Dag 378 van 2555: verjaardag vergeten

DIP Lite cursusHet is nu de tweede keer in mijn leven dat ik mijn moeders verjaardag vergat. We woonden in het buitenland en zouden elkaar een maand later treffen. De eerste keer kwam ik er laat achter en leerde ik mijn moeder en mijzelf van een heel andere kant kennen. Mijn moeder veranderde in een slachtoffer dat groot onrecht was aangedaan. Ze vertelde mij hoe verdrietig ze was geweest en hoeveel pijn het haar had gedaan. Ik schoot onmiddellijk in een schuldgevoel en besefte mij dat ik haar verdriet had aangedaan en ik wilde mij onbewust als kind ontdoen van dit schuldgevoel en zorgen dat mijn moeder mij weer ‘een lief kind vond’, terwijl ik 42 jaar oud was. De loyaliteit naar mijn ouders was groot merkte ik en nam mijn moeder mee uit winkelen en liet haar iets leuks uitzoeken.

Dit was een omslachtige manier om mij op die manier van mijn schuldgevoel te willen ontdoen en mijn gezonde verstand zei absoluut andere dingen, maar ik volgde mijn gevoel. Zelf geef ik absoluut niet om mijn verjaardag, ik sta er die dag bij stil maar ik heb niet de behoefte om het te vieren. Mijn ouders, als enige, willen altijd graag langskomen en vaak doen we dat tussen mijn verjaardag en die van mijn partner in aangezien er 5 dagen tussen zitten. Ik doe dit eigenlijk voor mijn ouders, ik zie zelf het nut niet in van zo’n samenzijn dat gedreven wordt door iets wat zo hoort. Zelf vind ik het prettiger om op momenten samen te zijn die goed uitkomen voor beide partijen en waar we daadwerkelijk kiezen om samen te willen zijn en ons te delen met de ander. Voor mij betekent dat niet een huis vol mensen waar ik loop te rennen om het anderen naar de zin te maken en waar ik eigenlijk met niemand echt kan praten.

Toen ik 5 jaar geleden mijn moeders verjaardag vergat nam ik mij voor dit niet meer te doen. Dit kwam voort uit angst om die kant van mijn niet moeder nogmaals te hoeven meemaken en haar van slag te maken. Vanuit gezond verstand en het mij kunnen verplaatsen in de ander zag ik dat een verjaardag voor mijn moeder wel super belangrijk was.

Maar afgelopen week vergat ik voor de tweede keer in mijn leven haar verjaardag. Ook nu kwam ik er te laat achter. We zouden er niet heen gaan, ik had haar een paar dagen ervoor nog over de telefoon gesproken en we hadden een dag afgesproken om mijn ouders op een camping te treffen en zo haar verjaardag te vieren. Normaal gesproken stuur ik haar een e-card op de dag zelf en die was natuurlijk ook uitgebleven. Uiteindelijk belde ze dagen later op mijn mobiel die ik zelf niet kon opnemen op dat moment. Mijn dochter nam op en mijn partner had haar aan de lijn en elke keer als ze wat hoorde op de achtergrond dan vroeg ze hen of ik het was. Toen ik in staat was om haar te woord te staan feliciteerde ze mij met mijn 19e huwelijksdag. Ook dit is iets wat ik niet vier, het is elke dag een dag om aan elkaar te denken en op een gelijkwaardige manier met elkaar om te gaan. Toevallig hadden we laatst nog tegen elkaar gezegd, dat we naar de 20 jaar huwelijk gaan en dat het leek alsof de tijd vliegt. Meer dan dat was het niet. Mijn moeder vertelde mij dat ze mijn trouwdag wel had onthouden, ik nam de felicitatie in ontvangst van mijn ouders, waarbij mijn moeder meldde dat ze met zoveel verdriet de avond van haar verjaardag naar bed was gegaan. Ik kreeg exact hetzelfde verhaal als 5 jaar geleden, opnieuw over mij heen en ik merkte dat ik in de reactie ging. Ik haalde diep adem en wist dat het niet verstandig was om weerwoord te geven aangezien mijn moeder zich op dat moment volledig had geïdentificeerd met het zijn van een slachtoffer en het hebben van een dochter die haar verdriet aandoet en haar niet ziet staan.

