Dag 293 van 2555: mijn programmering wordt gekieteld

leefbaar inkomen gegarandeerdDit gaat een beetje raar verhaal worden en eigenlijk iets dat ik eerst niet wilde schrijven, omdat ik er niemand mee wil kwetsen. Ik schrijf het toch, omdat niemand anders dan ikzelf centraal sta in mijn blogs en het hier gaat over hoe ik tegen dingen aanloop en hoe ik uiteindelijk die dingen aanpak in mijn fysieke werkelijkheid. Dus beste lezer het gaat in deze blog over mij en hoe ik met het gedrag van anderen wel of niet overweg kan.

 

Ik ben een ruime 17 jaar samen met mijn partner en vanaf het begin heb ik niet de illusie nog de drang gehad om mijn partner op sommige punten te willen veranderen. Ik zag hoe onveranderbaar de man was als meisje en dochter en haalde mij zodoende geen ideeën in mijn hoofd. De vraag is natuurlijk,  waarom zou je iemand willen veranderen?

 

Mijn partner komt uit een gegoed milieu, maar er zijn een aantal zaken die al vele jaren mijn programmering kietelen. Hij smakt met eten, wat komt omdat hij vaak dicht zit vanwege allergieën, hij peutert te pas en te onpas in zijn neus en smeert dat aan zijn sokken, laat winden en boeren als hij ze moet laten en gaapt op elk gewenst moment met zijn mond zo wijd open dat je denkt dat je erin verdwijnt. Ik zie en hoor dit alles aan en snap niet dat zijn ouders hem niet hebben bijgebracht dat sommige zaken niet echt aan te raden zijn in gezelschap of in publieke ruimten. Ik erger mij er op zo’n moment dus aan, maar ik stop het weg onder het mom, een man verander je niet.

 

Vroeger thuis had ik een vader die dit hele scala aan mannelijke uitlatingen ook in volle glorie naar buiten bracht, behalve het smakken en besloot dat dit type man niet de man was die ik zocht. Mijn vader smakte niet maar keek wel altijd te pas en te onpas sport op die ene tv die in huis stond. Dus toen ik mijn partner leerde kennen en bleek dat hij niet van sport kijken hield was ik dolgelukkig. De andere mannelijke onhebbelijkheden die werden in het begin dan ook nog niet echt tentoongespreid.

 

Begrijp mij goed dat ik ook een mens van vlees en bloed ben en mij ook aan al deze dingen schuldig maak, maar anderen er niet mee lastig val of verveel. Nu zaten we laatst in een gesprek op het revalidatiecentrum met een fysiotherapeut en mijn man moest gapen en trok zijn mond zo ver open dat de ruimte er haast in verdween. Ik keek hem aan met verbaasde ogen en ik vond dat dit echt niet kon. Later thuis vroeg ik hem hoe hij bedacht dat zoiets sociaal aangepast gedrag is en het leek serieus of hij het probleem niet zag.

 

Dus keek ik naar binnen bij mijzelf om te zien waarom ik vind dat zulk primitief gedrag niet acceptabel is in publiek. Wat zijn nu de gevoelens en emoties die de revue passeren wanneer mijn partner b.v. uitgebreid gaapt in een publieke setting. Het voelt alsof hij mij afvalt door niet op dezelfde wijze met gapen om te gaan als ik doe volgens mijn opvoeding/programmering. Ik schaam mij voor mijn partner wanneer hij onaangepast gedrag heeft volgens mijn idee van onaangepast gedrag, aangeleerd middels mijn opvoeding/programmering. Terwijl mijn partner gaapt hoor ik als het ware mijn moeders stem die zegt: hand voor je mond als je gaapt. Ik heb hier dus te maken met een opvoedingskloof en de kloof tussen man en vrouw als het gaat om wat is onaangepast gedrag.

 

Het geheel komt natuurlijk terug op het feit dat ik geleerd heb om als netjes, beschaafd en welopgevoed over te komen in publiek en mijn partner die een soort van verlengstuk van mij is, wanneer je als stel wordt gezien, zorgt dan voor een inbreuk op het goed overkomen van mijzelf op de buitenwereld. Dus het gedrag van mijn partner daagt mijn personage uit en het daagt mijn programmering uit, wat weer neer komt op verandering of eventuele verandering of visies herzien. En dat zorgt voor frictie in het moment waarop ik mijzelf in de kou gezet voel en tegelijkertijd niet mijn partner mijn zienswijze wil opleggen. Waarbij ik mij realiseer dat ik wellicht niet mijn zienswijze/programmering wil opdringen aan mijn partner, maar wel gedachten heb die verandering van het gedrag van mijn partner als verlangen hebben.

