dat ik er interesse in had en mijn schoonmoeder het praktiseerde.

 

Ik heb een herinnering van zo’n 17 jaar geleden toen ik met mijn partner in het prille begin van onze relatie afreisde naar een huis van een familielid waar mijn schoonouders logeerden die toentertijd in de VS woonden. In dat weekend wilde mijn schoonmoeder mij, mijn partner en zijn tweelingbroer een Reiki behandeling geven en ik wist niet goed wat ik ermee aan moest. Ik vond het wel allemaal spannend die spiritualiteit, maar dit was erg echt en kwam erg dichtbij. Ik had het idee dat mijn schoonmoeder van alles kon zien en weten en wist niet of ik eraan toe was om zo’n intieme relatie met haar aan te gaan.

 

Ik lag op de geïmproviseerde “behandeltafel” en merkte eigenlijk niets van boven natuurlijke krachten, maar lag in constante angst dat zij dingen zou ontdekken die ik niet wilde delen of dingen zou zien die ik niet wilde weten. Ik genoot niet van deze aandacht en behandeling in het moment, verre van dat.

 

Ook was ik wat winderig op dat moment, misschien van de stress die ik over mij afriep en stuurde voortdurend de gas die zich in mij ontwikkelde terug, mij schamend voor het zijn van een mens die winden laat. Terwijl ik mij goed in de markt wilde zetten bij mijn partner en mijn schoonfamilie. Ik eindigde de sessie dan ook met buikpijn en ik voelde mij nog veel beroerder dan toen de sessie begon. De vrees voor mijn schoonmoeder dat zij dingen kon zien  en aanvoelen van mij bleef nog een periode bestaan, totdat ik mij ging verdiepen in wat Reiki nu precies inhield, maar daar zal ik een andere blog aan wijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als minder te ervaren dan mijn schoonmoeder en haar allerlei super krachten toe te kennen die zij in werkelijkheid niet heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen hele intieme band met mijn schoonmoeder te willen hebben, ik vond haar okay, maar zag haar niet als een beste vriendin met wie ik alles wilde delen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven zeggen dat een behandeling niet had gehoeven, ook omdat ik het eigelijk ook wel spannend vond, maar liever had toegekeken en de behandelingen liever had gadegeslagen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn controle over mijzelf kwijt te zijn tijdens een behandeling.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de super krachten die ik mijn schoonmoeder toebedeelde te vrezen en daarin te vrezen de macht over mijn bestaan te zullen verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spiritualiteit te vrezen omdat ik het meer had gemaakt dan mijzelf en mij nooit echt had verdiept in  de spiritualiteit waardoor het een vrezen werd van het onbekende waarbij ik van het ergste uitging en het als een bedreiging zag van mijn geheime binnenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat mijn schoonmoeder mijn geheime binnenwereld ongemerkt uit mij kon halen met haar super krachten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder alvorens zij iets kon doen al beschuldigde van het informatie uit mij te halen met haar superkrachten die ik niet met haar wilde delen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder te vrezen en mij te willen verstoppen voor haar alziende oog, terwijl ik mij niet realiseerde dat de opeenhoping van gas in mijn darmen niet door haar werd opgemerkt, wat had kunnen werken als een indicator dat zij niet dat alziende oog had wat ik haar toedichtte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen gezond verstand te gebruiken wanneer ik met mijn spirituele schoonmoeder ben, maar uit angst in mijn mind schiet waar ik nog meer om mijn schoonmoeder heen fantaseer en het beeld alleen maar angstaanjagender maak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder op een voetstuk te plaatsen en haar in de categorie van God te plaatsen, die zoals ik had geleerd als kind, ook alles wist en alles kon doorzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik altijd goed gedrag moest vertonen nu mijn schoonmoeder alles kon zien en mij kon ontmaskeren voor wie ik eigelijk ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de normale processen van mijn lichaam zoals winden laten, onderdruk om een beter beeld af te geven van mijzelf en zo mijn lijf compromitteer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat een leuke meid geen winden laat en al helemaal niet in het bijzijn van anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind te horen wanneer er door wie dan ook in huis winden werden gelaten, dat het vies was. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij vies te voelen voor het laten van winden buiten het toilet  en dit dus zeer letterlijk en persoonlijk te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet meer te maken dan mijzelf uit onwetendheid of angst voor het onbekende wat zij vertegenwoordigen. Ik ben het die mijn eigen regie in handen heeft en ik besluit waar ik wel en niet in mee ga.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn schoonmoeder niet meer te maken dan mijzelf, maar in zelfoprechtheid mijzelf te delen met haar en dat te delen waar wij beiden wat aan hebben zonder daar emoties en gevoelens aan te hangen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer mijn lijf te compromitteren door winden tegen te houden omdat ik anders niet voldoe aan het plaatje dat ik door opvoeding en socialisatie van mijzelf als vrouw heb.