Dag 161 van 2555; een witte hersenschim als cadeau

Dag 161 van 2555; een witte hersenschim als cadeau  Ik opende een raam en stak mijn hoofd iets naar buiten. De ramen zitten allemaal in de crème witte verf en ik schampte bijna met de zijkant van mijn gezicht langs de buitenkant van het kozijn. Dat moment was het moment dat er iets gebeurde wat ik zelf niet voor mogelijk had gehouden. Terwijl ik bijna het crème witte kozijn schampte zag ik het crème witte van heel dichtbij in mijn ooghoek. In een flits dacht ik dat er een witte mot op de buitenkant van het raam zat ter hoogte van mijn oog. Ik voelde fysiek iets branderigs op mijn huid onder mijn oog aan de zijkant. Ik was ervan overtuigt in dat moment dat deze mot mij aangevallen had. Het leek of ik in een horror film gezogen werd. Als reflex begon ik met mijn hand deze mot weg te vegen, maar het gevoel bleef. Mijn hart begonnen sneller te slaan en ik voelde angst in mijn solar plexus. Al rond kijkend in de ruimte zag ik een spiegel op de grond staan, die ik oppakte met bevende handen om te zien welk monster er aan mijn gezicht zat vastgeplakt. Ik keek in de spiegel en zag mijzelf met een enigszins verschrikt en verwildert gezicht. Die fysieke check was genoeg om mij uit deze bezetenheid van mijn geest te halen. Ik schaamde mij voor mijn hysterische reactie, alhoewel ik niet gegild had, het had allemaal in de stilte van de geest zich afgespeeld ver weg van een ieder ander om waar te nemen of aan deel te nemen. Ik voelde mij stom om te denken dat hartje winter er een mot op het raam zit die mij als een ‘killer alien’ te lijf gaat zonder opgaaf van reden. En ik was teleurgesteld in mijzelf, omdat ik dacht geen angsten voor insecten meer te hebben en nu werd het tegendeel bewezen.

Maar nadat ik van de schrik was bekomen zag ik hoe ondersteunend deze tijdelijke bezetenheid was geweest. Ik dacht geen angsten meer voor insecten te hebben en klaar te zijn met dat punt, maar deze hersenschim liet mij het tegendeel zien. Mijn angst voor insecten was het eerste dat ik heb aangepakt in mijn proces, nou ja, misschien moet ik pre-proces zeggen. Ik had vele video’s van Desteni gekeken in een paar dagen tijd en zag een aantal thema’s terugkeren, waarbij angst daar 1 van was. Ik begreep dat angst ons limiteerde en dat er ons niets in de weg stond om zo’n angst te ontmaskeren en op te ruimen. Samen met mijn gezin waren we op vakantie gegaan naar Napels en zittende aan het strand met mijn partner en pratende over het Desteni materiaal dat ik had gezien, besloot ik niet meer bang te zijn voor insecten. Dit was een diep besluit van binnen dat ik echt met mijzelf wilde aangaan. Het hele proces van zelfvergeving en correctie in het fysieke na het identificeren van het patroon, was mij nog totaal onbekend. Ik was dus een verbintenis met mijzelf aangegaan om iets te stoppen waarvan ik niet wist wat ik precies moest stoppen. Mijn volhardendheid en drang om deze angst te stoppen, door jarenlang gekweld te worden erdoor, maakte dat ik ‘colt turkey’ het kon stoppen en er vrij van was. Het hield uiteindelijk geen stand zo zag ik vandaag. Het punt was dat ik het goed weggestopt had, want dat was wat ik had gedaan, waardoor het leek of het echt was opgeruimd en ik ermee had afgerekend op een duurzame wijze.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor een insect zoals de witte mot.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in polariteit met een witte mot te gaan en mij als kleiner en kwetsbaarder op te stellen dan de mot.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest super talenten aan de mot toe te kennen die mij als kwetsbare bevestigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik groter en sterker ben dan de mot en fysiek gezien een bedreiging voor de mot zou moeten zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de mot mij iets aan zal doen en mij niet te realiseren dat de mot, die gelijk staat aan leven, mij niets doet zolang ik het leven respecteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik fysiek gezien groter en sterker ben dan de mot, maar niet weet hoe ik met leven om moet gaan als mijzelf en de mot, waardoor ik met angst reageer op de mot/leven wat uiteindelijk een uitvergroting is van het feit dat ik angst heb voor het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om de mot als leven te zien, want dan wordt ineens leven iets engs en iets waarvoor ik moet wegvluchten in de geest om veilig te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geest als een veilige plek te zien om te schuilen voor de enge witte mot en mij niet te realiseren, dat deze horrorfilm zoals ik het ervoer, zich afspeelt in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beste vriendjes met de geest te zijn die mij aan een dagelijks infuus van angsten legt en te geloven dat dit de beste plek is om te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren in hoeverre ik mijn geest heb toegestaan en heb geaccepteerd om mij te hersenspoelen en alles met mij te doen wat het belieft ,om zo zijn energie quota te halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zien hoe de geest mij heeft voorgelogen en hoe graag ik het wilde geloven dat ik geen angsten meer voor insecten had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te realiseren dat de fysieke angst voor insecten wellicht vervaagd was, maar de geest dimensie was nog springlevend en liet mij in een bezetenheid schieten door het zien van een crème witte raampost in mijn ooghoek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schaamte te voelen voor mijn participatie in de geest die ik helder kon zien en waar ik spijt van had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben van mijn participatie in de geest en mijzelf dus alleen als perfect wil zien binnen mijn proces.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf voor het klaarblijkelijk niet instaat zijn van het oplossen van een angst in mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het proces ook daadwerkelijk een proces is en ik na vele keren struikelen zal kunnen gaan staan en het geen waarde meer heeft om bij elke struikelbeurt mijzelf te veroordelen als mislukt of niet volhardend genoeg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf stom te vinden om al de aanwezige fysieke gezond verstand informatie, die ik tot mijn beschikking had, in de wind te slaan  en te gaan voor de horrorfilm in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dat te vrezen wat 1 en gelijk aan mij is, als leven, en mij niet te realiseren wat mijn strijd met het leven is, wat vaak zo verdekt naar buiten komt dat het zich niet als een groot probleem manifesteert aan mij, maar enkel op mysterieuze wijze blijft langskomen totdat ik het snap en er wat mee kan doen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in latere blogs of schrijfprocessen deze angst voor insecten verder uit te diepen om zo alle dimensies in kaart te kunnen berengen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de koppeling tussen de angst voor insecten en de angst voor leven te zien en te benoemen elke keer dat ik het tegenkom om zo zelfvergeving en correctie toe te passen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat het leven uit polariteit bestaat, maar niet te participeren in deze polariteit.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet harder voor mijzelf te zijn in mijn proces dan nodig is, om zo niet via een achterdeur mijn angst voor het leven proberen te vervagen.