Ik merkte dat ik van binnen door die reactie waarin ik zat moest lachen om het gedrag van mijn moeder om het nare gevoel, schuldgevoel, wat ik niet wilde voelen van me af wilde schudden. Eigenlijk was ik enorm geschokt dat het er dus niet toe doet wanneer je een heel jaar klaar staat voor de ander. Dat alles wordt dus klaarblijkelijk weggevaagd wanneer ik een verjaardag vergeet. Het niet vergeten van de verjaardag lijkt synoniem te staan voor een goed kind zijn die goed voor haar moeder is. In dat moment voelde het even als stank voor dank en wellicht was dat voor haar net zo. Wie weet denkt zij dat ik haar niet waardeer wanneer ik haar verjaardag vergeet. Ik weet ook dat dit soort gesprekken niet makkelijk gevoerd kunnen worden, ik hoor niet mijn moeder te vragen waarom ze in mijn ogen zo moeilijk doet en zichzelf tot slachtoffer maakt. Kritische vragen naar mijn moeder toe hebben tot op heden niets opgeleverd en zijn een reden voor mijn vader om zich ermee te bemoeien en het af te kappen. Ik heb mij als het ware misdragen en moet dat voelen. Aangezien ik daar weinig mee kan zal ik het voorval/deze ervaring aan mijn kant moeten oplossen/zelfverantwoordelijkheid voor moeten nemen en kan ik de ander niet dwingen om naar binnen te kijken en te zien wat haar nu echt dwarszit. De eerste stap die ik kan zetten is het opschrijven van haar verjaardag in mijn agenda of eventueel een alarmpje in mijn mobiel zetten. Het is duidelijk dat ik haar diep kwets terwijl dit niet mijn startpunt is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit angst mij schuldig te voelen over het vergeten van mijn moeders verjaardag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn opnieuw afgeschilderd te worden als iemand die haar moeder groot verdriet aandoet door haar verjaardag te vergeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel van mislukt te zijn als dochter te willen onderdrukken en niet in de ogen te zien voor wat het werkelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel om mislukt te zijn als dochter te rationaliseren en zo proberen te keren dat ik mij niet rot hoef te voelen over wat ik een ander aandoe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet eerlijk te vinden om afgerekend te worden op 2 momenten in 47 jaar en me daar tegen probeer te verzetten omdat het inspeelt op alle onderzekerheden over mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een onderstroom aan mijzelf te twijfelen en mijzelf af te vragen of ik inderdaad zo’n beest ben die het leven van mijn moeder tot horror maakt, terwijl ik niet zie/realiseer/begrijp dat ik een energetische reactie heb op mijn moeders energetische reactie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het uiteindelijk niet leuk te vinden om als ‘slecht kind’ afgeschilderd te worden en frictie ondervind van het plaatje dat ik zelf heb van mij als dochter en het plaatje wat mij getoond wordt door mijn moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij aangetast te voelen in mijn zelfbeeld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mislukt te zijn als ‘people pleaser’ vanwege de uitbarsting van mijn moeder over het vergeten van haar verjaardag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden dat de ander boos op mij is en ik niet in de schoenen van de ander heb willen staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het feit dat mij het vergeten van mijn moeders verjaardag voor de voeten wordt geworpen en ik het gevoel heb de ‘fouten’ van de ander niet te mogen/kunnen benoemen uit het verleden, waardoor ik dit als een soort van de mond gesnoerd worden ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kinderachtig te vinden om mij van iets te beschuldigen wanneer ze zelf ook niet vrij van fouten is, maar dit niet durf te zeggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit voorval en mijn moeders reactie veel meer binnen in mij kietelt dan ik mij in eerste instantie gewaar was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden dat de ander mijn fouten mag benoemen en ik de indruk heb dat ik de fouten van de ander niet mag benoemen waardoor ik ongelijkheid ervaar en onbegrip.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te verplaatsen in de ander die zelfwaardering haalt uit zaken, zoals een verjaardag, die ik niet als valide acht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het belachelijk te vinden dat iemand van middelbare leeftijd slecht slaapt als ze niet gefeliciteerd wordt en dan niet de telefoon pakt om te vragen wat er aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid jegens mijn moeder te ervaren voor het verstoren van mijn leven voor onbenullige zaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de taak als dochter als iets wat er nu eenmaal is op te nemen en het min of meer in te passen in mijn programma omdat het zo hoort of van mij verwacht wordt, waarbij elke strubbeling als teveel voelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet in de schoenen van mijn moeder te kunnen verplaatsen terwijl ik zelf moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn manier van moeder zijn boven haar manier van moeder zijn te plaatsen door zaken die ik als fouten van de kant van mijn ouders zie die ik niet bespreekbaar maak omdat ik denk dat ze het niet zullen begrijpen of daar veel verdriet door krijgen en mij vervolgens als ‘stout kind’ dat haar ouders aanspreekt op ‘fout’ gedrag van vele jaren terug.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij niet te realiseren dat mijn kinderen ook mijn opvoeding niet als perfect kunnen zien wanneer zij als volwassenen erop terug zullen kijken. (Ik probeer wel de communicatie open te houden zodat mijn kinderen hierover met mij in gesprek durven te gaan zonder dat we er een schuldverhaal van maken.)