 

In mijn volgende blog zal ik dit onderwerp verder uitdiepen door zelfvergeving en zelfcorrectie.

Dag 193 van 2555; waarom?

equal money capitalismProbleem:

In 2011 schiet Tristan van der Vlis 6 mensen dood in een winkelcentrum in Alphen aan de Rijn en pleegt daarna zelfmoord. De nabestaanden willen inzage in het onderzoeksrapport om erachter te komen waarom de politie een wapenvergunning afgaf aan een persoon met een psychiatrische achtergrond. Uiteindelijk is nu bekend gemaakt dat er geen inzage gaat komen om de ouders van Tristan te beschermen, waardoor hun privé leven niet te grabbel op straat komt te liggen. De nabestaanden gaan in hoger beroep, want men zegt het waarom nodig te hebben om de rouwverwerking te kunnen afsluiten om zo weer verder met hun leven te kunnen.

Het probleem is dat gedreven door het najagen van het waarom het geheel niet meer in acht genomen kan worden.

Oplossing:

‘Waarom’ – vragen zijn vrij passieve vragen en men zou zich ter degen af moeten vragen, wat de vraag achter de vraag is. Wanneer men weet waarom iets gedaan is door iemand zoals hier een geliefde vermoorden, dan kan men zich afvragen of dat daadwerkelijk verandering in een leven zal brengen. Het waarom leren kennen zal alleen maar aanzetten tot meer waarom-vragen. Stel dat Tristan deze mensen vermoord heeft omdat hij jaren lage antipathie tegen winkelend gelukkig ogende mensen heeft opgebouwd, dan geeft dat geen uitsluitsel waarom iemands geliefde nu dood is. Men zal zich alleen maar afvragen waarom diegene zo’n antipathie had en waarom hij daarop gehandeld heeft. Wat allemaal speculatie blijft omdat de moordenaar zelf ook dood is, dus kunnen er alleen maar speculaties op los gelaten worden.

Een actievere manier van omgaan met zo’n verlies en het proberen te begrijpen is om te kijken naar hoe het heeft kunnen plaatsvinden. Hoe kan iemand een wapenvergunning krijgen met een psychiatrische achtergrond en hoe kunnen we dat op een landelijk niveau aanpakken. Hoe komt iemand tot het vermoorden van meerdere mensen tegelijkertijd en hoe kan de samenleving dat voorkomen. Dus door het groter te trekken dan een persoonlijke situatie komt men uit die slachtoffer rol van waarom, waarom is dat mij aangedaan, wat heb ik misdaan etc. Het gelijk halen en het dwingen van inzage in iets dat maar de vraag is of men daar persoonlijk iets aan heeft is gelijk aan het blijven hangen in de slachtoffer  rol.

Beloning:

Wanneer men door hoe-vragen te stellen komt tot antwoorden en die op grotere schaal doortrekt dan kan men zichzelf uit de slachtoffer rol halen en tegelijkertijd hetgeen waar men mee worstelt tot een oplossing op grotere schaal volbrengen. In het geval van Tristan b.v. heldere regelgeving en uitvoering van de regelgeving op het afgeven van een wapenvergunning. De beloning is dat men iets terug doet voor de samenleving, omdat men door niet in een slachtoffer rol te zijn gaan zitten de eigen daadkracht heeft kunnen terug nemen en zo kan handelen in het belang van een ieder. Een geliefde komt niet terug wanneer men blijft hangen in het verleden en in waarom. Het jezelf verliezen in het waarom is toestemming geven om een web van gedachten binnen te gaan waar je in gevangen blijft zitten en

uiteindelijk met spijt op terug kijkt voor het inactieve gedrag wat hieruit voortvloeide.

Waar bevind ik mij in het probleem-oplossing-beloning vraagstuk?