Dag 135 van 2555; mijn dochter kocht 200 weerstanden

Dag 135 van 2555; mijn dochter kocht 200 weerstanden  Weerstand is een woord dat wanneer je het sec bekijkt uit 2 woorden bestaat weer en stand, weer zou je kunnen definieerden als wederkeren/terugkeren en stand, de stand van zaken over iets of wat onze stand/houding is die ons staand houdt binnen de weerstand. Wat resulteert in een definitie die zoiets zou kunnen zijn als een wederkerende houding die stand houdt. Nu hoeft dit niet perse negatief geladen te zijn, maar ik kan mij niet heugen dat ik het woord ooit in de positieve zin gebruikt heb gezien. Met frisse weerstand begon hij aan de opdracht die zijn baas hem had opgedragen of zij had lekkere weerstand bij het eten van een zoute haring.

 

Het woordenboek zegt over weerstand:

 

-wederstand,tegenstand,verzet; het zich niet laten verplaatsen, doorboren enz.

-elke kracht (of lichaam) waardoor een andere kracht wordt tegengewerkt, opgeheven

-(elektrisch) toestel om het teveel aan elektrische energie in een stroomkring in warmte om te zetten en zo de spanning of stroomsterkte te verlagen

 

Weerstand is iets dat wij ervaren wanneer wij tegen iets opzien om te doen of om aan te gaan. Vaak halen wij allerlei denkbeelden voor de geest die als bewijsmateriaal dient waarom we beter iets niet kunnen doen. Een excuus om iets in onze fysieke wereld niet aan te hoeven gaan gebaseerd op gefabriceerde feiten door onze geest die bedacht zijn om dit specifieke doel te heiligen. Vaak voelen we deze weerstand als een daadwerkelijke barrière die ons fysieke klachten als hartkloppingen, buikpijn, hoofdpijn etc. opleveren. Ons niet realiserend dat wij onszelf voor de gek houden en om de tuin leiden.