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat er nog oud zeer ligt tussen mij en mijn moeder/ouders om door mij opgeruimd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit soort voorvallen door mij niet gebruikt dienen te worden om mijzelf beroerd en naar te voelen maar om mijzelf aan te zetten tot realisaties waarmee ik verder kan en mijn toekomst anders kan vormgeven door de oude patronen te doorbreken en te corrigeren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ouders hun verjaardag in mijn agenda te zetten/alarmpje op mijn mobiel in te stellen, vanuit het principe om mij in de schoenen van de ander te verplaatsen en niet vanuit angst als startpunt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de nog niet opgeruimde boosheid jegens mijn moeder/ouders verder in te zien, te onderzoeken en te gebruiken om mijzelf te corrigeren en verder te komen in een relatie zonder wrok naar de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn energetische reactie op mijn moeder in het moment niet te onderdrukken om daarna in alle hevigheid eruit te komen, maar in het moment aan te pakken door te zien met welk patroon ik te maken heb, het te duiden, te archiveren en mijzelf te corrigeren in het moment zodat ik zonder energetische lading kan deelnemen aan het gesprek.

Advertenties

Dag 85 van 2555; jong geleerd oud gedaan

Dag 85 van 2555; jong geleerd oud gedaan  Het “ik vind het vies als kinderen smeren met hun eten” personage

 

Buiten voor mijn huis ving ik een gesprekje op van een moeder met haar dochter en de oma van het kind. Het kindje is 2 jaar en haar moeder vertelde aan haar moeder dat het kindje stout was geweest tijdens de maaltijd, zij was stout met kaas geweest zei het kindje. Ook vertelde zij zonder blikken of blozen dat zij in de hoek had gestaan omdat zij stout was geweest. Ja, dacht ik dat was zo’n punt in de opvoeding die ik mijn kinderen gaf dat ik er altijd op lette dat ik niet zei je bent stout, maar de handeling afkeurde als die onacceptabel was, om zo het kind in zijn totaliteit niet af te keuren, maar de handeling. Nu terug kijken dis het verschil tussen die twee voor een kind niet veel verschillend, het kind pakt het sowieso als een afkeuring van zichzelf op.

 

Het gaat natuurlijk niet over een stout kind, maar over een ouder die reacties heeft op het gedrag van het kind. In dit geval ging het over het smeren/knoeien met eten wat niet werd getolereerd door de moeder. Waar natuurlijk van alles meespeelt zoals, getver nu moet ik die smeerboel weer opruimen, waarom doet ze niet wat ik zeg, hoe kan ik haar afleren om dit gedrag te vertonen, wat zullen anderen zeggen van mij als moeder als ik dit toesta en zij het ook bij anderen of met visite doet, waarom is opvoeden zo moeilijk, waarom faal ik als ouder enz. enz.

 

Door het kind als stout te benoemen help je het kind een personage te creëren. Naar alle waarschijnlijkheid wordt dit een personage dat ingezet wordt om te rebelleren tegen de restricties van het gevormd worden in het systeem van de samenleving. Het personage zal er positieve energie uit halen om dit gedrag te vertonen. Lekker stout, lekker spannend om te zien hoever de tralies van de gevangenis opgerekt kunnen worden. Ons niet realiserend dat het kind in separatie van zichzelf gaat al op zo’n jonge leeftijd en leert om bepaalde dingen binnen bepaalde personages te moeten doen, want ja, jong geleerd is oud gedaan.