Zelf heb ik ook meegemaakt dat ik inderdaad bleef hangen in het waarom van dingen en bleef ronddraaien in cirkeltjes. Het waarom betrek je dan op jezelf waardoor je het handelen van anderen of situaties met anderen persoonlijk neemt die dat niet zijn. En zelfs wanneer iets persoonlijk is en ik mij afvraag waarom iemand zo en zo tegen mij doet dan is dat nog altijd vanuit het perspectief van de ander. Wanneer mijn vriendin chagrijnig is en naar mij snauwt kan ik mij afvragen waarom zij dat doet en wat ik mis heb gedaan, maar in werkelijkheid is mijn vriendin met zichzelf aan het worstelen en is haar slechte humeur een voortvloeisel van de worsteling met zichzelf. Er is dus geen echt waarom, en waarom zij zo doet tegen mij, maar wel een hoe, hoe komt het dat zij chagrijnig is?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar het waarom te vragen en het hoe niet in beschouwing te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het waarom te blijven hangen terwijl ik zie/begrijp/realiseer dat ik niet vooruit kom met het waarom, maar dit moedwillig tegen hou, om zo het slachtoffer te kunnen zijn en blijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het prettig te vinden in de rol van slachtoffer en de anderen de schuld te geven van het feit dat ik mij niet beweeg en mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ene waarom-vraag te laten opvolgen door de andere en een soort van fictieve veiligheid/verantwoordelijkheid krijg/neem die mij alleen maar een web van waarom-vragen doet spinnen om in rondjes rond te cirkelen en steeds weer op hetzelfde punt uit te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om binnen het waarom-vragen niet over de grenzen van mijzelf durf uit te kijken en zo niet te zien dat er oplossingen mogelijk zijn die niet alleen mij maar ook anderen kunnen helpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe-vragen uit te stellen omdat die zelfverantwoordelijkheid vereisen en ik denk dat ik die niet kan nemen en mij niet te realiseren hoe ik mijzelf beperk door mijn eigen daadkracht om zeep te helpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe-vragen niet te stellen omdat ik zie/begrijp/realiseer dat het hoe voor verandering kan zorgen en ik als de geest angst heb voor verandering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mee te gaan op de ideeën van de geest en te geloven dat vragen naar het hoe en mijn daadkracht terug nemen mijn ondergang zal zijn en ik mij niet realiseer dat zoiets alleen kan wanneer ik mij definieer als de geest en participeer in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beperken en niet echt naar oplossingen te zoeken wanneer ik mijzelf in de waarom-staat plaats.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf geen ondersteuning en hulp te bieden wanneer ik in een slachtoffer rol van waarom terecht kom en mij niet te realiseren dat ik de enige ben die mijn daadkracht kan terugnemen en kan opstaan uit die rol.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een waarom-rol aan te nemen en mij niet te realiseren in dat moment dat het een rol is en niet is wie ik ben.

Wanneer en als ik mij in het patroon van waarom zie vervallen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijzelf moedwillig in een inactieve setting zet uit angst voor de verandering  en zelfverantwoordelijkheid die zal voortvloeien uit het niet participeren in de waarom-vragen. Ik stop het waarom-web van gedachten, haal adem en onderzoek het hoe.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in plaats van waarom, hoe te gebruiken, om zo mijn daadkracht te behouden en niet weg te geven aan het waarom.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen slachtoffer rol te verkiezen boven het mijzelf aansturen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwoordelijkheid niet te vrezen wanneer ik verzand in een web van waarom-vragen.

Dag 148 van 2555; KAPITAAL – IS – MIJ

Dag 148 van 2555; KAPITAAL - IS - MIJ  Kapitalisme is een vies woord geworden voor mij als ik kijk naar wat er allemaal mogelijk is geworden aan misbruik van elkaar en van het systeem onder de noemer van kapitalisme. Wanneer ik in het woordenboek kijk naar de betekenis van kapitalisme, dan staat er:

1. maatschappelijk stelsel waarbij de productiemiddelen enz. eigendom zijn van particulieren of vennootschappen, die betaalde arbeiders of ambtenaren in dienst hebben en niet gesocialiseerd zijn; zie staatskapitalisme*.

2. (ongunstig) de (over)macht van het geld in het economische leven; de strijd tegen het kapitalisme of tegen het kapitaal

*Staatskapitalisme: (economisch)kapitalistisch streven van de staat die in de plaats van de ondernemer treed; men spreekt wel van staatssocialisme.