 

Een voorbeeld hiervan is het schrijven van een dagelijkse blog. Ik heb dagen dat ik denk dat ik het niet kan opbrengen om mijn blog te schrijven. Meestal gebeurd dit wanneer het schrijven ’s avonds moet gebeuren terwijl er nog meer taken pop mij wachten die ook allemaal moeten worden gedaan. Voor op de avond begin ik dan al aan mijzelf te vertellen in mijn geest wat ik allemaal nog moet doen. Hoe vaker ik de lijst opsom hoe meer het lijkt te voelen en gevoelens van zwaarheid en onhaalbaarheid beginnen op te borrelen. Dit is vaak niet doorslaggevend genoeg om de brui aan mij schrijf afspraak met mijzelf niet na te komen. Dan komt het grovere geschut. Dingen als: wat heb ik te melden? alleen goede blogs kunnen geschreven worden, niemand zit te wachten op jou blogs, waar zou ik het voor doen niemand leest het en ga zo maar door. Allemaal insinuaties die mij van mijn stuk moeten krijgen en het bijltje erbij neer doen leggen. Als dit nog niet genoeg is dan zit ik meestal al achter mijn computer en ineens gaat er een soort van angst door mij heen wat een gevoel oplevert van, maar ik heb geen onderwerp om over te schrijven en mijn geest ziet er dan als 1 lege ruimte uit van binnen. Dit is vaak de genadeslag waarbij ik lamgeslagen niets nuttigs ga doen en mij verwonder over de kracht van de weerstand die ik ervaar. Allemaal zelf geënsceneerd en ervaren als een toneelvoorstelling waar ik naar kijk als toeschouwer. En omdat de weerstand wederkerend is wordt dit een patroon dat zich keer op keer weer aandient die alleen maar gekeerd kan worden wanneer ik de houding verander die ik aanneem in dit geheel. De zelfvergevingszinnen hieronder geven meer inzicht in wat er achter de schermen zich afspeelt ten tijde van het spetterende spektakel dat weerstand heet.

 

Zoals ik weerstanden in allerlei smaken ken zo kent mijn dochter die natuurlijk ook, weerstand tegen school, weerstand  tegen dingen doen die de vrijheid beperken, weerstand tegen schrijven. Zo had zij zich voorgenomen om met de gratis Dip-Lite schrijfcursus te beginnen, maar er was elke keer iets dat maakte dat zij dat niet deed. Mijn partner wreef haar al even fijntjes onder de neus dat waarschijnlijk haar weerstanden weer opspeelden en zei toen vermakelijk, je hebt 200 weerstanden gekocht om sieraden mee te maken, maar zijn het niet gewoon 200 weerstanden om te gebruiken voor alle dingen waar je geen zin in hebt? Dat klonk wel grappig weerstanden kopen. Maar eigenlijk verkopen we die weerstanden aan onszelf, om keer op keer weer smoesjes te hebben waarom we dingen niet doen, terwijl we best weten dat we om de hete brij heen draaien. Het verkopen van een weerstand aan onszelf is als een vrijkaart/joker verkopen aan jezelf voor als het even moeilijk wordt.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat weerstanden in mij, van mij zijn, gelijk aan het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstanden zomaar te laten opkomen als excuses en zo de origine achter de weerstanden te verhullen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever mee te gaan in de weerstanden dan te onderzoeken waarom ik de weerstanden accepteer en toesta in mijn realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de weerstanden bestaansrecht te geven door ze fysiek te maken als hartkloppingen, buikpijn, hoofdpijn etc.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn weerstanden een eerste beveiliging zijn om niet met mijzelf geconfronteerd te worden en mij zodoende bezig te houden met mijn geestesrealiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn weerstanden verbergen hoe ik echt in het leven sta ten dienste van mijn geest en zo doende wars ben van verandering op dit punt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering binnen mijn weerstanden te zien als een bedreiging wanneer ik 1 en gelijk aan de geest ben/sta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onzekerheden zelfs niet met mijzelf te delen en in plaats daarvan weerstanden opbouw om niet te hoeven zien waar die onzekerheden vandaan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven staan en verandering te omarmen uit angst dat ik het niet waardig ben om te staan als het leven en zo mijzelf binnen het punt van dagelijks bloggen te saboteren om die zelftwijfel en onwaardigheid niet te hoeven ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelftwijfel en onwaardigheid te zien als iets negatiefs en niet iets dat veranderd kan worden door te gaan staan als 1 en gelijk aan het leven.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om weerstanden als van de geest en niet fysiek echt te zien, waardoor ht geen waarde/zin heeft om mee te gaan op de illusies van de weerstanden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door de weerstanden heen te drukken en mijzelf niet te laten verleiden door zelfsabotage.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat het meer energie kost om mee te gaan met /in de weerstanden dan simpl te zien wat hier is en wie ik ben hier in dit moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelftwijfel te kunnen zien als een patroon dat moet verhullen dat ik iets niet zo goed zal kunnen als ik hoop en zodoende als slecht of minderwaardig op dat punt ervaren wordt door mijzelf kijkend door de ogen van de ander.