 

Toch hoeven dit soort zaken helemaal niet zo moeilijk te zijn, als jij als ouder hier in het moment met jouw kindje bent en het die aandacht kan geven die het nodig heeft in dat moment, het eten zo aanbied dat er niet onnodig geknoeid wordt of jouw kindje te laten experimenteren ermee zonder daar heftig op te reageren en het een neutrale ervaring voor je kindje te laten zijn. Door nog het kind aan te moedigen van hoe goed het wel niet is en nog in je gedrag te laten merken dat je het vies vindt en eigenlijk afkeurt. Dit doe je niet zomaar als ouder, dit kun je alleen wanneer je snapt waarom je erin staat zoals je doet en bereidt bent te kijken naar jezelf als ouder. Op die manier snap je de mechanismen en je eigen patronen die je gebruikt om door bepaalde situaties met je kind heen te komen om zo je eigen angsten af te dekken. Opvoeden gaat over onszelf en het kind is er om je erop attent te maken en het is aan ons ouders om hier wat mee te doen of niet. Doen we er niets mee dan scheppen wij een kind dat niet anders in zijn gedrag zal zijn dan alle voorgaande generaties en jouw fouten zal blijven herhalen. Durven wij naar onszelf te kijken als ouder en doen we wat met de reflectie die ons kind ons geeft, dan zijn wij instaat om de cycles van de zonden der voorvaderen te stoppen en een wereld te creëren waar leven op nummer 1 staat, als gelijk aan en als het leven in eenheid met en als het leven.

 

De volgende vergevingszinnen gaan over de periode dat ikzelf moeder van kleine kinderen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als vies te bestempelen als mijn kind en zijn directe omgeving onder het eten gekliederd zit en ik mij separeer van de situatie om er in mijn mind geen deel vanuit te hoeven maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind te manipuleren of te beperken om zo geen geklieder te veroorzaken met eten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een emotionele lading te hebben bij het zien van geklieder met eten en deze reactie niet achterwege laat, maar gebruik om mijn kind af te keuren, terwijl ik diegene ben die zich stout voelt door opgevoed te zijn dat smeren met eten niet mag en alleen stoute kindjes dit proberen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst gedreven te worden om heftig te reageren op geknoei met eten uit een vroegere angst om als stout gezien te worden en dat nu verplaats van stout kind naar stout/falende ouder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het knoeien met eten van mijn kind te zien als vies en slecht door de ogen van mijn eigen angst om hiervoor bestraft te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er alles aan te doen dit gevoel van afkeuring niet te hoeven herbeleven door mijn kind, terwijl ik mij niet realiseer dat dit de opening is om door deze angst heen te werken en mij ervan te bevrijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst te hebben te worden bestraft als ik knoei met mijn eten en daardoor angst heb voor consequenties als mijn kind knoeit met eten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om middels emoties en gevoelens het knoeien met eten een generatie voort te zetten als zijnde stout/slecht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om afgewezen te worden door stout gedrag te vertonen en door angst niet instaat ben om in het moment met mijn kind te zijn en het kind te laten experimenteren met het eten zonder dat het wordt afgekeurd en een stout personage zal ontwikkelen om met de situaties om te kunnen gaan die ik aanslinger en instand houdt als de zonde van de voorvaderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind te leren dat personages noodzakelijk zijn om door het leven te komen en vooral niet te ontdekken wie het is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn gedrag te laten zien aan mijn kind dat ik veel waarde hecht aan personages en in elke situatie mijn kind weer een ander personage toon met een andere angst als basis.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deze angst en dit personage doorzet vanuit een zeer lange familie traditie, maar dat ik degene kan zijn die het kan stoppen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geknoei met eten niet meer te koppelen aan stout zijn en de consequenties daarvan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen enkel kind als stout te bestempelen nog in woorden nog in mijn mind, maar in plaats daarvan te snappen wat er ten grondslag ligt aan het gedrag dat het kind heeft en de wisselwerking die er tussen mij en het kind is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen enkel kind het voorbeeld te geven hoe personages aan te meten, maar in plaats daarvan laat ik het kind zijn en kijk ik eerst naar mijn eigen reacties die woorden teweeg brengen die een kind aanzetten tot het generen van een personage, en neem zodoende de situatie terug naar mijzelf om zo mijzelf te corrigeren in het belang van een ieder.