In de woordenboek betekenis zien we al dat er misbruik mogelijk is binnen de huidige betekenis, zoals macht over het geld en de staat die door nationaliseren het privatiseren onmogelijk maakt. Nu zijn de huidige vormen van privatisering ook geen schoolboek voorbeeld van een gunstige vorm van kapitalisme, privatisering nu is overleven en daarbij zoveel meegraaien wat weer mogelijk is vanuit de angst om te overleven. Maar je zou kunnen stellen dat binnen het kapitalisme het volk, de particulier eigendom is van de productiemiddelen enz. Daar kan ik in de huidige setting, het huidige stelsel niet zoveel van merken en met de huidige mentaliteit moet ik er zelfs niet aan denken dat de bevolking het kapitalisme werkbaar maakt. Hoe komt het dan dat ik zo weinig vertrouwen in de mensheid heb, in mijzelf heb? Dat is niet zo’n hele moeilijke vraag, want nu binnen het huidige kapitalisme is geld de levensstandaard, maar stel nu eens dat we het winst maken niet meer nodig hebben uit het oogpunt van hebzucht en het kapitaal dat we inleggen in het kapitalistische systeem LEVEN is. Dan hoeven we niet steeds geld te printen om het kapitalisme draaiende te houden, het LEVEN dat al aanwezig is op onze planeet en waar wij deel vanuit maken, zal dan de inleg zijn om het kapitalistische systeem draaiende te houden. Met andere woorden het KAPITAAL- IS – MIJ, ik ben leven en leg dat als kapitaal (lees: participatie) in om samen met alle anderen te werken en het economische stelsel draaiende te houden. Waarbij het de taak van de overheid is om banen te creëren voor allen, zodat iedereen een aantal uren werk per week voor zijn rekening neemt en de banen die misbruik maken van het leven uitgerangeerd zullen worden als niet meer passend werk binnen puur kapitalisme. In ons huidige stelsel draaien wij rondjes als ratten in een tredmolen, maar dat is niet nodig, zolang we nog kunnen zien wat wij met z’n allen kunnen teweeg brengen en zo een schuldenvrij leven tegemoet gaan, dan moet er toch nog een sprankje hoop in ons zijn die verandering van een verkrachtend kapitalisme naar een puur kapitalisme wil. Wie wil er geen aandeelhouder van het bedrijf zijn waar hij werkt? Dat kan wanneer de bevolking eigenaar is van onder meer alle productiemiddelen en dan ga je totaal anders naar je werk, dan wanneer je wordt geleefd/gekoeioneerd door je baas en collega’s.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kapitalisme als begrip te ervaren als een vies en besmet woord.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ervaringen en beelden van misbruik binnen kapitalisme te projecteren op het kapitalisme als concept en mij niet te realiseren dat ik zo het kapitalisme nooit een tweede kans kan geven om een doorstart te maken naar puur kapitalisme en daarbij mijzelf en anderen beperk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om falen te koppelen aan kapitalisme en dat als een falen van de mensheid en dus van mijzelf te ervaren, waardoor ik het weg wil hebben uit mijn realiteit, omdat het mij negatieve gevoelens brengt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer kapitalisme negatief voor mij is ik altijd op zoek zal gaan naar iets dat positief voor mij is en wat betekent dat ik mij bevind binnen een polariteit en mij dus altijd binnen een jojo effect van negativiteit en positiviteit zal bevinden zonder echte oplossingen aan te kunnen dragen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn negatieve kijk op het kapitalisme mij blind maakte voor wat het eigenlijk kan zijn en dat ik het kapitaal ben en dat door mij en alle anderen als mij er weer een fatsoenlijk leven mogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles beter te vinden dan kapitalisme en mij niet te realiseren dat ik op deze manier in vergelijking treed met alle andere mogelijkheden ten opzichte van kapitalisme, wat automatisch zeer beperkend werkt, omdat ik al vergelijkend  niet meer in de gaten heb wat de beste oplossing is voor alle deelnemers.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen in andere landen die nog nooit kapitalisme hebben meegemaakt en een armoedig en ellendig bestaan leiden, door mijn afkeer van het kapitalisme hen uit te sluiten van welke vorm van kapitalisme dan ook.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op het woord kapitaal en dat te koppelen aan geld en misbruik van geld en mij niet te realiseren dat kapitaal geld kan hebben om als waarde, maar net zo goed ook leven als waarde kan hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn reactieve gedrag ten opzichte van geld wel of niet te hebben een rol te laten spelen in mijn interpretatie van het woord en het concept kapitalisme.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een herdefiniëring van het woord/concept kapitalisme een doorstart kan betekenen voor het kapitalisme waar wij allen zo verknocht op lijken te zijn en zo ons uit een donkere crisis kunnen trekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten leiden door emoties omtrent een woord als kapitalisme, waardoor ik mij de kans ontneem om te zien dat er best een uitweg uit onze collectieve financiële misere te vinden is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te beperken tot een definitie van het woord kapitalisme zoals mij dat mijn hele leven lang is aangeboden door opvoeding en sociale programmering en mijn horizon te verbreden en te kijken naar het woord en te zien dat het meer potentie heeft dan dat men ons heeft doen geloven en waardoor ik dat ook ben gaan geloven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kennis van economie te verbreden om te kunnen zien/realiseren/begrijpen hoe ons huidige stelsel te veranderen binnen wat al hier is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om aan KAPITAAL – IS – MIJ invulling te geven en anderen bewust te maken van het feit dat we iets kunnen maken van wat hier is dat geen misbruik maakt van het leven, van ons als bevolking, maar een levenswaardige versie is van kapitalisme, iets dat wij allemaal willen en op gehoopt hebben.